Μαρία Ναυπλιώτου: «Παραφυλάω σαν στρατιώτης για να προφυλάξω ό,τι αγαπώ»

Posted: Σεπτεμβρίου 2, 2013 in Ναυπλιώτου Μαρία
  • art31_08ready-280x130Η Μαρία Ναυπλιώτου μεταμορφώνεται σε μελαχρινή Μελίνα και εμπνέεται από το πάθος της

Πάντα θαύμαζε το ολοκληρωτικό δόσιμο της μεγάλης πρωταγωνίστριας στην τέχνη, την πολιτική, την Ελλάδα. Τώρα έχει την ευκαιρία να αναδείξει την προσωπικότητά της μέσα από τα λόγια της στην παράσταση «Μελίνα: Οπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα…» που παρουσιάζεται στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο. Ο ποιητής Στρατής Πασχάλης έχει συνθέσει ένα πρωτότυπο μονόπρακτο που η Σοφία Σπυράτου το μετέτρεψε σε μοντέρνο χορικό

  • Της Εφης Μαρίνου, Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ,  01/09/13

«Κανείς ποτέ δεν υποπτεύτηκε για μένα ότι στο βάθος ποτέ μου δεν υπήρξα ανέμελη. Σαν στρατιώτης πάνω στο ντουφέκι του, παραφυλάω για να προφυλάξω ό,τι αγαπώ. Λαχτάρισα για πολύ περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που απόλαυσα…. Ολες μου τις χαρές τις έχω ξοφλήσει εκ των προτέρων».

«Μελίνα. Οπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα…». Μια παράσταση αφιερωμένη στη Μελίνα Μερκούρη θα δούμε στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Ναυπλιώτου. Μέσα από πολλές συνεντεύξεις και κείμενα γραμμένα για τη Μελίνα, ο ποιητής Στρατής Πασχάλης έχει συνθέσει ένα πρωτότυπο μονόπρακτο που η Σοφία Σπυράτου το μετέτρεψε σε μοντέρνο χορικό. Μια ομάδα γυναικών και ανδρών, γύρω από τη Μελίνα, συνομιλεί μαζί της και την «ανακρίνει», ζωντανεύοντας στιγμές της ζωής και της τέχνης της.

Η Μελίνα αυτής της παράστασης δεν είναι ξανθιά. Δεν χρειαζόταν άλλωστε. Στα δάχτυλά της όμως μισοκαίει πάντα ένα τσιγάρο… Για τη Μαρία Ναυπλιώτου, η Μελίνα συμβολίζει τη γυναίκα του πάθους, του θάρρους και της αλήθειας. Και μας εξηγεί γιατί τη θαυμάζει, γιατί τη θεωρεί Μελίνα όλης της Ελλάδας.

«Δεν ξέρω ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Μελίνα ήταν μια μεγάλη προσωπικότητα. Απ’ αυτές που δικαιωματικά αφήνουν ισχυρό ίχνος στην Ιστορία. Γενναία, συγκινητική, γοητευτική, κυρίως όμως ο εαυτός της. Τολμούσε να μιλήσει, να πράξει για πράγματα δύσκολα, χωρίς να νοιάζεται τι θα πουν οι άλλοι. Είχε τον τρόπο να αναφέρεται σε όλα με αφοπλιστική ειλικρίνεια».

• Κι αυτή η ανάγκη της να αγαπηθεί, όπως, συχνά, ζητούσε με νάζι;

«Δεν τη γνώρισα προσωπικά, αλλά αυτό που καταλαβαίνω είναι πως ήταν μια πραγματική ανάγκη της να αγαπηθεί. Κι αυτό διεκδικούσε. Δεν είναι τυχαίο τίποτα στη ζωή και την καριέρα της. “Δεν κάνω καλή συντροφιά στον εαυτό μου” έλεγε. Ναι, είχε ανάγκη γύρω της από ανθρώπους που θα την αγαπούσαν. Και ποιος δεν έχει; Αλλά ποιος το ομολογεί;…»

• Το πάθος της στρεφόταν περισσότερο στην πολιτική παρά στην τέχνη;

«Οπως είπε και η ίδια, την κατάλληλη στιγμή, έστρεψε αλλού την αγωνιστικότητά της, αλλιώς θα την είχε συμπαρασύρει η καταστροφή όπως και τις άλλες μεγάλες σταρ της εποχής της. Θα είχε γίνει θύμα του αιώνιου μύθου της. Η Μελίνα κατάφερε να μεταγγίσει το πάθος της σε κάτι που αγαπούσε εξίσου: την πολιτική και την Ελλάδα. Αλλά στη μνήμη μας δεν έμεινε ως υπουργός ενός συγκεκριμένου κόμματος. Ηταν υπουργός όλων των Ελλήνων. Ενα χαρακτηριστικό δείγμα ήταν η συμμετοχή του κόσμου στην κηδεία της. Δεν νομίζω ότι υπάρχει προηγούμενο. Ηταν η Μελίνα μας».

