• Εκ βαθέων εξομολόγηση για την τέχνη και τις ιδεολογίες, από την Ολια Λαζαρίδου
  • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 21/10/2012

Στα 17 της, φορώντας την ποδιά του σχολείου, έτρεχε στο δισκάδικο της Ρηνιώς Παπανικόλα και εμπιστευόταν τα βινύλια που της διάλεγε ο ενημερωμένος περί μουσικής Αντώνης. Από τότε κρατάει η γνωριμία της Ολιας Λαζαρίδου με τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τον νεαρό υπάλληλο που δούλευε στο «Blow Up», κοντά στο κατάστημα ρούχων της μητέρας της. Λίγο αργότερα, τον συμβούλεψε να πάει στην οντισιόν που έκανε η Ελλη Λαμπέτη για τη «Φιλουμένα Μαρτουράνο». Σε εκείνη την παράσταση του Μάουρο Μπολονίνι έπαιξαν για πρώτη φορά μαζί στη σκηνή κι έκτοτε βρίσκονταν τακτικά στα κινηματογραφικά πλατό, για τις ταινίες «Το στίγμα», «Τεριρέμ», «Παραγγελιά», «Ολγα Ρόμπαρντς». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Λοβέρδου Μυρτώ

  • Ο αμερικανός θεατράνθρωπος μεταφέρει στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου την «Οδύσσεια» του Ομήρου και την παρουσιάζει μέσα από τη δική του οπτική
ΤΟ ΒΗΜΑ:  21/10/2012
Μπομπ Γουίλσον: Είμαστε όλοι σαν τον Οδυσσέα
«Δεν μου αρέσει να μεταφέρω τις παραστάσεις μου στο τώρα ούτε να τις εκμοντερνίζω. Ετσι πιστεύω ότι περιορίζονται» λέει ο σκηνοθέτης Μπομπ Γουίλσον. Δεξιά, ο Μπομπ Γουίλσον συζητεί με τον βοηθό του στην πλατεία της Κεντρικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου
Αυστηρός και απαιτητικός. Ο Ρόμπερτ (Μπομπ) Γουίλσον, ο αμερικανός σκηνοθέτης που υπογράφει την «Οδύσσεια» στο Εθνικό Θέατρο, είναι σήμερα ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς παγκοσμίως. Γι’ αυτό και η πρεμιέρα του ομηρικού έπους, που θα δοθεί στην Αθήνα στις 26 Οκτωβρίου, αποτελεί από μόνη της μέγιστο θεατρικό γεγονός. Σε συμπαραγωγή με το Piccolo Teatro του Μιλάνου, η παράσταση με τον αμιγώς ελληνικό θίασο αναμένεται με ενδιαφέρον από τον Φεβρουάριου του 2011, οπότε και κλείστηκε η συμφωνία έπειτα από πρόταση του καλλιτεχνικού διευθυντή Γιάννη Χουβαρδά στον 71χρονο σταρ. Μαζί με τους συνεργάτες του, ο αμερικανός διεθνής σκηνοθέτης οργάνωσε το πρόγραμμα της προετοιμασίας της «Οδύσσειας» που έγινε τμηματικά: ο Γουίλσον πρωτοήρθε στην Αθήνα για ακροάσεις τον Μάρτιο του 2011 ενώ δύο μήνες αργότερα (Μάιος 2011) ξεκίνησε τις πρόβες με τον 18μελή θίασο και τον μουσικό, οι οποίες διήρκεσαν δύο εβδομάδες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δύο μεγάλες προσωπικότητες του 19ου αιώνα σε κρίση μέσης ηλικίας. Η λύση, στην ιδέα μιας διπλής ψυχοθεραπείας, με σκοπό τη διαλεύκανση του μυστηρίου της ανθρώπινης ψυχής. Ο Νίτσε θα κλάψει, ο Μπρόιερ θα λυτρωθεί, ο Φρόιντ μαθαίνει. Πραγματικά πρόσωπα σε μια φανταστική συνάντηση, όπως αυτή ξετυλίγεται στο μπεστ σέλερ του δημοφιλούς ψυχαναλυτή Ιρβιν Γιάλομ «Οταν έκλαψε ο Νίτσε», που ανεβαίνει από 19 Σεπτεμβρίου έως 7 Οκτωβρίου, στο Θέατρο «Αυλαία». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Ο Εστέβα Σολέρ ταξιδεύει από τα θέατρα της Καταλονίας στις σκηνές όλου του κόσμου με διαβατήριο την «αντιδραστική» τριλογία του, η οποία διαβάζεται με ενθουσιασμό και από τους Ελληνες. Και μιλάει στο BHmagazino για την προσδοκία του έρωτα, την εμπορευματοποίηση της πίστης και των συναισθημάτων, τους Αγανακτισμένους και την «κακή εκπαίδευση».

