Η ζωή σε μια φλασιά 15 λεπτών…

Posted: Μαΐου 15, 2011 in Σερέφας Σάκης

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΝΔΥΛΑ
  • Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Πολυγραφότατος αλλά κι ένας από τους εκ των πραγμάτων ελάχιστους αλλά και αξιόλογους εκπροσώπους της νέας ελληνικής θεατρικής γραφής, ο Σάκης Σερέφας μιλά στον «ΑτΚ» για τους… δράκους της εξουσίας που καραδοκούν, υπονομεύοντας την ελευθερία μας και τους χάρτινους ήρωες που κάποιες φορές καταφέρνουν να «σπάσουν» τα δεσμά τους, δραπετεύοντας από τη συγγραφική φαντασία και διεκδικώντας τη δική τους φέτα ζωής, κι ας είναι μόλις 15 λεπτών.

«Πετύχαμε» το Θεσσαλονικιό συγγραφέα λίγο πριν ξεκινήσει για την Αθήνα, όπου παραβρέθηκε την περασμένη Παρασκευή στο πλαίσιο των «Αναγνώσεων» του Εθνικού Θεάτρου και παρουσίασε ένα νέο του έργο, με τίτλο «Δράκοι». Παράλληλα, έχει ήδη αρχίσει η περιοδεία του «Λιωμένου βούτυρου», που μετά την πρεμιέρα στην Κρήτη σιγά σιγά ανηφορίζει προς τη Βόρεια Ελλάδα, ενώ αυτήν την Πέμπτη ανεβαίνει στη σκηνή του «Σοφούλη» ένα άλλο έργο του, τα «15 λεπτά», το οποίο είχε πρωτοπαρουσιαστεί επίσης στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Low budget festival. Χώρια όλα όσα ακόμη έχει στα σκαριά ο… αεικίνητος δημιουργός.

  • Ο τίτλος του νέου σας έργου, «Δράκοι», αναφέρεται στη γνωστή ιστορία Παγκρατίδη; Τον τελευταίο καιρό, μάλιστα, έχουμε δει αρκετές συγγραφικές και θεατρικές δουλειές με το ίδιο θέμα.

Ναι, είναι ένα θέμα που πάντα ενδιέφερε. Εχει στοιχειώσει τη μνήμη της Θεσσαλονίκης κι έχει περάσει στη συζήτηση ακόμη και της νέας γενιάς, η οποία δεν είχε προλάβει τα γεγονότα. Ο Αριστείδης Παγκρατίδης ήταν ένα κλοτσοσκούφι που το ίδιο το σύστημα τον έλιωσε σαν κατσαρίδα. Ολοι μας εν δυνάμει μπορεί να βρεθούμε μπλεγμένοι και να συντριβούμε μαγκωμένοι στα γρανάζια του συστήματος εξουσιών.

  • Πώς διαπραγματεύεστε την υπόθεση Παγκρατίδη σε αυτό το νέο σας έργο, λοιπόν;

Ξεκινώ από την υπόθεση Παγκρατίδη αλλά καταλήγω να αναφέρομαι σε τελείως διαφορετικούς «δράκους». Το έργο δεν πατά στο ρεαλισμό. Ο δικός μου ήρωας τελικά την τελευταία στιγμή, λίγο πριν στηθεί απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα, γλιτώνει, καθώς έρχεται απαλλακτικό. Από το σοκ χάνει τη μνήμη του και γίνεται πειραματόζωο στα χέρια ενός ψυχιάτρου, που κάνει πειράματα καλλιέργειας βιωματικής μνήμης. Η εξουσία της επιστήμης και συγκεκριμένα της ψυχιατρικής γίνεται ένας διαφορετικός εν δυνάμει «δράκος».

