Αρχείο για Μαρτίου, 2011

Ο σκηνοθέτης, δάσκαλος και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Ρουσταβέλι της Τιφλίδας σκηνοθετεί στο ΚΘΒΕ και μιλά στη «ΜτΚ» για τον Σαίξπηρ, και όχι μόνον.

Της Κυριακής Τσολάκη, Μακεδονία, 26/3/2011

Σκηνοθέτης, δάσκαλος αλλά και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Ρουσταβέλι της Τιφλίδας ο Ρόμπερτ Στούρουα είναι γνωστός στο ελληνικό κοινό. Στη Θεσσαλονίκη τον φέρνει το ΚΘΒΕ και η αγάπη του για τον Σαίξπηρ.
Καπνίζει το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο. Είναι η αγωνία του για το τελικό αποτέλεσμα της παράστασης “Το ημέρωμα της στρίγγλας” που σκηνοθετεί για το ΚΘΒΕ; “Δεν είναι αυτό, καπνίζω συνεχώς έτσι”, λέει και γελάει ενοχικά. Ο γεωργιανός Ρόμπερτ Στούρουα είναι μάλλον ένας παθιασμένος άνθρωπος, που με την ίδια μανία ασχολείται εδώ και πολλά χρόνια με το θέατρο και τον Σαίξπηρ, του οποίου έχει ανεβάσει δεκάδες έργα. Εντύπωση προκαλεί πως είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με το συγκεκριμένο κείμενο…
  • Το έργο ήταν μια δική σας επιλογή. Ποια θεωρείτε ότι είναι τα πιο γοητευτικά στοιχεία του που σας κέντρισαν ώστε να το σκηνοθετήσετε;
Δεν θεωρώ ότι είναι ένα έργο που φέρει εξαιρετικές ιδέες ώστε να θέλει κανείς οπωσδήποτε να το ανεβάσει γι’ αυτές. Ούτε πιστεύω ότι είναι πρότυπο συμπεριφοράς για τις γυναίκες, επειδή το κείμενο σχετίζεται με τη χειραγώγηση της γυναίκας από τον άνδρα. Για να αναφερθεί κανείς σε τέτοιου τύπου αρχές υπάρχουν πολύ πιο σημαντικά έργα. Θεωρώ ότι με αυτό το θεατρικό κείμενο ο Σαίξπηρ αποφάσισε να αστειευτεί πάνω σε δύο ιδιαίτερες και σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Πετρούκιος και η Κατερίνα. Έτσι δίνει το υλικό και στους ηθοποιούς και στον σκηνοθέτη ώστε να κάνουν μια χαρούμενη γιορτή γύρω από τη θεματολογία της σχέσης των δύο φύλων. Στο δικό μας ανέβασμα προσπαθήσαμε να δείξουμε ότι ο έρωτας εξημερώνει και τη γυναίκα και τον άνδρα και αλλάζει και τους δύο. Ο Πετρούκιος παρουσιάζεται στην αρχή σαν ένα πληθωρικό αρσενικό που στο τέλος γίνεται κανονικός άνθρωπος. Αυτή η μεταστροφή και των δύο έρχεται επειδή μεταξύ τους γεννιέται αληθινή αγάπη.
  • Διαπιστώνουμε συχνά σήμερα ότι οι άνθρωποι φοβούνται να ερωτευτούν. Είναι στις μέρες μας πιο επίκαιρο από ποτέ αυτό το έργο, δεδομένης της μοναξιάς και της μοναχικότητας που παρατηρείται σε πολύ κόσμο;
Είναι απλή η σκέψη μου. Θεωρώ ότι όταν γεννιέται πραγματική αγάπη μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, τότε όλα μπαίνουν στη θέση τους. Όταν πραγματικά είναι δύο άνθρωποι ερωτευμένοι, δεν χρειάζεται να υπάρχει ανταγωνισμός. Συμφωνώ ότι σήμερα πολλοί φοβούνται να ερωτευτούν και να δοθούν, αλλά μου φαίνεται ότι αυτό συνέβαινε πάντα. Πάντοτε οι άνθρωποι αναζητούν την πραγματική αγάπη, αλλά συγχρόνως τη φοβούνται. Οι ανθρώπινες σχέσεις αλλάζουν ελάχιστα στην πορεία των χρόνων. Αν μεταβάλλονταν πολύ θα χάναμε τη ροή και το νήμα που μας δένει με αυτά τα έργα και δεν θα μπορούσαμε καν να τα καταλάβουμε. Αν όλα άλλαζαν ριζικά, τότε η κληρονομιά που έχουμε από αυτή την τέχνη θα μας ήταν ξένη. Γι’ αυτό, όταν διαβάζουμε έργα που έχουν γραφεί αιώνες πριν, βλέπουμε ότι μας αφορούν και αναφέρονται πάνω στα ίδια προβλήματα, ένα εκ των οποίων και η μοναξιά.
