Archive for the ‘Χαϊκάλης Παύλος’ Category

Κωμικός σημαντικός, με πληθωρικό ταλέντο, ο Παύλος Χαϊκάλης επί τρεις δεκαετίες έχει κερδίσει με το σπαθί του την αγάπη του κοινού. Ετοιμόλογος, καίριος και ακριβής, μιλάει αποκλειστικά στο «Radar!» με κουβέντες αληθινές για τα τρωτά της φετινής τηλεοπτικής -και όχι μόνο- σεζόν, ενώ ανοίγει τα χαρτιά του και γύρω από την πολύ καλά προστατευμένη προσωπική και οικογενειακή του ζωή.

«Δεν κατέχω το παιχνίδι της δημοσιότητας!»

Ετοιμάζεστε να μπείτε για γυρίσματα για τον νέο κύκλο του «Πενήντα-Πενήντα» κι απ’ ό,τι μας είπε ο Πέτρος Φιλιππίδης, έχετε μειώσει κατά πολύ τις οικονομικές σας απαιτήσεις ύστερα από πιέσεις.

Το «Πενήντα-Πενήντα» μας μπορεί να είναι η πιο εμπορική τηλεοπτική επιτυχία όλων των εποχών, αλλά εμείς δεν την πληρωθήκαμε όμως μας έπρεπε. Oχι ότι δεν πήραμε τα λεφτά μας -τα πήραμε. Απλώς αυτά δεν αντιστοιχούν σε όσα μας άξιζαν, σε όσα έφερε η σειρά, στην τόσο μεγάλη επιτυχία της. Βλέπεις τη δουλειά να παίζεται ξανά και ξανά και λες «πλουτίζει ο Χαϊκάλης» ή ο όποιος Χαϊκάλης. Λοιπόν, για την επανάληψη των 60 πρώτων επεισοδίων πήρα €811 από τον «Διόνυσο». Τα ψίχουλα αυτά δεν σε… πλουτίζουν, όπως δεν σε πλουτίζουν και τα χρήματα που έχουμε φτάσει να παίρνουμε, ρίχοντας στα Τάρταρα το κασέ μας. «Ετσι είναι η αγορά», σου λέει, «Αμα σ’ αρέσει». Και δεν το λέω για το «Πενήντα» μόνο, έτσι έχει γίνει η αγορά πια. Ετσι κατάντησε η αγορά κι είναι πολύ λυπηρό αυτό.

Υπήρξαν όμως εποχές που παίρνατε πολλά λεφτά κάποιοι…

Δεν πήρα ποτέ πολλά λεφτά, σε βεβαιώ! Τα πήραν κάποιοι, ναι. Δεν ανήκα σ’ αυτούς. Τα πήραν κάποιοι με πολύ μεγάλο ταλέντο στο να «πουλάνε» τέλεια τον εαυτό τους, κάποιοι που είναι «τίποτα» και διεκδικούν ισχυρή θέση στον χώρο, κάποιοι που έπεισαν τα κανάλια και τους ανθρώπους τους με τραπεζώματα και δημόσιες σχέσεις ότι είναι κάτι περισσότερο από ό,τι είναι! Αυτοί τα πήραν χοντρά, γιατί έπαιξαν εξίσου χοντρό παιχνίδι. Εγώ ούτε το ξέρω, ούτε μ’ αρέσει αυτό το παιχνίδι. Και παρότι δεν παίρνω πολλά λεφτά, αναγκάστηκα και δέχτηκα περικοπές και σ’ αυτά, για το καλό της σειράς που αγαπήθηκε απ’ το κοινό.

Αν συμμετείχες σε ένα talent show θα βοηθούσες κάπως τα οικονομικά σου, αλλά δεν έχεις πει ναι σε προτάσεις ανάλογες.

Είμαι κατά των ριάλιτι και των talent shows που βασίζονται σε ξένα projects και που δεν μου λένε τίποτα απολύτως. Να συμμετάσχω σε κριτική επιτροπή σε τέτοιου είδους εκπομπές που πουλάνε ελπίδες σε νέα παιδιά; Που εκμεταλλεύονται το ψώνιο τους να φανούν κι ας μην έχουν ταλέντο; Τα πιο πολλά δεν έχουν, το ξέρουμε όλοι μας.Θυμίζουν εκπομπές όπως της Αννίτας Πάνια, όπου η εκμετάλλευση ανθρώπων χαμηλού νοητικού επιπέδου γίνεται κατά κόρον και είναι πια αηδία, είναι φασισμός.

Σε καθημερινή σειρά θα συμμετείχες ή δεν σε αφορά;

Αν επρόκειτο για μια καθημερινή σειρά όπως η «Βέρα», όπου έπαιξα ύστερα από πρόταση των Ελενας Ακρίτα και Γιώργου Κυρίτση, θα το έκανα με μεγάλη χαρά. Υπήρχε ένα δυνατό σενάριο, μια εξαιρετική ομάδα συντελεστών, ένας ρόλος δώρο για μένα, όπως δώρο μου έκαναν και στο «Κάτω από την Ακρόπολη». Δεν είδαν κοντόφθαλμα, μου έδωσαν ρόλους που είχαν και δραματικές πτυχές. Θα μου πεις, θέλεις να αποδείξεις ότι έχεις δραματικό ταλέντο; Οχι, θέλω να παίξω με πιο μεγάλη γκάμα και πέρα απ’ την κωμωδία, που λατρεύω και είναι το δυσκολότερο είδος. Αλλά στην Ελλάδα αρέσκονται στο να βάζουν ταμπέλες, να τυποποιούν.

Παίρνεις το αίμα σου πίσω παίζοντας τον Αμλετ φέτος, έτσι;

Μην τρομάξεις το κοινό και νομίζουν ότι θα με δουν ως κανονικό Αμλετ στο «Να ζει κανείς ή να μη ζει» του Μπρουκς, που ανεβάζουμε στο «Κάτια Δανδουλάκη», σε έξοχη διασκευή και σκηνοθεσία των Ρέππα-Παπαθανασίου. Γίνομαι Αμλετ για τις ανάγκες μιας σκηνής της σπαρταριστής κωμωδίας που με κάλεσε η υπέροχη Κάτια Δανδουλάκη να κάνουμε μαζί.

Θέλεις να μου μιλήσεις για το στόρι της κωμωδίας;

Είμαστε στην Πολωνία το 1941. Γερμανική Κατοχή. Μια διάσημη ηθοποιός απατά τον άντρα της με έναν πολύ νεότερό της αντιστασιακό. Μια ερωτική φάρσα στήνεται στα παρασκήνια ενός θιάσου του μουσικού θεάτρου. Ο αταίριαστος έρωτας της ώριμης πρωταγωνίστριας και του νεαρού αντιστασιακού είναι ένα από τα κλασικά θέματα της ροζ φάρσας. Μόνο που το ροζ αρχίζει να… σκουραίνει επικίνδυνα όταν στα γρανάζια της φάρσας πιάνονται ένας Γερμανός στρατηγός, μαζί με την αυστηρή γραμματέα του και τον ηλίθιο υπασπιστή του, μια διπλή κατάσκοπος και ο μακιγιέρ της πρωταγωνίστριας. Το ετερόκλητο αυτό πλήθος μπλέκεται σε έναν τυφώνα από συμπτώσεις, ανατροπές και μεταμφιέσεις, όπου συγχέονται οι ρόλοι και χάνονται τα όρια ανάμεσα στα στρατόπεδα των Πολωνών αντιστασιακών και των κατακτητών τους. Μουσικά νούμερα και αγωνιώδεις καταδιώξεις, λαμπερές τουαλέτες και οπλοπολυβόλα, θεατρίνοι και Ες Ες γίνονται ένα κουβάρι για να νικήσει στο τέλος η πολύ δυνατή ομάδα των θεατρίνων.

Εξίσου δυνατή ομάδα είναι και η ομάδα του «Δανδουλάκη»;

Πολύ δυνατή το δίχως άλλο! Πλάι στην Κάτια και σε μένα συμμετέχουν ο Τσιμιτσέλης, ο Κωστής, η Κανελλοπούλου, η Τσάφου, ο Μεριανός, ο Τουσουνίδης, αλλά και νέα παιδιά. Ζητούμενό μας είναι να προσφέρουμε γέλιο μέχρι δακρύων στον κόσμο, που το έχει τόση ανάγκη.

O ήρωας που παίζεις πέφτει θύμα της άπιστης γυναίκας του. Θα μπορούσες να αντέξεις μια απιστία στη ζωή σου;

Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν μια γυναίκα είναι άπιστη, την έχει οδηγήσει σ’ αυτό ο άντρας της. Δεν φταίει εκείνη, φταίει εκείνος που δεν την ικανοποιεί όσο θα έπρεπε. Αν με απατούσε μια γυναίκα δεν θα της έριχνα το φταίξιμο. Θα τη ρωτούσε τι δεν έκανα καλά, τι της έλειψε για να στραφεί σε κάποιον άλλο.

Στις σχέσεις που είχες μέχρι σήμερα υπήρξες πιστός ή όχι;

Είμαι απόλυτα μονογαμικός όταν είμαι σε κάποια σχέση. Κοιτάω, όπως θαυμάζεις κάτι που’ ναι εντυπωσιακό, αλλά μέχρι εκεί. Αν… παίξεις αλλού ενώ είσαι σε σχέση, την ακυρώνεις μόνος σου και είναι λάθος αυτό.

Δεν ήξερα ότι έχεις γιο και το έμαθα πριν από λίγες μέρες…

Ναι, έχω έναν γιο που’ ναι είκοσι ενός. Είναι φοιτητής, υπέροχο παιδί, με δυναμισμό και ευαισθησία και είμαι πολύ περήφανος γι’ αυτόν. Δεν τον έχετε δει γιατί δεν «πουλάω» την προσωπική μου ζωή- πόσω μάλλον του παιδιού μου. Θέλω ο κόσμος να ασχολείται με τη δουλειά μου και μόνο. Παράγινε το κακό με το κουτσομπολιό. Εδώ ο κόσμος καίγεται και ασχολούνται με το τι κιλότα φόρεσε η τάδε και το μέγεθος του μορίου ενός τηλεοπτικού σταρ! Αντί να ασχολούμαστε με την ουσία, ασχολούμαστε με το περιτύλιγμα και το δήθεν. Αντί να αντισταθούμε, να καυτηριάσουμε τα κακώς κείμενα, να βάλουμε στη θέση τους όσους εγκληματούσαν εις βάρος μας, αφεθήκαμε στο εθνικό χόμπι μας, το κουτσομπολιό. Και ιδού πού φτάσαμε.

Τα λες λοιπόν έξω απ’ τα δόντια -και λες και ένα τραγούδι!

