Archive for the ‘Χάντερ Κάθριν [Κατερίνα Χατζηπατέρα]’ Category

  • ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΗ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ Η ΚΑΘΡΙΝ ΧΑΝΤΕΡ ΕΠΑΙΞΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΩΝ ΓΟΝΙΩΝ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΕ
  • «Τρεις νύχτες δεν κοιμήθηκα. Εντυπωσιάστηκα, συγκινήθηκα πολύ με την υποδοχή. Γιατί το έργο δεν ήταν συνηθισμένο. Ήταν απαιτητικό».
  • «Ο πίθηκος του Κάφκα», ο μονόλογος- διάλεξη στην Ακαδημία ενός «εξανθρωπισμένου» χιμπαντζή-, τρεις βραδιές στην Αθήνα, ήταν η αφορμή: το κοινό ανακάλυψε μία σπουδαία ηθοποιό που στην Αγγλία ανήκει στην τάξη των διακεκριμένων και αναγνωρισμένων του θεάτρου εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια, αλλά εδώ ελάχιστοι γνώριζαν. Την ερμηνεία της- την ευελιξία της, το έξυπνο υποκριτικό της στίγμα, την αμεσότητα, την ανοιχτή καρδιά της…- την ένιωσε. Και αυτή, την άγνωστή του, την αποθέωσε.
  • Τιμημένη με το Βραβείο «Ολίβιε» Καλύτερης Ηθοποιού, άλλες δύο φορές υποψήφια για το ίδιο Βραβείο, τιμημένη και με άλλα βραβεία, με ρόλους σπουδαίους στο βιογραφικό της, από τη Σελεστίνα μέχρι τη Μάνα Κουράγιο, από την Κατερίνα στο «Ημέρωμα της στρίγγλας» μέχρι τη Σεραφίνα στο «Τριαντάφυλλο στο στήθος», από Ηλέκτρα του Σοφοκλή και Κασσάνδρα στις «Τρωάδες» μέχρι Λαίδη Μακμπέθ αλλά και από Βασιλιά Ληρ μέχρι Ριχάρδο Γ΄, πλάι σε πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες με κορυφαίο τον Πίτερ Μπρουκ, σκηνοθέτρια και η ίδια εδώ και αρκετά χρόνια, έχει κάνει τηλεόραση, έχει κάνει κινηματογράφο- πιο πρόσφατη ταινία της «Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα»και τι δεν έχει κάνει…
  • Η «λεπτομέρεια» που φορτίζει την πρώτη παρουσία της στην Ελλάδα είναι πως η Κάθριν Χάντερ είναι Ελληνίδα. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη αλλά από Έλληνες γονείς- κλάδος της μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας από τις Οινούσσες της Χίου- με το όνομα Αικατερίνη Χατζηπατέρα. Αδελφός της μεγαλύτερος, ο διεθνής εικαστικός Μαρκ Χατζηπατέρας. Στο σπίτι του, στο Παλαιό Ψυχικό, τη συνάντησα. Ήρθε τρέχοντας η ίδια να μου ανοίξει την αυλόπορτα. Ένα κοριτσάκι: λεπτή, μικροκαμωμένη, πολύ μελαχρινή, σκούρα, πυκνά μαλλιά αφημένα γύρω από το πρόσωπο, τζιν, ένα μακό μαύρο μπλουζάκι που έγραφε «Υoung Vic»…
  • Το θέατρο στη ζωή σας πώς μπήκε;

«Στο πανεπιστήμιο. Μπήκα στο τμήμα δράματος και γαλλικής φιλολογίας. Κάναμε τότε το έργο του Μπρεχτ ΄΄Στη ζούγκλα των πόλεων΄΄. Δεν ήξερα καθόλου από θέατρο. Εκείνο που με συνεπήρε ήταν οι τεχνικές πρόβες. Και με ενθουσίασε η ομαδικότητα: όλοι μαζί να ράβουμε τα κοστούμια, να κάνουμε τους φωτισμούς… Ήταν μια φυσική ευχαρίστηση. Μετά παίξαμε ένα έργο του Ανούιγ. Σε κάποια ατάκα σκάσανε από κάτω στα γέλια. Αυτό με γέμισε. Έτσι βρέθηκα στο θέατρο. Όταν είπα στη γιαγιά μου στα είκοσι ένα ΄΄γιαγιά, θέλω να γίνω θεατρίνα΄΄ και όχι ΄΄ηθοποιός΄΄ γιατί δεν είναι καλά τα ελληνικά μου, η γιαγιά μου κάτι έπαθε. Ύστερα έμαθα πως η λέξη θεατρίνα δεν είχε καλή έννοια». Γελάει. «Μετά όμως όλοι στην οικογένεια με υποστήριξαν πολύ».

Πηγαίνει στην RΑDΑ- τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης. «Η μεγάλη έκρηξη έγινε όταν συνάντησα τους ΄΄Κομπλισιτέ΄΄ (σ.σ.: την ομάδα που βρέθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 στην πρώτη γραμμή της βρετανικής θεατρικής πρωτοπορίας). Ήταν σαν μία δεύτερη εκπαίδευση. Μου δόθηκαν άλλες δυνατότητες, μια τεράστια ελευθερία, μια καινούργια γλώσσα για το σώμα και τον χώρο. Αλλά δεν ήταν η μέθοδος μόνο, ήταν και τα μέλη του ΄΄Κομπλισιτέ΄΄ άνθρωποι πολύ ταλαντούχοι και πολύ αναρχικοί. Μου ανέθεσαν να παίξω την Κλερ Ζαχανασιάν στην ΄΄Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας΄΄ στα 33 μου. Δεν υπήρχαν όρια ηλικίας».

Εκεί θα γνωρίσει και τον Ιταλό Μαρτσέλο Μάνι, συνιδρυτή των «Κομπλισιτέ». Επίσης εξαιρετικό ηθοποιό, που τον είδαμε πριν από λίγες μέρες στην παράσταση «Θραύσματα» του Πίτερ Μπρουκ, και ειδικευμένο σε θέματα κίνησης. Είναι μαζί δεκαεννιά χρόνια.

  • Και «Ο πίθηκος του Κάφκα»;

«Προσπαθήσαμε να μην είναι απλώς μία αναφορά στην Ακαδημία γιατί θα ήταν πολύ στεγνό, αλλά να υπάρχουν και αναμνήσεις του, να ξαναζεί την παλιά ζωή του. Σιχαίνεται τους ανθρώπους αλλά και ελκύεται από αυτούς. Αυτό που ήθελα να δώσω είναι αυτό που λέει η Μιράντα στην ΄΄Τρικυμία΄΄ του Σαίξπηρ: ΄΄Τι υπέροχος, καινούργιος κόσμος που έχει τέτοιους ανθρώπους΄΄».

Τα επόμενα δυόμισι χρόνια θα είναι στον Βασιλικό Σαιξπηρικό Θίασο ως καλλιτεχνική συνεργάτρια με ευθύνη για τον προγραμματισμό και με τη δυνατότητα να κάνει δύο σκηνοθεσίες, ενώ παράλληλα ανήκει στο ανσάμπλ των 44 ηθοποιών του. Είναι προγραμματισμένο να παίξει σε ένα σύγχρονο ουκρανικό έργο- πάνω στο τραπέζι βρίσκεται το κείμενο που ήδη το μελετάει- την Ιουλιέτα σε μία μεταγραφή από έναν νέο συγγραφέα του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» με μόνα πρόσωπα τους δύο ήρωες σε μεγάλη ηλικία, Τρελό σε ένα καινούργιο ανέβασμα του «Βασιλιά Ληρ» και Κλεοπάτρα στο «Αντώνιος και Κλεοπάτρα»- «όχι, δεν θα παίξω τον Αντώνιο» λέει και γελάει.

  • Κυρία Χάντερ, αν δεν είχατε την οικονομική άνεση που έχετε θα μπορούσατε να ακολουθήσετε την πορεία που έχετε κάνει στο θέατρο;

«Θα ήταν διαφορετικά ίσως, αλλά πιστεύω πως το αποτέλεσμα το ίδιο θα ήταν. Γιατί είχα ένα πείσμα γι΄ αυτό, μία έντονη περιέργεια, μία πείνα, μία παρόρμηση…».Ρωτώ την Κάθριν Χάντερ αν πιστεύει στη συνέχεια του θεάτρου.

  • Μπορεί να κρατήσει και να ελκύσει τους νέους; Οι καινούργιες τεχνολογίες δεν τους απορροφούν; Δεν το θεωρούν ξεπερασμένο;

«Οπωσδήποτε πιστεύω στη συνέχεια. Απλώς βρίσκεται σε αποφασιστική καμπή. Πρέπει και εμείς στο θέατρο να ανοίξουμε τις πόρτες στους νέους – τα εισιτήρια είναι πολύ ακριβά. Και να πάμε εμείς να τους βρούμε. Γιατί το θέατρο προσφέρει κάτι το διαφορετικό, κάτι το μοναδικό. Σίγουρα δεν μπορεί να αγνοείς την τεχνολογία. Υπάρχει και στο θέατρο μία έκρηξη συνδυασμού του με τις σύγχρονες τεχνολογίες. Και υπάρχουν ορισμένοι σκηνοθέτες, όπως ο Ρομπέρ Λεπάζ ή ο Σάιμον Μακ Μπέρνι, που εκμεταλλεύονται την τεχνολογία με φανταστικούς τρόπους. Υπάρχει όμως και η άλλη άποψη: του Πίτερ Μπρουκ. Που στα ογδόντα κάτι του είναι πάντα πιο μπροστά. Και που πιστεύει πως τίποτα από όλα αυτά δεν χρειαζόμαστε παρά μόνο τον ηθοποιό».

  • ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ

1956. Γεννιέται στη Νέα Υόρκη.

1958. Η οικογένεια εγκαθίσταται στο Λονδίνο.

Αρχές δεκαετίας ΄80. Αποφοιτά από τη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης (RΑDΑ) και πρωτοεμφανίζεται στο θέατρο.

1987. Στο «Τεάτρ ντε Κομπλισιτέ».

1990. Βραβείο «Λόρενς Ολίβιε» Καλύτερης Ηθοποιού για την ερμηνεία της ως Κλερ Ζαχανασιάν στο έργο του Ντίρενματ «Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας».

2008. Γίνεται Καλλιτεχνική Συνεργάτρια του Βασιλικού Σαιξπηρικού Θιάσου.

  • Γράφει ο Γιώργος Δ. Κ. Σαρηγιάννης, ΤΑ ΝΕΑ: Σάββατο 23 Μαΐου 2009

Η Κάθριν Χάντερ μίλησε στον ΕΤ
  • «Καλησπέρα» με χαιρετά στα ελληνικά με τη βαθιά φωνή της από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής. Η ελληνικής καταγωγής ηθοποιός μόλις έχει τελειώσει την παράσταση του «Πίθηκου του Κάφκα» στην Αυστραλία, όπου μεταφέρθηκε η παραγωγή μετά την πρεμιέρα της στο Young Vic του Λονδίνου στις 14 Μαρτίου. Αμέσως μετά θα ταξιδέψει στην Αθήνα η ιστορία του πιθήκου, του Κόκκινου Πίτερ, που μεταλλάχθηκε σε άνθρωπο, προκειμένου να διηγηθεί την προηγούμενη ζωή του ως πίθηκος.
  • Τα τελευταία χρόνια η Κάθριν Χάντερ έχει καταπιαστεί σχεδόν με τα πάντα, από τον σαιξπηρικό «Βασιλιά Ληρ» ως τη στείρα «Γέρμα» του Λόρκα και τις ονειρικές παραστάσεις physical theatre του Theatre de Complicite. Η επαγγελματική της πορεία όμως δεν ήταν καθόλου αυτονόητη μετά από ένα σοβαρό αυτοκινητικό ατύχημα, που είχε σε νεαρή ηλικία, με τους γιατρούς να γνωματεύουν ότι δε θα περπατούσε ξανά. Η ίδια άρχισε αμέσως τις φυσιοθεραπείες γιατί απλώς δεν της πέρασε από το μυαλό να τους πιστέψει. Όταν ασχολήθηκε εντατικά με τη μέθοδο Γκροτόφσκι, μια εξαιρετικά επίπονη σε σωματικό επίπεδο μέθοδο υποκριτικής, άρχισε να βλέπει το σώμα της να βρίσκει τη φόρμα του. Οι άνθρωποι του Complicite επίσης την ώθησαν στα σωματικά της όρια. Δεν ήταν λοιπόν παράξενο που η μεταμόρφωσή της σε πίθηκο καθήλωσε κοινό και κριτικούς, αλλά πριν από όλους το σκηνοθέτη της παράστασης, Walter Meierjohann: «Κατά την ανάγνωση μεταμορφώθηκε μπροστά στα μάτια μου σε πίθηκο και ήμουν πλέον σίγουρος ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να κάνω. Αλλά, και πάλι, πώς πηγαίνεις σε μια γυναίκα να της πεις: ‘θα ήθελες να παίξεις έναν πίθηκο;’! Αλλά η Κάθριν είπε ότι ήθελε πάντα να παίξει τον πίθηκο».

Μια ανορθόδοξη πρόταση σχεδόν επιτάσσει μια εξίσου απρόσμενη θετική απάντηση;

  • Κάπως έτσι. Το να παραστήσω τον πίθηκο ήταν μεγάλη πρόκληση και προσπαθήσαμε να αποφύγουμε υποκριτικά στερεότυπα. Δουλέψαμε, έτσι, πάνω στα διαφορετικά χαρακτηριστικά του ζώου μελετώντας διεξοδικά τη φυσιολογία του. Επισκεφθήκαμε μάλιστα αρκετές φορές το ζωολογικό κήπο. Αυτό που με κέντρισε ήταν ο συνδυασμός δύναμης και ευλυγισίας, ηρεμίας και βιαιότητας που έχουν οι πίθηκοι.

Το πρώτο θέμα που εγείρει ο Κάφκα στο έργο του είναι η ελευθερία του ατόμου.

  • Σύμφωνα με τον Κάφκα, η ανθρώπινη φύση δεν είναι συνυφασμένη με την ελευθερία. Δε θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι γιατί πάντα θα είμαστε δέσμιοι των αναγκών μας. Αν έχω την τέλεια σχέση, θα είμαι ελεύθερος. Αν έχω πολλά χρήματα ή το πιο όμορφο σπίτι, θα είμαι ελεύθερος. Η ελευθερία σήμερα είναι ταυτισμένη με υλικές ανάγκες, με υλικά αγαθά. Νομίζω όμως ότι η ελευθερία του ανθρώπου είναι πέρα από τον υλικό κόσμο. Όταν είσαι πραγματικά ελεύθερος, δεν σκέφτεσαι την ελευθερία σου. Ζεις ελεύθερα και κάνεις τις επιλογές σου ελεύθερα.

Το θέμα της προσωπικής και κοινωνικής ελευθερίας καθώς και της ταυτότητας είναι απολύτως επίκαιρα σε αυτή τη μεταβατική εποχή που ζούμε.

  • Σε ένα μεταφορικό επίπεδο η ιστορία του Κόκκινου Πήτερ αναφέρεται σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που αφήνουν για κάποιους λόγους πίσω την πατρίδα τους και προσπαθούν να ενσωματωθούν σε μια άλλη κοινωνία, σε μια άλλη κουλτούρα για μια νέα αρχή, με περισσότερες ευκαιρίες. Φυσικά, αυτό που βρίσκουν είναι πολύ πιο σκληρό από ό,τι περίμεναν. Εάν λοιπόν σκεφτούμε την ιστορία από την πλευρά ενός ξένου, ενός μετανάστη αντιλαμβανόμαστε αλλιώς τη σκληρότητα του διηγήματος.

Κι εσείς γεννηθήκατε από Ελληνες γονείς στη Νέα Υόρκη και μεγαλώσατε στο Λονδίνο.

  • Η ταυτότητά μου είναι μάλλον ευμετάβλητη παρά σταθερή. Ισως γι’ αυτό το λόγο κατέληξα να γίνω ηθοποιός. Για να μπορώ να δανείζομαι την ταυτότητα των διάφορων ρόλων που ερμηνεύω. Δεν το έχω αναλύσει σε βάθος, αλλά τώρα που με ρωτάτε ναι, ποτέ δεν αισθάνθηκα 100% Ελληνίδα, Βρετανίδα ή Αμερικανίδα.

Κάποια στιγμή στο κείμενο αναφέρεται πως «η ελευθερία δεν είναι παρά μια ψευδαίσθηση, που σαν διαλυθεί, ο άνθρωπος χάνεται στη βαθύτερη απογοήτευση. Η απογοήτευση όμως είναι εξίσου υψηλό συναίσθημα με την ελευθερία».

  • Νομίζω πως έτσι είναι. Όταν οι επιθυμίες μας μοιάζουν να πραγματοποιούνται, τότε συχνά στη γωνία παραμονεύει η απογοήτευση, που όμως μπορεί να μας οδηγήσει σε νέους δρόμους συνειδητότητας.

Εσάς τι σας έχουν διδάξει οι κατά καιρούς απογοητεύσεις σας;

  • Να αφήνω τα πράγματα να ρέουν. Να μην προσκολλώμαι σε επιθυμίες ή μάλλον να μη γίνονται οι επιθυμίες μου εμμονές. Γιατί μια επιθυμία μπορεί να έχει θετική αλλά και αρνητική έκβαση. Και με αυτή την αμφιβολία του αποτελέσματος ίσως η ζωή να θέλει κάτι να μας διδάξει. Φυσικά, δεν εννοώ να μην έχουμε επιθυμίες ή ιδανικά. Απλώς να είμαστε ανοιχτοί στο απρόσμενο της ζωής.

Μιας και μιλήσατε για ιδανικά, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού μια νέα εποχή φαίνεται να ξεκινά με την ανάληψη της προεδρίας από τον Μπαράκ Ομπάμα. Συμμερίζεστε αυτή την αισιοδοξία;

  • Ο Ομπάμα έχει εμπνεύσει στους ανθρώπους μια νέα ελπίδα. Και αυτή η νέα ελπίδα έχει ξεπεράσει τα σύνορα της Αμερικής κι έχει απλωθεί σε όλο τον κόσμο. Στην Αγγλία για παράδειγμα, ενώ με τον Μπους Τζούνιορ ο κόσμος είχε γίνει πολύ αντιαμερικανός, τώρα με τον Ομπάμα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Γιατί ο νέος πρόεδρος δείχνει να έχει ιδανικά και όραμα για τον τόπο του. Και αυτή είναι η επιτυχία του, πέρα από τη χαρισματική του προσωπικότητα.

Τι σημαίνει για σας η λέξη «επιτυχία»;

  • Να προσπαθείς και να επιδιώκεις το καλύτερο σε κάθε δουλειά, σε κάθε επαφή. Είναι μια συνεχής αναμέτρηση με τον εαυτό σου και τις δυνατότητές σου, μια διαδικασία που δεν τελειώνει ποτέ.

Σήμερα οι άνθρωποι έχουν μάλλον αναπτύξει μια εμμονή με την επιτυχία.

  • Ισως γιατί συχνά δεν απολαμβάνουμε τη στιγμή. Αν αφήσουμε τα πράγματα να ρέουν και κοιτάζουμε μπροστά αποκτούμε μια διαφορετική οπτική της ζωής και τότε η επιτυχία παίρνει στη ζωή μας το κομμάτι που της αναλογεί.

Κάθριν Χάντερ

  • Γεννήθηκε Το 1956 στη Νέα Υόρκη από Ελληνες γονείς
  • Μεγάλωσε Στη Μεγάλη Βρετανία
  • ΣΠΟΥΔΑΣΕ: Στην περίφημη RADA στο Λονδίνο
  • ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΕ: Με τις ομάδες Royal Shakespeare Company, Shared Experience και Theatre de Complicite.
  • ΒΡΑΒΕΥΤΗΚΕ: Με το θεατρικό βραβείο Olivier το 1990
  • ΗΤΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΔΑ ΗΘΟΠΟΙΟΣ: που έπαιξε το ρόλο του «Βασιλιά Ληρ». Μετά ακολούθησαν κι άλλοι αντρικοί ρόλοι.
  • ΜΕΝΕΙ: Στο Λονδίνο με τον σύντροφό της Μαρτσέλο Μάνι
  • ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΗΣ ΟΝΟΜΑ: Αικατερίνη Χατζηπατέρα

INFO:
«Ο πίθηκος του Κάφκα»: Θέατρο Δημήτρης Χορν, Αμερικής 10, τηλ.: 210-3612500.
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: 15-17/5 στις 21.00.
Τιμές εισιτηρίων: €28, €33, €43, €53.
Κρατήσεις εισιτηρίων: με πιστωτική κάρτα 210-8108181, μέσω Internet: http://www.ellthea.gr.
Με ελληνικούς υπέρτιτλους.

  • ΜΠΛΑΤΣΟΥ ΙΩΑΝΝΑ, Ελεύθερος Τύπος, Πέμπτη, 14.05.09
  • Η Κάθριν Χάντερ ξεδιπλώνει το ταλέντο της μέσα από τον «Πίθηκο του Κάφκα»

«Υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να παίξει η Κάθριν Χάντερ;» αναρωτιέται ο Μάικλ Μπίλινγκτον στην Guardian. Το ταλέντο της μικροσκοπικής Ελληνοαγγλίδας ηθοποιού να μεταμορφώνεται «με τη φυσικότητα ενός χαμαιλέοντα» δεν την έχει ανταμείψει μόνο με διθυραμβικές κριτικές, αλλά και με δύο κορυφαία βρετανικά βραβεία: «Ολίβιε» και «Σαίξπηρ». Η Κάθριν Χάντερ-Χατζηπατέρα έχει ερμηνεύσει τρεις διαφορετικούς ρόλους στη «Χειμωνιάτικη Ιστορία», δεκατρείς(!) γυναικείους και αντρικούς χαρακτήρες στο «Σκράικερ» της Κάριλ Τσέρτσιλ, τον «Βασιλιά Ληρ» και τον «Ριχάρδο ΙΙΙ» (στους ομώνυμους ρόλους), τη «Γέρμα» του Λόρκα… Το ρεπερτόριό της, κλασικό, πρωτοποριακό, εναλλακτικό, δεν έχει περιορισμούς. Δοκιμάζει, χωρίς να υπολογίζει το κόστος, σωματικό ή ψυχικό. Οπως τώρα, που επέλεξε να υποδυθεί τον Ρεντ Πίτερ, ένα μεταλλαγμένο χιμπατζή, που εξηγεί πώς έχασε την επαφή με τις ρίζες του και τις αναμνήσεις της νιότης του, στην πορεία της μετατροπής του σε άνθρωπο. «Ο πίθηκος του Κάφκα» (βασισμένο στο έργο του Φρανς Κάφκα «Αναφορά στην Ακαδημία», 1917), σε διασκευή Κόλιν Τίβαν, σκηνοθεσία Γουόλτερ Μεϊεργιόχαν και παραγωγή του «Young Vic», θα παρουσιαστεί για τρεις παραστάσεις (15, 16 και 17 Μαΐου) στο θέατρο «Δημήτρης Χορν», με πρωτοβουλία της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Θέατρο πέρα από τα όρια».

Η κόπωση από μια ερμηνεία τόσο απαιτητική («υπάρχει κάτι επώδυνα ευάλωτο σ’ αυτό το μικροσκοπικό κορμί, στα μάτια που καρφώνονται απ’ άκρη σ’ άκρη και σ’ αυτό το θλιμμένο, ρυτιδιασμένο πρόσωπο», έγραψε ο αγγλικός Τύπος) δεν την εμπόδισε από μακρινά ταξίδια και περιοδείες. Ετσι, έρχεται στην Αθήνα, μετά την Αυστραλία όπου εμφανίστηκε για λίγες ημέρες. Δηλώνει «πολύ χαρούμενη που θα παίξει για πρώτη φορά στην Αθήνα» και εξηγεί (μέσα από γραπτές ερωταπαντήσεις) τον τρόπο που προσέγγισε ένα πλάσμα αλλιώτικο: ούτε άνθρωπος ούτε πίθηκος.

Η αφήγηση του Κόκκινου Πίτερ μπροστά σε μια μυστηριώδη Ακαδημία ξεκινά από τη στιγμή της αιχμαλωσίας του στην αφρικανική Χρυσή Ακτή. Ηταν μαζί με άλλους πιθήκους και έπινε νερό σε μια λίμνη όταν ομάδα κυνηγών τον πυροβόλησε – στο πρόσωπο και κάτω από τους γοφούς. Τον έβαλαν σε ένα στενό κλουβί και τον μετέφεραν με ένα ατμόπλοιο στο Αμβούργο. Τον τρόμο και την απελπισία των πρώτων στιγμών διαδέχεται η συνειδητοποίηση ότι θα πεθάνει αν δεν βγει από το κλουβί. Και ο μόνος «δρόμος είναι να μετατραπεί σε άνθρωπο». «…Φοβάμαι πως δεν είναι απολύτως κατανοητό, αξιότιμα μέλη της Ακαδημίας, τι εννοώ με τη λέξη “διέξοδος”», λέει ο Ρεντ Πίτερ απευθυνόμενος στην Ακαδημία. «Σίγουρα δεν αναφέρομαι στην “ελευθερία”… Ξέρω πως η ελευθερία δεν είναι παρά ψευδαίσθηση, που σαν διαλυθεί, ο άνθρωπος χάνεται στη βαθύτερη απογοήτευση. Και η απογοήτευση είναι εξίσου υψηλό συναίσθημα με την ελευθερία…».

  • Τι είναι πιο απαιτητικό για έναν ηθοποιό: να ερμηνεύει ανθρώπινο χαρακτήρα ή έναν ιδιότυπο πίθηκο; Σε ποια από τις δύο περιπτώσεις η φαντασία είναι πιο ελεύθερη και απομακρυσμένη από στερεότυπα;

– Δημιουργώντας τον χαρακτήρα του Ρεντ Πίτερ η πρόκληση ήταν να εφεύρω ένα πλάσμα που να μην είναι ούτε άνθρωπος ούτε πίθηκος, αλλά λίγο και από τα δύο. Ετσι η διαδικασία συνδύαζε τη δουλειά πάνω στον πίθηκο στο φυσικό περιβάλλον του, στις πρωινές πρόβες, και τα απογεύματα αυτοσχεδιάζοντας στον τρόπο που ο χιμπατζής μαθαίνει να μιλάει και να περπατάει. Ποιον επέλεγε να μιμηθεί. Ποιους είχε για πρότυπο. Ηταν για μένα ένα συναρπαστικό ταξίδι εξερεύνησης. Φανταζόμουν τους ναύτες που είχε συναντήσει, τους εκπαιδευτές, τους περφόρμερ του τσίρκου, τους επιστήμονες της ακαδημίας. Κατά καιρούς, έβλεπες πάνω στον χιμπατζή όλους αυτούς τους ανθρώπους χωριστά ή ένα μείγμα με στοιχεία από όλους.

Εντυπωσιασμένη

  • Μελετώντας ένα ζώο τόσο κοντά στον άνθρωπο τι σας αιφνιδίασε, τι σας συγκίνησε και τι σας τρόμαξε περισσότερο;

– Είμαι εντυπωσιασμένη από την ταχύτητα και την ευφυΐα του χιμπατζή. Τη διάθεσή του για παιχνίδι, για επικοινωνία, τη γλώσσα της αφής. Αδιανόητη δύναμη, θαυμαστή ελευθερία στον τρόπο ζωής του. Κοιμάται στις κορυφές των δέντρων, 100 μέτρα απόσταση από το έδαφος, πετάει από δέντρο σε δέντρο. Μπορεί να γίνει εξαιρετικά βίαιος όταν απειλείται. Εχει ένα πολύ ανεπτυγμένο αίσθημα κοινότητας. Οι χιμπατζήδες ζουν, ταξιδεύουν και τρέφονται όλοι μαζί. Οι δεσμοί τους είναι πολύ ισχυροί.

  • Ποιες συμβολικές ερμηνείες μπορεί να δώσει κανείς στο έργο και εσείς προς ποια κατεύθυνση εργαστήκατε ως ηθοποιός;

– Η αναφορά στην Ακαδημία, όπως είναι ο πρωτότυπος τίτλος, είναι ένας μύθος για έναν ξένο, τον Ρεντ Πίτερ, ο οποίος οφείλει να προσαρμοστεί σε μια νέα εχθρική κοινωνία. Για να το πετύχει αυτό πρέπει να καταστρέψει τη μνήμη του, το παρελθόν του, τη φύση του. Από μια άλλη ανάγνωση, το έργο είναι μια παραβολή πάνω στο ανθρώπινο γένος και στην καταστροφική επίδρασή του τόσο στη φύση όσο και στον εαυτό του, ως μέρος και αυτός της φύσης. Η καταστροφή είναι το τίμημα αυτού που αποκαλούμε πολιτισμό. Είναι, επίσης, ένας στοχασμός πάνω στην ύπαρξη και στην ελευθερία. Η κατεύθυνση που εργάστηκα, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη, τείνει προς την εικόνα του ξένου και το κόστος της αφομοίωσης σε μια νέα κουλτούρα.

Ανεκτικότητα

  • Ο «Πίθηκος του Κάφκα», κατά τη γνώμη σας, οδηγεί στην παραδοχή ότι οφείλει να έχει κανείς μια αποδεκτή, κοινωνικά, ταυτότητα για να μπορέσει να επιβιώσει;

– Ισως να είναι αυτό το θέμα. Η κοινωνία οφείλει να είναι ανεκτική στο διαφορετικό, στον ξένο, στον Αλλον, και αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Συχνά, ο ξένος καταλήγει μόνος και απομονωμένος.

  • Ο πίθηκος κοιτάζει τους ανθρώπους και ρωτά: «είστε στ’ αλήθεια εσείς τα ανθρώπινα πλάσματα ανώτερα από τα ζώα ή μήπως όχι;». Εσείς, έχετε απαντήσει στο ερώτημα;

– Οχι, δεν νομίζω ότι είμαστε ανώτεροι από τα ζώα. Νομίζω ότι έχουμε ξεχωριστές δυνατότητες όπως είναι η ομιλία και η πολυπλοκότητα της σκέψης. Ομως πολύ συχνά χρησιμοποιούμε αυτές τις δυνατότητες απρόσεκτα, καταστροφικά και εγωιστικά.

Η δίψα για την αλήθεια

  • Εχετε ερμηνεύσει πολλούς ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου και μάλιστα αντρικούς. Αυτό το παιχνίδι με τη φύση είναι ελκυστικό και γιατί;

– Πιστεύω ότι το θέατρο βασίζεται κυρίως στη φαντασία και η ανταλλαγή των ρόλων (ανάμεσα στην αντρική και γυναικεία φύση) είναι μια προέκταση αυτού του πράγματος.

  • Ποια είναι η γνώμη σας για τη σύγχρονη παραγωγή θεατρικού έργου; Προς τα πού κατευθύνεται;

– Πολύ πλατιά η ερώτηση γιατί υπάρχουν τόσο πολλά πρόσωπα του σύγχρονου θεάτρου… Η δική μου αντίληψη είναι ότι η δίψα να καταλάβουμε τις ζωές μας και πώς τις ζούμε και πώς θα μπορούσαμε να τις ζήσουμε, μέσα από τα διάφορα είδη θεάτρου, είναι περισσότερο επείγουσα από ποτέ. Οι φόρμες είναι πολλές και διαφορετικές. Το σημαντικό είναι ότι η δίψα υπερισχύει.

  • Τι συνθέτει τη θεατρική πρωτοπορία σήμερα; Τα «πειραγμένα» κλασικά κείμενα, πιστεύετε ότι είναι ένας τρόπος να «ξαναδούμε» σκηνικά το κλασικό ρεπερτόριο;

– Σε σχέση με ό,τι αποκαλούμε «κλασικό», είτε η σκηνοθεσία ακολουθεί συμβατική είτε αποδομητική γραμμή, επαφίεται σε μας να βρούμε τις αναφορές μας με αυτά τα κείμενα και ύστερα να αναζητήσουμε τη φόρμα που θα εκφράσει αυτό με τον καλύτερο τρόπο. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν άλλοι κανόνες εκτός από την αναζήτηση της αλήθειας.

  • Της Μαριας Κατσουνακη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 10/5/2009

  • «Υπάρχει κάτι που η Χάντερ δεν μπορεί να παίξει;» αναρωτιέται ο βρετανικός Τύπος. Η Κάθριν Χάντερ δεν είναι άλλη από την Ελληνίδα ηθοποιό Κατερίνα Χατζηπατέρα, γόνο της γνωστής εφοπλιστικής οικογένειας, και αδελφή του ζωγράφου Μαρκ Χατζηπατέρα, που διαπρέπει εδώ και χρόνια στις σπουδαιότερες θεατρικές σκηνές του Λονδίνου, έχοντας μάλιστα τιμηθεί με τα κορυφαία βρετανικά βραβεία, «Ολιβιέ» και «Σέξπιρ».

«Δούλεψα εξαντλητικά για να βρω τις κινήσεις αυτού του πλάσματος, πήγα σε ζωολογικούς κήπους και είδα αρκετά ντοκιμαντέρ», λέει η Κάθριν Χάντερ

«Δούλεψα εξαντλητικά για να βρω τις κινήσεις αυτού του πλάσματος, πήγα σε ζωολογικούς κήπους και είδα αρκετά ντοκιμαντέρ», λέει η Κάθριν Χάντερ

  • Στις 15, 16 και 17 Μαΐου στο θέατρο «Δημήτρης Χορν» θα κάνει την πρώτη της θεατρική εμφάνιση στην Αθήνα με το έργο «Ο Πίθηκος του Κάφκα». Η παράσταση, σε διασκευή Κόλιν Τίβαν, σκηνοθεσία Γουόλτερ Μεϊεργιόχαν και παραγωγή του «Young Vic», είναι βασισμένη στο διήγημα του Φραντς Κάφκα «Αναφορά στην Ακαδημία». Η «Αττική Πολιτιστική Εταιρεία» την υποδέχεται στο αθηναϊκό φεστιβάλ «Θέατρο πέρα από τα όρια».
  • «Είμαι πολύ χαρούμενη που θα παίξω πρώτη φορά στην Αθήνα. Μου αρέσει η ιδέα να επισκεφθώ την πατρίδα σαν μαϊμού», λέει γελώντας η Κάθριν Χάντερ από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής στο Λονδίνο. Υποδύεται τον «Κόκκινο Πίτερ», έναν χιμπαντζή που μεταλλάχθηκε σε άνθρωπο και επιχειρεί να διηγηθεί την προηγούμενη ζωή του. Μπροστά στα μέλη μιας μυστηριώδους Ακαδημίας δηλώνει, όμως, ανήμπορος να θυμηθεί. Και εξηγεί πως με το να γίνει άνθρωπος έχασε την επαφή με τις ρίζες και τις αναμνήσεις της νιότης του. Η απώλεια μνήμης ήταν και το τίμημα της προσαρμογής του στον κόσμο των ανθρώπων.

Τι σας γοήτευσε στον «Πίθηκο του Κάφκα»; Ποια είναι η σημασία του κειμένου για μας σήμερα;

  • «Υποθέτω ότι πάντοτε μας απασχολούσε το ερώτημα τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Σήμερα περισσότερο από ποτέ, εν μέσω τόσο σοβαρών προβλημάτων στο περιβάλλον, στην οικονομία και με τόσους πολέμους να μαίνονται στον πλανήτη, φαίνεται καθαρά ότι υπάρχει μια συλλογική ανάγκη για αλλαγή. Γι’ αυτό και δεν θεωρώ τυχαία την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην Αμερική. Δεν ξέρω τι συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά στην Αγγλία δεν έχω δει ποτέ μέχρι σήμερα τόσους ανθρώπους ενωμένους και πρόθυμους να εκφράσουν την ανάγκη τους για αλλαγή. Ισως ήρθε η στιγμή να αναθεωρήσουμε τον τρόπο σκέψης μας, να προχωρήσουμε μπροστά και να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Το κείμενο του Κάφκα είναι μια εξαιρετική ιστορία, μια ευφυής παραβολή για το ζήτημα της ταυτότητας και εμμέσως ένα είδος αποτίμησης της ανθρώπινης ύπαρξης και του πολιτισμού μας. Οταν αποκαλούμε καμιά φορά απερίσκεπτα κάποιον «ζώον», καλό είναι να σκεφτόμαστε ότι ίσως να μην είμαστε περισσότερο πολιτισμένοι από τα ζώα».

Ηταν δύσκολο να προσεγγίσετε αυτό το υβριδικό πλάσμα, που βρίσκεται στο ενδιάμεσο ανθρώπου και ζώου;

  • «Εκανα πολλές ώρες πρόβα με τον σκηνοθέτη, δούλεψα εξαντλητικά για να βρω τις κινήσεις αυτού του πλάσματος. Πήγαμε σε ζωολογικούς κήπους για να παρατηρήσουμε ζώα, είδαμε αρκετά ντοκιμαντέρ, κάναμε επίσης αρκετούς αυτοσχεδιασμούς, κυρίως για να κατανοήσουμε πώς θα μπορούσε να μεταμορφωθεί μια μαϊμού σε άνθρωπο. Δεν ήταν εύκολο να προσεγγίσω αυτή την ενδιάμεση κατάσταση. Ο πίθηκος στην προσπάθειά του να γίνει άνθρωπος συγκρούεται με τη ζωώδη του φύση, η οποία βγαίνει αυθορμήτως στην επιφάνεια και προσπαθεί να την κρύψει. Ισως να νιώθουν έτσι και οι άνθρωποι που αναγκάζονται να εκπατριστούν. Οι μετανάστες, για να επιβιώσουν στη νέα τους χώρα, μιμούνται συμπεριφορές, την προφορά της ξένης γλώσσας».

Βρίσκεται σε μια κρίσιμη ψυχολογική κατάσταση;

Κάποιες από τις μεταμορφώσεις της Κάθριν Χάντερ: «Βασιλιάς Λιρ», «Ριχάρδος ο τρίτος»

Κάποιες από τις μεταμορφώσεις της Κάθριν Χάντερ: «Βασιλιάς Λιρ», «Ριχάρδος ο τρίτος»

  • «Ναι. Δεν αισθάνεται θυμό ή αηδία για το ανθρώπινο είδος ή για τη νέα του κατάσταση, αλλά θλίψη επειδή χάνει τους δεσμούς με το παρελθόν και την παλιά του κοινότητα. Ο Κάφκα δεν είναι, όμως, μονοσήμαντος συγγραφέας. Το πλάσμα του δεν είναι τέλειο, αλλά γεμάτο αντιφάσεις. Νιώθει θυμό, παραφορά, οργή, πόνο χωρίς να επικρίνει το ανθρώπινο είδος. Είναι ένας από τους πιο απαιτητικούς ρόλους που έχω κάνει. Αρκετά σημαντική για την παράσταση είναι και η φυσική συμμετοχή του κοινού. Κατά μία έννοια αυτό το πλάσμα αντιλαμβάνεται με μεγάλη ευαισθησία τις διαθέσεις του κοινού και αντιδρά αναλόγως».

Η αντισυμβατική σας προσέγγιση στην υποκριτική ενισχύθηκε και από τη στενή σας σχέση με το «Σωματικό Θέατρο»;

  • «Μετά τις σπουδές μου στη Βασιλική Ακαδημία Δραματικής Τέχνης ασχολήθηκα με την τζαζ και τον χορό. Στο «Theatre de Complicite» άρχισα να αντιλαμβάνομαι διαφορετικά τη σημασία της κίνησης στο θέατρο, στο πώς μπορείς να αφηγηθείς μια ιστορία και με τις δυνατότητες του σώματός σου. Ο Μέγερχολντ πίστευε ότι όταν τοποθετήσεις το σώμα σου σε μια συγκεριμένη στάση, το συναίσθημα, αυτομάτως, θα αναδυθεί -αν και ο Στανισλάφσκι πίστευε ακριβώς το αντίθετο, ότι το συναίσθημα καθορίζει τις κινήσεις του σώματος. Στο «Complicite» διερευνούσαμε με πολλούς τρόπους τη γλώσσα του σώματος, τη σχέση μας με τον χώρο, ζητήματα που ανέπτυξαν στη συνέχεια χοροθεατρικές ομάδες, όπως εκείνη της Πίνα Μπάους. Στο «Complicite» έπρεπε να ξεχάσω αρκετά πράγματα που είχα μάθει, ήταν μια εντελώς καινούργια εκπαίδευση για μένα».

Οταν σκηνοθετείτε αξιοποιείτε την εμπειρία σας από το «Σωματικό Θέατρο»;

  • «Πρόσφατα σκηνοθέτησα στο Royal Shakespeare Company «Οθέλο» και η προσέγγισή μου είχε «σωματικά» στοιχεία. Το κοινό, όμως, ήταν λίγο αμήχανο, δεν έμοιαζε να κατανοεί πλήρως τι συμβαίνει επί σκηνής. Στα μέρη που δεν υπάρχει λόγος ένα μεγάλο μέρος του κοινού συμπεριφέρεται σαν να έχει διακοπεί η παράσταση».

Υπήρχε κάποια νέα διάσταση στη σκηνοθεσία σας για τον «Οθέλο»;

  • «Οταν σκηνοθετώ συνεργάζομαι στενά με τους ηθοποιούς. Δεν είχα ποτέ μεγάλη εμπιστοσύνη στο σκηνοθετικό όραμα ενός και μόνο προσώπου. Το θέατρο είναι, άλλωστε, συλλογική δουλειά. Η ιστορία του Οθέλου δεν ήταν για μας μια ιστορία για τη ζήλια, αλλά η ιστορία ενός αουτσάιντερ. Θεωρώ ότι ο Οθέλος ζηλεύει επειδή βρίσκεται σε επισφαλή θέση, σε μια ευαίσθητη ψυχική κατάσταση: είναι παντρεμένος με μια γυναίκα διαφορετικής καταγωγής και κουλτούρας και αυτό το στοιχείο επηρεάζει δραματικά τη συμπεριφορά του».

Εχετε συνεργαστεί επίσης με σημαντικούς σκηνοθέτες όπως ο Πίτερ Μπρουκ. Ποια θεωρείτε τη σημαντικότερη αρετή του;

  • «Ο Πίτερ Μπρουκ σε ωθεί να διώξεις μακριά ό,τι καλύπτει την καρδιά και την ψυχή σου για να φτάσεις στην ουσία κάθε χαρακτήρα. Προσπαθεί να σε απαλλάξει από κάθε περιττό στοιχείο, απ’ ό,τι ενδέχεται να σε απομακρύνει από τον στόχο σου, που δεν είναι άλλος από το να εντοπίσεις το πνεύμα του χαρακτήρα και να το συνδέσεις με τον εαυτό σου και με το πνεύμα του συγγραφέα. Δεν είναι εύκολο αυτό που ζητά. Η ισορροπία είναι εύθραυστη».

Το νεότερο κοινό σάς γνώρισε και από τη συμμετοχή σας στην πέμπτη ταινία του Χάρι Πότερ ή από το φίλμ «Ολα ή τίποτα» του Μάικ Λι. Διατηρείτε καλή σχέση με το σινεμά;

  • «Με ευχαριστεί να παίζω στο σινεμά, αλλά η μοίρα μου είναι να παραμείνω πιστή κι αφοσιωμένη στο θέατρο. Εκεί η ικανοποίηση είναι μεγάλη, κυρίως ηθική και όχι οικονομική».

Αισθάνεστε Ελληνίδα;

  • «Δεν ξέρω. Γεννήθηκα στην Αμερική, έχω μια δίδυμη αδελφή. Δύο χρόνων ήρθαμε στο Λονδίνο. Η Ελλάδα για μένα είναι ταυτισμένη με τις διακοπές. Ξέρω ότι είμαι Ελληνίδα όταν βρίσκομαι στα νησιά και αντικρίζω αυτή τη σκληρή, πετρώδη, απίθανη ομορφιά, που δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο. Θυμάμαι και τα τραγούδια που άκουγε η μητέρα μου στο σπίτι, τη «Συννεφιασμένη Κυριακή» και τη μουσική του Θεοδωράκη». *