• Ο άνθρωπος που συνδέθηκε όσο κανείς με την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα.

«Ηταν μια παθιασμένη γυναίκα που αγαπούσε τη ζωή μέχρι τρέλας. Και τόσο έξυπνη, που βρήκε τρόπο να διοχετεύσει χρήσιμα το πάθος της: για την Ελλάδα. Κατάφερε δηλαδή να συνδυάσει την αγάπη της για την τέχνη και την αγάπη της για την πολιτική. Γι’ αυτό τον σκοπό τα έδωσε όλα παθιασμένα και ολοκληρωτικά. Δεν την ένοιαζε να γίνει ζητιάνα, να επιμένει, να πιέζει – κι ας την κορόιδευαν. Το Μουσείο της Ακρόπολης είναι πια γεγονός. Ο τελευταίος όροφος περιμένει την επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα. Οι Ελληνες την αγάπησαν μέσα στις αντιφάσεις της. Προσωπικότητες σαν τη Μελίνα, συχνά, εγείρουν το μένος. Δεν είναι τρέχον να μπορείς να λες αυτό που σκέφτεσαι. Εκείνη το έκανε. Πήγαινε μπροστά και οι άλλοι έμεναν πίσω κουτσομπολεύοντας».

• Το σκωπτικό χιούμορ της Μελίνας υπάρχει στα κείμενα.

«Ο Στρατής Πασχάλης συνέθεσε τα κείμενα έξυπνα, με χιούμορ και έτσι που να αναδεικνύεται η προσωπικότητα της Μελίνας. Η παράσταση από ένα σημείο και μετά ξέφυγε από τους συντελεστές της, εντός και εκτός σκηνής. Κι αυτό γιατί πρόκειται μόνο για τη Μελίνα. Δεν είναι οι απόψεις, τα δικά μας σχόλια, αλλά τα δικά της λόγια. Είναι εκείνη. Κι εγώ δεν τη μιμούμαι. Στην προετοιμασία μου για την παράσταση είδα και διάβασα πολλά για εκείνη. Την είχα συντροφιά για καιρό. Κάποια αισθητικά στοιχεία έγραψαν πάνω μου. Ομως δεν εκβίασα τα πράγματα ώστε να τη μιμηθώ. Είπα θα βγουν από μόνα τους. Φυσικά βρίσκομαι συνεχώς μ’ ένα τσιγάρο στο χέρι. Δεν γινόταν αλλιώς…»

• Τη θαυμάζετε;

«Πάρα πολύ. Πιστεύω ότι κάποιους ρόλους, όπως την Ιλια ή τη Φαίδρα, δεν θα μπορούσε να τους είχε ερμηνεύσει καμιά άλλη ηθοποιός, ούτε τότε ούτε σήμερα. Το θάρρος που είχε να λέει ό,τι σκεφτόταν, να είναι και να δηλώνει πραγματικά ελεύθερη, είναι αρετές που ζηλεύω. Εμένα με κρατούν φόβοι, ανασφάλειες. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Αφορά κι εμένα, όχι το ίδιο φυσικά, αυτή η μεγάλη αγάπη της για την Ελλάδα. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που αγαπούσε τη χώρα μας, με τα καλά και τα κακά της. Οι γονείς μου έμαθαν στον αδελφό μου κι εμένα από τα παιδικά μας χρόνια να την αγαπήσουμε μέσα από ταξίδια, επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους, διαβάσματα. Είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα».

