Δάφνη Λαμπρόγιαννη: Κάθε παράσταση είναι πολιτική

Posted: Ιουλίου 23, 2012 in Λαμπρόγιαννη Δάφνη
  • Η σημερινή κατάσταση μου θυμίζει την εποχή των σεισμών, όπου όλοι γίναμε πιο γνωστοί μεταξύ μας
TO BHMA:  22/07/2012
Δάφνη Λαμπρόγιαννη: Κάθε  παράσταση είναι πολιτική

Με την Πραξαγόρα από τις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη η Δάφνη Λαμπρόγιαννη κατεβαίνει στην Επίδαυρο στην παράσταση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου που σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος. Εχοντας στις αποσκευές της τον ρόλο της Μυρίνης από τη «Λυσιστράτη» (ΚΘΒΕ, 2007), η ηθοποιός συμμετέχει στο παιχνίδι των μεταμφιέσεων και απολαμβάνει τη διαδικασία και την εμπειρία της συνεργασίας. Γιατί, όπως επισημαίνει, αυτό που έχει σημασία είναι ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα – και στο θέατρο και στη ζωή. Με την ευρύτατη υποκριτική γκάμα που τη χαρακτηρίζει, έχει δοκιμαστεί στο σανίδι, στη μικρή και μεγάλη οθόνη, ενώ τον περασμένο χειμώνα γνώρισε τη μοναξιά του μονολόγου, που τη γοήτευσε και την τρόμαξε. Τώρα κατεβαίνει στο αρχαίο θέατρο με καλή παρέα.

