Archive for the ‘Ναυπλιώτου Μαρία’ Category

  • art31_08ready-280x130Η Μαρία Ναυπλιώτου μεταμορφώνεται σε μελαχρινή Μελίνα και εμπνέεται από το πάθος της

Πάντα θαύμαζε το ολοκληρωτικό δόσιμο της μεγάλης πρωταγωνίστριας στην τέχνη, την πολιτική, την Ελλάδα. Τώρα έχει την ευκαιρία να αναδείξει την προσωπικότητά της μέσα από τα λόγια της στην παράσταση «Μελίνα: Οπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα…» που παρουσιάζεται στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο. Ο ποιητής Στρατής Πασχάλης έχει συνθέσει ένα πρωτότυπο μονόπρακτο που η Σοφία Σπυράτου το μετέτρεψε σε μοντέρνο χορικό

  • Της Εφης Μαρίνου, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ,  01/09/13

«Κανείς ποτέ δεν υποπτεύτηκε για μένα ότι στο βάθος ποτέ μου δεν υπήρξα ανέμελη. Σαν στρατιώτης πάνω στο ντουφέκι του, παραφυλάω για να προφυλάξω ό,τι αγαπώ. Λαχτάρισα για πολύ περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που απόλαυσα…. Ολες μου τις χαρές τις έχω ξοφλήσει εκ των προτέρων». (περισσότερα…)

Advertisements

0032_MARIA_NAFPLIOTOY_762013-308x231

 

 

  • Η Μαρία Ναυπλιώτου μιλάει για την παράσταση – αφιέρωμα στη μεγάλη ηθοποιό όπου πρωταγωνιστεί, αλλά και για το «Καμπαρέ»
  • Tης Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, 1/9/2013

 

«Τι ώρα θα μιλήσουμε για να πάρω άδεια από την πρόβα;» ρώτησε στην τελευταία επικοινωνία πριν ορίσουμε το τηλεφωνικό μας ραντεβού. Χρόνια είχα να ακούσω κάτι ανάλογο και μάλιστα από μια ηθοποιό αναγνωρισμένη. Οταν τελικά μού μίλησε από τις Πρέσπες, η Μαρία Ναυπλιώτου ήταν βιαστική αλλά συνεπής σαν καλή επαγγελματίας, χωρίς καθυστερήσεις αλλά και περιττά σχόλια για πράγματα έξω από τη δουλειά της. Σαν κάτι από την πειθαρχία του μπαλέτου να διέτρεχε τα λόγια της. Ο χορός άλλωστε καθόρισε την εφηβεία της, πριν ανοίξει ο κύκλος του θεάτρου.

«Εχω πειθαρχία, υπομονή και το σύνδρομο της καλής μαθήτριας σε κάθε τι που κάνω» παραδέχεται. Και είναι κάτι ακόμα που τη διαφοροποιεί από τη Μελίνα Μερκούρη, που ήταν υποχρεωμένη να αλλάζει σχολεία «λόγω αναρχικότητας», όπως έλεγε αστειευόμενη η ίδια. Ομως η Ναυπλιώτου δεν δίστασε να πρωταγωνιστήσει στο αφιέρωμα στη μεγάλη ηθοποιό, που πρωτοπαρουσιάστηκε στις Πρέσπες και θα δούμε στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο με τίτλο «Μελίνα: όπου κι αν ταξιδέψω, η Ελλάδα…». (περισσότερα…)

  • Η ηθοποιός μιλάει για την πολύ ιδιαίτερη εμπειρία που έζησε ως αναγνώστρια-πρωταγωνίστρια αλλά και συνδημιουργός, μαζί με τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς, της παράστασης «Ημερολόγια μιας θλιμμένης βασίλισσας»

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Σάββατο 20 Νοεμβρίου 2010

Τα αναλόγια που έκανε στο παρελθόν λειτούργησαν θετικά: η Μαρία Ναυπλιώτου έχει μάθει πλέον να δουλεύει από μόνη της κείμενα, χωρίς σκηνοθέτη. Ετσι, όταν ήρθε η πρόταση για τη συνεργασία με τον Γκόραν Μπρέγκοβιτς στα «Ημερολόγια μιας θλιμμένης βασίλισσας», ανταποκρίθηκε θετικά και απόλαυσε την πρώτη φάση του θεατρικού ταξιδιού, για μια βραδιά, τον περασμένη Σεπτέμβριο στο Ηρώδειο. Τώρα που έρχεται η σειρά της Θεσσαλονίκης- την προσεχή Δευτέρα θα δοθεί στο εκεί Μέγαρο Μουσικής η μοναδική παράσταση- η ηθοποιός έχει ήδη πίσω της εμπειρία.

Ολα ξεκίνησαν από την ιδέα του βόσνιου συνθέτη να χρησιμοποιήσει κείμενα αντιπολεμικού χαρακτήρα και, μέσα από μια γυναίκα, να συνδέσει το παρελθόν με το παρόν, θέλοντας να δώσει το στίγμα του για όλα όσα συνέβησαν πρόσφατα στην πρώην Γιουγκοσλαβία- και όχι μόνο. Ο Μπρέγκοβιτς, που έστησε την παράσταση αφού προηγουμένως η ηθοποιός είχε δουλέψει καλά το έργο, διευθύνει και την ορχήστρα που αποτελείται από κρουστά, μπάσο, τρομπέτες, σαξόφωνο και κουαρτέτο εγχόρδων, ενώ συμμετέχουν δύο βαρύτονοι και έξι χορωδοί.

«Είναι εμπειρία το να δουλεύεις μόνος σου» λέει η Μαρία Ναυπλιώτου.

Ενα μπαούλο, μια βαλίτσα, ένα φόρεμα, δύο βιβλία: «Με αυτά τα στοιχεία καλείσαι να φτιάξεις έναν ολόκληρο κόσμο από την αρχή» εξηγεί.

Και αν διαβάζει το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου είναι επειδή «πρέπει να το κάνω ανάγλυφο και ενδιαφέρον για τον θεατή». Αν κρίνουμε από την παράσταση του Ηρωδείου, τα κατάφερε: με τη μουσική να παίζει καθοριστικό ρόλο, απαντά, μέσα από μια προσωπική ματιά, στο πώς αντιλαμβάνονται τον πόλεμο οι γυναίκες. «Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι, ενώ μπλέκονται τρεις γυναίκες,οι οποίες μιλούν για τα ίδια πράγματα σε διαφορετικές εποχές, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποια λέει τι και για πότε. Είναι τόσο αληθινό όλο αυτό και τόσο κοινό μέσα στα χρόνια» επισημαίνει η Μαρία Ναυπλιώτου, τονίζοντας ότι μόνο από τα ονόματα και τις ημερομηνίες καταλαβαίνει κανείς τις διαφορετικές εποχές.

«Η μάνα κατέληξε στο ψυχιατρείο,η κόρη στα ναρκωτικά, αν και στο τέλος είναι εκείνη που θα εγκαταλείψει τον πό λεμο, αναζητώντας λίγο φως. Είναι σημαντικό που κάποιος σώζεται ή θέλει να σωθεί μέσα από όλο αυτό, και προσωπικά ταυτίζομαι και με τις δύο,μάνα και κόρη.Εχει μέσα του ζωή». Προσθέτει, μάλιστα, ότι κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας της αθηναϊκής παράστασης ένιωθε την ικανοποίηση μιας δουλειάς που αντλεί στοιχεία από προσωπικές της εμπειρίες και την οδηγεί σε νέους δρόμους.

ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΤΕ

  • Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, τηλ. 2310 895 938/9
  • Στις 22 Νοεμβρίου, στις 21.00
  • Εισιτήρια: 70, 50, 40, 30, 20 ευρώ
  • Από τη βασίλισσα Μαργκό στην Ντούσανκα

Τα κείμενα που χρησιμοποιούνται- του βόσνιου νομπελίστα συγγραφέα Ιβο Αντρις, του ποιητή και κειμενογράφου Σιντράν, του γάλλου ποιητή Πιερ Ρονσάρ και του Σαίξπηρ συνδέουν τη Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και τη βασίλισσα Μαργκό με την Ντούσανκα, την ηρωίδα του έργου, κόρη και σύζυγο ανδρών που πολέμησαν, αλλά και τη μητέρα της, της οποίας τα ημερολόγια διαβάζει η ίδια. Η παράσταση έχει τη μορφή ενός recitando accompagnato, μιας δημοφιλούς φόρμας του 16ου αιώνα, η οποία λειτούργησε και ως προπομπός στην πρώτη όπερα του Μοντεβέρντι. Οσο για τη Μαρία Ναυπλιώτου, διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την κλασική μουσική, λόγω της πολυετούς ενασχόλησής της με το μπαλέτο: «Υπάρχει πάντα μέσα στη ζωή μου» λέει.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=368467&dt=20/11/2010#ixzz15qdJXjiv

  • Λίγο προτού ανεβεί στη σκηνή του Ηρωδείου για τη μουσική παράσταση του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, η Μαρία Ναυπλιώτου μάς υποδέχτηκε στο σπίτι της στο Φάληρο. Και μας μίλησε  για την ομορφιά, την επιθετικότητα και τις δύσκολες προσωπικές σχέσεις μέσα από την οπτική μιας γυναίκας που δεν φοβάται να μείνει μόνη.

Η Μαρία Ναυπλιώτου λάμπει. Καθισμένη στο μπαλκόνι της για τις ανάγκες της φωτογράφισης, στο Φάληρο, με το ελαφρύ αεράκι του αυγουστιάτικου μεσημεριού να της ανακατώνει τα μαλλιά, απέναντι από το σινεμά, όπου όταν ήταν μικρή έβλεπε ταινίες και με ένα κομμάτι θάλασσας να καμαρώνει στραφταλιστό, στο βάθος. Σαν εικόνα από το θεατρικό έργο «Η κυρία από τη θάλασσα» στο οποίο πρωταγωνιστούσε τον χειμώνα. Λες και δεν ήταν τυχαίος ο τίτλος… «Η κυρία από τη θάλασσα» του Ιψεν, σε σκηνοθεσία Ερικ Στούμπε, που ταξιδεύει αυτές τις ημέρες στο Οσλο, έπειτα από πρόσκληση του Διεθνούς Φεστιβάλ Ιψεν. Η ωραία ηθοποιός λέει και ξαναλέει – και το δείχνει με ένα χαμόγελο σε όλο το πρόσωπό της – ότι είναι πάρα πολύ χαρούμενη που επέλεξαν για το νορβηγικό φεστιβάλ και αυτήν την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, ανάμεσα στις τόσες άλλες σπουδαίες της διεθνούς θεατρικής σκηνής. Δεν κρύβει ωστόσο και την αγωνία της. Και μόλις επιστρέψει θα ετοιμαστεί για την παράσταση τα «Ημερολόγια μιας θλιμμένης βασίλισσας» που θα ανέβει στο Ηρώδειο, στις 27 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό έργο σε σκηνοθεσία και μουσική του Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Η Μαρία Ναυπλιώτου θα επεξεργαστεί ελεύθερα τον μονόλογο που θα παρουσιάσει συνοδεία μουσικής κλασικού συνόλου και χορωδίας, επειδή ο διάσημος συνθέτης θα βρίσκεται σε περιοδεία. Το έργο πρωτοπαίχτηκε τον Ιούνιο στο Φεστιβάλ του Σεν Ντενί, στη Γαλλία, και ακολουθούν η Ισπανία, το Βέλγιο και η Ιταλία, με ηθοποιό αντίστοιχη από την κάθε χώρα. Στη συνέχεια, η ταλαντούχα ηθοποιός θα αρχίσει πρόβες για το έργο του Γκέοργκ Μπύχνερ «Ο θάνατος του Δαντόν», σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Αργότερα θα υποδυθεί και πάλι την Κάρμεν, που αγάπησε πολύ.

  • Ετοιμάζεστε για την παράσταση στο Ηρώδειο. Πώς σας φάνηκε ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς;

«Πολύ ανοιχτός άνθρωπος, ευχάριστος, με χιούμορ, γελάς πολύ μαζί του. Σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα και, παρ’ όλο που είναι διάσημος και σπουδαίος, δεν δημιουργεί αποστάσεις. Μου έχει αφήσει την ελευθερία να δουλέψω μόνη μου τα κείμενα. Φυσικά, θα κάνουμε και κάποιες πρόβες με την ορχήστρα».

  • Και το κείμενο;

«Είναι πολύ γυναικείο και γοητευτικό. Τα “Ημερολόγια μιας θλιμμένης βασίλισσας” διαδραματίζονται στο σερβικό τμήμα του Σεράγεβο, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου 1991-1995. Μια γυναίκα ζει τον πόλεμο, βάλλεται από αυτόν, νιώθει ανίσχυρη όταν σκοτώνεται ο άντρας της, εγκαταλείπει τη χώρα. Πρόκειται για μια σειρά αποσπασμάτων από επιστολές του βόσνιου νομπελίστα Ιβο Αντριτς, τον οποίο ομολογώ ότι δεν είχα διαβάσει ποτέ, του γάλλου λυρικού ποιητή του 16ου αιώνα Πιερ ντε Ρονσάρ, του Σαίξπηρ και του ποιητή Σιντράν, συνεργάτη του Μπρέγκοβιτς. Μάλιστα, λέει κάποια στιγμή ο Σιντράν “Θεέ μου, δώσε τον κόσμο στις γυναίκες όπως την κουζίνα, όπου όλα συνυπάρχουν? και το καυτό, και το γλυκό, και το ξινό”».

  • Αν κυβερνούσαν οι γυναίκες, θα ήταν διαφορετικός ο κόσμος;

«Δεν ξέρω. Οσες φορές πήραν την εξουσία οι γυναίκες, απογοητεύτηκα πολύ. Περίμενα μια άλλη αντιμετώπιση των προβλημάτων. Αλλά, βλέπετε, μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που έχει πλαστεί κυρίως για τους άνδρες και μάθαμε να φερόμαστε όπως εκείνοι. Λες και απαρνιόμαστε τη φύση μας και ντρεπόμαστε για αυτήν. Το βέβαιο είναι ότι μια γυναίκα, για να σταθεί σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να υιοθετήσει μια εξίσου ανταγωνιστική και επιθετική συμπεριφορά με αυτήν του άντρα ή μια άκρως αμυντική. Μόνον έτσι θα τα καταφέρει. Αυτό το έχω νιώσει και εγώ στη δουλειά μου, παρ’ όλο που είναι πολύ πιο ανοιχτή προς το φύλο μας. Η επιθετικότητα, ωστόσο, δεν είναι πάντα κάτι αρνητικό? σχετίζεται και με την επιβίωσή μας. Διότι, όταν κάποιος σου επιτίθεται, είτε θα πρέπει να κάνεις πίσω είτε, σε στιγμές κρίσεως, θα του εκφράσεις και εσύ την επιθετικότητά σου».

  • Πώς θα ερμηνεύατε τη γυναικεία επιθετικότητα;

«Ισως έχει να κάνει και με το γεγονός ότι οι γυναίκες, για να επιβιώσουν, ανέπτυξαν μια επιθετικότητα παθητική. Οπως, για παράδειγμα, στις παλαιότερες γενιές, που χρησιμοποιούσαν πλάγιο τρόπο για να πετύχουν κάτι? ενώ οι άντρες ήταν πιο ευθείς».

  • Υπάρχει, ωστόσο, ανταγωνισμός και επιθετικότητα και ανάμεσα στις γυναίκες.

«Ναι, κάτι που μπορεί να είναι και περισσότερο επικίνδυνο. Αναφερόμαστε όμως στις γυναίκες, ενώ θα έπρεπε να ήμασταν όλοι ισότιμοι και να μιλάμε τώρα για την ανθρώπινη φύση, που κρύβει μέσα της και το κακό. Το κακό που υπερέχει του καλού».

  • Επειδή η επιθετικότητα φτάνει στη βία, μήπως εννοείτε την έντονη διεκδίκηση;

«Μιλάω και για τη βία, που παίρνει πολλές μορφές. Μπορεί να μη φτάνει στη χειροδικία, αλλά είναι λεκτική, ψυχολογική, ακόμη και με την κίνηση του σώματος μπορείς να την εκφράσεις».

  • Και η δική σας επιθετικότητα;

«Μεγαλώνοντας, όσο γνωρίζω τον εαυτό μου και αποδέχομαι το αρνητικό μου κομμάτι και την επιθετικότητα που κρύβω, την οργή μου, τον θυμό μου, τόσο αυτά καταλαγιάζουν και δεν έχουν την ανάγκη να εκφραστούν».

  • Τα ελέγχετε;

«Οχι πάντα. Κάποτε μου ξεφεύγουν».

  • Και μετά, έχετε ενοχές; Μετανιώνετε;

«Μικρότερη είχα πολλές, τώρα όχι τόσες, αλλά δεν αισθάνομαι και καλά. Μερικές φορές είμαι δικαιολογημένη για την επιθετικότητά μου που με έχει σώσει από καταστάσεις πολύ δύσκολες? γιατί έπρεπε να βάλω όρια απόλυτα, αλλιώτικα υπήρχε περίπτωση οι άνθρωποι να εισβάλουν στη ζωή μου. Κάποτε όμως σου ξεφεύγει και με εκείνους που αγαπάς. Εκεί, πλέον, επειδή έχω αποκτήσει μια καλύτερη σχέση με τον εαυτό μου, δεν νιώθω ενοχές, αλλά μιλάω, ζητώ κατανόηση. Προσπαθώ να επανορθώσω».

  • Και την κοινωνική βία πώς την κρίνετε, κυρίως σήμερα, με όσα συμβαίνουν;

«Την έχει ενισχύσει η δυσάρεστη οικονομική κατάσταση. Οσο και αν ακούγεται παρωχημένο, νομίζω ότι οι αξίες που συγκρατούσαν τον ιστό της κοινωνίας δεν υπάρχουν πλέον. Πήραν κάποιοι άνθρωποι τα ηνία στα χέρια τους, χωρίς να είναι άξιοι, και οι ευθύνες μας είναι τεράστιες, διότι, ενώ ξέραμε τι συνέβαινε, συνεχίζαμε να τους ψηφίζουμε, να ανεχόμαστε αυτό το σύστημα και τη διαφθορά, επειδή και εμάς μας εξυπηρετούσε. Ετσι, φτάσαμε να μην έχουμε Παιδεία, κοινωνική συνείδηση, κράτος πρόνοιας, συνοχή. Φτάσαμε στον οχαδερφισμό, στο να μην αγαπάμε τον τόπο μας και να αισθανόμαστε την κοινωνία ως εχθρό μας».

  • Αναπτύχθηκε και ένα κοινωνικό πρότυπο ζωής, ένα λάιφσταϊλ, με συγκεκριμένους κανόνες αισθητικής και διαβίωσης.

«Δεν είναι κακό η ζωή να έχει και μια ελαφρότητα. Αλλά, αν ασχολείσαι μόνο με την επιφάνεια των πραγμάτων και δεν έχεις βάσεις, καταντά ευτέλεια. Κάποτε σκεφτόμουν ότι οι άνθρωποι καταναλώνουν την ευτέλεια, γνωρίζοντας τι είναι το ευτελές. Τελευταία, άλλαξα γνώμη. Εχει γίνει η ευτέλεια τσιμέντο, που δεν μπορείς να το διαπεράσεις. Και δεν εννοώ ότι πρέπει να είσαι διανοούμενος ή επιστήμονας, αλλά να έχεις καταφέρει μόνος σου κάτι, με δυσκολία και κόπο. Τότε αυτό το κάτι γίνεται ουσιαστικό και δεν το ξεχνάς. Ενώ όταν γλιστράς σε μια κατάσταση, δεν την εκτιμάς και στο τέλος δεν εκτιμάς ούτε τον εαυτό σου. Η Παιδεία έχει την ευθύνη της, επειδή δεν αναπτύσσει την κριτική σκέψη. Οταν πήγαινα σχολείο, ένιωθα ότι βρισκόμουν σε καταναγκαστικά έργα. Τίποτε καλό δεν θυμάμαι, εκτός από δύο φωτισμένους ανθρώπους. Τον εξαιρετικό δάσκαλό μου, κ. Τσάμη, που μας έμαθε να κάνουμε ωραία γράμματα και να αγαπάμε την Ελλάδα και τον εξίσου εξαιρετικό φιλόλογο κ. Τσολακίδη, που μας έμαθε να διαβάζουμε εξωσχολικά βιβλία».

  • Σας έμειναν η αγάπη για την Ελλάδα και για τη λογοτεχνία.

«Μου έμειναν και από τη μητέρα μου, που αγαπούσε πάρα πολύ την Ελλάδα, όχι μόνο για τους αρχαιολογικούς τόπους και τα έργα της, αλλά και για το φως, τη θάλασσα, το κλίμα, γι’ αυτό που είμαστε και που δεν είμαστε».

  • Επισκέπτεστε πάντα αρχαιολογικούς τόπους;

«Γεννήθηκα στου Μακρυγιάννη και ως τα οκτώ μου χρόνια, που ήρθαμε στο Φάληρο, η ζωή μου ήταν γύρω από την Ακρόπολη. Στο Ηρώδειο παίζαμε, στους δρόμους ανεβαίναμε στις μουριές. Το πιο αγαπημένο μου όμως ήταν το άγαλμα μιας κόρης στο Μουσείο της Θήβας? σαν να την είχα ερωτευτεί και, κάθε φορά που πηγαίναμε, έτρεχα να τη δω. Εντονη ενθύμηση».

  • Πώς νιώθετε όταν ερμηνεύετε ρόλους σε αρχαία κείμενα; Εχετε ιδιαίτερη σχέση με αυτά;

«Επειδή η μητέρα και ο πατέρας μάς πήγαιναν σε αυτές τις παραστάσεις, αισθάνομαι πολύ κοντά τους. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με την υποκριτική, όπου αντιμετωπίζω πάρα πολλά προβλήματα ερχόμενη σε επαφή με το κείμενο. Διότι είναι κείμενα τεράστια, που όσο και αν τα νιώθεις σαν κάτι πολύ δικό σου, είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα πλησιάσεις, να είσαι άμεσος και βαθύς, να μην κάνεις θέατρο ψυχολογίας. Πολύ συχνά πέφτω σε αυτό το λάθος, γιατί δεν ξέρω άλλον δρόμο, ψάχνω, δεν ξέρω αν κάποτε θα τον βρω, ελπίζω. Μια ζωή να ασχολείσαι, πάλι δεν βγαίνει».

  • Γιατί το λέτε αυτό;

«Επειδή στα νοήματά τους κρύβεται ο πυρήνας της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι σαν τα ίδια τα κείμενα να συνέλαβαν και να δημιούργησαν ξανά το ανθρώπινο σύμπαν. Πόσο μπορείς να το κάνεις πράξη αυτό; Κάποτε, παρακολουθώντας κάποιες διαλέξεις του Κώστα Γεωργουσόπουλου, τον άκουσα να λέει ότι ορισμένα πράγματα δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με τη λογική, αλλά σαν ένα φυσικό φαινόμενο, σαν ποτάμι που ξεχειλίζει».

  • Και τι φταίει για τη δυσκολία που αντιμετωπίζετε;

«Το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε μια θεατρική μέθοδο. Εκανα κάποια σεμινάρια με τον ρώσο σκηνοθέτη Ανατόλι Βασίλιεφ και κατάλαβα πόσα εργαλεία μάς λείπουν για να προσεγγίσουμε και να ξεκλειδώσουμε αυτούς τους κόσμους. Εμείς προχωράμε με το ένστικτο και αυτός μιλούσε για το εννοιολογικό θέατρο και το τελετουργικό, που αφορούν την τραγωδία και τον Σαίξπηρ. Τόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν το θέατρο».

  • Στις συνεντεύξεις σας μιλάτε πολύ για τους γονείς σας. Γιατί; Νιώθετε ότι τους οφείλετε πράγματα;

«Οι γονείς μου ήταν μέσα στους πιο σημαντικούς ανθρώπους που γνώρισα. Οχι επειδή με έφεραν στον κόσμο, αλλά επειδή μου προσέφεραν εργαλεία για να ζήσω, παρ’ όλα τα λάθη και τα στραβά που όλοι οι γονείς κάνουν. Και, παρά τις συγκρούσεις μας, είχαμε μεγάλη αγάπη και συνοχή και την αίσθηση ότι ανήκαμε κάπου. Δεν ήμασταν σκορποχώρι. Και τους ευγνωμονώ, διότι η μητέρα μου μας έφερε σε επαφή με αυτόν τον κόσμο και ο πατέρας μου μας άνοιξε την πόρτα της ελευθερίας. Μου έμαθε ότι μπορώ να καταφέρνω όσα επιθυμώ και ότι κανείς δεν πρέπει να στέκεται εμπόδιο στον δρόμο μου. Και όταν ακόμη είχαν αντιρρήσεις για κάποιο θέμα, αλλά έβλεπαν ότι από αυτό κρεμόταν η ευτυχία μου, το επέτρεπαν. Γι’ αυτό θεωρώ ότι εκτός από την αγάπη που τους έχω και την έλλειψη που νιώθω επειδή δεν τους έχω, υπήρξαν σημαντικοί για τη ζωή μου. Πέθαναν πριν από μερικά χρόνια, αλλά όσα και να περάσουν, το ίδιο θα αισθάνομαι».

  • Και αυτήν την ελευθερία που σας έδωσαν πώς την οριοθετήσατε; Γιατί η ελευθερία είναι μια καυτή πατάτα.

«Συνειδητοποίησα πόσο δυστυχισμένη ήμουν όταν κάποιος άλλος αποφάσιζε για μένα, γι’ αυτό και αποφάσισα ότι κανείς, μα κανείς, δεν θα με αναλάβει, ότι θα αναλάβω εγώ τον εαυτό μου και θα πληρώσω εγώ για τα λάθη μου. Στη ζωή τίποτε δεν σου χαρίζεται. Και όταν πήρα το θάρρος να πληρώσω το τίμημα μόνη μου, να εξοφλήσω το χρέος της ελευθερίας μου μέχρι τελευταίας δεκάρας, όλα μπήκαν σε τάξη. Πήρα τη ζωή στα χέρια μου για να την κάνω όπως ονειρευόμουν. Και έτσι αισθάνομαι ελεύθερη».

  • Ακολουθώντας αυτήν τη λογική δεν έχετε παντρευτεί;

«Οχι, αλλά για κάτι τόσο σημαντικό όπως είναι ο γάμος θα πρέπει να αισθάνομαι συντροφικότητα, συνοχή, αξιοπρέπεια, σεβασμό, αγάπη, έρωτα».

  • Πώς γίνεται να μην έχετε νιώσει στη ζωή σας για κάποιον άνθρωπο αυτά τα στοιχεία;

«Δεν τα έχω νιώσει. Ελειπαν πολλά που θα μπορούσαν να με κάνουν ζευγάρι διά βίου με κάποιον».

  • Τι φταίει; Παίζει ρόλο και ο κοινωνικός περίγυρος;

«Είναι σημαντικός ο περίγυρος, αλλά δεν παίζει τόσο ρόλο. Και μένα η μητέρα μου ήθελε να παντρευτώ, φυσική επιθυμία κάθε μητέρας. Αλλά, όσο και αν ήθελε, δεν το έκανα. Σε μια σχέση παίζουν ουσιαστικό ρόλο οι ανεπάρκειες που σιγά σιγά αποκαλύπτονται. Φταίει συχνά ότι δεν ερχόμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας, δεν αντιλαμβανόμαστε ό,τι κρύβουμε, δεν καταλαβαίνουμε τους άλλους. Και όταν δεν έχουμε το κουράγιο ή την πίστη να κάνουμε κάτι για τις ανεπάρκειές μας, οι σχέσεις διαλύονται. Και αν δεν διαλύονται, τα ζευγάρια συμβιβάζονται κάτω από τον φόβο της μοναξιάς. Για μένα είναι πολύ μεγαλύτερο τίμημα η μοναξιά σε μια σχέση, παρά η μοναξιά από επιλογή».

  • Δεν φοβάστε, επομένως, να μείνετε μόνη στη ζωή.

«Οχι, δεν το φοβάμαι».

  • Ούτε σκέφτεστε το θέμα των παιδιών;

«Αγαπώ πάρα πολύ τα παιδιά και θα ήταν μεγάλη ευλογία και ευτυχία να γίνω μητέρα, δεν θέλω όμως να γίνω μητέρα με κάθε κόστος».

  • Είχατε ιδρύσει και μια εταιρεία μη κερδοσκοπική, με την ονομασία «Το διαφορετικό παιδί».

«Ναι, ήταν αρχικά μια δική μου ιδέα, αλλά μετά μπήκαν και άλλοι και έγινε δική μας ιδέα. Για αρκετά χρόνια δραστηριοποιηθήκαμε και διασκευάζαμε παραμύθια σε θεατρικά έργα και τα παρουσιάζαμε σε πάσχοντα παιδιά, σε ξενώνες, ιδρύματα, ειδικά σχολεία. Τα τελευταία χρόνια ατόνησε αυτή δραστηριότητα, αλλά ελπίζω σύντομα να επανέλθουμε. Οπου με καλούν με σκοπό την ενεργοποίηση των ανθρώπων, πηγαίνω πάντα. Οπως πρόσφατα στην εκστρατεία για τον καρκίνο του μαστού και παλαιότερα για την οργάνωση “Κάνε μια ευχή”, για το AIDS…».

  • Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας έχει συχνά σχέση με την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς. Και τα σχόλια για εσάς είναι πολύ θετικά. Είστε ταλαντούχα, ωραία… Σας παρασύρουν;

«Η αλήθεια είναι ότι έχω μια πολύ ισχυρή εικόνα για τον εαυτό μου. Τώρα πια που έμαθα τα αρνητικά στοιχεία μου, άρχισα να δίνω σημασία και στα θετικά μου. Να το πω αλλιώς, όσο περνούν τα χρόνια, μου αρέσω περισσότερο. Παλαιότερα, ήμουν πολύ πιο αυστηρή και απαιτητική με τον εαυτό μου, δεν με κανάκευα. Αλλά πάντα ήθελα να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα, να κρατήσω μια σχέση με τον εαυτό μου, να είμαι προσγειωμένη, να σκέπτομαι προτού μιλήσω? αυτά τα προσπαθούσα από παιδί και νομίζω ότι τα έχω κατακτήσει, και μάλιστα με κόπο. Ο,τι επέλεξα στη ζωή μου να κάνω έγινε με πάρα πολύ σκληρή δουλειά. Τίποτε δεν μου χαρίστηκε. Και είμαι υπερήφανη για αυτό».

  • Ποιο είναι το πιο θετικό στοιχείο σας;

«Οταν κάποιος ζητάει τη βοήθειά μου είμαι οπωσδήποτε εκεί, μπορεί να στηριχτεί επάνω μου. Επίσης, όταν λέω κάτι, το κάνω».

  • Και το αρνητικό;

«Η επιθετικότητα, η πάλη μαζί της και, καμιά φορά, η αμφιθυμία? να θέλω δύο πράγματα και να αργώ να επιλέξω ανάμεσά τους».

  • Εχετε την εικόνα μιας ωραίας γυναίκας. Είναι το ατού σας;

«Στην ομορφιά δεν έδωσα σημασία, γιατί υπήρχε κάτι στη ζωή μου που ήταν καταλυτικό: προέρχομαι από τον χορό. Στον χορό ομορφιά είναι η αρμονία, οι γραμμές του σώματος, η σωστή τεχνική. Ανακάλυψα ότι ήμουν όμορφη όταν μπήκα στο θέατρο. Διότι ούτε οι γονείς μου μας καμάρωναν για την ομορφιά μας – και ο αδελφός μου είναι πολύ όμορφος, όπως και εκείνοι ήταν πολύ όμορφοι. Τώρα, είχαν συνηθίσει να ζουν μέσα στο κάλλος, οπότε δεν τους ένοιαζε; Δεν ξέρω τι να πω. Οπότε για μένα η ομορφιά δεν έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, ούτε έχω στηριχτεί σε αυτήν, αν και δεν θέλω να ακουστώ και αγνώμων. Δεν έχω όμως εμμονή με την εικόνα μου».

  • Τι σας απασχολεί λοιπόν;

«Αλλα πράγματα. Πώς μεγαλώνει κανείς όμορφα, πώς περνά από τη μία δεκαετία στην άλλη και διατηρείται, πώς αντιμετωπίζει την αγωνία τού να χάνει ανθρώπους, την αγωνία όταν βλέπει ανθρώπους ανήμπορους και σκέφτεται ότι και σε εκείνον μπορεί να συμβεί, και πώς θα είναι αυτό. Με απασχολεί επίσης πώς θα κρατήσω τη σωματική μου ζωντάνια και συγχρόνως την ψυχή μου φωτεινή, για να αντεπεξέλθω στη δουλειά μου. Οπως η Λήδα Πρωτοψάλτη, η Αντιγόνη Βαλάκου, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Βέρα Ζαβιτσιάνου και άλλοι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη Ζουζού Νικολούδη και την ομορφιά της? έλαμπε, παρά την ηλικία της. Αυτά με απασχολούν και πιστεύω ότι η καλλονή δεν χάνεται αν κάποιος διατηρεί τη σχέση με τον εαυτό του».

  • Είστε πάντα έτοιμη για οποιονδήποτε ρόλο, ακόμη και αν σας «τσαλακώσει».

«Αυτό που καταλαβαίνω από τη λέξη τσαλάκωμα είναι να νιώθει κάποιος ανά πάσα στιγμή τρομερά ανοιχτός και διαθέσιμος για να ερμηνεύσει κάτι. Ναι, είμαι ανοιχτή να ερμηνεύσω τα πάντα, δεν έχω φόβους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καταφέρνω κάθε φορά να συνδέομαι απόλυτα με τους ρόλους μου».

  • Η μουσική παράσταση «Ημερολόγια μιας θλιμμένης πριγκίπισσας», σε σκηνοθεσία Γκόραν Μπρέγκοβιτς, με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Ναυπλιώτου θα ανεβεί στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 27 Σεπτεμβρίου.

Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 518, σελ. 44-48, 19/09/2010.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=355966&dt=22/09/2010#ixzz10FBN7qKX

  • Ηρθε στο θέατρο μέσω του χορού κι έμεινε. Από τότε έπαιξε ρόλους και ρόλους -πολλούς στο Εθνικό Θέατρο-, ξαναχόρεψε και τραγούδησε στις παραστάσεις του Κωνσταντίνου Ρήγου αποκαλύπτοντας κι άλλα, πρόσθετα ερμηνευτικά ταλέντα.

Η Μαρία Ναυπλιώτου αρέσει στον κόσμο. Οχι μόνο γιατί είναι ωραία γυναίκα και καλή ηθοποιός. Η στάση της στην πορεία αυτών των χρόνων περνά το μήνυμα ότι η ευγένειά της είναι πράγματι φυσική και η σοβαρότητά της αληθινά ανεπιτήδευτη. Τη συναντήσαμε στη Θεσσαλονίκη όπου κάνει πρόβες για τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, παράσταση που σκηνοθετεί η Νικαίτη Κοντούρη στην Επίδαυρο στις 7 και 8 Αυγούστου. Η Μ. Ναυπλιώτου ερμηνεύει δίπλα στη Λήδα Πρωτοψάλτη (Εκάβη) την πιο συναισθηματική ηρωίδα της τραγωδίας: την Ανδρομάχη.

– Για έβδομη φορά στην Επίδαυρο. Ξεθαρρέψατε;

«Ποτέ δεν ξεθαρρεύεις στην Επίδαυρο. Είναι μεγάλη η κουβέντα γύρω απ’ το θέατρο και τη δυναμική του. Για μένα η ουσία αφορά στο αρχαίο δράμα: πώς προσεγγίζεται, σε ποια γλώσσα και ύφος, πώς επικοινωνεί με το σημερινό θεατή. Πράγματα που ακόμα ψάχνουμε, όσο κι αν τον τελευταίο καιρό βλέπουμε αξιόλογες προσπάθειες».

– Μήπως πρόκειται για προβληματισμούς που αφορούν ένα συντεχνιακό μικρόκοσμο κι όχι τους θεατές; Αλήθεια, γιατί πρέπει να έρθουν να δουν για πολλοστή φορά τις «Τρωάδες»;

«Γιατί ακόμα κι αν αποτύχει η παράσταση, το κείμενο παραμένει σπουδαίο. Πιστεύω ότι η πρόκληση είναι το ίδιο ισχυρή τόσο για τους καλλιτέχνες όσο και για τους θεατές, οι οποίοι πάντα είναι διαθέσιμοι να συγκινηθούν, να παραδοθούν σ’ αυτό που θα τους αρέσει χωρίς κόμπλεξ και δεύτερες σκέψεις. Ο κόσμος που πληρώνει εισιτήριο και ταξιδεύει δύο ώρες έρχεται στην Επίδαυρο με τις καλύτερες προθέσεις».

– Ωστόσο, υπάρχει η άποψη που βλέπει το Φεστιβάλ Επιδαύρου ως τερέν σύγκρουσης ιδεολογιών, θεσμών, κατεστημένων καλλιτεχνικών και πολιτικών.

«Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι αυτό, αν ισχύει, αφορά τις έντεκα χιλιάδες κόσμου που γεμίζουν το θέατρο. Η ομφαλοσκόπηση και οι υπερβολές αφορούν το χώρο μας κι όσους εφάπτονται μ’ αυτόν, κριτικούς, δημοσιογράφους, παράγοντες. Αν εμείς έχουμε εθιστεί στη διαπλοκή, δεν σημαίνει ότι το έπαθε και το κοινό. Οι θεατές που κάθονται από τη δέκατη σειρά και πίσω, θέλουν απλώς να δουν μια καλή παράσταση».

– Εσείς παίζετε έχοντας κυρίως στο μυαλό σας τις πρώτες σειρές ή τα άνω διαζώματα;

«Σκέφτομαι το άνω διάζωμα, γιατί επί χρόνια υπήρξα θεατής αυτών των θέσεων. Από μικρή έκανα με τους γονείς μου ελεύθερο κάμπινγκ στην Επίδαυρο κι έχω δει από ψηλά πολλές παραστάσεις. Θυμάμαι τους ηθοποιούς στην ορχήστρα μικρούς σαν καρφίτσες».

– Ερμηνεύετε την Ανδρομάχη, μια γυναίκα που έχει καταγραφεί ως η επιτομή της αφοσίωσης και της συζυγικής πίστης.

«Η μοίρα της είναι τραγική. Σκλάβα πήγε στην Τροία και σκλάβα φεύγει ταπεινωμένη και με τις χειρότερες απώλειες που μπορεί να βιώσει μια γυναίκα: Ο Αχιλλέας σκοτώνει τον άντρα της Εκτορα και οι Αχαιοί ρίχνουν από τα τείχη της Τροίας το μοναχογιό της. Την ίδια τη σέρνουν στην Ελλάδα δούλα του Νεοπτόλεμου. Μέχρι τέλους αρνείται να υποταχτεί, να προδώσει τον άντρα της».

– Στη δική μας σκληρή εποχή υπάρχουν Ανδρομάχες;

«Αυτό που δεν υπάρχει σήμερα, ίσως και σε καμία εποχή, είναι να είσαι σύζυγος με κάποιον: να μοιράζεσαι το ζυγό της ζωής. Να στέκεσαι δίπλα στον άλλον χωρίς να υποτιμάς τον εαυτό σου. Να δημιουργείς σχέση εμπιστοσύνης, αμοιβαίας φροντίδας, ν’ αναρωτιέσαι τι του συμβαίνει κι ας μην το βρίσκεις… Αυτό σημαίνει συναισθηματική ωριμότητα, δώρο ζωής. Ο τρόπος που μιλάει η Ανδρομάχη για τον Εκτορα δείχνει το υψηλό επίπεδο αυτού του γάμου: «Ηξερα πότε χρειαζόταν να νικάω και πότε να παραχωρώ στο σύζυγο τη νίκη»».

– Ποιες είναι οι δικές σας αξίες;

«Ο,τι φοβήθηκα περισσότερο στη ζωή μου, την απώλεια αγαπημένων ανθρώπων, μου συνέβη νωρίς και απότομα. Βουτώντας στο πένθος, ξαναβγήκα στην επιφάνεια μέσα απ’ το συναίσθημα. Τώρα η ζωή μου είναι καλή. Δούλεψα με τον εαυτό μου, μπορώ ν’ αναγνωρίζω και να διαπραγματεύομαι αυτά που με ταλαιπωρούν. Εχω φίλους που θεωρώ οικογένειά μου».

– Κυνηγάτε τους ρόλους;

«Θέλω να παίξω πολλούς ρόλους του αρχαίου δράματος. Είναι φιλοδοξία που πηγάζει από την ανάγκη να γίνομαι καλύτερη ηθοποιός κι όχι να προσθέτω ρόλους στο βιογραφικό μου. Ας αφήσουμε που μ’ ένα μεγάλο ρόλο μπορεί να γίνεις και χειρότερη ηθοποιός… Το θέατρο χωρίς το κοινό, χωρίς μάτια να το δουν και να το κρίνουν είναι αυνανισμός, ψυχοπαθολογία, ένα αδιάφορο παιχνίδι με τον εαυτό σου».

– Το κύριο χαρακτηριστικό του χαρακτήρα σας;

«Το πείσμα, η επιμονή. Με βασανίζει επίσης η ανάγκη να επιλέγω η ίδια τι είναι αυθεντικό στη δουλειά ή στη ζωή μου. Σήμερα, όσο ποτέ γίνεσαι έρμαιο μοδάτων ρευμάτων που σε παρασύρουν χωρίς να το καταλάβεις. Πολλοί άνθρωποι ακολουθούν κάτι χωρίς να ξέρουν γιατί. Επίσης φοβούνται να πουν «δεν το ξέρω αυτό» μήπως και απορριφθούν απ’ την κοινότητα των εκλεκτών… Ο φασισμός έχει δεκάδες προσωπεία που σε σπρώχνουν από το πιο free press ή κριτικό θα διαβάσεις μέχρι τι άποψη θα έχεις, ποιο κόμμα θα ψηφίσεις. Σιχαίνομαι τα in και τα out».

«Η λογική δεν χρησιμεύει»

– Με ποιο κριτήριο, λοιπόν, επιλέγετε;

«Με το συναίσθημα και το ένστικτο. Η λογική, που επί χρόνια χρησιμοποιούσα για να τακτοποιώ τη ζωή μου, δεν χρησίμευσε σε τίποτα. Οταν άρχισα να απελευθερώνομαι συναισθηματικά, βρήκα δρόμους για να περπατήσω. Κι αν το συναίσθημα δεν προϋποθέτει ασφάλεια, δυστυχώς, είναι μονόδρομος. Αν κρατηθείς σε απόσταση, αν δεν κινδυνεύσεις, δεν ωριμάζεις ποτέ».

– Και η φιλοδοξία;

«Οταν επιβραβεύεται η δουλειά μου, τροφοδοτείται η φαντασία μου, μεγαλώνουν οι αντοχές μου. Βρίσκομαι στο χώρο από 15 χρονών ως χορεύτρια και για να τα καταφέρω οργανώθηκα γρήγορα με πειθαρχία και αυστηρότητα. Είναι καταβολές που δεν αναιρούνται στο όνομα μιας πρόσκαιρης διασημότητας».

– Συμμετείχατε σε παραστάσεις που δεν πιστεύατε;

«Είναι κάτι που συμβαίνει. Είναι δύσκολη κατάσταση. Μιας παράσταση που δεν πιστεύεις, αποδεικνύει τις αντοχές σου. Οφείλεις να είσαι εκεί με τη μεγαλύτερη αξιοπρέπεια».

– Τι φοβάστε περισσότερο;

«Μη χάσω τους φίλους μου, μη ζήσω χωρίς αγάπη. Φοβάμαι και τη στιγμή που θα χάσω την Κάθυ, το σκυλί μου». *

  • Της ΕΦΗΣ ΜΑΡΙΝΟΥ φωτ.: Π. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / Επτά, Κυριακή 12 Ιουλίου 2009