  • Γιάννης Διαμαντής [BHMagazino] TO BHMA:  29/08/2012

O Εστέβα Σολέρ είναι ένας θεατρικός συγγραφέας από την Καταλονία που ήδη στα 36 του χρόνια χαίρει παγκόσμιας αναγνώρισης. Τα τρία έργα του, «Κόντρα στην πρόοδο», «Κόντρα στον έρωτα» και «Κόντρα στη δημοκρατία», έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από οκτώ γλώσσες και έχουν ανεβεί σε θεατρικές σκηνές από την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία και την Αγγλία ως τη Δανία, την Ελβετία, τη Ρουμανία, τη Βενεζουέλα, τη Χιλή, τις ΗΠΑ και την Ελλάδα. Επιπλέον, έχουν επιλεχθεί και παρουσιαστεί – ανάμεσα σε εκατοντάδες έργα της σύγχρονης δραματουργίας – σε φημισμένα θεατρικά φεστιβάλ, όπως το γερμανικό Theatertreffen και το δανέζικο European Contemporary Playwrights Festival. Το γράψιμό του, σουρεαλιστικό, άμεσο, πολλές φορές ωμό, έχει κάνει πολλούς να τον αποκαλούν «Ιονέσκο της εποχής μας». Και όμως, ο Σολέρ δεν ασχολείται μόνο με τα δικά του έργα, παράλληλα ασχολείται και με τη θεατρική μετάφραση και την κριτική κινηματογράφου, ενώ αρθρογραφεί σε περιοδικά τέχνης και λογοτεχνίας.  Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Η διεθνής κοινή γνώμη δεν μπορεί να καθοδηγείται από τα Mέσα Eνημέρωσης
  • Της Ολγας Σελλα, Η Καθημερινή, 19/8/2012

Εχουν αγαπήσει και οι δύο την Ελλάδα σαν δεύτερη πατρίδα τους. Και όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και την αρχαία ελληνική γραμματεία της. Ο Λιθουανός Τσέζαρις Γκραουζίνις και ο Βρετανός Πίτερ Μέινεκ παρουσίασαν φέτος το καλοκαίρι δύο αρχαίες τραγωδίες. Ο πρώτος τον «Οιδίποδα τύραννο» του Σοφοκλή στην Επίδαυρο και ο δεύτερος, σε δική του μετάφραση από τα αρχαία ελληνικά, τον «Ηρακλή μαινόμενο» του Ευριπίδη, στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Και αν ο Πίτερ Μέινεκ έρχεται εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα για καλακαιρινές διακοπές, ο Τσέζαρις Γκραουζίνις προχώρησε πιο πέρα. Παντρεύτηκε Ελληνίδα, τη συνάδελφό του, σκηνοθέτιδα, Μάρω Παπαδοπούλου. Συναντηθήκαμε λίγες ημέρες μετά την πρεμιέρα του «Οιδίποδα» και λίγο πριν από την πρεμιέρα του «Ηρακλή μαινόμενου». Στο τραπέζι ήμασταν πέντε. Δίπλα στον Τσέζαρις Γκραουζίνις η σύζυγός του και δίπλα στον Πίτερ Μέινεκ η υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Ιδρύματος Κακογιάννη, Αλεξάνδρα Γεωργοπούλου. Ηταν η πρώτη φορά που γνώριζε ο ένας τον άλλον, αλλά αυτό δεν εμπόδισε να δημιουργηθεί μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αγαπούν την Ελλάδα, αλλά έχουν τη δυνατότητα να βλέπουν την ιστορία και τον πολιτισμό της χωρίς το βάρος της κληρονομιάς, αλλά με την αγάπη που συνοδεύει ό,τι επιλέγουμε. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

  • Υποδύεται την Πραξαγόρα στις «Εκκλησιάζουσες» και μιλά για τον ρόλο των γυναικών, τη διαχρονικότητα στην κωμωδία του Αριστοφάνη και τονίζει: Οταν αποκτά κανείς εξουσία είναι πολύ εύκολο να διαφθαρεί
2.500 χρόνια έχουμε τα ίδια προβλήματα