• Ακόμα και σήμερα;

«Ακριβώς επειδή έχουμε ελαττώματα ως λαός, κάναμε πολλά λάθη μέσα στο πέρασμα των χρόνων. Ενα νέο κράτος με τόσες οργανωτικές δυσλειτουργίες, χωρίς συνοχή και με το ρουσφέτι να βασιλεύει. Και τώρα πέσαμε στην άλλη άκρη, να νομίζουμε ότι είμαστε οι μοναδικοί με προβλήματα. Βρισκόμαστε σ’ έναν οικονομικό πόλεμο για τον οποίον φταίμε εν μέρει. Ενα άλλο μερίδιο ευθύνης έρχεται απέξω. Δεν είμαστε ο χειρότερος λαός του κόσμου, δεν πρέπει να τιμωρηθούμε με τόσο σκληρό τρόπο. Και κάποτε ας ισορροπήσουμε. Μέχρι τώρα τραμπαλιζόμαστε, θεωρώντας εαυτούς πότε θεούς και πότε σκουπίδια».

• Τι πιστεύετε ότι θα έλεγε σήμερα η Μελίνα;

«Δεν μπορώ να ξέρω. Αλλά σίγουρα θα έβγαινε μπροστά χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν. Πρέπει να κοιτάξουμε μέσα μας. Είναι η ευκαιρία μας για ενηλικίωση. Θα μου πεις, πώς γεφυρώνεις τόσα χρόνια έλλειψης αγωγής, παιδείας, εκπαίδευσης από πολύ μικρή ηλικία; Δεν έχουμε ηγέτες, πολιτικούς αντάξιους των περιστάσεων. Δεν ξέρω, ίσως να μην τους σηκώνει η εποχή. Ισως τα παιχνίδια να είναι πολυπλοκότερα απ’ ό,τι νομίζουμε. Νομίζω ότι αυτό που βιώνουμε δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Ολος ο ευρωπαϊκός Νότος υποφέρει. Αλλάζει όλο το σύστημα. Μ’ έναν τρόπο μοιάζει σαν να επιστρέφουμε στη φεουδαρχία. Είναι δύσκολο να δράσει ο καθένας ατομικά. Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ έγραφε σ’ ένα άρθρο του ότι δεν φταίει η κρίση, αλλά αυτό που κουβαλάμε μέσα μας. Πιστεύω ότι αυτό, σ’ ένα μεγάλο βαθμό, ισχύει».

• Στο θέατρο η κατάσταση δεν έχει επηρεαστεί;

«Οι συνθήκες είναι τραγικές. Αν έχεις τη δουλειά σου, κάπως μπορείς να φτιάξεις ένα μικρό πρόγραμμα, να οργανώνεις ένα βραχύβιο μέλλον. Οταν όμως τη χάνεις, τι κάνεις; Πώς επιβιώνεις; Η κατάσταση στον χώρο ήταν πάντα δύσκολη. Τώρα όμως είναι χειρότερη, γιατί κάποιοι εκμεταλλεύονται δεόντως την κρίση. Γι’ αυτό, ας μη λέμε πολλά. Καλύτερα να έχουμε κλειστό το στόμα και το κεφάλι χαμηλά γιατί, πλέον, πάντα θα υπάρχουν χειρότερα από τα προσωπικά του καθενός. Η υγεία μας και μια δουλειά, συνιστά πια τη μεγαλύτερη πολυτέλεια. Ως “τυχεροί” άτυχοι, ας αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία να ενηλικιωθούμε. Πάει πια η εποχή με τρία αυτοκίνητα και τις δεκάδες κάρτες. Τότε που συμπεριφερόμασταν σαν Ρώσοι πρίγκιπες».

• Δεν χάνετε το κουράγιο σας;

«Προσπαθώ να αρπάζομαι από ό,τι έχω. Δεν τη βγάζεις αλλιώς. Οσο έχουμε δουλειά και υγεία υπάρχουν περιθώρια. Εστω και με λιγότερα. Αν χάσουμε κι αυτή την πίστη, θα βυθιστούμε στην άβυσσο. Δεν εννοώ ότι βλέπω διέξοδο, αλλά ότι ατομικά, προσωπικά προσπαθώ να αντισταθώ, να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Αλλιώς ο φόβος θα με παραλύσει. Τον έχω αισθανθεί για προσωπικά πράγματα, δεν θέλω να επιτρέψω να μου συμβεί ξανά. Κατευθύνω το μυαλό μου σε μια αισιόδοξη σκέψη, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι ακόμα είμαι τυχερή με όσα έχω. Δεν γίνεται να είμαι αγνώμων. Τι να πουν οι νέοι που δεν βλέπουν μέλλον; Και τι να πουν –το τραγικότερο για μένα- οι ηλικιωμένοι που έχουν δουλέψει όλη τους τη ζωή και τώρα τους παίρνουν τα πάντα; Κυριολεκτικά τους ακυρώνουν, τους στερούν το δικαίωμα να ζήσουν αξιοπρεπώς. Με τι κουράγιο, σωματικό και ψυχικό, να αναζητήσουν δουλειά; Δεν ξέρω πώς οι άνθρωποι της εξουσίας κοιμούνται. Πώς δεν ντρέπονται….».