  • Δεν φοβάμαι…
Την Επίδαυρο. Οχι, το θέατρο αυτό δεν μου προκαλεί φόβο. Εχω ξανακατέβει με τη Μυρίνη στη «Λυσιστράτη». Ούτε νιώθω πρωταγωνίστρια με την παλιά, κακή έννοια του όρου. Βέβαια ένας μεγαλύτερος ρόλος σού δίνει και ένα μεγαλύτερο βάρος, μια ευθύνη. Αλλά είναι ωραία αυτή η αίσθηση της μεγάλης, ζεστής και τίμιας αγκαλιάς. Αν πηγαίνεις έντιμα και με καλή πρόθεση, ο χώρος σε αγκαλιάζει. Διάβαζα πρόσφατα ότι το θέατρο στην Επίδαυρο φτιάχτηκε για να θεραπεύει αρρώστους, ότι διέθετε και μια θεραπευτική πλευρά. Δεν πρέπει να είναι τυχαίο: όλο και κάτι έχει μείνει.
  • Υποδύομαι…
Την Πραξαγόρα, μια γυναίκα που λέει απλά και καθαρά πράγματα, λαϊκά και κατανοητά, πράγματα που φθάνουν εύκολα στο μυαλό και στην ψυχή του καθενός μας. Μοιάζει σαν να είναι γραμμένες τώρα οι «Εκκλησιάζουσες» και αυτό δείχνει πόσο σημαντικό έργο είναι. Η ίδια διαθέτει και ρομαντικά ή και εφηβικά στοιχεία για να αλλάξει τον κόσμο μαζί με την πονηριά της γυναίκας που χρησιμοποιεί όλα τα όπλα που διαθέτει ως γυναίκα – αλλά και το μυαλό της.
  • Πιστεύω…
Στις αλλαγές στο θέατρο. Και εδώ έχουμε μεταμφιέσεις. Οσο πιο μεγάλες και χοντρές είναι οι αλλαγές τόσο πιο πολύ σε βοηθούν να τις αντιμετωπίσεις. Τα πιο λεπτά είναι και τα πιο δύσκολα. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να παίξεις μια απλή νοικοκυρά που λέει πάντα «ναι» από το να κάνεις μια τραγική ηρωίδα που έχει σαφή χαρακτηριστικά. Το ένα θέλει μια ακρίβεια και μια καθαρότητα, ενώ το άλλο είναι πιο εντυπωσιακό. Μπορείς να το κλέψεις. Στα αρχαία θέατρα χρειάζεται η υπερβολή – η συνθήκη είναι τέτοια, όπως και τα μεγέθη.
  • Επιζητώ…
Τη συνεργασία. Σκοπός μου στη δουλειά δεν είναι η καλή παρέα, αλλά η καλή συνεργασία. Εχεις να κάνεις με τόσο πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους, ακόμη και με παράξενα πράγματα… Πρέπει λοιπόν να μπορείς να συνεργασθείς. Αν κάνεις και παρέα, ακόμα καλύτερα.
  • Θεωρώ…
Πως κάθε παράσταση είναι πολιτική, όπως κάθε κίνηση είναι πολιτική. Εδώ είναι τέτοιο το είδος που όλα είναι πολύ φανερά. Αυτό που έχει σημασία είναι ο τρόπος που κάνουμε τα πράγματα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς υπάρχουν άνθρωποι που σου λένε «δεν ασχολούμαι με την πολιτική» – ίσως εννοούν «με τα κόμματα». Ετσι όμως αφήνεις τους άλλους να κάνουν ό,τι θέλουν. Εγώ προσωπικά δεν σνόμπαρα ποτέ την πολιτική, γιατί είναι σαν να σνομπάρω το τι θα έχω να φάω.
  • Νιώθω…
Οτι από τη μια είμαστε ακόμα έντρομοι μπροστά σε αυτό που μας συμβαίνει και από την άλλη το ζούμε και προσπαθούμε να επιβιώσουμε. Συμβαίνουν τρομερά πράγματα γύρω μας. Βλέπουμε καθημερινά ανθρώπους να αυτοκτονούν και αυτό είναι τόσο δύσκολο. Παράλληλα όμως η κατάσταση μου θυμίζει την εποχή των σεισμών, όπου όλοι γίναμε πιο γνωστοί μεταξύ μας. Συνήθως μας ενώνουν τα κακά, η αίσθηση του κινδύνου. Προσωπικά τα βιώνω όλα αυτά σε καθημερινό επίπεδο. Αλλωστε η δουλειά μας είναι έτσι κι αλλιώς ανασφαλής, απλώς τώρα επιδεινώθηκε. Σε κοινωνικό επίπεδο, ομολογώ ότι περπατάω και κοιτάζω γύρω μου. Και αν η τσάντα μου δεν έχει λουρί, δεν την παίρνω μαζί μου.
  • Βιώνω…
Την κρίση με διπλό τρόπο. Εκτός από την αρνητική της πλευρά, είναι μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Δεν ξέρω τι θα γίνει, αλλά δεν μπορεί, θα φύγει η μεγάλη φούσκα. Ακόμα κι αν γίνουν ακόμα λιγότερες οι δουλειές μας. Δουλεύω 23 χρόνια τώρα και τίποτα δεν ήταν περίπατος. Αν το αποτέλεσμα έτυχε να είναι καλό, δεν σημαίνει ότι ήταν και οι συνθήκες.
  • Είμαι…
Ηθοποιός που έχει μια ευκολία στην κωμωδία. Και αυτό είναι τύχη. Καμιά φορά αναρωτιέμαι γιατί γελάει ο κόσμος σε τέτοιον βαθμό που θέλω να σταματήσω την παράσταση και να τους ρωτήσω: «Τώρα εσείς γιατί γελάτε;». Θλίβομαι όμως με εκείνους που γελούν σαν να τους το επιβάλλουν, σαν κοινωνική υποχρέωση.
  • Αισθάνομαι…
Οτι ζω στην πόλη που θα έρθει, που είναι στον δρόμο. Ισως γιατί είναι πια πολύ άσχημες οι συνθήκες. Κάτι περιμένω, αλλά δεν ξέρω τι είναι. Ξέρω όμως ότι κάτι έρχεται.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s