«Φέτος, καλοκαίρι του 2012, το κόμμα μας, το »Θέατρο του Νέου Κόσμου», ανέλαβε τον σχηματισμό κυβέρνησης για τη σωτηρία της χώρας. Δεσμευόμαστε ότι κάτω από τις πολύ δύσκολες συνθήκες που όλοι βιώνουμε, θα κάνουμε τα πάντα για να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Σε αυτό τον αγώνα σάς θέλουμε όλους συνοδοιπόρους γιατί από ‘δώ και μπρος κανείς δεν θα ‘ναι πλούσιος, κανείς δεν θα ‘ναι φτωχός. Ολα θα ανήκουν σε όλους: ψωμί, κρασί, αμύγδαλα, αγγουράκια, σαρδέλες, πατατούλες, λουκάνικα, λαβράκια?». Υπογραφή: Η αρχηγός του κόμματος, Πραξαγόρα, κατά κόσμον, Δάφνη Λαμπρόγιαννη. «Εξουσία στις γυναίκες» και «κοινοκτημοσύνη» προτείνει η πρωταγωνίστρια, μέσα από τον αριστοφανικό λόγο στις «Εκκλησιάζουσες», παραγωγή που περιοδεύει ανά την Ελλάδα. Η δική της Πραξαγόρα διαθέτει και κάτι ακόμα: μαντικές ικανότητες, που της επιτρέπουν να κινείται ελεύθερα μέσα στους αιώνες και να προσγειώνεται στο παρόν. Γίνεται, δηλαδή, λίγο Πυθία, λίγο Κασσάνδρα και προσπαθεί να «καταλάβει πώς έχει γίνει, τι σημαίνει το να πάρουν οι γυναίκες την εξουσία», εξηγεί η Δάφνη Λαμπρόγιαννη. Ταυτόχρονα θέτει έναν «προβληματισμό σε σχέση με το πώς είναι οι γυναίκες στην εξουσία σήμερα. Ο καθένας μπορεί να σκεφτεί και να δώσει τις δικές του απαντήσεις πάνω σε αυτό». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

  • Ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι ένας εξαιρετικός μίμος παλαιότερων κωμικών. Το πρόβλημα είναι ότι δείχνει να έχει πάρει πολύ στα σοβαρά τον εαυτό του
Τα δύο πρόσωπα του Πέτρου Φιλιππίδη
  • ΣΥΜΠΑΘΗΣ

Το γύρισμα στις «Τρεις Χάριτες» έχει μόλις τελειώσει. Η Αννα Παναγιωτοπούλου έμεινε έκπληκτη από έναν νεαρό ηθοποιό που έχει έρθει στη σειρά για ένα guest, υποδυόμενος τον διαρρήκτη. Τον λένε Πέτρο Φιλιππίδη και είναι ακόμη παντελώς άγνωστος στο πανελλήνιο. Σίγουρα εκείνη την εποχή δεν μπορούσε να φανταστεί ότι 20 χρόνια αργότερα θα συμπρωταγωνιστούσαν, επί ίσοις όροις, στο έργο «Χάρολντ και Μοντ». Ο Φιλιππίδης τα κατάφερε. Καθιερώθηκε και ως κωμικός, προσπάθησε να γίνει και σκηνοθέτης. Η μεγάλη αναγνώριση δεν ήρθε εύκολα. Σίγουρα σίριαλ, όπως το «Χάι ροκ» ή «Ο Πέτρος και τα κορίτσια του», παρ’ όλο που πήγαν καλά την εποχή που προβλήθηκαν, δεν θεωρήθηκαν κλασικά. Ισα ίσα, σαχλά θεωρήθηκαν, κάνοντας τους πάντες να απορούν ποιοι τα βλέπουν και τους δίνουν τόση τηλεθέαση. Ετσι, μέχρι το «Πενήντα-πενήντα», με το οποίο κατάφερε επιτέλους να χτίσει μια τηλεοπτική περσόνα, οι απόψεις για τον ίδιο διίσταντο: από το «συμπαθητικός» μέχρι το «κρύος». Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσε να κατακτήσει εύκολα την «εσωτερική υποκριτική» και κατέφευγε πιο συχνά τότε, από ό,τι σήμερα, σε μούτες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »