Archive for the ‘Θεοδωρόπουλος Βαγγέλης’ Category

Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη, Η ΑΥΓΗ: 22/07/2012

Εμφανώς αισιόδοξος μετά από μια περίοδο όπου κυριάρχησε ο φόβος («από την εφηβεία μου δεν έχω ζήσει τέτοια απίστευτη τρομοκρατία για να φοβίσουν τους ψηφοφόρους», λέει), ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος βρίσκεται στη μέση μιας μεγάλης περιοδείας, με επόμενο σταθμό το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, όπου στις 27 και 28 Ιουλίου θα παρουσιαστεί η νέα παραγωγή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, οι αριστοφανικές Εκκλησιάζουσες. Λίγο πριν η Πραξαγόρα οδηγήσει τις γυναίκες στην… κατάληψη της εξουσίας στο αργολικό θέατρο, είχαμε μαζί του μια συζήτηση για την ουτοπία και την κωμωδία, τον Αριστοφάνη σήμερα, αλλά και τα σχέδια του σκηνοθέτη για τον χειμώνα… (περισσότερα…)

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΝΔΥΛΑ
  • Κυριακή, 15 Μαΐου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Η ιδέα του να αποκτήσει μία δεύτερη έδρα το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» στη Θεσσαλονίκη ήταν κάτι που απασχολούσε καιρό τώρα τον καλλιτεχνικό διευθυντή του θεάτρου, Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο. Ηταν κάτι, άλλωστε, που είχε δηλώσει και ο ίδιος πριν από λίγους μήνες στη συνέντευξη Τύπου που είχε δοθεί για το ανέβασμα της «Κατσαρίδας» στη Θεσσαλονίκη. Εκεί γνωρίστηκε με τον επιχειρηματία Γιάννη Ζαφειρίου (ιδιοκτήτη των κινηματοθεάτρων «Κολοσσαίον» και «Φαργκάνη») και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία… Τα άμεσα σχέδιά του γι’ αυτήν τη νέα θεατρική εστία αποκαλύπτει ο γνωστός σκηνοθέτης στον «ΑτΚ», με αφορμή και το ανέβασμα του σύγχρονου αστικού θρίλερ «Τα ορφανά» στο δημοτικό θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μεκούρη», στο πλαίσιο των «Θεατρικών Συναντήσεων», από αυτήν την Τρίτη και μέχρι την Κυριακή. (περισσότερα…)

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθετεί εδώ και χρόνια παραστάσεις με έντονο πολιτικό στίγμα, που αγγίζουν καυτά προβλήματα της κοινωνίας. Το θέατρο έτσι κάνει μια βαθιά παρέμβαση στην πολιτική, χωρίς να χάνει την καλλιτεχνική του ουσία. Γιατί δεν είναι ένας στρατευμένος καλλιτέχνης με τη στενή έννοια του όρου «στράτευση», που καμιά φορά υπερκαλύπτει την τέχνη. Όπως λέει συχνά ο ίδιος «είμαι ενεργός πολίτης». Φέτος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου ανέβασε τα «Ορφανά» του άγγλου Ντένις Κέλι, ένα έργο που πραγματεύεται τη βία εναντίον των μεταναστών αλλά και την ευθραυστότητα των αξιών και των αντιστάσεών μας, όταν αυτή η βία προέρχεται από το ίδιο μας το σπίτι. Ποιος είναι ο ρόλος της οικογένειας στη σύγχρονη κοινωνία; Ποιος είναι ο δικός και ποιος ο ξένος; Αναρωτιέται ο συγγραφέας και ο Β. Θεοδωρόπουλος ξετυλίγει επί σκηνής αυτά τα ερωτήματα και δημιουργεί νέα στο θεατή του.

  • Κύριε Θεοδωρόπουλε, διαπιστώνετε κάποιες αλλαγές στο ελληνικό θέατρο φέτος λόγω της κρίσης;

Μια συνέπεια που μπορώ να διαπιστώσω, τουλάχιστον όπως τη βλέπουμε και εδώ, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, είναι ότι όλοι ελαττώσαμε τον αριθμό των παραγωγών και τα έργα που ανεβάζουμε είναι ολιγοπρόσωπα. Ωστόσο πρέπει να πούμε ότι το θέατρο σε περιόδους κρίσης πάει καλά, το κοινό έρχεται στο θέατρο, αλλά απαιτεί καλά έργα και προσεγμένες παραστάσεις, που να καλύπτουν τις ανάγκες του και τις αναζητήσεις του. Εμείς φέτος δεν καταλάβαμε κρίση, τα «Ορφανά» σχεδόν από την αρχή είναι sold out και όλες μας οι παραγωγές πηγαίνουν εξαιρετικά. Βέβαια, γνωρίζοντας το οικονομικό πρόβλημα έχουμε προκαταβολικά κατεβάσει τις τιμές των εισιτηρίων –από 23 σε 20 ευρώ, ενώ την Πέμπτη έχουμε μειωμένο εισιτήριο και παρατηρούμε ότι εκείνη τη μέρα υπάρχει αθρόα προσέλευση κόσμου.

  • Προφανώς, όμως, αυτή η επιτυχία οφείλεται και στις επιλογές σας. Οι προσωπικές σας σκηνοθεσίες αφορούν έργα που εκφράζουν προβλήματα και προβληματισμούς της εποχής αλλά και οι λοιπές παραγωγές κινούνται σε ένα παρόμοιο μήκος κύματος. Να αντιστρέψω την ερώτηση περί των αρνητικών επιδράσεων της κρίσης πάνω στην τέχνη: τι μπορεί να προσφέρει, κατά τη γνώμη σας, η τέχνη, το θέατρο εν προκειμένω, σε μια τέτοια περίοδο;

Το θέατρο είναι χώρος συσπείρωσης και αλληλεγγύης. Νιώθουμε συνένοχοι στην τέλεση ενός καλλιτεχνικού γεγονότος. Ο κόσμος έχει ανάγκη από επαφή, μια ψυχολογική στήριξη, να βρεθεί μαζί με άλλους. Η κρίση ανέδειξε ξανά την ανάγκη των αξιών. Στη χώρα μας, από τη δημιουργία του ελληνικού κράτους ήδη, είχαμε τα ρουσφέτια, οι πολιτικοί είχαν ψηφοφόρους-πελάτες και επειδή ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, η ελληνική κοινωνία έχει πολλά στραβά. Αλλά δεν είναι δυνατόν να λειτουργεί ένα κράτος σαν ταβέρνα. Δεν μας χρειάζονται πολιτικοί που μας κολακεύουν για να πάρουν την ψήφο μας και έπειτα να ξεχνούν τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Δεν είμαι αισιόδοξος και για την ανανεωτική αριστερά. Η δική μας αριστερά είναι σκορποχώρι, αν ήταν ενωμένη δεν θα είχε απώλειες.
Μεγάλες ευθύνες έχει η τηλεόραση που έχει ελαχιστοποιήσει την κριτική ικανότητα του κόσμου. Είναι θλιβερό ο ψηφοφόρος να λειτουργεί ως τηλεθεατής και να ψηφίζει τον Ψινάκη και άλλα παρόμοια τηλεοπτικά πρόσωπα.

  • Ο συγγραφέας των «Ορφανών», ο Κέλι, λέει σε μια συνέντευξή του πως όταν οι άνθρωποι πεινούν, δεν μπορούμε να ζητάμε χρήματα για τον πολιτισμό. Ωστόσο, οι τέχνες έχουν ανάγκη τη χρηματοδότηση για να επιβιώσουν και να ανθίσουν. Ποιες προοπτικές έχουμε σήμερα;

Η λογική των κρατούντων είναι οικονομίστικη, όλοι σκέφτονται ως απόφοιτοι οικονομικών κολεγίων… Πιστεύω πως η κρίση είναι πρόσχημα για την περικοπή των επιχορηγήσεων.

  • Υπάρχουν όμως πλέον μεγάλες δυσκολίες τόσο για τις μικρές θεατρικές ομάδες όσο και για μεγαλύτερα σχήματα… Και από την άλλη έχουμε μεγάλο αριθμό νέων ηθοποιών κάθε χρόνο.

Το πρόβλημα είναι περίπλοκο. Το Σωματείο δεν συνειδητοποιεί ότι τα θέατρα μειώνουν αριθμό ηθοποιών και παραστάσεων. Την ίδια στιγμή όμως βγαίνουν πάνω από 700 ηθοποιοί το χρόνο. Στο Σωματείο επικρατεί το ΠΑΜΕ που λειτουργεί με μια καταστροφική λογική: όσο πιο πολλοί άνεργοι ηθοποιοί τόσο πιο πολλοί ψήφοι για την παράταξή του. Το Σωματείο δεν ασχολείται με την ποιότητα της δουλειάς που γίνεται μέσα στις σχολές. Αρκεί οι ηθοποιοί να πληρώνουν τη συνδρομή τους. Ένα θέατρο οφείλει να έχει 80% μέλη του Σωματείου. Για να παίξει κανείς σχεδόν πρέπει να είναι μέλος. Έτσι μεγαλώνουν τα έσοδα του σωματείου.

  • Ας πάμε τώρα στα «Ορφανά». Είναι ένα έργο που μιλάει για τους ξένους αλλά την πλευρά των, ας τους ονομάσουμε, θυτών και αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Γιατί το διαλέξατε;

Με ενδιαφέρει το πολιτικό θέατρο. Τα «Ορφανά» έχουν καλά γραμμένους χαρακτήρες και οι σχέσεις μεταξύ τους είναι καλά αναπτυγμένες με όλη την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Θίγει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα: πώς η βία απέναντι στο μετανάστη επηρεάζει ένα κοινωνικό σύνολο, εδώ την οικογένεια. Ο νεαρός που κακοποίησε βάναυσα τον μετανάστη, εκβιάζει την αδερφή του για να τον προστατέψει, η αδερφή του για να το πετύχει αυτό, εκβιάζει τον άντρα της και δημιουργείται ένα φοβερό τρίγωνο. Η κοπέλα λειτουργεί προστατευτικά απέναντι στον αδερφό της, ακόμα και ο νόμος δεν καταδικάζει ένα γονιό που κάλυψε το παιδί του. Όμως τι γίνεται με τις δημοκρατικές αρχές; Οι οικογενειακοί δεσμοί είναι δυνατότεροι τελικά; Ο Κέλι πιάνει πολλές πλευρές, κοινωνικές και ψυχολογικές. Το έργο είναι βαθιά πολιτικό, δεν δίνει απαντήσεις, θέτει ερωτήματα και αφήνει το θεατή να ψάξει μόνος του.

  • Ο σύζυγος ομολογώ πως με τρόμαξε. Μου έβαλε μπροστά μου ένα καθρέφτη και με υποχρέωσε να εξετάσω πώς η ίδια θα αντιδρούσα σε μια παρόμοια περίπτωση, αν ήξερα π.χ. πως ένας πολύ δικός μου άνθρωπος χτύπησε έναν άνθρωπο, θα έκανα αυτό που πρέπει και είτε ναι είτε όχι, τι θα γινόταν μετά;

Ο συγγραφέας βάζει τον άντρα αυτό να ελέγχεται από τους φόβους του: φέρεται βίαια, υπερβαίνοντας τις αρχές του, για να μη χάσει το σπίτι του. Όμως, δέστε, στο τέλος η οικογένεια διαλύεται και αυτός, να μια χαραμάδα υγείας, αυτός δεν θέλει να ανήκει σ’ αυτό το σπίτι.

  • Το λέτε κι εσείς στο πρόγραμμα πως το έργο αυτό μοιάζει να έχει γραφτεί για την ελληνική πραγματικότητα, για τον Άγιο Παντελεήμονα…

Ακριβώς. Ο φόβος οδηγεί, δυστυχώς, σε συντηρητικές απόψεις, ο φόβος έφερε τη Χρυσή Αυγή στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας. Όταν υπάρχει κρίση και φτώχεια ο κόσμος θεωρεί ότι φταίει ο ξένος, ο μετανάστης που του παίρνει τη δουλειά. Όμως οι μετανάστες έκαναν τις δουλειές που δεν ήθελαν οι Έλληνες, φρόντισαν τους γέροντες γονείς μας, έδωσαν ζωή στα χωράφια μας, δύσκολες, βρώμικες, σκληρές δουλειές. Οι διάφοροι Καρατζαφέρηδες -και υπάρχουν εθνικιστές σε όλα τα κόμματα- εκμεταλλεύονται την άγνοια και το φόβο για να μαζέψουν ψήφους δηλητηριάζοντας τον κόσμο με το παραμύθι πως φταίνε οι ξένοι, πως αυξάνεται η εγκληματικότητα εξαιτίας τους. Φυσικά και ανάμεσα στους μετανάστες υπάρχουν παραβατικά στοιχεία -και αυτό πρέπει και η αριστερά να το δεχτεί- φτάνουν να εκμεταλλεύονται και τους συμπατριώτες τους, όμως για να ελέγξεις την παραβατικότητα ως κράτος πρέπει να δώσεις χαρτιά. Όταν δεν λειτουργεί το κράτος και μπορώ να έχω ένα εργαζόμενο που δεν του πληρώνω ΙΚΑ και δεν του δίνω κανονικό μεροκάματο τότε συμμετέχω κι εγώ στο πρόβλημα. Με νόμιμα χαρτιά και έλεγχο από το κράτος, όφελος θα έχει η Ελλάδα από τους φόρους και τις συνεισφορές στα ταμεία. Ξέρετε, στις μικρές κοινωνίες των χωριών υπάρχουν τόσοι ξένοι όσοι μπορούν να βρουν δουλειά. Θα μπορούσε να γίνει και στην Αθήνα. Στους άλλους να δίνουμε χαρτιά ώστε να μπορούν πηγαίνουν όπου θέλουν. Η Ελλάδα δεν είναι ο συνοριοφύλακας της Ευρώπης.

  • Το θέμα του ξένου σας ενδιέφερε πάντα. Ανοίξατε πρώτος το θέατρό σας σε μετανάστες δημιουργούς, τώρα έγινε μέρος της δουλείας σας.

Θεωρώ πολύ σημαντικό να είναι ένα θέατρο ανοιχτό στους ξένους δημιουργούς που ζουν στον τόπο μας. Μιλώ για πραγματική επαφή, όχι απλώς ως ένας δημοκρατικός άνθρωπος που συμπαθεί τους μετανάστες και κατανοεί τα προβλήματά τους. Κανείς μας δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Ένας ξένος, ένας νέος έχουν πολλά να δώσουν. Με ωφελούν κι εμένα ως άνθρωπο και καλλιτέχνη.

  • Θα ήθελα να αναφερθείτε στη φετινή σας παράσταση στα νοσοκομεία. Είναι μια δραστηριότητα που την θεωρώ εξαιρετικά σημαντική, ίσως την πιο δυνατή πολιτική πράξη και παρέμβαση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου…

Θα σας πω κάτι, που ίσως ακουστεί μελό, αλλά το λέω με κάθε ειλικρίνεια: όταν παίζεις μπροστά σε ένα παιδί που σου έχουν πει οι γιατροί ότι δεν θα ζήσει πάνω από μια εβδομάδα θέλεις να κάνεις την ωραιότερη παράσταση της ζωής σου. Στα εννιά χρόνια αυτής της δραστηριότητας έχουμε κάνει πάνω από 1.300 παραστάσεις, 160 παραστάσεις το χρόνο, όταν και μια επιτυχημένη ακόμα δουλειά με το ζόρι κάνει εκατό παραστάσεις το χρόνο. Παίζουμε δύο φορές τη μέρα. Για μένα είναι ίσως το πιο ουσιαστικό που κάνουμε αυτό που εννοώ εγώ πολιτικό θέατρο. Μας κάνει να ξεπερνάμε εγωισμούς, τον φυσικό ναρκισσισμό του καλλιτέχνη, γιατί εκεί μας ενδιαφέρει μόνο το παιδί που έχουμε απέναντι μας. Και είναι επίσης μια σημαντική καλλιτεχνική άσκηση: παίζουμε σε χώρους ελάχιστων τετραγωνικών, πρέπει να αναπτύξουμε όλη μας τη φαντασία. Και μιας και ξεκινήσαμε την κουβέντα μας από την οικονομία, να σας πω έτσι για την ιστορία, ότι πέρυσι δεν βρήκα χορηγούς, αλλά και έτσι τα καταφέραμε… Φέτος είναι καλύτερα τα πράγματα.

 

  • Μαρώ Τριανταφύλλου, Η εποχή, Σάββατο, 01 Ιανουαρίου 2011

 

  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2010
  • Το Θέατρο του Νέου Κόσμου, ταυτισμένο με το νέο αίμα, τα νεαρά ταλέντα και τις νεανικές ομάδες, το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου ήταν μια βουερή «κυψέλη» μαθητών.

Οι τρεις ήρωες που βαθμηδόν ξεγυμνώνονται στα «Ορφανά»: Μιχάλης Οικονόμου, Μαρία Κίτσιου και Ομηρος Πουλάκης

Οι τρεις ήρωες που βαθμηδόν ξεγυμνώνονται στα «Ορφανά»: Μιχάλης Οικονόμου, Μαρία Κίτσιου και Ομηρος Πουλάκης

Στη σκηνή, στο φουαγέ, στο προαύλιο, υπήρχαν παιδιά. Ηταν οι «πρωταγωνιστές» της πρωτοβουλίας «Μονόλογοι από τη Γάζα», που εκτυλίχθηκε την επόμενη ημέρα. Η «ψυχή» του χώρου, ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, ανάμεσά τους αισθανόταν πανευτυχής.

Εξάλλου, και τα βραβευμένα δις στο Εδιμβούργο «Ορφανά» του ανερχόμενου Βρετανού Ντένις Κέλι, τα ανεβάζει (πρεμιέρα 3 Νοεμβρίου) με τρεις ταλαντούχους μαθητές του από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου: τη Μαρία Κίτσιου, τον Ομηρο Πουλάκη και τον Μιχάλη Οικονόμου.

«Κατέφυγα και πάλι σε ένα σύγχρονο ξένο κείμενο, γιατί η Αγγλία έχει μια μεγάλη παράδοση», μας λέει. «Οχι επειδή έχει βγάλει τον Σέξπιρ -εμείς έχουμε βγάλει τον Αισχύλο. Αλλά οι Βρετανοί τούς τελευταίους αιώνες έχουν σε όλα τα πανεπιστήμιά τους τμήμα θεατρικής γραφής. Στην Ελλάδα απόπειρες γίνονται μόνο. Δεν έχουμε δραματουργική παράδοση. Το ότι ξεπηδά κάθε τόσο ένας συγγραφέας με ένστικτο, δεν δημιουργεί παράδοση. Μοναχικές περιπτώσεις είναι. Αν κάτσεις και διαβάσεις τα θεατρικά μας από το ’50 έως σήμερα με το ζόρι 10 μπορούν να ξανανεβούν».

– Αυτό που λέτε θα θορυβήσει πολλούς νεοέλληνες δραματουργούς.

«Δεν τους υποτιμώ. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Στη νεοελληνική δραματουργία περισσότερο κυριαρχεί η περιγραφή των αισθημάτων ή μια πολύ ωραία ατάκα. Οπως στον παλιό κακό ελληνικό κινηματογράφο».

– Οι συνάδελφοί σας που τον μεταφέρουν με μανία τα τελευταία χρόνια στη σκηνή, προφανώς διαφωνούν.

«Πιστεύω ότι ελληνικές ταινίες, απ’ αυτές που θεωρούνται και καλές, θα έπρεπε να απαγορευτούν! Να περάσουν απ’ το ΕΣΡ! Είναι σεξιστικές και εντελώς αντιδραστικές. Ως προς τη δραματουργία μας, τα ελληνικά έργα συχνά εξαντλούνται από τις πρώτες πρόβες. Πρέπει να τους κάνεις «ενέσεις» για να γίνουν πιο σύνθετα. Γι’ αυτό το λόγο περισσότερο ποντάρω στα ελληνικά έργα που γράφονται στην πρόβα μαζί με τους ηθοποιούς. Επειδή δεν τα καταφέρνω ο ίδιος, καταφεύγω σ’ αυτό που θεωρώ καλό έργο. Ετσι οδηγήθηκα στα «Ορφανά». Ο Κέλι, ναι μεν ακολουθεί την αγγλική παράδοση γραφής, αλλά είναι συγγενής και με τον Τσέχοφ και με τον Ιψεν και με τη γενιά του. Φτιάχνει σύγχρονους σύνθετους χαρακτήρες. Κάθε μέρα στην πρόβα ανακαλύπτω νέα πράγματα. Στα «Ορφανά» βλέπουμε πώς οι βεβαιότητές μας μπορεί να διαλυθούν. Εχουμε ένα μικροαστικό, περιχαρακωμένο στην ασφάλεια του σπιτιού του, ζευγάρι. Εμφανίζεται ο αδελφός της κοπέλας, ένα παραβατικό άτομο, και καταρρέουν όλα».

– Πιστεύετε ότι είναι μια απάντηση στην παρούσα συγκυρία η επιλογή των «Ορφανών»; Ενα πολιτικό έργο για την ξενοφοβία και το ρατσισμό;

«Πραγματεύεται θέματα που μας απασχολούν. Και θα μας απασχολήσουν πολύ περισσότερο μελλοντικά, όπως το θέμα του φόβου απέναντι στον ξένο, που μπορεί να οδηγήσει στο φασισμό και το ρατσισμό. Ακόμα και άνθρωποι που είναι προοδευτικοί μπορεί, λόγω του φόβου που σπέρνει η τηλεόραση, να εκτροχιαστούν σε επικίνδυνα μονοπάτια. Δεν πρέπει να ζήσουμε στον Αγ. Παντελεήμονα! Δεν πρέπει να ζήσουμε στο κέντρο της Αθήνας! Είναι ακριβώς τα ζητήματα που θίγονται στο έργο. Στην Αγγλία το έχουν ονομάσει ψυχολογικό θρίλερ. Εγώ θα το έλεγα ψυχολογικό θρίλερ με πολιτικές διαστάσεις».

– Ο παραβατικός ήρωας με ποιον τρόπο λειτουργεί ως καταλύτης;

«Εμφανίζεται με μια μπλούζα γεμάτη αίμα. Αποκαλύπτεται ότι έχει βασανίσει έναν Πακιστανό, ότι κάνει παρέα με φασίστες. Εχουν βεβαίως χτυπήσει το γαμπρό του μετανάστες και θέλει να εκδικηθεί. Είναι ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει στον Αγ. Παντελεήμονα σήμερα. Και, μάλιστα, σε μια χώρα που δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς μετανάστη. Γίναμε οι Ελληνες ρατσιστές γιατί καταλήξαμε μικροαστοί βολεμένοι. Ξεχάσαμε ότι όλο τον 20ό αιώνα και τρένο καβαλάγαμε παράνομα και σύνορα πέρναγαμε παράνομα».

– Οι ισορροπίες του ζευγαριού γιατί ανατρέπονται;

«Η αδελφή θέλει να προστατέψει τον αδελφό της. Δεν υπάρχει μητέρα που δεν θα πει «το παιδί μου είναι καλό», ό,τι κι αν έκανε. Δεν υπάρχει γονιός που δεν θα προσπαθήσει να προστατέψει το παιδί του. Υπερασπιζόμενη τον αδελφό της, αποκαλύπτει άγνωστες πλευρές της».

– Το έργο οδηγεί σε μια μορφή κάθαρσης;

«Η κάθαρση είναι η διάλυση του ζεύγους. Πολλές πλευρές του εαυτού τους ξεβρακώθηκαν. Δεν θα μπορούν να συνεχίσουν μαζί. Θα μπορούσαν μόνο αν γίνονταν συνένοχοι».

– Ζούμε σε προεκλογική περίοδο. Θα ψηφίσετε;

«Οχι. Γιατί λένε ψέματα ότι είναι δημοτικές εκλογές. Δημοψήφισμα είναι: ναι ή όχι στο Μνημόνιο. Και μέτρημα κουκιών για τις επόμενες εθνικές εκλογές. Οι ανάγκες των πολιτών για τη ζωή τους στην πόλη έγιναν ψιλά γράμματα! Δεν έχω δει να βελτιώνεται στο ελάχιστο η ποιότητα ζωής στην Αθήνα. Είναι τουλάχιστον σουρεαλιστική η αυταρέσκεια του Νικήτα Κακλαμάνη, όταν λέει ότι την έχει κάνει μία από τις πιο καθαρές πόλεις της Ευρώπης. Η πιο καθαρή, ζωντανή και κοινωνική πλατεία φτιάχτηκε από καταληψίες στα Εξάρχεια».

– Για όλα φταίει η πολιτεία;

«Οχι. Γιατί είμαστε ένας λαός μολυσμένος από το ρουσφετολόι και τα λαδώματα. Αλλά για τη σημερινή κρίση την ευθύνη την έχει το κράτος. Αυτό επέτρεπε και ενθάρρυνε το ρουσφέτι. Οπότε δεν μπορώ να ακούω τον Πάγκαλο να λέει με κυνισμό «όλοι τα φάγαμε». Ας ανεβούμε στη ζυγαριά να δούμε ποιος έφαγε περισσότερο».

– Πώς σας φάνηκε το «ντου» των αστυνομικών κατά των συμβασιούχων και των δημοσιογράφων στην Ακρόπολη;

«Ο ρόλος της αστυνομίας δεν αλλάζει μεταξύ Δεξιάς και Σοσιαλισμού. Ούτε με την Αριστερά. Επεφτε πολύ ξύλο και στη Σοβιετική Ενωση». *

  • Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος

Με την αντιπολεμική τραγωδία του Ευριπίδη «Τρωάδες» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και με τη Λυδία Κονιόρδου ως Εκάβη κάνει ποδαρικό την Τετάρτη το Θέατρο του Νέου Κόσμου στην Κεντρική Σκηνή του. Γι’ αυτή την κλειστού χώρου παράσταση αρχαίου δράματος μιλάει ο δημιουργός του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος.

  • Το καλοκαίρι του 2008 είχατε ανεβάσει «Τρωάδες» στην Αλβανία. Γιατί ξαναασχολείστε με την ίδια τραγωδία τόσο σύντομα, στην ελληνική της εκδοχή βεβαίως;

«Αυτά είναι μεγάλα έργα, που δεν τελειώνουν μ’ ένα ανέβασμα. Ακόμα και τώρα, ύστερα από ένα εξάμηνο που με είχε απασχολήσει η αλβανική παράσταση κι άλλους πέντε μήνες που δουλεύω την τωρινή, ο Ευριπίδης μού επιφυλάσσει συνεχώς εκπλήξεις. Η αλβανική εμπειρία ήταν πολύτιμη, γιατί είχα την ευκαιρία να δω σε μια έτοιμη παράσταση τι ήθελα να κρατήσω και τι να πετάξω. Σπάνια πολυτέλεια για μας στο θέατρο, που δεν μπορούμε να γράφουμε και να σκίζουμε με την ευκολία που το κάνουν οι λογοτέχνες ή οι ζωγράφοι».

  • Πόσο διαφορετική είναι η προσέγγισή σας;

«Η σκηνοθετική γραμμή είναι στον ίδιο άξονα. Ωστόσο στην εφαρμογή της είναι διαφορετική, και γιατί είναι πιο προχωρημένη η ανάγνωση και γιατί δουλεύω με άλλους ηθοποιούς, που είναι πιο εύκολη η επικοινωνία μαζί τους, γιατί γίνεται στη γλώσσα μας. Εξάλλου τους περισσότερους τους ξέρω, έχω ξαναδουλέψει μαζί τους. Πίστευα και πιστεύω ότι το τραγούδι έχει μεγάλο ρόλο στον πόνο και γι’ αυτό τον λόγο ήθελα τα στάσιμα να τραγουδιούνται. Στην αλβανική παράσταση χρησιμοποίησα αλβανική πολυφωνική μουσική και αυτό λειτούργησε πολύ ταιριαστά. Υπάρχει και τώρα πολυφωνική μουσική, και πάλι χωρίς μουσικά όργανα, όχι όμως αναγνωρίσιμα ηπειρώτικα, αλλά καινούργια μουσική από τον Τάκη Φαραζή, όπως και καινούργιες χορογραφίες από την Αγγελική Στελλάτου».

  • Υπάρχει κάποια διάθεση «εκσυγχρονισμού»;

«Υπάρχει μια «νεοπατριωτική» αντίληψη τα τελευταία χρόνια που καταργεί την καλλιτεχνική ελευθερία κι αυτό το βρίσκω ολέθριο. Πιστεύω πως οι παραστάσεις κρίνονται εκ του αποτελέσματος, είτε είναι μοντέρνες είτε πιο συντηρητικές. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθεί κανείς να εξορίσει το σήμερα από μια παράσταση. Προσωπικά, με απασχολεί πολύ να καταλάβω τη σύνθετη σκέψη του Ευριπίδη. Είναι πολύ σύγχρονος από μόνος του, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες επεξηγήσεις για να περάσει στο κοινό. Οσο πιο βαθιά τον κατανοείς τόσο πιο απλά φτάνει στον κόσμο. Ο Ευριπίδης μάς δείχνει τον άνθρωπο σε ακραίες συνθήκες της ζωής. Κι επειδή αυτά τα οριακά συναισθήματα δεν αλλάζουν μέσα στους αιώνες, βρίσκω βαθιά συγγένεια με τις αφηγήσεις απλών ανθρώπων που συγκέντρωσε η Ελλη Παπαδημητρίου στον «Κοινό Λόγο», που είχα ανεβάσει πριν από 12 χρόνια. Υπάρχει μια υπόγεια σχέση ανάμεσα στις δύο παραστάσεις».

  • Ο κλειστός χώρος ταιριάζει για αρχαία τραγωδία;

«Ναι, και ιδιαίτερα στις «Τρωάδες». Τα τραγικά μεγέθη αυτού του έργου, όπως και τα ανθρώπινα συναισθήματα, προσεγγίζονται πιο φυσιολογικά, με ακρίβεια ημιτόνιου, στον κλειστό χώρο, χωρίς να πέφτει κανείς στην παγίδα μιας εξωτερικής εκφοράς, όπου συχνά σε οδηγεί ο ανοιχτός χώρος. Ισως να μας έρθει πιο ομαλά το άνοιγμα που απαιτείται όταν το καλοκαίρι, με το καλό, θα προσαρμόσουμε την παράσταση για να παιχτεί σε αρχαία θέατρα».

  • Στις «Τρωάδες» τι είναι πιο έντονα; Τα δεινά του πολέμου; Η εξαθλίωση των ηττημένων; Τα βάσανα της προσφυγιάς;

«Ο Ευριπίδης κουβαλάει πολλή οργή, πολύ θυμό, που εκφράζεται μέσα από τον λόγο των Τρωαδιτισσών. Οταν σ’ έναν πόλεμο ξεπερνιούνται όλα τα όρια και φτάνουμε σ’ ένα «ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ», υπάρχουν όλα αυτά που ρωτάτε και ταυτόχρονα είναι λίγα. Ο ποιητής υπονομεύει, κριτικάρει, ειρωνεύεται τα πάντα, γι’ αυτό και δεν ήταν συμπαθής στην εποχή του. Και πάνω απ’ όλα τη δημοκρατία, για την οποία υπερηφανεύονταν πολύ οι Αθηναίοι και δίκαια τη θαυμάζει η ανθρωπότητα. Ομως η δημοκρατία που είναι μόνο για μας, που δεν σέβεται τον Αλλο, δημοκρατία με επεκτατικούς πολέμους, απέχει πάρα πολύ από ένα ιδανικό πολίτευμα. Σήμερα, με όλη την εξέλιξη του θεάτρου και κυρίως μετά τον Μπέκετ, ο Ευριπίδης είναι απόλυτα κατανοητός και σύγχρονος. Πέρσι ανέβασα το «Motortown», ένα πολύ καλό σύγχρονο εγγλέζικο έργο που μιλάει για το πώς ο πόλεμος οδηγεί τους ανθρώπους στην τρέλα: νικητές και ηττημένους. Ο Ευριπίδης τα έχει πει αυτά σ’ ένα μονόλογο στις Τρωάδες. Αυτό είναι το μεγάλο θέατρο».

  • Συνεργάζεστε για πρώτη φορά με τη Λυδία Κονιόρδου. Τι το ιδιαίτερο έχει; Τι εκτιμάτε σ’ αυτή;

«Οτι είναι ένα φυσικό φαινόμενο, με μεγάλο ταλέντο αλλά και πολλή δουλειά από πίσω. Εκτιμώ το πάθος που έχει για την αρχαία τραγωδία».

  • Στις «Τρωάδες» κυρίαρχη είναι η παρουσία των γυναικών. Το συναίσθημα και το πάθος είναι περισσότερο έντονο σ’ αυτές; Πώς τα βγάζετε πέρα με τόσες γυναίκες;

«Δεν θα έλεγα ότι είναι περισσότερο συναισθηματικές, αλλά ότι η κοινωνία τούς επιτρέπει, καμιά φορά τούς επιβάλλει, την πληθωρική έκφραση κάποιων συναισθημάτων (όχι σ’ όλες), ενώ «οι άντρες δεν κλαίνε», όπως λέει και το τραγούδι, πρέπει να είναι συγκρατημένοι. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι απλό να δουλεύεις με 10 γυναίκες, αν και θα έλεγα ότι με βοηθάει το χιούμορ μου, όταν δεν ξεπερνάει τα όρια».