Λέω πολλά τραγούδια στο κέντρο «Δραχμές». Επιλέξαμε το όνομα αυτό ώστε να παραπέμπει στον παλιό καλό τρόπο διασκέδασης, τότε που όλοι είχαμε λιγότερο άγχος και μεγαλύτερο κέφι για τη ζωή. Προτείνουμε μια δραπέτευση από το δύσκολο σήμερα μέσα από πολύ αγαπημένα τραγούδια μαζί με την Ελένη Φιλίνη και τα Παιδιά απ’ την Πάτρα σε έναν χώρο που σέβεται τον κόσμο, προσφέροντας εξαιρετικό φαγητό και καθαρά ποτά, με εξαιρετικά λογικές τιμές. Το σκέφτηκα πριν πάρω την απόφαση να φορτώσω και άλλο το ήδη βαρυφορτωμένο πρόγραμμά μου, αλλά το έκανα πολύ κέφι. Δραπετεύω κι εγώ όπως και ο κόσμος μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Μπορεί να έχω πρόβες, παραστάσεις και να έρχονται τα γυρίσματα του νέου κύκλου της σειράς, αλλά το χαίρομαι πολύ που προσφέρω χαρά στον κόσμο. Προσφέρω γέλιο απ’ το θέατρο και το γυαλί και χαρά μέσα απ’ το τραγούδι.

  • Data Bank

Γεννήθηκε 52 χρόνια πριν στο Κατάκολο Ηλείας, μεγάλωσε στην Πάτρα με πολλές δυσκολίες και αποφάσισε να στραφεί στην υποκριτική μετά από παρότρυνση συμμαθητών.

Τρεις δεκαετίες τώρα υπηρέτησε επιτυχώς όλα τα είδη του θεάτρου, απ’ την επιθεώρηση και το αρχαίο δράμα μέχρι το μιούζικαλ, παίζοντας από Αριστοφάνη και Γκολντόνι μέχρι Ουγκό και Σακελλάριο, παίρνοντας θερμότατες κριτικές.

Μεγάλες επιτυχίες είχε και στην τηλεόραση: Απ’ τους «Δέκα Μικρούς Μήτσους» και το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» μέχρι την «Πολυκατοικία» και το «Πενήντα-πενήντα».

Λατρεύει το τραγούδι κι οι επιδόσεις στα μιούζικαλ όπως το «Δύο τρελοί-τρελοί παραγωγοί» αποθεώθηκαν από το κοινό.

Θεωρεί μεγάλο «πλούτο» της ζωής του τον γιο του, Γιώργο.

    • Επί σκηνής

Οι παραστάσεις του «Να ζει κανείς ή να μη ζει»του Μελ Μπρουκς ξεκινούν στο θέατρο «Κάτια Δανδουλάκη» στις 14/10. Τη διασκευή-σκηνοθεσία υπογράφουν οι πάντα ευρηματικοί Μιχάλης Ρέππας και Θανάσης Παπαθανασίου.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 9/10/2011

  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 26 Ιουνίου 2010

Την αυλαία των φετινών Επιδαυρίων ανοίγουν στις 2 και 3 Ιουλίου οι «Ιππείς» του Αριστοφάνη σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη και σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη. Σε τούτη τη συμπαραγωγή της Θεατρικής Διαδρομής και του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου πρωταγωνιστούν για πρώτη φορά μαζί δύο εκλεκτοί ηθοποιοί με πηγαία κωμική φλέβα. Ο Γιώργος Αρμένης ως Παφλαγόνας και ο Παύλος Χαϊκάλης, που κάνει την παρθενική του εμφάνιση στην Επίδαυρο, ως αλλαντοπώλης.

Πάλη Παύλου Χαϊκάλη-Γιώργου Αρμένη για τον εξουσιαστικό θώκο της  αρχαίας Αθήνας

Πάλη Παύλου Χαϊκάλη-Γιώργου Αρμένη για τον εξουσιαστικό θώκο της αρχαίας Αθήνας

Στην κωμωδία αυτή (424 π.Χ.) ο Αριστοφάνης σατιρίζει τη φαυλότητα, την απάτη και την αναξιοκρατία της εξουσίας στην αρχαία Αθήνα, με βασικό ήρωα τον δημαγωγό Κλέωνα, που τον ονομάζει στο έργο Παφλαγόνα. Ο αλλαντοπώλης, ένας άνθρωπος… κατωτέρας υποστάθμης (το όνομά του Αγοράκριτος ακούγεται αργότερα) εμφανίζεται και διεκδικεί την εξουσία από τον κυρίαρχο αντίπαλό του σε διαγωνισμό ψευτιάς και πονηριάς. Ο Γιώργος Αρμένης με σαράντα χρόνια στο θέατρο και ο Παύλος Χαϊκάλης με τριάντα χρόνια μάς μιλούν για την παράσταση και τη συνεργασία τους.

Παύλος Χαϊκάλης: ο καπάτσος αλλαντοπώλης

«Από μόνοι τους απαξιώνονται οι πολιτικοί»

  • Τι παράσταση θα δούμε στην Επίδαυρο;

«Μια παράσταση κανονική, που σέβεται το κείμενο και τον θεατή, χωρίς μοντερνιές και «δήθεν» πράγματα. Υπάρχουν και λίγες αναφορές στο σήμερα. Το μεγάλο μυστικό είναι η απλότητα την οποία προσπαθήσαμε να πετύχουμε».

  • Ο αριστοφανικός φακός πού εστιάζει;

«Οι «Ιππείς» είναι έργο καθαρά πολιτικό, που καυτηριάζει την εξουσία και τις καταχρήσεις στο πρόσωπο του Κλέωνα, μεγάλου δημαγωγού της Αθήνας. Ο Αριστοφάνης τα «χώνει» και στον δήμο λέγοντάς του ότι κι αυτός έχει μερίδιο ευθύνης για όλη την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει. Είναι ένα γέρος τρισάθλιος, εξασθενημένος πάνω σ’ ένα κρεβάτι, που τον πηδάνε κανονικά και με τον νόμο όλοι οι εξουσιαστές».

  • Κι ο αλλαντοπώλης τον οποίο υποδύεστε;

«Είναι αγράμματος, άσχετος με την πολιτική. Παιδί της πιάτσας, στα πεζοδρόμια έχει πάρει τα πτυχία του. Συνειδητοποιώντας την κατάσταση κάνει διάφορες «κόντρες» με τον Παφλαγόνα. Θα τον κερδίσει και θ’ ανέλθει στην εξουσία παίρνοντας τον δήμο με το μέρος του αν και αποδεικνύεται χειρότερος».

  • Αν γινόταν σήμερα διαγωνισμός ψευτιάς, δημαγωγίας κι απατεωνιάς ποιοι θα ήταν οι καλύτεροι διεκδικητές;

«Οι τριακόσιοι της Βουλής πάνε απευθείας μονοκούκι για τον διαγωνισμό αυτό. Γνωρίζουν καλά από ψεύδη, συκοφαντίες, καταχρήσεις, σκάνδαλα. Δεν είναι τυχαίο ότι το 84% του κόσμου στα τελευταία γκάλοπ δείχνει μια απαξίωση. Λένε ότι είναι κακό να απαξιώνουμε τους πολιτικούς. Από μόνοι τους απαξιώνονται, θα ‘πρεπε να το καταλάβουν. Επειδή ασκούν εξουσία νομίζουν ότι ελέγχουν τις καταστάσεις. Ο λαός θα ‘πρεπε ν’αντιδράσει πιο δυναμικά, να τους χαλάσει σχέδια και προσχέδια».

  • Τη… σαλαμοποίηση που ζούμε σήμερα στη μηχανή του κιμά των Ευρωπαίων συμμάχων και του ΔΝΤ πώς τη βλέπετε;

«Ξεκίνησε από ανθρώπους που δεν αγαπάνε αυτόν τον τόπο. Αυτοί που ανέβηκαν στην εξουσία δεν έκαναν πράγματα για το κοινωνικό σύνολο. Ηταν δέσμιοι συμφερόντων, ξένων κι εσωτερικών. Με τέτοιες οικονομικές διαπραγματεύσεις δεν μπορείς να ‘χεις εθνική κυριαρχία, το παραδέχτηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Το ΔΝΤ δεν κοιτάει πρόσωπα, κοιτάει νούμερα: κόψτε συντάξεις, κόψτε το ένα, κόψτε το άλλο. Δεν έχουμε την υποδομή ως λαός ν’ αντέξουμε τις εξωτερικές πιέσεις για υποβάθμιση της ζωής μας. Οι ξένοι έχουν μάθει σ’ έναν τρόπο σκέψης κι έναν τρόπο ζωής. Κάθε λαός έχει την ιδιοσυγκρασία του σύμφωνα με τον περιβάλλοντα χώρο όπου ζει. Αλλιώς αντιδρούν οι Νορβηγοί, οι Σουηδοί, αλλιώς οι Ελληνες, οι Ιταλοί που είναι Μεσόγειοι. Δεν μπορείς να βάλεις έναν Ελληνα να κοιμηθεί στις δέκα το βράδυ γιατί οι συνθήκες οι καιρικές τον επηρεάζουν. Θα κάτσει να δει τα αστέρια το βράδυ στη βεράντα του. Η ιδιοσυγκρασία παίζει καταλυτικό ρόλο. Επίσης δεν φταίμε εμείς αν κάποιοι διαχειρίστηκαν λάθος τα πράγματα. Οι Ελληνες δουλεύουν αρκετά, μην ακούτε τι λένε. Υπάρχει και μια μερίδα που δεν δουλεύει, ξεγελάει. Το κράτος οφείλει να δημιουργήσει μηχανισμούς για να προλαβαίνει τέτοιες καταστάσεις».

  • Παίζονται και ξαναπαίζονται τα κλασικά έργα και οι άνθρωποι αντί να φρονηματίζονται έλκονται από το κακό.

«Θα ‘πρεπε ο άνθρωπος ν’αναζητεί το υψηλό. Αυτό σημαίνει το όνομά του: άνω θρώσκω. Φαίνεται πως τον παρασέρνει ο κόσμος της ύλης και του συμφέροντος. Στην Ελλάδα το 10% είναι σκεπτόμενο. Αυτό ψάχνεται, προσπαθεί, παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον. Το υπόλοιπο σέρνεται, είναι μια μάζα παρασυρόμενη χωρίς στόχο κι όραμα, που αναζητεί πελατειακές σχέσεις με κάθε κυβέρνηση για να βολευτεί κάπου. Κάτι που γίνεται μπούμερανγκ. Αυτή η αντίληψη δεν έχει μέλλον, είναι παλαιάς κοπής. Ο πολίτης πρέπει να κόψει τον ομφάλιο λώρο με την εξουσία και να παρατηρεί, να ελέγχει τα πράγματα».