  • Φαίνεται από τα έργα σας ότι σας ασκεί έλξη το θέμα του ανθρώπινου εγκλήματος. Παίρνω αφορμή και από το «Λιωμένο βούτυρο», που αυτήν την εβδομάδα «ταξιδεύει» Φλώρινα, Νάουσα, Εδεσσα και Βέροια. Γιατί σας ελκύει τόσο αυτή η «σκοτεινή» πλευρά της ψυχής;

Με ενδιαφέρει πολύ η στιγμή που απελευθερώνεται το ανεξέλεγκτο σκοτεινό κομμάτι της ψυχής μας. Στο «Λιωμένο βούτυρο» έχουμε ένα έγκλημα πάθους, χωρίς καμιά ιδιοτέλεια. Η ψυχή του δράστη άγγιξε κάτι καυτό -το σώμα του πόθου του- δεν το άντεξε και χάθηκε, υπερέβη τα όρια. Είναι αυτή η κόψη πάνω στην οποία όλοι μας παίζουμε. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ το δυσανάλογα βαρύ χαστούκι που δίνει μια μάνα στο παιδί της για μια σκανδαλιά, ένας καβγάς για το παρκάρισμα που καταλήγει σε μαχαίρωμα. Και πιστέψτε με -επειδή ασχολούμαι με αυτό και συλλέγω αποκόμματα εφημερίδων με ειδήσεις σχετικές- γίνονται πάρα πολύ συχνά μεγάλοι καβγάδες για τέτοια θέματα. Αυτή η παραφορά δεν είναι μόνο καταστροφική, βέβαια. Μπορεί, από την άλλη, να είναι και δημιουργική. Οπως συμβαίνει με την τέχνη.

  • Στα «15 λεπτά», που κάνουν πρεμιέρα στο «Σοφούλη» την Πέμπτη, διαπραγματεύεστε ένα τελείως διαφορετικό θέμα. Τελικά, χωρά η ζωή σε 15 λεπτά;

Τελικά, φαίνεται ότι χωράει. Στη θεατρική σκηνή παρουσιάζεται σαν ολόκληρη η ζωή να είναι μια φλασιά -η γέννηση, οι σπουδές, ο στρατός, ο έρωτας, το επάγγελμα, η δημιουργία οικογένειας, τα γηρατειά. Αλλωστε, δεν ακούμε συχνά τους ηλικιωμένους να λένε ότι τους φαίνεται πια, σε αυτήν την προχωρημένη ηλικία, ολόκληρη η ζωή τους σαν ένα όνειρο;

  • Το έργο «15 λεπτά» το γράψατε για το Low Budget Festival στην Αθήνα. Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να είναι low budget;

Για μένα μόνο low budget μπορεί να είναι. Θέλω να πω με αυτό ότι αυτή η λογική στο θέατρο εμένα μου πάει πολύ. Η εμπειρία στο «low budget» μου φάνηκε συναρπαστική. Μέσα σε τρεις τέσσερις ώρες, κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο, κληθήκαμε να γράψουμε από την αρχή ένα έργο. Μέσα σε ένα 24ωρο ήταν έτοιμο, και με πολύ απλά σκηνικά είχε ήδη παρουσιαστεί. Το θέατρο παλαιότερα έτσι ήταν. Ο Πίντερ έλεγε ότι το θέατρο όλο κι όλο χρειάζεται έναν άνθρωπο πάνω στη σκηνή να μιλάει και ένα κοινό από κάτω να τον ακούει. Με το τίποτα μπορείς να κάνεις θέατρο -όπως γινόταν παλιότερα και με τα μπουλούκια. Βέβαια, η παράσταση στο «Σοφούλη» είναι μεγαλύτερη από την εκδοχή που παίχτηκε στην Αθήνα. Πρόσθεσα και δεύτερο μέρος στην παράσταση.

  • Ετοιμάζετε κάτι άλλο αυτόν τον καιρό;

Μόλις τελείωσα ένα θεατρικό που ασχολείται με το θάνατο, όπου ο Χάρος έρχεται με τη μορφή ενός πιτσαδόρου… Σε λίγο καιρό, επίσης, θα τυπωθούν κάποια παιδικά μου βιβλία.

Το έργο «15 λεπτά» ανεβαίνει για τέσσερις μόνο παραστάσεις από τις 12 έως τις 15 Μαΐου στο θέατρο «Σοφούλη» (Τραπεζούντος 5 και Θ. Σοφούλη, τηλ. 2310/ 423.925) και αναφέρεται στα 15 λεπτά ζωής δύο ηρώων ενός συγγραφέα μυθοπλασίας που δραπετεύουν από τη φαντασία του, όσο αυτός κάνει διάλειμμα, προκειμένου να ζήσουν και αυτοί πραγματικά. Στο έργο παίζουν ο Αντώνης Λουδάρος και η Νεκταρία Γιαννουδάκη, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Νανούρης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s