  • Παρά την κρίση, ο θεατρικός «οργασμός» συνεχίζεται στην Αθήνα. Σκεπτικιστής ή αισιόδοξος για το τι μέλλει γενέσθαι το 2010 στη δική σας στέγη και στο θεατρικό τοπίο γενικότερα;

«Οχι απλά σκεπτικιστής, τρομοκρατημένος είμαι. Πρέπει να επανεξετάσω πολλά πράγματα για το πώς λειτουργούμε». *

  • infoΜετάφραση Παντελής Μπουκάλας, σκηνικό-κοστούμια Αγγελος Μέντης, φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης. Παίζουν ακόμη οι Γιάννης Τσορτέκης (Ταλθύβιος), Μαρία Καλλιμάνη (Ανδρομάχη), Μαρία Κίτσου (Κασσάνδρα), Μιχάλης Οικονόμου (Μενέλαος), Ιωάννα Κανελλοπούλου (Αθηνά), Αμαλία Τσεκούρα (Ελένη), Ορέστης Τζιόβας (Ποσειδώνας). Τον Χορό αποτελούν οι Δήμητρα Λαρεντζάκη, Αιμιλία Βάλβη, Ειρήνη Τζανετουλάκου, Ελίτα Κουνάδη. Συμμετέχει ο μικρός Μιχάλης Καφούσιας.
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009
  • Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος ξεκινά ορεξάτος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου μια σεζόν που, όπως λέει, «είναι η πιο χαρακτηριστική» της Ιστορίας του.

Ο Β. Θεοδωρόπουλος και η Εκάβη του, Λυδία Κονιόρδου. «Της ζητάω να αντιμετωπίσουμε τις "Τρωάδες" σαν να μην έχουμε καθόλου κώδικες. Εχω, πάντως, βαρεθεί να τις βλέπω ντυμένες Μικρασιάτισσες, Αφγανές, Πακιστανές», λέει ο σκηνοθέτης

Ο Β. Θεοδωρόπουλος και η Εκάβη του, Λυδία Κονιόρδου. «Της ζητάω να αντιμετωπίσουμε τις «Τρωάδες» σαν να μην έχουμε καθόλου κώδικες. Εχω, πάντως, βαρεθεί να τις βλέπω ντυμένες Μικρασιάτισσες, Αφγανές, Πακιστανές», λέει ο σκηνοθέτης

Τα έχει όλα. Και αρχαία τραγωδία με τη Λυδία Κονιόρδου και σύγχρονη δραματουργία και πολιτική μαρτυρία και παραμύθι και μετανάστες και θέατρο για παιδιά και συμπαραγωγές με ΔΗΠΕΘΕ και ιδιώτες. Οι παραγωγές αυξάνονται και πληθύνονται, το ΕΚΕΘΕΧ όμως βαθμηδόν -«εκδικητικά», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη- μειώνει την επιχορήγησή του. «Θα δώσουμε περισσότερες από 800 παραστάσεις στην Αθήνα και εκτός Αθηνών με 17 έργα», απαριθμεί ο Θεοδωρόπουλος. «Ακόμα και στα νοσοκομεία. Φυσικά ξανά κυριαρχούν οι νέοι».

  • Σκηνοθετεί «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» ο 22χρονος γιος σας, Μίλτος Σωτηριάδης. Εσείς τον σπρώξατε;

«Δεν τον εμπόδισα. Είναι ένας από τους 50 σκηνοθέτες που βγαίνουν από το Θέατρο του Νέου Κόσμου. Νομίζω ότι έχω το δικαίωμα ένας από τους 50 να είναι ο γιος μου».

  • Ο μηχανισμός του Θεάτρου του Νέου Κόσμου είναι προσωποκεντρικός; Χωρίς εσάς θα μπορούσε, δηλαδή, να συνεχίσει να λειτουργεί;

«Το ρεπερτόριο στήνεται κατά 80 ή 90 τοις εκατό με νέους συνεργάτες. Δεν παρεμβαίνω στις επιλογές τους. Το θέατρο λειτουργεί στην πορεία των χρόνων με αυτόνομους πυρήνες, όπως η Αγγελική Στελλάτου, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου, ο Παντελής Δεντάκης. Με τον τρόπο που απλώνεται στην κοινωνία και τις επιλογές του έχει ένα χαρακτήρα μικρού, θα έλεγα, Εθνικού θεάτρου. Και μόνο από τον αριθμό των εργαζομένων. Φέτος θα εργαστούν 60 άτομα, από τα οποία 43 είναι οι ηθοποιοί. Ενώ είναι ένα μικρό θέατρο, λειτουργεί ως μικρομέγαλο. Οχι ως μεγάλο».

  • Υπήρξε «σημαία» του θεάτρου σας η πολιτική αιχμή. Φέτος εν μέρει υποχωρεί.

«Καθόλου. Εχουμε τη Ρέιτσελ Κόρι, τα έργα του Τόμπσον, του Ραντάνοφ, του Μαυρογεωργίου…».

  • Παρ’ όλ’ αυτά, είναι σαν να έχει πάρει μια στροφή προς ένα θέατρο του παραμυθιού, της λαϊκής παράδοσης και του παιχνιδιού.

«Ναι, αλλά όχι με μια απολιτική σκέψη».

  • Γιατί δεν περιμένατε να κάνετε τις «Τρωάδες» του χρόνου το καλοκαίρι, αφού δεν τα καταφέρατε αυτό;

«Γιατί θα ήταν σαν να έκανα έκτρωση. Η παράσταση είχε δρομολογηθεί, υπήρχε ο θίασος, υπήρχε η μετάφραση του Παντελή Μπουκάλα – την είχα παραγγείλει πριν από 10 χρόνια».

  • Σας ενδιέφερε να δείτε την τραγωδία σε κλειστό χώρο;

«Πάντα τις «Τρωάδες» τις σκεφτόμουνα ως γυναίκες που ή έχουν πάει στο νεκροταφείο να αποχαιρετήσουν τους νεκρούς τους ή είναι συγκεντρωμένες μέσα σε ένα θέατρο ή τις έχουν βάλει σε μια αποθήκη ή μέσα σε έναν ερειπωμένο ναό. Εκτός απ’ το νεκροταφείο οι υπόλοιποι είναι κλειστοί χώροι. Ισως είμαι πολύ επηρεασμένος απ’ τον «Κοινό Λόγο» της Ελλης Παπαδημητρίου. Οταν πριν από 11 χρόνια τον δούλευα, στο μυαλό μου είχα τις «Τρωάδες». Τώρα που δουλεύω τις «Τρωάδες» στο μυαλό μου ξανάρχεται ο «Κοινός Λόγος». Μ’ αρέσει αυτή η «γέφυρα», το πώς το τραγικό υπάρχει στην καθημερινότητα, αλλά και η καθημερινότητα υπάρχει μέσα στο τραγικό, χωρίς να γίνει δράμα».

  • Είναι η πρώτη καλλιτεχνική συνάντησή σας με τη Λυδία Κονιόρδου. Πώς προέκυψε;

«Τη θεωρώ την κορυφαία Ελληνίδα ηθοποιό για αρχαία τραγωδία. Η εμπειρία της, η γνώση και η τεχνική της, αλλά και το συναίσθημα που μπορεί να βγάλει και ταυτόχρονα η ηλικία της είναι καταλυτικά για να ερμηνεύσει την Εκάβη».

  • Λόγω της τεράστιας εμπειρίας της στο είδος αφήνεστε ανοικτός στις προτάσεις της; Πώς δουλεύετε;

«Αφήνομαι ανοιχτός πρώτα απ’ όλα στο κείμενο. Πάντα ξεκινώ τις πρόβες σαν λευκό χαρτί. Βεβαίως καθένας κουβαλάει την εμπειρία του και η Λυδία τη δική της. Της ζητάω να αντιμετωπίσουμε το έργο σαν να μην έχουμε καθόλου κώδικες. Εχω, πάντως, βαρεθεί να βλέπω να ντύνουν τις Τρωάδες Μικρασιάτισσες, Αφγανές, Πακιστανές. Ισως τελικά είναι πιο μοντέρνο και γοητευτικό να ξαναδούμε γιατί ο Ευριπίδης βάζει τον Ποσειδώνα και την Αθηνά στο λογείο. Μήπως, δηλαδή, εδώ που φτάσαμε ακόμα και η χλαμύδα είναι πιο μοντέρνα απ’ τις αρβύλες και τα μαύρα πέτσινα;». *

ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ 2009-2010

* «Τρωάδες» Ευριπίδη (13 Ιανουαρίου).

* «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» Σέξπιρ (συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών), σκηνοθεσία Μ. Σωτηριάδη (7 Οκτωβρίου).

* «Σφαγείο» Ιλάν Χατσόρ (7 Οκτωβρίου).

* «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω», σκηνοθεσία Β. Μαυρογεωργίου (7 Οκτωβρίου).

* «Χρυσές δουλειές» Στ. Τόμπσον, σκηνοθεσία Β. Χριστοφιλάκη (20 Ιανουαρίου).

* «Αδάμ και Εύα, η επιστροφή», σκηνοθεσία Π. Δεντάκης (20 Ιανουαρίου).

* «Λιοντάρια», σκηνοθεσία Β. Μαυρογεωργίου- Κ. Γάκης (17 Ιανουαρίου).

* «Εχθροί εξ αίματος» Αρκά. Περιοδεία σε Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Αγρίνιο, Κέρκυρα, Κύπρος και στο Badminton (8 Οκτωβρίου).

* «50’00’ Διηγήματα», σκηνοθεσία Δανάη Θεοδωρίδου (10 Οκτωβρίου).

* «Τι γλώσσα μιλάμε, Αλμπερτ;» Β. Μαυρογεωργίου, σκηνοθεσία Π. Δεντάκης, για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα.

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΕΣ

* «20 Νοεμβρίου» Λαρς Νόρεν, σκηνοθεσία Δήμητρα Αράπογλου (11 Οκτωβρίου).

* «Κουαρτέτο» Χ. Μίλερ, με τη ομάδα των Δ. Παπανικολάου, Μαρίας Κίτσου, Σεσίλ Μικρούτσικου (6 Απριλίου).

* «Απόδραση» με την Ομάδα «Αλογοι» (11 Οκτωβρίου).

* «Το όνομά μου είναι Ρέιτσελ Κόρι», σκηνοθεσία Μάνια Παπαδημητρίου (25 Ιανουαρίου).

**«ΣΟΣΙΑΛ-ΔΟΜΗ Α.Ε.», παράσταση του Κ. Ραντάνοφ, με μαρτυρίες κρατουμένων στα στρατόπεδα της κομμουνιστικής Βουλγαρίας (24 Ιανουαρίου).

ΦΙΛΟΥΞΕΝΟΥΜΕΝΗ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

* «Βορράς», σκηνοθεσία Θ. Γκόνης, ΔΗΠΕΘΕ Σερρών (26 Μαΐου).

Το ΕΚΕΘΕΧ έγινε για να βολευτούν οι «ημέτεροι»

  • Κατηγορήστε, μαζί με άλλους επιχορηγούμενους, ότι βαπτίζετε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου παραγωγές απλές επινοικιάσεις.

«Στη συνέντευξη Τύπου, που έδωσε το ΕΚΕΘΕΧ, ο διευθυντής του, Ηρακλής Λογοθέτης, έβγαλε όλη τη χολή του εναντίον του ελληνικού θεάτρου, χωρίς όμως να έχει το θάρρος να πει ονόματα. Μία βδομάδα πριν από τη συνέντευξη Τύπου είχα πει δημόσια: «Δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Καλό είναι να παραιτηθούν». Ο μοναδικός λόγος που δημιουργήθηκε το ΕΚΕΘΕΧ απ’ τον Βουλγαράκη ήταν για να βολευτούν οι «ημέτεροι». Μέσα σε 2,5 χρόνια έχει κάνει 2,5 εκδηλώσεις! Εγώ, καλά να ‘μαστε, θα συνεχίσω να υπάρχω σ’ αυτή τη δουλειά. Αυτοί θα είναι στη θέση τους όσο παραμένει το κόμμα τους στην εξουσία. Και, βεβαίως, αυτά που είπα τα πλήρωσα!».

  • Με ποιον τρόπο;

«Με μείωση 40.000 στην επιχορήγηση. Την επόμενη χρονιά ξαναμειώθηκε, ενώ το θέατρο απασχολεί 60 άτομα. Επειδή είναι μικρή η πιάτσα, μαθαίνουμε πως «μαγείρεψε» τα ποσά ο Λογοθέτης. Εχω ζητήσει τα πρακτικά της γνωμοδοτικής επιτροπής και περιμένω τρεις μήνες μια απάντηση!».