  • Πρώτη φορά στην Επίδαυρο ύστερα από τριάντα χρόνια θεατρικής παρουσίας. Αργήσατε. Γιατί;

«Καλύτερα να αργείς και να πηγαίνεις με κάτι ουσιαστικό. Δεν μου έγινε μια πρόταση παλαιότερα. Δεν είχα επιλογές, απ’ αυτή τη δουλειά ζω. Προσπαθώ να επιβιώνω κάνοντάς τη όσο το δυνατόν καλύτερα. Το θέατρο έχει χάσει την αίγλη και τη δυναμική που είχε παλιά. Εχουμε ισοπεδωθεί, έχουν γίνει όλοι πρωταγωνιστές, δεν υπάρχει αξιοκρατία, ισχύει: ο γνωστός του γνωστού. Πρέπει να ξαναγυρίσουμε στους παλιούς καιρούς, όπου το θέατρο ήταν η συνεύρεση των ικανών και ικανότερων. Να μην είναι δέσμιο τηλεοπτικών ονομάτων, αλλά να λειτουργεί με τη δύναμη του ηθοποιού, της καλής παράστασης».

  • Με τον Αρμένη πρώτη φορά συνεργάζεστε στο θέατρο. Τι εκτιμάτε σ’ αυτόν;

«Κουβαλάει μια ιστορία ολόκληρη από το Θέατρο Τέχνης. Εχει μια ξεχωριστή ποιότητα στο παίξιμό του. Είναι ένας λαϊκός άνθρωπος με ικανότητες και γνώση, που αγαπάει αυτό που κάνει. Στους ανθρώπους που κουβαλάνε αυτή τη γνώση, την εμπειρία, το χιούμορ και τη δυναμική στέκεσαι με σεβασμό. Για μένα δεν είναι μόνο συνάδελφος στη σκηνή, είναι κι ένας δάσκαλος». *

info Σκηνικά-κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ, Μουσική: Αντιγόνη Τσολάκη. Χορογραφία: Χρήστος Παπαδόπουλος. Παίζουν επίσης οι Σαμψών Φύτρος (Α’ δούλος), Θύμιος Κούκιος (Β’ δούλος), Γιάννης Κοτσαρίνης (Δήμος). Τον Χορό αποτελούν οι Κωνσταντίνος Αρμένης, Θωμάς Γκαγκάς, Φοίβος Δουδωνής, Μανώλης Θεοδωράκης, Ιωσήφ Ιωσηφίδης, Χρήστος Καρνάκης, Ορέστης Καρύδας, Δημήτρης Μόσχος, Σάββας Μπαλτζής, Κωνσταντίνος Μυλώνης, Δημήτρης Παπαδάτος, Πρόδρομος Τοσουνίδης, Αλμπέρτο Φάις.

Τις πρώτες τους παραστάσεις στην Αθήνα θα κάνουν οι «Ιππείς» τον Ιούλιο: Χαλάνδρι-Ρεματιά (9 και 10), Ηλιούπολη (12), Πειραιάς (14), Παπάγου (15). Τα εισιτήρια της καλοκαιρινής περιοδείας τους είναι 20 ευρώ και 15 ευρώ τα φοιτητικά.

Γιώργος Αρμένης: ο λαοπλάνος στρατηγός

«Η καρέκλα της εξουσίας θα ‘πρεπε να ‘χει καρφιά

  • Εχετε ξαναπαίξει στους «Ιππείς» το ’79 και το ’84 στην Επίδαυρο με το Θέατρο Τέχνης ερμηνεύοντας τον αλλαντοπώλη. Τώρα ερμηνεύετε τον Παφλαγόνα. Πόσο διαφέρουν ως χαρακτήρες;

«Είναι η μέρα με τη νύχτα. Ο Παφλαγόνας είναι στρατηγός, έχει πάρει την εξουσία, είναι εξουσιαστής. Ο αλλαντοπώλης είναι άνθρωπος της αγοράς, καπάτσος, με αγοραίο λόγο. Αντιγράφει το λεκτικό ιδίωμα του Παφλαγόνα, τον πολεμάει με τα ίδια του τα όπλα και τον νικάει στο τέλος».

  • Πού εστιάζουν περισσότερο τα αριστοφανικά «βέλη»;

«Στην εξουσία, που είναι ό,τι πιο διεφθαρμένο μπορεί να υπάρξει πάνω στη Γη. Από τη στιγμή που γίνεσαι εξουσιαστής παύεις να είσαι άνθρωπος».

  • Το ότι το κακό διαδέχεται το χειρότερο, κρύβει μια απελπισία, μια ηττοπάθεια;

«Ο Αριστοφάνης είναι σαν να λέει «προσέξτε να μην ξαναφέρετε στην εξουσία έναν φαύλο και κυνικό σαν τον Παφλαγόνα, μην κάνετε το ίδιο λάθος»».

  • Ο αλλαντοπώλης, δηλαδή, τι είναι;

«Πιο τσαχπίνης, πιο πονηρός. Το πώς θα εξελιχθεί είναι μια άλλη ιστορία. Φαίνεται, η καρέκλα έχει την… αρρώστια. Θα ‘πρεπε να είναι με καρφιά. Αλλά και με καρφιά να ήταν, θα γίνονταν φακίρηδες και θα κάθονταν πάνω οι εξουσιαστές. Ολοι οι επαναστάτες έχουν γίνει οι χειρότεροι δικτατορίσκοι».

  • Σ’ αυτή την κωμωδία ο Αριστοφάνης φαίνεται να καταλογίζει ευθύνες και στον δήμο.

«Ναι. Τεράστιες ευθύνες έχει ο λαός και τότε και σήμερα. Διότι ο λαός καθορίζει ποιος θα καθίσει πάνω στην καρέκλα και θα γίνει εξουσιαστής του. Ανάλογα με τον εξουσιαστή που επιλέγεις, δέχεσαι και τα απόνερά του όλα».

  • Πώς βλέπετε την κατάσταση σήμερα; Εχουμε φτάσει στον πάτο ή υπάρχει ακόμη πιο κάτω;

«Πάντως είμαστε σ’ έναν καλό πάτο. Τώρα, αν σκάψουμε και βρούμε κι άλλον, αλί, αλί και τρισαλί που λέμε στο έργο».

  • Οι προβλέψεις σας για το εγγύς μέλλον;

«Ταλαντεύομαι αν πρέπει να συνταχθούμε πίσω απ’ ένα πρόσωπο που εμένα μου είναι συμπαθές. Ο Γιώργος Παπανδρέου μού βγάζει μια συμπάθεια. Μοιάζει με Δον Κιχώτη, που προσπαθεί με παλιούς και καινούργιους. Βλέπω μια παιδική χαρά περίεργη μέσα στην κυβέρνηση, βλέπω και παλαιοκομματικούς, αλλά εκείνος προσπαθεί και τρέχει συνέχεια. Ασπρισαν τα μαλλιά του σε πέντε μήνες. Ισως κάτι καταφέρουμε αν ταχθούμε πίσω απ’ αυτόν τον άνθρωπο, φτάνει να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Βεβαίως η εξουσία πια είναι ελεγχόμενη. Πάντα ήταν, αλλά τώρα παραείναι γιατί υπάρχουν η τρόικα, το ΔΝΤ, η Ευρώπη, σκληρά καρύδια. Δεν το κάνουν επειδή μας αγαπάνε, το κάνουν για να πάρουν πίσω τα λεφτά τους, τα δανεικά τους. Εκτός κι αν έχει τα κότσια και πει: «Στοπ, κύριοι, δεν πληρώνουμε, χρεοκοπήσαμε, φύγετε. Ελάτε να κάνουμε έναν καινούργιο διακανονισμό». Να πάμε πιο κάτω από τον πάτο, δηλαδή. Είμαι λίγο ρομαντικός, έχω μια εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Γιώργου».

  • Με τον Χαϊκάλη συνεργάζεστε πρώτη φορά στο θέατρο.

«Είναι ένας ηθοποιός με πείρα, έχει παίξει τόσα πράγματα, έχει πάρει βραβεία, είναι ένας άξιος κωμικός. Στην Επίδαυρο πάει με το σπαθί του. Εδώ πάνε παιδάκια που χθες ήταν στην τηλεόραση και την άλλη μέρα σκάνε μύτη στην Επίδαυρο. Είναι ένας σπουδαίος κωμικός, που το χιούμορ το έχει μέσα του. Εχει το γκελ να φτάνει στο κοινό, κάτι που είναι σημαντικό για έναν κωμικό και αριστοφανικό ηθοποιό. Νομίζω πως από δω και μπρος αν ο ίδιος το θελήσει θα φτιάξει όλο το αριστοφανικό σετ των έντεκα κωμωδιών του. Είναι στο χέρι του».

  • Παίζει κι ο γιος σας ο Κωνσταντίνος, συμμετέχοντας στον Χορό.

«Δεν θέλω να μπερδεύομαι. Οσο πιο μακριά κάθεσαι σ’ αυτές τις περιπτώσεις από το παιδί τόσο καλύτερο τού κάνεις. Τον παρακολουθώ από μακριά, δεν του κάνω παρατηρήσεις, του λέω ελάχιστα. Εχει τον σκηνοθέτη του, τον χορογράφο του, να τα βγάλει πέρα μόνος του. Θέλει να γίνει ηθοποιός, τελειώνει το Πάντειο Πανεπιστήμιο τώρα. Ελπίζω να τα καταφέρει και να είναι ευτυχισμένος. Θέλω να τον αφήσω να κάνει αυτό που θέλει, να μη με βλαστημάει όταν θα λείπω». *

  • Ο πολιτικός λόγος του Αριστοφάνη είναι πάντα επίκαιρος, ιδιαίτερα στη σημερινή κρίση της χώρας μας, τονίζει ο Παύλος Χαϊκάλης
  • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 20/06/2010

O Παύλος Χαϊκάλης τρέχει διαρκώς αυτόν τον καιρό. Από τη μία, τα γυρίσματα της «Πολυκατοικίας» και του διαχειριστή για την ερχόμενη τηλεοπτική σεζόν· από την άλλη, οι «Ιππής» του Αριστοφάνη και ο ρόλος του αλλαντοπώλη Αγορακρίτου, που τον φέρνουν πρώτη φορά στην Επίδαυρο (2 και 3 Ιουλίου), με σκηνοθέτη τον Βασίλη Νικολαΐδη και ανταγωνιστή του τον Κλέωνα που υποδύεται ο Γιώργος Αρμένης. Αγχος μεγάλο για τη δουλειά δεν έχει ο Παύλος Χαϊκάλης. Περισσότερο έχει για όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητα όλων μας. Η κρίση και το αδιέξοδο που ψαλίδισαν την αισιοδοξία μας. «Ποτέ δεν με ενδιέφερε να κάθομαι και να οριοθετώ τον κόσμο γύρω από μένα τον καλλιτέχνη. Αυτού του είδους η μοναξιά δεν με συγκινεί. Οσο για την εγωπάθεια, με απωθεί».

Πρώτη φορά Επίδαυρος. Δεν φοβάμαι. Αυτά τα πράγματα είναι να τα πιάνεις από τα κέρατα και να προχωράς. Νιώθω ωραία που κατεβαίνω με ένα τόσο επίκαιρο έργο, ειδικά τώρα που περνάμε αυτήν την πολιτική και οικονομική κρίση. Οι «Ιππής» είναι το πρώτο πολιτικό έργο του Αριστοφάνη στο οποίο στηλιτεύει ονομαστικά τους δημαγωγούς της εποχής του και συγκεκριμένα τον Κλέωνα. Κέρδισε το πρώτο βραβείο, ενώ την ίδια εποχή αποφασίστηκε να μην αναφέρονται ονόματα πολιτικών στους θεατρικούς αγώνες. Είναι η πιο ωμή πολιτική του κωμωδία. Καταπιάνεται με τα άμεσα πολιτικά προβλήματα: πώς θα αλλάξει η «κυβέρνηση» της Αθήνας. Στηλιτεύει το γεγονός του πολιτικού συστήματος της εποχής και βρίσκει τρόπο να κατατροπώσει τον δημαγωγό. Σε μια πολιτεία όπου κυριαρχεί η φαυλότητα, μόνο με τα ίδια μέσα την πολεμάς.

Ο αλλαντοπώλης είναι ένας βρώμικος τύπος. Λαϊκός, άγριος, χυδαίος, αγράμματος, απαίδευτος. Χρησιμοποιεί τα ίδια κόλπα του Κλέωνα, αλλά έχει επίγνωση αυτού που κάνει. Στο τέλος γίνεται άνθρωπος. Η κακοδιαχείριση, οι ατασθαλίες της εξουσίας, η παρακμή της χώρας είναι επικαιρότητα του 424 π. Χ. που διδάχθηκε το έργο, αλλά και του 2010. Αλλάξαμε τρία-τέσσερα πράγματα, αλλά ούτε μοντερνιές έχει η παράσταση του Βασίλη Νικολαΐδη ούτε εξυπνάδες και δήθεν εκδοχές. Ο αλλαντοπώλης είναι ο οργισμένος τύπος που μπαίνει σε έναν αγώνα με την εξουσία. Στις μέρες μας είναι ο οργισμένος λαός που έχει κάθε διάθεση να κονταροχτυπηθεί με την εξουσία, αντιμετωπίζοντάς την με τον ίδιο τρόπο που του συμπεριφέρθηκε κι εκείνη.

Εχουμε οργισμένο λαό. Βλέπω τον κόσμο γύρω μου. Μοιάζουν να είναι στο χείλος του ποτηριού. Μια σταγόνα ακόμη και μετά… μπαμ. Είμαστε σε άσχημη κατάσταση, μην κλείνουμε τα μάτια. Το πολιτικό τοπίο μοιάζει σαν την ηφαιστειακή στάχτη της Ιρλανδίας. Σε μας είναι ολόκληρος βούρκος που δεν καθάρισε δεκαετίες. Είχαμε μιαν ευδαιμονία παρεξηγημένη. Το πέρασμα από τη συντηρητική παράταξη στο ΠΑΣΟΚ δημιούργησε μια άνεση που δεν είχε βάσεις να την αντέξει. Νομίσαμε ότι ήρθε «Ο λαός στην εξουσία», αλλά δεν ήρθε ποτέ. Και να τώρα που ο λαός δεν έχει τι να πιστέψει. Το κόμματα γίνονται κομμάτια, όσο για τα οράματα, ποτέ δεν ήταν καθαρά. Φοβάμαι πολύ το πίσω που θα γυρίσουμε.

Ηθελα να κάνω τους άλλους να γελούν. Απ’ αυτό ζούσα. Αντί να μου λένε «μπράβο, είσαι καταπληκτικός», μου αρέσει να ακούω «με κάνεις να γελάω, να ξεφεύγω μαζί σου». Η κωμωδία είναι το πιο δυνατό υλικό για να περάσεις πράγματα ουσίας. Ο κόσμος νομίζει ότι οι κωμικοί είμαστε μες στην τρελή χαρά. Οτι δεν μας αγγίζει τίποτα. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Την κλίση μου για το επάγγελμα αυτό πρώτα την διέκριναν οι φίλοι μου και μετά την πίστεψα εγώ. Οι συμμαθητές και οι παρέες μου με παρότρυναν να γίνω ηθοποιός. Δεν σκεφτόμουν κάτι τέτοιο ούτε είχα το περιθώριο για όνειρα. Γεννήθηκα στο Κατάκωλο Ηλείας, ο πατέρας μου πέθανε νωρίς, η μητέρα αρρώστησε και ο αδερφός μάς στήριζε. Εκείνος έτρεχε. Στην Πάτρα όπου πήγαμε, εγώ συντηρούσα το σπίτι. Μαγείρευα από τα 13.

Ο ήρωας του εαυτού μου ήμουν εγώ. Είχα πάρει από νωρίς τη ζωή στα χέρια μου και δεν είχα καιρό για ήρωες. Επρεπε να επιβιώσω. Δεν είχα περιθώρια να παίζω, να φανταστώ. Απλώς δούλευα και οραματιζόμουν ένα καλύτερο τρόπο ζωής για μένα και την οικογένειά μου. Δεν ένιωσα τη ξεγνοιασιά. Δούλεψα από σερβιτόρος πιτσιρικάς μέχρι ντετέκτιβ μετά τον στρατό. Τη Σχολή Θεοδοσιάδη την τελείωσα πριν από το στρατό. Συχνά μου λένε ή γράφουν ότι έχω τη στόφα των παλιών κωμικών. Μακάρι να είναι έτσι. Με ρωτούν για ρόλους και έργα. Σημασία δεν έχει τι θέλω να κάνω εγώ, αλλά αν θα υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για να γίνει και με ποιους. Μπορεί να θέλω να παίζω τον Αντρέι στις «Τρεις αδερφές» ή τον «Καλό στρατιώτη Σβέικ». Ομως υπάρχουν συνθήκες για οράματα σε αυτή τη χώρα; Είτε είναι κοινωνικά είτε καλλιτεχνικά. Παράγοντες καθορίζουν τα οράματα, παρέες το ρεπερτόριο των κρατικών σκηνών, οπότε ας προσγειωθώ.

Ζω απ’ αυτή τη δουλειά. Δεν έχω οικονομικά στηρίγματα πίσω μου, ανθρώπους ή συστήματα. Εργάζομαι όπως όλοι που δεν έχουν πλάτες, έχουν όμως άγχος για την εποχή της σύνταξης. Τώρα ειδικά που νιώθουμε ότι πρέπει να δουλεύουμε μέχρι θανάτου. Το «παλεύεις για τη ζωή» το γνωρίζω από μικρός. Παλιά στη δουλειά μας, ένας πρωταγωνιστής έπαιζε σε 3 – 4 ταινίες και μπορούσε να αγοράσει ένα οικόπεδο. Σήμερα ούτε το σινεμά ούτε η τηλεόραση προσφέρουν τόσα χρήματα. Κάποιοι μπορεί να τα παίρνουν, αλλά η πλειοψηφία όχι. Αν βάλεις και την εφορία, που είναι συνεταίρος σου, πρέπει πάντα να δουλεύεις στην πρώτη γραμμή. Στο παρελθόν, ήταν λιγότεροι και οι καλλιτέχνες και υπήρχε δουλειά συνεχόμενη. Ο κόσμος πήγαινε και θέατρο και σινεμά. Σήμερα δεν είναι το ίδιο. Φοβάμαι το μέλλον τι θα φέρει σε όλους μας.

Ο Κρέων στην Αντιγόνη. Είναι κάτι που θέλω να παίξω. Ο ηθοποιός βλέπεις έχει ανάγκη να παίζει διαφορετικά πράγματα. Το αντίθετο απ’ αυτό στο οποίο διακρίνεται. Η μοναχική πορεία προς τον θάνατο αυτής της ηρωίδας με συγκινεί όπως οι κωμικές εκφάνσεις που έχει ο Κρέων. Γιατί στην απόλυτά της η εξουσία γίνεται κωμική. Εχω πάθος με τους αρχαίους. Τα έχουν πει όλα. Να, οι «Ιππής» που θα παίξω ήταν το πρώτο έργο που είχα διαβάσει από τον Αριστοφάνη, σε μετάφραση του Θρασύβουλου Σταύρου.

Ημουν τυχερός. Η πρώτη βοήθεια ήρθε από τον σχολάρχη μου τον Γιώργο Θεοδοσιάδη. Οταν τελείωσα τον στρατό, με κάλεσε να παίξω «Το τέλος του ταξιδιού» στο «Αμιράλ». Ηταν και η πρώτη μου επιτυχία. Εκεί με ανακάλυψαν οι συνάδελφοι. Γιατί αυτοί σε στηρίζουν. Στη ζωή ό, τι είναι να συμβεί θα γίνει. Απλώς αξιοποίησα αυτό που μου δόθηκε. Πάλεψα πολύ, αλλά είχα στόχους. Δεν νομίζω ότι χαλαλίστηκα σε πράγματα ανούσια για οικονομικούς λόγους. Κι αν έκανα κάποια λάθη στην καριέρα μου, έχω αυτογνωσία. Οδηγός μου ήταν οι κουβέντες του Τσαρούχη: πάντα οι στόχοι σου να είναι πολύ ψηλά. Μπορεί το βέλος να μην πετύχει τον στόχο, αλλά τουλάχιστον θα έχει φύγει πολύ ψηλά.

  • Το θέατρο, οι ηθοποιοί, ο μισθός, η τηλεόραση

Το θέατρο είναι ένα κορεσμένο επάγγελμα, που συνεχώς ζητάει κόσμο. Ομως οι ηθοποιοί–ηθοποιοί είναι ελάχιστοι. Είναι όπως το αλεύρι που το κοσκινίζεις. Στο τέλος, στη σήτα πάνω, μένουν ελάχιστοι κόκκοι. Το ξεκαθάρισμα γίνεται κάθε χρόνο. Και κάθε χρόνο βγαίνουν πολλοί. Και δεν μιλάω για το θέατρο που καλύπτεται κυρίως από ένα βασικό μισθό και σε λίγο κι αυτός θα καταργηθεί, αλλά για την τηλεόραση. Τα παιδιά τρέχουν, συχνά τα στηρίζουν οι γονείς, και καλά κάνουν. Μπορεί να τους βγει σε καλό η προσπάθεια. Το θέατρο είναι έκφραση και μια κοινωνία πρέπει να εκφράζεται. Το καλό υλικό πάντα θα βγει στο φως. Οταν δεν βγει, όμως, καλύτερα να διαλέξουν κάτι άλλο.

Η παράσταση είναι παραγωγή της Θεατρικής Διαδρομής, σε συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου.

  • «Οχι μόνο ακουμπάνε στο σήμερα αλλά και… πονάνε οι Ιππής», λένε οι Γιώργος Αρμένης και Παύλος Χαϊκάλης και γι’ αυτό επέλεξαν την αριστοφανική κωμωδία για να ανοίξουν τα φετινά Επιδαύρια

Ο ένας έχει οργώσει το αργολικό θέατρο σχεδόν επί τέσσερις δεκαετίες και έχει πετύχει σημαντικές ερμηνείες σε μια σειρά παραστάσεων έργων του που άφησαν εποχή. Ο άλλος ετοιμάζεται να κάνει το ντεμπούτο του στον χώρο και νιώθει δέος αλλά και ασφάλεια που έχει στο πλάι του τον εμπειρότερο αριστοφανικό ερμηνευτή. Για τους Γιώργο Αρμένη και Παύλο Χαϊκάλη ο λόγος, που φέτος το καλοκαίρι συνενώνουν τις δυνάμεις τους στους «Ιππής», που θα ανοίξουν το φετινό Φεστιβάλ Επιδαύρου στις 2 και 3 Ιουλίου. Οι δύο τους μιλούν για τη διαχρονικότητα του πολιτικότατου αυτού έργου του Αριστοφάνη, κάνουν τις αναγωγές στο σήμερα και δηλώνουν πως η παράστασή τους είναι μια έντονη κραυγή για όσα βιώνουμε γύρω μας, έχοντας φτάσει στον απόλυτο πάτο!

«Καιγόμασταν από τα δεινά και τρέχαμε στις τσόντες!»
  • Υπάρχει μια πρωτιά και για τους δύο σε αυτή την παράσταση. Εσύ, Γιώργο, παίζεις για πρώτη φορά τον ρόλο του Παφλαγόνα στους «Ιππής», ενώ έχεις αναμετρηθεί μαζί τους, υπογράφοντας τη σκηνοθεσία τους και παίζοντας τον Αλλαντοπώλη, και εσύ, Παύλο, πηγαίνεις για πρώτη φορά στο αργολικό θέατρο. Ποια είναι τα συναισθήματά σας;
«Καιγόμασταν από τα δεινά και τρέχαμε στις τσόντες!»

Γ. ΑΡΜΕΝΗΣ: Ηρθε η ώρα να πάω και από την πλευρά του εξουσιαστή, αφού υπήρξα έως τώρα… απέναντι, απ’ την πλευρά του Αλλαντοπώλη, και αυτό με γοητεύει ιδιαίτερα, αφού παίζω τον ακριβώς αντίθετο ρόλο από αυτόν που είχα παίξει. Πάντα με συναρπάζει να υπάρχω σε έργα του Αριστοφάνη. Σαράντα τρία χρόνια πέρασαν από την πρώτη φορά που έπαιξα σε χορό στη «Λυσιστράτη», που είχε ανεβάσει ο Κάρολος Κουν και ναι, σαράντα τρία χρόνια μετά, ακόμα γοητεύομαι να βουτώ στα έργα του ξανά – πόσο, δε, που το κάνω με σκηνοθέτη τον Βασίλη Νικολαΐδη και με τον υπέροχο Παύλο Χαϊκάλη στο πλάι μου!

Π. ΧΑΪΚΑΛΗΣ: Είναι τιμή μου και χαρά μεγάλη να κατεβαίνω πρώτη φορά στην Επίδαυρο παρέα με τον Γιώργο που έχει οργώσει την ορχήστρα, πετυχαίνοντας σπουδαίες ερμηνείες σε αριστοφανικά έργα. Πάντα πίστευα ότι σημασία δεν έχει να κάνεις κάτι για να το κάνεις, όπως ας πούμε να παίξεις στην Επίδαυρο. Σημασία έχει το πώς και με ποιον το κάνεις. Το πώς και με ποιον θα… ταξιδέψεις. Και το να βρίσκομαι πλάι στον πλέον αριστοφανικό ηθοποιό που ‘χει φάει την Επίδαυρο με το… κουτάλι, με μαθαίνει πράγματα, με πλουτίζει, με δυναμώνει! Μου προκαλεί δέος ότι πηγαίνω στο αργολικό θέατρο, αλλά με τον Γιώργο στο πλευρό μου νιώθω σιγουριά και ασφάλεια…

  • Νομίζω ότι η επιλογή να ανεβάσετε τους «Ιππής» σήμερα είναι η ιδεωδέστερη, μια και πρόκειται για το πιο πολιτικό του έργο και διακωμωδεί με ωμό τρόπο τους κακούς πολιτικούς…

Γ.Α.: Διακωμωδεί και καυτηριάζει! Και ναι, σ’ αυτή την τόσο δύσκολη εποχή, που ο κόσμος είναι και οργισμένος και απογοητευμένος, ερχόμαστε μέσα απ’ την παράστασή μας να τονίσουμε και τη δική μας οργή για όλους αυτούς τους φαύλους που μας οδήγησαν στον γκρεμό. Μέσα από την παράστασή μας θέλουμε να ακουστεί ένα τεράστιο «Γιατί φτάσαμε ως εδώ;». Ο οργισμένος Γιώργος είναι και ο οργισμένος καλλιτέχνης που ανεβαίνει στη σκηνή και υψώνει τη φωνή του ενάντια σε όσες «κουφάλες» έκαναν «λαμογιές» τότε και σε όσες «κουφάλες» κάνουν «λαμογιές» τώρα! Πρέπει να αντισταθεί ο καθένας με τον τρόπο του και εμείς το κάνουμε μέσα από την τέχνη μας, γιατί αρκετά πια καθόμαστε να μας «γ?..ε» – αυτό θα το κόψετε, το ξέρω, αλλά μόνο η έκφραση αυτή περιγράφει αυτό που βιώνουμε όλοι μας! Οφείλουμε να αντισταθούμε και να τους τα χώσουμε!

  • Η ιστορία των «Ιππέων» ακουμπάει και στο σήμερα δηλαδή;

Γ.Α.: Οχι μόνο ακουμπάει! Ακουμπάει και… πονάει!

Π.Χ.: Πονάει μόνο; Και… τσούζει – θα τη βγάλουν… ακατάλληλη τη συνέντευξη [γέλια]. Για να σοβαρευτούμε όμως, όταν βιώνεις μια τόσο σκληρή πραγματικότητα κι έχεις τόση οργή γι’ αυτούς που οδήγησαν έναν ολόκληρο λαό στην επαιτεία, στον διεθνή εξευτελισμό αλλά και στην απόγνωση, δεν μπορείς παρά να υψώνεις το δικό σου ανάστημα, τη δική σου κραυγή μέσα από τη σκηνή… Ανεβάζουμε, λοιπόν, τους «Ιππής» που ‘ναι λες και γράφτηκαν σήμερα, μια και σ’ αυτούς «πρωταγωνιστούν» η απάτη, η εξαγορά αλλά και η φαυλότητα, η αναξιοκρατία, το ψέμα, η παραπλάνηση, που δυστυχώς πρωταγωνιστούν και στη σημερινή πραγματικότητα.

Ως καλλιτέχνες οφείλουμε να δίνουμε λόγο στον θεατή και ο λόγος αυτός είναι πια οργή – είναι αυτό το τεράστιο «γιατί» που έλεγε πριν ο Γιώργος. «Γιατί φτάσαμε έως εδώ!». Ενα γιγάντιο «Γιατί».

Γ.Α.: Ενα γιγάντιο «Γιατί»! Γιατί φτάσανε γέροι άνθρωποι που πλήρωναν μια ζωή να βλέπουν να κόβονται οι συντάξεις τους και να ψάχνουν στα σκουπίδια; Είναι ένα «Γιατί» που σε πνίγει, το βλέπεις παντού.

  • Η παράστασή σας, λοιπόν, είναι ένα «Κατηγορώ»;

Π.Χ.: Ενα «Κατηγορώ» δριμύτατο και ένας τρόπος να αφυπνίσουμε το κοινό και να του προτείνουμε να μη μένει απαθές, αλλά να βγάλει κι αυτό τη δική του έντονη κραυγή. «Αν θες να διώξεις τον κοπρίτη, πάρε ματσούκι, βγες από το λούκι και έχε τα μάτια σου ανοιχτά», λέει ένα χορικό της παράστασής μας! «Βγες από το λούκι και έχε τα μάτια σου ανοιχτά». Γιατί τόσο καιρό κοιμόμασταν όλοι ή τέλος πάντως αφηνόμαστε να μας παραμυθιάζουν. Και τώρα που ξυπνήσαμε, η πραγματικότητα είναι πολύ άγρια!

Γ.Α.: Για να γυρίσουμε όμως στους «Ιππής» και στον Αριστοφάνη, κοίτα πόσο διαχρονικοί είναι και πόσο καίριος και «σημερινός» είναι ο μεγάλος ποιητής! Στο καθαρά πολιτικό έργο του καυτηριάζει με μοναδική δεινότητα την κακοδιαχείριση και τις ατασθαλίες της εξουσίας, που οδηγούν τη χώρα στην παρακμή, την εξαθλίωση και τον μαρασμό και προειδοποιεί τους πολίτες κάθε εποχής για τους κινδύνους που ελλοχεύουν στα θεμέλια της Δημοκρατίας. Πώς να μη διαλέξεις ένα τέτοιο έργο και έναν τέτοιο συγγραφέα που τα λέει όλα για το τότε αλλά και για το τώρα που είναι εφιαλτικό; Ο κόσμος έχει ανάγκη να ακούσει την κραυγή από τη σκηνή, όπως έχει ανάγκη και να γελάσει. Και ο Αριστοφάνης πέρα από την κριτική που κάνει έχει σπαρταριστές καταστάσεις! Θέλει να ξεσκάσει, να γελάσει μέχρι δακρίων ο κόσμος και η παράστασή μας θα του προσφέρει απλόχερα το γέλιο. Αυτός είναι ο ρόλος της Επιδαύρου. Ενα αγροτολαϊκό φεστιβάλ ήταν και αυτό πρέπει να μείνει! Δεν είναι φεστιβάλ… κουλτούρας, βαριάς κουλτούρας και δηθενισμού, αποδόμησης και… βλακείας! Οι παραστάσεις πρέπει να είναι ευανάγνωστες, ένα καθαρό ποταμάκι που να χαίρεται ο κόσμος και να γελάει!

  • Πες μου μια ατάκα του Παφλαγόνα που παίζεις και ξεχωρίζεις;

Γ.Α.: Εχει πολλές ξεχωριστές ατάκες, αλλά αυτή που αντιπροσωπεύει απόλυτα αυτούς που μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε είναι η εξής: «Δεν σας φοβάμαι ρε! Δεν σας φοβάμαι! Οσο υπάρχει Βουλή και όσο οι μάζες κοιμούνται, δεν σας φοβάμαι ρε!». Ας καταλάβουν τα «λαμόγια» που δεν μας φοβούνται ότι οι μάζες ξύπνησαν και πρέπει να αρχίσουν να τρέμουν, όχι απλά να φοβούνται! Αρκετά έπαιξαν μαζί μας πια!

Π.Χ.: Ας πάρουμε εμείς το «Δεν σας φοβόμαστε ρε» κι ας τους την απευθύνουμε και όταν τους βρούμε στον δρόμο να τους φτύσουμε για το κακό που μας έκαναν. Κανείς δεν είχε τα κότσια να βγει να πει «η κατάσταση βρωμάει και φεύγω από τη Βουλή για να δείξω την αντίθεσή μου με όλα όσα γίνονται»! Είδες κανέναν να κουνηθεί; «Κότες», παιδί μου!