• Λέτε ότι δεν σας αρέσουν οι συνεντεύξεις.

«Δεν έχω να πω σπουδαία πράγματα –ποτέ δεν είχα- κι από χαρακτήρα δεν μου αρέσουν τα πολλά λόγια. Μετά την “Αίθουσα του Θρόνου”, η τάση μου ήταν να κρυφτώ. Αισθανόμουν σαν άλογο κούρσας, σαν να παίρνω μέρος σε πυροτεχνήματα που δεν με αφορούσαν. Ποτέ δεν με ένοιαζε να είμαι σελέμπριτι. Από μικρή, στον χορό, δουλεύαμε απερίσπαστοι, κάναμε απλώς τη δουλειά μας. Στο θέατρο, πράγματι, η έκθεση, η προβολή, είναι μεγαλύτερη. Αλλά δεν νιώθω ότι έχω κάτι σημαντικό να πω σε συνεντεύξεις. Η γνώμη μου δεν θ’ αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. Δεν είμαι σοφή, δεν έχω και καμιά λύση να προτείνω ώστε να σας την ανακοινώσω λέγοντας: ακολουθήστε… Ολοι είμαστε απ’ όλα. Και καλοί και κακοί και αληθινοί και ψεύτες. Σημασία δεν έχει η κριτική, το αποτέλεσμα για το οποίο παλεύεις, όσο η ίδια η πορεία σου στη ζωή. Πολλά πράγματα γεννιούνται και σβήνουν αποδεικνύοντας την ασημαντότητά τους μέσα σ’ αυτό το σύστημα εσωτερικής κατανάλωσης. Ο πολύς κόσμος ουδόλως ενδιαφέρεται για τα μικροπράγματα που τροφοδοτεί το παρασκήνιο. Σημασία έχει τι ονειρεύεσαι να γίνεις κι αν έχεις το θάρρος να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα. Να μπορείς κάποτε να γίνεις ο πρωταγωνιστής της ζωής σου».

• Θέατρο, χορός, μουσική. Πού πέφτει ο τόνος τελικά;

«Το βάρος πέφτει στο θέατρο. Κάποιες φορές κάτι με ενδιαφέρει περισσότερο και το τολμώ. Αλλά δεν είναι κάτι διαφορετικό. Πρόκειται για μια έκφανση του ίδιου του πράγματος που διάλεξες να κάνεις και κάποτε αναδύεται. Δεν πάω να διεκδικήσω τον τίτλο της τραγουδίστριας. Κι επειδή έχω το σύνδρομο της καλής μαθήτριας προσπαθώ να το κάνω όσο γίνεται καλύτερα. Πάλεψα πολύ για να είμαι χορεύτρια, ηθοποιός. Το κέρδισα. Αυτή ήθελα να είναι η ζωή μου. Κι ας με βασανίζει, κι ας με τρομοκρατεί. Μου δίνει χαρά. Εκανα αυτό που ήθελα. Δεν έχω κανένα παράπονο».

INFO: Ωδείο Ηρώδου Αττικού – 7,8 Σεπτεμβρίου. «Μελίνα: Οπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα…». Μουσική επιμέλεια και διεύθυνση ορχήστρας: Σταύρος Ξαρχάκος. Σύλληψη-Σύνθεση Κειμένου: Στρατής Πασχάλης. Σκηνοθεσία: Σοφία Σπυράτου. Σκηνικά-Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Βίντεο: Δάφνη Τζαφέρη. Παίζουν: Μαρία Ναυπλιώτου, Γιάννης Στάνκογλου, Αλμπέρτο Φάις, Χλόη Μάντζαρη, Νεφέλη Μαϊστράλη, Κώστας Συλβέστρος. Συμμετέχουν δώδεκα χορευτές. Τραγουδούν: Ελλη Πασπαλά και Ηρώ Σαΐα. Ωρα έναρξης: 21.00

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s