  • Ο γνωστός σκηνοθέτης και ιδρυτής του Θεάτρου του Νέου Κόσμου μιλάει για την επιτυχία αλλά και το ρεπερτόριο της ερχόμενης σεζόν

  • Πάνω από τριάντα πέντε χιλιάδες θεατές (35.683) είδαν φέτος τις εξακόσιες (597 για την ακρίβεια) παραστάσεις των έντεκα έργων που ανέβηκαν τη σεζόν 2008-2009 στο Θέατρο του Νέου Κόσμου- η δωδέκατη προγραμματίζεται για τον Ιούνιο. Πλάι σε αυτές προστίθενται πενήντα τέσσερις (54) που δόθηκαν εκτός έδρας- σε άλλους χώρους και εκτός Αθηνών (τις οποίες είδαν 18.782 θεατές), καθώς και οι εκατόν ογδόντα έξι (186) σε ιδρύματα και νοσοκομεία για τα παιδιά. Από την 1η του περασμένου Οκτωβρίου οι τρεις σκηνές του θεάτρου που έστησε ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος πριν από δώδεκα χρόνια ήταν γεμάτες ορισμένες και με λίστες αναμονής. Στον Πάνω και Κάτω Χώρο, στο Δώμα αλλά και στο Φουαγέ ή στην Αυλή, ηθοποιοί και σκηνοθέτες, νέοι πρωτοεμφανιζόμενοι καλλιτέχνες συνεργάστηκαν με παλαιότερους και πιο έμπειρους και όλοι μαζί μοιράστηκαν μια χρονιά γεμάτη θέατρο, θεατές και επιτυχίες.
  • Με τους ίδιους στόχους έστησαν και το ρεπερτόριο για του χρόνου: με έξι καινούργιες παραγωγές, τέσσερα έργα που συνεχίζονται («Σφαγείο», «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω», «Εχθροί εξ αίματος εκτός Αθηνών», «Τι γλώσσα μιλάμε, Αλμπερτ;» για παιδιά), μια ανταλλαγή με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών και δύο συμπαραγωγές θα πορευθούν τη χρονιά 2009-2010. Αλλωστε οι συμπαραγωγές ήταν μια από τις πρώτες πρωτοβουλίες του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ενώ από το «Φεστιβάλ Devised Τheatre για νέες ομάδες» που διοργανώνεται για πρώτη φορά τον προσεχή Μάιο, θα προκύψει η ομάδα της οποίας η δουλειά θα παρουσιασθεί από το Θέατρο του Νέου Κόσμου.
  • Κρατώντας για τον εαυτό του την πολυτέλεια της επιλογής μιας μεγάλης παραγωγής ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος θα σκηνοθετήσει, σε μετάφραση Παντελή Μπουκάλα, τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη με τη Λυδία Κονιόρδου στον ρόλο της Εκάβης, τη Μαρία Καλλιμάνη Ανδρομάχη και τους Γιάννη Τσορτέκη, Μαρία Κίτσου, Μιχάλη Οικονόμου, Ορέστη Τζιόβα, Αμαλία Τσεκούρα κ.ά.

«Ηταν μια ιδέα για το Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά τελικά την απέσυρα» λέει ο ίδιος.

«Δεν ήθελα να μπω σε μια λογική ανταγωνισμού (σ.σ.: οι «Τρωάδες» θα ανέβουν από το ΚΘΒΕ στην Επίδαυρο). Σέβομαι τη Λήδα Πρωτοψάλτη, την ηλικία και την καριέρα της».

Με το πιο νεανικό έργο του Σαίξπηρ, «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» στη μετάφραση του Διονύση Καψάλη θα κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο ο 22χρονος Μίλτος Σωτηριάδης, μαζί με πέντε συμμαθητές του από τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου- σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών. Πρόκειται για τον γιο του Θεοδωρόπουλου με την Κοραλία Σωτηριάδου, μεταφράστρια και εισηγήτρια δραματολογίου στο θέατρό τους. Οικογενειοκρατία;

«Δεν μου αρέσει η λέξη» απαντά.

«Οταν το Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει δώσει την ευκαιρία σε περισσότερους από εκατό νέους, γιατί όχι και στον γιο μου; Τι πιο φυσιολογικό; Αλλωστε, μόνο το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα έχει σημασία. Οσο για μένα,συμπεριφέρομαι με τον ίδιο τρόπο, όπως και σε όλους τους άλλους: Δεν έχω δει ούτε πρόβα!». Και συμπληρώνει: «Κάνουμε θέατρο με συναίσθημα και επαγγελματισμό».

  • Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης τα έργα: «Fat Ρig» («Χοντρή Γουρούνα») του Νιλ Λαμπιούτ σε σκηνοθεσία Βασίλη Χριστοφιλάκη, την παράσταση «Αδάμ και Εύα, η επιστροφή» που σκηνοθετεί ο Παντελής Δεντάκης και βασίζεται σε κείμενα του Μαρκ, τα «Λιοντάρια» από τους Βασίλη Μαυρογεωργίου και Κώστα Γάκη- βασισμένο στο κόμικ «Τα λιοντάρια της Βαγδάτης» και το έργο που θα προκύψει από το Φεστιβάλ Devised. Η ανταλλαγή με το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών αφορά το έργο «Βορράς» που συνσυγγράφουν οι αφοί Κούφαλοι, Σάκης Σερέφας, Μισέλ Φάις, Θόδωρος Γρηγοριάδης, Βασίλης Τσιαμπούσης, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Γκόνη και οι δύο συμπαραγωγές τα έργα «20 Νοεμβρίου» του Λαρς Νόρεν και «Ενα γοτθικό παραμύθι», ανώνυμου, από τους Δημήτρη Παπανικολάου, Μαρία Κίτσου, Σεσίλ Μικρούτσικου.


Με μια παράσταση παραπάνω από πέρυσι, μήπως το Θέατρο του Νέου Κόσμου οδηγείται σε γιγαντισμό, και μάλιστα σε μια εποχή που δεν το αντέχει;

  • «Οχι, όχι» λέει ο καλλιτεχνικός του διευθυντής, «δεν είναι στόχος μας ούτε το προγραμματίζουμε. Απλώς είμαστε ανοιχτοί στους νέους, με την έννοια ευκαιρίας να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να βρουν στέγη. Κάθε χρόνο βγαίνουν 600-700 ηθοποιοί από τις σχολές. Αντί να τρέχουν να βρουν δουλειά, επικοινωνούν μεταξύ τους και φτιάχνουν ομάδες. Κάποιες έρχονται σε εμάς και μένουν μαζί μας για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Από την άλλη, φυσικό είναι να υπάρχουν και οι σειρήνες που τους τραβούν- ξεκινώντας από το Εθνικό».

Και καταλήγει:

  • «Το θέατρο πρέπει να αφουγκράζεται τι συμβαίνει στην κοινωνία και να παρεμβαίνει. Κι εμείς αυτό θέλουμε να κάνουμε. Με νέους, με μετανάστες, με παραστάσεις σε ιδρύματα ή στους πυρόπληκτους- μέσα σε επτά χρόνια ξεπεράσαμε τις 1.100. Το θέατρό μας είναι παρόν στα γεγονότα που απασχολούν την κοινωνία μας. Υπό αυτή την έννοια, θέλουμε να παρεμβαίνουμε στα πράγματα και να κάνουμε πολιτικό θέατρο».
  • της ΜΥΡΤΩΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ, Κυριακή 12 Απριλίου 2009