Γ.Α.: Πώς να μη θυμώσει, λοιπόν, ο λαός; Το παιχνίδι ήταν στημένο. Δεν μπορεί να μην ήξεραν τι συμβαίνει και πού οδηγούμασταν! Γιατί δεν βγήκε κάποιος να πει ότι φτάνουμε από στιγμή στιγμή να πέσουμε ως άλλος Τιτανικός στο παγόβουνο και να βυθιστούμε; Κανείς δεν τόλμησε να το πει! Εγώ, πες με ρομαντικέ, πες με ό,τι θες, αρκεί να μη μας… λογοκρίνουν [γέλια], ψήφισα Γιώργο, ελπίζοντας ότι θα φέρει κάτι καινούργιο, ότι κάτι θα κάνει…Τον βλέπω τώρα να ‘χει ασπρίσει εντελώς από τον Οκτώβριο που βγήκε, τον βλέπω να βγάζει τον έναν επιχείλιο έρπητα μετά τον άλλον και ναι, καταλαβαίνω ότι στεναχωριέται, αλλά αυτό από μόνο του δεν μου λέει κάτι. Ούτε εκείνος γνώριζε, ούτε αυτός ήξερε;

Η ΚΡΙΣΗ
Πιο προσιτό το εισιτήριο

  • Η κατάσταση είναι δύσκολη λόγω της οικονομικής κρίσης και δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν πια φτηνότερο εισιτήριο. Εσείς;

Π. ΧΑΪΚΑΛΗΣ: Και εμείς, βλέποντας την οικονομική κρίση και την ανέχεια που υπάρχει, αποφασίσαμε με την παραγωγή -Θεατρική Διαδρομή και ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου- να βάλουμε ένα χαμηλότερο εισιτήριο από αυτά που υπήρχαν και έτσι βγαίνουμε στην περιοδεία με 20 ευρώ το κανονικό και 15 ευρώ το φοιτητικό. Δεν μπορείς να γυρνάς την πλάτη στην κρίση, για αυτό και οδηγηθήκαμε σε αυτή την απόφαση. Ο κόσμος έχει ανάγκη να γελάσει και άμα του βάλεις ένα πιο προσιτό εισιτήριο θα έρθει πιο άνετα και χαλαρά να μας δει.

Γ.Α.: Πρέπει να προσαρμοζόμαστε στις επιταγές των καιρών και μια τέτοια κίνηση νομίζω ότι θα εκτιμηθεί δεόντως.

«ΠΟΙΑ ΤΖΟΥΛΙΑ, ΜΩΡΕ;»

  • ΔΝΤ, Μέρκελ, σφίξιμο λουριών από την Ευρωπαϊκή Ενωση, τηλεόραση… ώρα μηδέν, Τζούλια-σαμπάνια. Θα είχε πολύ ψωμί να ασχοληθεί σήμερα ο Αριστοφάνης;

Γ.Α.: Ειδικά την Αλεξανδράτου ούτε να την «κλ…ι» δεν θα ήθελε ο Αριστοφάνης, μια και τις πορδές τις είχε… περί πολλού και τις έδινε και… πρωταγωνιστικό ρόλο στις κωμωδίες του! Ποια Τζούλια, μωρέ; Με το «νούμερο» αυτό ασχολούνται μόνο όσοι θέλουν να κάνουνε «νούμερα». Μόνο!

Π.Χ.: Οπως είπε όμως και ο Καρατζαφέρης, 30. 000 άτομα κατέβηκαν στην πορεία και 150.000 πήραν το DVD της. Δεν είναι άμοιρος ευθυνών και ο ίδιος ο λαός. Αμα είσαι λαός της… πλάκας και της τσόντας, πώς να σε δούνε σοβαρά οι απέξω; Καιγόμασταν από τα δεινά και τρέχαμε στις… τσόντες!

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Το έργο διδάχτηκε το 424 π.Χ. και, εκτός από το πρώτο βραβείο που κέρδισε, ήταν και το πρώτο έργο που έφερε την υπογραφή του Αριστοφάνη. Στόχος του ήταν η διακωμώδηση των «κακών» πολιτικών και αποτελεί την πιο ωμή πολιτική κωμωδία του. Εργο αλληγορικό με συμβολισμούς, σύγχρονο όσο ποτέ, θεμελιώνει την άποψη πως, όταν σε μια πολιτεία κυριαρχήσει η απάτη, η εξαγορά, η φαυλότητα, η αναξιοκρατία, το ψέμα, η παραπλάνηση, μόνο με τα ίδια μέσα μπορεί να πολεμηθεί.

Ο Αριστοφάνης δηλώνει το μίσος του για τον δημαγωγό Κλέωνα, Παφλαγόνα στο έργο, που μετά τον Περικλή κατείχε την εξουσία στην πόλη της Αθήνας τα πρώτα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Για να χτυπήσει τον φαύλο Κλέωνα, ο ποιητής εφευρίσκει έναν φαυλότερο, ο οποίος και κατατροπώνει τον δημαγωγό.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Οι «Ιππής» του Αριστοφάνη, που θα «ανοίξουν» το Φεστιβάλ της Επιδαύρου στις 2, 3 Ιουλίου, ανεβαίνουν σε μετάφραση Κ.Χ. Μύρη, σκηνοθεσία Βασίλη Νικολαΐδη, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Μετζικώφ, μουσική Αντιγόνης Τσολάκη, χορογραφία Χρήστου Παπαδόπουλου και είναι συμπαραγωγή της Θεατρικής Διαδρομής και του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου – την καλλιτεχνική διεύθυνσή της έχει ο Κώστας Μπάλλας.

Παίζουν οι ηθοποιοί Γιώργος Αρμένης, Παύλος Χαϊκάλης, Θύμιος Κούκιος, Γιάννης Κοτσαρίνης και Σαμψών Φύτρος. Στο πλάι τους και στον Χορό θα δούμε τους Κ. Αρμένη, Θ. Γκαγκά, Φ. Δουδούνη, Μ. Θεοδωράκη, Ι. Ιωσηφίδη, Χ. Καρνάκη, Ο. Καρύδα, Θ. Κούκιο, Δ. Μόσχο, Β. Μπαλτζή, Κ. Μυλώνης, Δ. Παπαδάτο, Πρ. Τοσουνίδη και Αλ. Φάις. Μετά την Επίδαυρο οι «Ιππής» θα παρουσιαστούν σε περιοδεία ανά την Ελλάδα.

  • ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 13/06/2010
  • στα3βήματα

– Λίγο πριν από το τέλος της σεζόν πολλές σειρές, αν και είχαν πάρει πράσινο φως για την επόμενη σεζόν,τελικά κόπηκαν.Η «Πολυκατοικία» θα συνεχιστεί;

«Δεν θα κοπεί. Απ΄ όσο γνωρίζω, ήδη τα επεισόδια που γυρίζουμε προορίζονται για την επόμενη χρονιά. Νομίζω ότι το πρόβλημα αφορά τις σειρές που θα ξεκινούσαν τώρα γυρίσματα. Η επιβολή του φόρου 20% στην τηλεοπτική διαφήμιση ήταν απαράδεκτη. Δείχνει ότι δεν γνωρίζουν πώς κινείται η αγορά. Την ώρα που όλοι παίρνουν δεκάμηνες και δωδεκάμηνες επιταγές θα πρέπει κάθε 20 του μηνός να αποδίδουν φόρο, που σημαίνει ότι θα γίνει της κακομοίρας. Το θεωρώ εγκληματικό, πρόκειται για άγνοια που μπορεί να οδηγήσει σε απίστευτες καταστάσεις. Αποδεικνύει την ανοησία των ανθρώπων που το υπέδειξαν, δεν υπάρχει καμία λογική σε όλο αυτό. Στον Ελληνα δεν έμεινε τίποτε άλλο, μια τηλεοπτική διασκέδαση του έμεινε. Αν καταστραφεί και η τηλεόραση θα μπούμε σε μεγάλες περιπέτειες στον κόσμο των media».

– Πιστεύετε ότι υπήρχε εναλλακτικός τρόπος αντίδρασης από τα κανάλια αντί να κόβουν σίριαλ;

«Τα κανάλια είναι επιχειρήσεις και θα κάνουν αυτό που τα συμφέρει. Αυτό είναι το σωστό, άσχετα με το αν μας θίγει ή δεν μας θίγει. Από κει και πέρα είναι λογικό να την πληρώσουν κάποιοι άνθρωποι, είτε αυτό θα είναι προσωπικό του καναλιού είτε πρόκειται για καστ σειρών. Είναι μια κίνηση που έχει μια βάση. Γενικότερα όμως πιστεύω ότι η οικονομική πολιτική και οι κινήσεις της κυβέρνησης θα μας οδηγήσουν σε πολύ μεγάλα προβλήματα. Δεν είναι μόνο το ζήτημα των τηλεοπτικών καναλιών. Κάποια στιγμή μάλλον κάτι θα γίνει και θα επαναπροσδιοριστούν τα πράγματα, αλλά εν τω μεταξύ θα κινηθούμε στη φτήνια και στα χαμηλά μπάτζετ».

– Εσάς σας ζητήθηκε μείωση αποδοχών;

«Οχι, εμάς ποτέ δεν μας ζητήθηκε κάτι τέτοιο. Απ΄ όσο γνωρίζω μόνο σε κάποιους υψηλόμισθους συναδέλφους ζητήθηκε να μειώσουν τις απαιτήσεις τους. Μέχρι στιγμής δεν είχαμε πρόβλημα. Η “Πολυκατοικία” δεν είναι από τις πολύ ακριβές παραγωγές του καναλιού. Κινείται στα όρια».

– Συνεχίζεται για τρίτη σεζόν και παράλληλα οι τηλεθεάσεις έχουν πέσει.Δεν πιστεύετε ότι κάπου «ξεχείλωσε»;

«Οσο υπάρχουν ιστορίες κάποια κείμενα θα είναι καλά και κάποια άλλα λιγότερο καλά. Από τη σειρά αυτή πέρασαν 280 ηθοποιοί. Αυτοί οι αριθμοί είναι πολύ μεγάλοι και δείχνουν πόσοι άνθρωποι έχουν φάει ψωμί από τη συγκεκριμένη δουλειά- κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό. Αυτοί που είναι επικριτές και λένε “μα γιατί να συνεχιστεί; ” καλό θα ήταν να δούνε πόσοι άνθρωποι έχουν φάει ψωμί».

– Αυτό όμως, κ. Χαϊκάλη, δεν αφορά τους τηλεθεατές! Ο τηλεθεατής κρίνει με βάση την ποιότητα, όχι τις θέσεις εργασίας!

«Ναι, το ξέρω. Απλά είναι λογικό κάποια στιγμή να γίνεται μια ελάχιστη κοιλιά. Τα νούμερα δεν δείχνουν ότι ο κόσμος δεν το θέλει. Παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Υπάρχουν άλλες σειρές που έχουν κάνει πολύ χαμηλά νούμερα και γι΄ αυτό κόπηκαν. Δεν νομίζω ότι πρέπει να χτυπηθεί η συγκεκριμένη σειρά από τη στιγμή που δεν προσβάλλει την αισθητική του κόσμου. Αν θέλει κάποιος να χτυπήσει τη σειρά ας το κάνει. Το ότι κάποια κείμενα δεν είναι τόσο καλά δεν σημαίνει κάτι. Ακόμη και όταν η σειρά βασιζόταν στα ισπανικά κείμενα υπήρχαν κάποιες αδυναμίες».

– Αν εσείς συνειδητοποιούσατε ότι το αποτέλεσμα πλέον δεν σας εκφράζει θα αποχωρούσατε ή θα παραμένατε για να μη βρεθείτε χωρίς δουλειά;

«Αν ήταν κάτι που θα με πρόσβαλλε ως άτομο θα έφευγα. Κάτι τέτοιο όμως δεν συμβαίνει στη συγκεκριμένη δουλειά. Είναι μια πολύ καλή family comedy. Δεν χρειαζόμαστε και 15-20 ημέρες για να γυρίσουμε ένα επεισόδιο το οποίο θα κοστίζει και 260 χιλιάδες ευρώ και με αμφίβολη τηλεθέαση. Δεν προσβάλλουμε τη νοημοσύνη του κόσμου».

  • Ο διαχειριστής της τηλεοπτικής «Πολυκατοικίας» κάνει ταμείο για τη σεζόν που πέρασε, μιλάει για τον ανταγωνισμό και καταλογίζει στα κανάλια έλλειψη στόχων, ενώ καταφέρεται εναντίον εκείνων των συναδέλφων του που έχουν υπερβολικές οικονομικές απαιτήσεις

  • συνέντευξη στην ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΓΡΑΜΜΕΛΗ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 2 Αυγούστου 2009

Συμπαθής, αρεστός και ενίοτε χαριτωμένος. O Παύλος Χαϊκάλης, όσα θεατρικά και τηλεοπτικά χιλιόμετρα και αν διάνυσε, δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει αντιπαθής. Εν μέρει λόγω φιζίκ, αλλά και λόγω καλής πρόθεσης. Δεν προκάλεσε, δεν φέρθηκε όπως οι εγχώριες φίρμες, δεν ψωνίστηκε. «Μ΄ ενδιαφέρει να κάνω καλά τη δουλειά μου και να είμαστε μια δυνατή ομάδα», ξεκαθαρίζει. Ούτε εξώφυλα ούτε μεγάλες δηλώσεις. Ο διαχειριστής της τηλεοπτικής «Πολυκατοικίας» κάνει ένα μικρό διάλειμμα εν μέσω θεατρικής περιοδείας για μια συζήτηση με κυρίαρχο θέμα τα δύσκολα: την οικονομία,τον ηθοποιό και την τηλεόραση.

– Οι σειρές μειώνονται δραματικά στην τηλεόραση. Αισθάνεστε ανασφάλεια στη δουλειά σας λόγω οικονομικής κρίσης;

«Οτι υπάρχει κρίση, υπάρχει. Δεν θα πω αν είναι επίπλαστη ή όχι. Στην τηλεόραση υπάρχει ένας κόσμος συγκεκριμένος ο οποίος κινείται, βλέπει τα καλά του βλέπει και τα κακά του. Τα κανάλια ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν, οπότε στην παρούσα φάση ζουν τη απόρροια των λαθών τους. Πριν από αρκετά χρόνια ο Αntenna ήταν πρώτος και το Μega δεύτερο. Τώρα αυτό πλέον έχει αντιστραφεί. Αυτό σημαίνει ότι το Μega επένδυσε σε μια αξιοπιστία, σ΄ ένα πνεύμα καλύτερης επικοινωνίας με τον κόσμο. Νομίζω ότι έγινε το απαραίτητο αυτή τη στιγμή. Τα άλλα κανάλια φοβάμαι ότι δεν επένδυσαν και κοίταξαν να κάνουν ό,τι ήταν πιο εύκολο ευκαιριακά που άλλες φορές έβγαινε και άλλοτε όχι. Δεν είχαν στόχο επένδυσης. Αυτό πληρώνουν όλοι. Ακόμη και η μονοκρατορία του Μega μπορεί να οδηγήσει στη λογική “γιατί να κάνω περισσότερες δουλειές αφού είμαι μόνο μου;”. Ο ανταγωνισμός δεν έχει λειτουργήσει σωστά, έχει χαθεί η μπάλα. Πιστεύω ότι αυτό που πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε είναι οι σχέσεις μας και αναφέρομαι σε όλους όσοι εργάζονται στην τηλεόραση. Πρέπει να δούμε τι πληρώνουμε, τι παίρνουμε, πού είναι οι καλλιτεχνικές και οι οικονομικές αξιώσεις, πού πρέπει να σταθούμε και τι έχουμε να δείξουμε στον κόσμο αν θέλουμε να δούμε κάποια ανάκαμψη. Αν δεν το κάνουμε αυτό και στηριχθούμε σε ευκαιριακά πράγματα, τότε το μέλλον είναι αβέβαιο».

– Ρίχνετε την ευθύνη στα κανάλια. Οι ηθοποιοί δεν φέρουν ευθύνη για τις επιλογές τους, ειδικά όταν ξέρουν πως οι δουλειές που θα κάνουνδεν είναι καλές, αλλά τους ενδιαφέρουν τα λεφτά;

«Βέβαια. Από την άλλη ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει. Παίρνουμε ένα με δύο επεισόδια στα χέρια μας. Εγώ όταν πήρα το “50- 50” στα χέρια μου ήταν ωραίο κείμενο, αλλά φαντάστηκα με τους ηθοποιούς και τον σκηνοθέτη πού θα πάει. Ηταν η πρώτη σειρά του Βασίλη Ρίσβα, οπότε δεν είχαμε ιδέα. Το ίδιο συνέβη και με την “Πολυκατοικία”. Θα συμφωνήσω μαζί σας ότι κάποια πράγματα τα καταλαβαίνεις. Από την άλλη όμως δεν μπορείς να λες συνέχεια “όχι” γιατί θα πάρει τη θέση σου κάποιος άλλος. Τα κανάλια θα συνεχίσουν να υπάρχουν και οι δουλειές θα συνεχίσουν να γίνονται ακόμη κι αν εσύ πεις “όχι”. Είναι άγνωστο αν θα πάει καλά κάποια σειρά. Τα κανάλια ξέρουν τι αγοράζουν και τι παραγγέλνουν, άρα ευθύνονται περισσότερο. Επίσης ευθύνονται και για το κάστινγκ, το οποίο στο εξωτερικό είναι δουλειά που πληρώνεται, ενώ εδώ λένε “θα πάρουμε αυτόν κι αν δεν μας κάτσει θα πάρουμε τον άλλο”. Από την πλευρά μας βέβαια και οι αμοιβές θα πρέπει να κινούνται σε λογικά επίπεδα και όχι σε παράλογες απαιτήσεις ή σε υποτελικές αξιώσεις».

– Πάντως τελευταία αρκετοί συνάδελφοί σας αρνούνται να μειώσουν το κασέ τους και κάποιοι άλλοικατηγορούνται ως ιδιαίτερα ακριβοπληρωμένοι. Πώς το σχολιάζετε;

«Στη δουλειά μας κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα φέρνει ο ίδιος. Δεν τα φέρνει ο ηθοποιός, για να μιλήσω με τη γλώσσα της πιάτσας. Δεν θα κάνει κάποιος τηλεθέαση επειδή είναι μόνος του. Τα φέρνουν όλοι οι συντελεστές. Αρα αυτός ο μύθος πρέπει να καταρριφθεί. Δεν είμαι εγώ “Η πολυκατοικία”, είναι όλοι “Η πολυκατοικία”. Είναι ομαδική, συνολική δουλειά. Υπάρχουν κάποιοι που για Χ λόγους έχουν αυξήσει τις απαιτήσεις τους και άλλοι που τις έχουν αποδεχτεί. Αυτός ο πληθωρισμός έπρεπε κάποια στιγμή να εκπέσει. Εγώ, επειδή αμείβομαι σε λογικά πλαίσια, δεν μου ζητήθηκε μείωση αποδοχών. Σε άλλους το έκαναν γιατί τα ποσά με τα οποία αμείβονταν ήταν υπερβολικά και νομίζω ότι καλά έκαναν τα κανάλια και έκοψαν τα ποσά, γιατί όλο αυτό ξέφευγε. Σε τελική ανάλυση, ποιος ορίζει κριτήρια ότι αυτός είναι καλύτερος από τον άλλο; Ναι στις καλές αμοιβές, αλλά όχι στην υπερβολή. Υπάρχουν πολλοί νέοι ηθοποιοί οι οποίοι έχουν πληρωθεί υπέρμετρα και αυτό πρέπει να αλλάξει. Δεν υπάρχει λογική σ΄ αυτό. Είναι προκλητικά τα χρήματα, δεν αντέχει η αγορά. Εμένα δεν με απασχολεί το πόσα θα πάρω, αλλά το ποιοι παίζουν δίπλα μου. Στην “Πολυκατοικία” είμαστε 17 ηθοποιοί με πλήθος συντελεστών και εξόδων. Δεν μπορεί ο κάθε Χαϊκάλης να παίρνει ένα σωρό λεφτά επειδή νομίζει ότι κάποιος είναι. Αμείβομαι μια χαρά. Δεν είμαστε ούτε οι αυτοκράτορες ούτε οι μάγκες των σειρών. Αν αυτό το νομίσουμε, θα ζήσουμε στιγμές απείρου κάλλους!».

– Τα τελευταία χρόνια έχω την αίσθηση ότι τα μεγάλα ονόματα στον χώρο σας δεν συνεργάζονται. Η επιτυχία δεν σας ενώνει, σας σκορπίζει. Συμφωνείτε;

«Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σας. Εχει να κάνει με αυτό που σας είπα πριν, ότι ο καθένας νομίζει ότι ο ίδιος είναι η επιτυχία. Μετά το “50 – 50” ψάξαμε ομαδικές δουλειές. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν παλεύουν μόνο για την πάρτη τους».

– Πολλοί, όμως, παλεύουν για την πάρτη τους…

«Ναι. Ακόμη όμως και αν κάποιος έχει επιτυχία για κάποιο διάστημα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα διαρκέσει για πολύ ή για πάντα. Ειδικά στο θέατρο που απαιτούνται καλοί ηθοποιοί, το παιχνίδι θα παιχτεί αργότερα στο πώς θα συνυπάρξουν όλοι αυτοί οι ηθοποιοί. Η πορεία θα δικαιώσει όσους πιστεύουν στη συνεύρεση».

– Εσείς νιώθετε δικαιωμένος από τις ως σήμερα επιλογές σας;

«Για να μην κοροϊδευόμαστε, εγώ δεν είχα πάντοτε στην καριέρα μου και πολύ μεγάλες επιλογές. Εγώ ζω από αυτή τη δουλειά και μοιραία έχω κάνει πολλά λάθη. Οταν έπρεπε να επιβιώσω στο θέατρο δεν ήλθε κανείς να μου πει “θα σου δώσω χρήματα να πληρώσεις το ενοίκιο και την Εφορία σου για να μην πας σε αυτή τη δουλειά”. Αναγκαστικά λοιπόν έκανα κάποιες δουλειές που σήμερα δεν θα τις έκανα. Τηλεοπτικά έκανα και κάποια πράγματα που δεν με υποτιμούσαν και επιτυχίες. Εχω πει και τα “όχι” μου και στην πορεία δικαιώθηκα. Η επιλογή είναι συνισταμένη πολλών παραγόντων. Κάποιοι ηθοποιοί δουλεύουν γιατί έχουν ανάγκη να δουλέψουν».

«Η μάστιγα του θεάτρου είναι το ΙΚΑ»

Ο Παύλος Χαϊκάλης (δεξιά) με τον Αντώνη Λουδάρο σε στιγμιότυπο από τη θεατρική παράσταση «Τhe producers»

– Σας ενδιαφέρει να δοκιμάσετε διαφορετικά πράγματα ή μένετε πιστός στην κωμωδία;

«Βεβαίως και με ενδιαφέρει. Τον χειμώνα θα παίξω στο έργο του Οστρόφσκι “Σε στενό οικογενειακό κύκλο”, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη. Περιμένω με πολλή αγωνία αυτή τη δουλειά γιατί θα γίνει αφετηρία κάποιου δρόμου που σκέφτομαι να ξεκινήσω. Μετά την πρώτη 25ετία θέλω πλέον να επιλέγω κάποια πράγματα και ειδικά στο θέατρο, “ΙΚΑ και Θεού επιτρέποντος”. Η μάστιγα του θεάτρου είναι το ΙΚΑ. Και το λέω αυτό γιατί ένας ηθοποιός παίρνει 1.000 ευρώ και στον παραγωγό κοστίζει 2.300 ευρώ! Δεν μπορούμε να κάνουμε πολυπρόσωπα κλασικά έργα. Θα ήθελα να κάνω τον “Καλό στρατιώτη Σβέικ”. Δεν γίνεται! Θέλω να κάνω πράγματα. Μέχρι στιγμής το έχω καταφέρει στην κωμωδία, αλλά από εδώ και στο εξής θέλω να δοκιμαστώ και στο δράμα. Θέλω να κάνω Μπέκετ και άλλα έργα».

– Νιώθετε ότι τυποποιηθήκατε λόγω της κωμωδίας;

«Την τυποποίηση την είχα από την αρχή. Ελεγαν: “Αυτός είναι κωμικός, θα κάνει κωμωδία”. Δεν ήλθε κανείς να με ρωτήσει αν ήθελα να κάνω δράμα. Η μόνη δραματική στιγμή μου ήταν στην παράσταση “Εγκλημα και τιμωρία”, όπου κάποιοι είπαν “ναι, μπορεί να κάνει και δράμα”. Για μένα αυτό ήταν πολύ σημαντικό».

Κλασική αξία
  • Αν και κατατρεγμένος από τις τραγελαφικές υπερβολές της μοίρας του στην κωμωδία «Αι δυο ορφαναί», ο Παύλος Χαϊκάλης καταφέρνει τελικά να ευτυχήσει και να κουβεντιάσει για πολλά.
  • Πώς νιώθει ένας κωμικός ηθοποιός και, συνάμα, σοβαρός άνθρωπος όταν υποδύεται μια ορφανή σε μια εποχή όπου επικρατεί διαφθορά και ακολασία;

Το γελοίον του πράγματος που υπάρχει γύρω μας νομίζουμε ότι το βλέπουμε με σοβαρότητα. Ετσι, αντιμετωπίζουμε και τον ρόλο, προσπαθώντας να δείχνουμε και τις δύο πλευρές της ζωής: Το γελοίο και το τραγικό.

  • Τι σημαίνει όταν ένα έργο του 1800 μπορεί να σταθεί και σήμερα;

Το έργο διαπραγματεύεται μόνον το τραγικό κομμάτι της ζωής. Δύο ορφανές που περνούν τα πάνδεινα και υποφέρουν ώς το τέλος για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Αυτή η δυστυχία των δύο κοριτσιών αλλά και η ελπίδα χαρακτηρίζει και τη δική μας ζωή σήμερα. Μέσα στη δυστυχία μας υπάρχει ελπίδα ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Αυτό το στοιχείο καθιστά το έργο διαχρονικό. Στην παράστασή μας έχουμε προσθέσει και το στοιχείο της γελοιότητας, για να υπογραμμίσουμε ότι το τραγικό με το κωμικό συνυπάρχουν.

  • Hταν αυτό το στοιχείο που σας ώθησε να επιλέξετε το έργο και τον ρόλο;

Οι ρόλοι δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία όσο το ίδιο το έργο και η παράσταση τη συγκεκριμένη στιγμή που μια γελοιότητα απλώνεται γύρω μας μέσα από μια σοβαροφάνεια. Ολοι θεωρήσαμε το έργο τόσο επίκαιρο και μια ευκαιρία να σατιρίσουμε όλα αυτά τα δήθεν σοβαρά, που στην ουσία είναι γελοία.

  • Τι σημαίνει να παίζετε σε ένα έργο μόνον με άνδρες;

Η παράσταση θέλει να δείξει το «άφυλο» του πράγματος. Το κωμικό και το τραγικό δεν έχουν φύλο.

  • Πώς εκτιμάτε αυτήν την εποχή έπειτα και από την περίοδο των ευρωεκλογών και των αποτελεσμάτων τους;

Νομίζω ότι την ορφάνια αυτή ο ελληνικός λαός την έχει επιλέξει. Και από τη στιγμή που τη διάλεξε δεν πρόκειται να του προσφέρουν τίποτα. Τώρα που έμαθαν να τον ελέγχουν δεν θα του χαριστούν. Οσο υπάρχουν πελατειακές σχέσεις δεν θα υπάρξει ποτέ πολιτικός λόγος. Οσο υπάρχουν κέντρα αποφάσεων που δεν νοιάζονται για τους πολίτες, αλλά για την πάρτη τους, τόσο ο λαός θα δυστυχεί και θα ελπίζει ότι τα πράγματα θα αλλάξουν. Ομως, η πραγματική ελπίδα μπορεί να προέρθει μόνον από τον ίδιο τον κόσμο.

  • Πώς θα το κάνει αυτό;

Hδη το 48% που επέλεξε να μην ψηφίσει δημιουργεί ένα συναίσθημα φόβου στους πελάτες. Δεν υπάρχουν πια ιδεολογίες, δεν υπάρχει πολιτική. Υπάρχει μόνον εκμαυλισμός και φόβος. Δεν πιστεύω στην κρίση. Πιστεύω ότι είναι κάτι το επίπλαστον, μόνο για να γίνει μια ανακατανομή της τράπουλας μέχρι να δουν πού φτάνουν τα όριά τους και τότε να αφήσουν μια χαραμάδα ελπίδας για τον λαό, γιατί μόνον ο φόβος δεν αρκεί για να κυριαρχούν.

  • Από πού αντλείτε αυτήν τη δύναμη να αντιμετωπίζετε έτσι κατάματα τα πράγματα και πάντα με παρρησία;

Από τα δέκα μου χρόνια, όταν έμεινα ορφανός, μεγάλωσα μόνος μου και συνειδητοποίησα ότι η περιουσία μου είναι τα δυο μου χέρια. Μεγάλωσα με αξιοπρέπεια και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου την πάρει. Εχω μοχθήσει για αυτήν κι έχω στερηθεί πράγματα. Είχα πάντα το θάρρος της γνώμης μου και νομίζω ότι την ελεύθερη σκέψη δεν μπορεί κανείς να σ’ την κλέψει.

ΤΕΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ, ΕΙΚΟΝΕΣ, ΕΘΝΟΣ

http://www.pili.gr/UserFiles/Image/assets_LARGE_t_942_2358829_type11585(1).jpg

Βλέπω, Ακούω, Διαβάζω

Πρωταγωνιστεί στη μεγάλη επιτυχία που σημειώνει η κωμική σειρά του ΜΕΓΚΑ «Πολυκατοικία», αλλά και στην επίσης επιτυχημένη θεατρική παράσταση «Δυο τρελοί τρελοί παραγωγοί», που παίζεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Ο λόγος για τον Παύλο Χαϊκάλη, που δηλώνει άτομο της ενημέρωσης.

  • Τι είδατε την τελευταία εβδομάδα στην τηλεόραση;

«Οταν αποφασίσω να παρακολουθήσω τηλεόραση βλέπω κυρίως ειδήσεις και προσπαθώ να κάνω ζάπινγκ για να έχω μια σφαιρική ενημέρωση. Οι επιλογές μου στην τηλεόραση είναι όπως είπα ειδήσεις, πολιτικές συζητήσεις και κινηματογραφικές ταινίες».

  • Τι ακούσατε την τελευταία εβδομάδα στο ραδιόφωνο;

«Εχω ραδιόφωνο ακόμη και στη μηχανή κι επειδή είμαι γενικά πολύ της ενημέρωσης ακούω όλο το πρόγραμμα του ραδιοφώνου του Σκάι».

  • Ποιο είναι το τελευταίο βιβλίο που διαβάσατε;

«Εχω να διαβάσω βιβλίο πολύ καιρό. Λόγω του θεάτρου και των γυρισμάτων της σειράς δεν έχω πολύ χρόνο ελεύθερο. Ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που διάβασα».

  • Ποια είναι η τελευταία κινηματογραφική ταινία που είδατε;

«Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και με τον κινηματογράφο. Δεν έχω χρόνο να πάω σινεμά. Θέλω όμως πολύ να πάω να δω το «Australia» μόνο και μόνο επειδή λατρεύω τη Νικόλ Κίντμαν».

  • Ποιες διαφημίσεις σάς αρέσουν;

«Αυτές που έχουν αισθητική, γούστο κι άμεση σχέση με το προϊόν. Συγκεκριμένα, μου αρέσει η διαφήμιση της Toyota, που έχει μότο τη δύναμη του χαρακτήρα, και μια άλλη της Ford που τα εξαρτήματα του αυτοκινήτου παρουσιάζονται ως μουσικά όργανα».

  • Εχετε δική σας ιστοσελίδα; Ποια είναι η σχέση σας με το Ιντερνετ;

«Εχω πολύ καλή σχέση με το Ιντερνετ και σερφάρω συχνά στις ηλεκτρονικές εφημερίδες και σε διάφορα σάιτ ενημερωτικά. Δική μου ιστοσελίδα δεν έχω γιατί δεν νομίζω ότι ενδιαφέρει και πολύ τον κόσμο».

ΔΩΡΑ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