  • Οι ηθοποιοί πόσο εύπλαστο υλικό ήταν στα χέρια σας;
Είμαι σίγουρος ότι οι ηθοποιοί εδώ κατάλαβαν τι σημαίνει για μένα θέατρο και ποια είναι η σχέση μου με αυτό. Στην αρχή δεν ήταν εύκολο να ανοιχτούν και αυτό συμβαίνει σε όλα τα θέατρα που ανεβάζω έργα, ακόμη και στο δικό μου. Προς το τέλος όμως με το που τους έκανα μια παρατήρηση έμπαιναν αμέσως στη δική μου λογική. Απέκτησαν τον κώδικα της παράστασης και της σκέψης μου.
  • Δηλώνετε συχνά ότι αγαπάτε πολύ την Ελλάδα. Τι σας αρέσει περισσότερο;
Πώς μπορείς να εκφράσεις γιατί αγαπάς μια γυναίκα; Είναι κάτι που σου συμβαίνει μέσα σου σαν το πάθος που συχνά είναι ανεξήγητο. Η Ελλάδα είναι μια πολύ όμορφη χώρα, αλλά αυτό που με αγγίζει περισσότερο είναι οι σχέσεις των ανθρώπων της μεταξύ τους.
  • Αυτή όμως είναι μια δύσκολη εποχή για τους περισσότερους Έλληνες. Το προσλαμβάνετε;
Ασφαλώς. Βλέπω πως όλοι είναι μαζεμένοι λόγω της κρίσης και των οικονομικών δυσκολιών, οι οποίες έχουν τις επιπτώσεις τους στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Όταν ο σοβιετικός στρατός στη Γεωργία σκότωσε τις γυναίκες στη διαδήλωση της 9ης Απριλίου, που είναι και η Ημέρα της Ανεξαρτησίας της χώρας, δεν ήμουν εκεί. Επιστρέφοντας στις 14 Απριλίου στην Τιφλίδα, επειδή το σπίτι μου είναι δίπλα από το δημαρχείο, είδα ότι γινόταν ένας γάμος. Τότε δυσανασχέτησα γιατί θεώρησα ότι δεν ήταν εποχή για τέτοιες χαρές. Μετά όμως σκέφτηκα ότι σωστά οι άνθρωποι συνεχίζουν να ερωτεύονται, να παντρεύονται, να κάνουν οικογένεια.
  • Μέσα σε αυτή την πολύ δύσκολη παγκόσμια συγκυρία είστε αισιόδοξος;
Με επηρεάζει πάρα πολύ αυτό το γεγονός. Από τη φύση μου ήμουν πάντα αισιόδοξος άνθρωπος. Όταν γεννήθηκαν όμως τα εγγόνια μου άρχισε σιγά – σιγά να χάνεται η αισιοδοξία μου και να φοβάμαι για πρώτη φορά στη ζωή μου για τη μοίρα τους. Τώρα δυστυχώς είμαι απαισιόδοξος με την κατάσταση που επικρατεί. Όλοι εμείς οι μεγαλύτεροι πιστεύαμε ότι ο 21ος αιώνας θα είναι πιο ανθρωπιστικός. Βλέπουμε ότι συμβαίνει το αντίθετο, καθώς πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Δεν ξέρω τι να κάνουμε. Θεωρώ όμως σίγουρο ότι η ένωση της ανθρωπότητας δεν θα πρέπει να γίνεται με την παγκοσμιοποίηση, αλλά ίσως με έναν τρόπο που οι ιδιαιτερότητες, οι εθνικότητες και η κουλτούρα των λαών να ενωθούν μέσα από κάποια ανθρωπιστικά ινστιτούτα και όχι να αφομοιωθούν.
  • Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (Εθν. Αμύνης 2).
  • Παραστάσεις Τετάρτη – Κυριακή.
  • Πρωταγωνιστούν: Ιεροκλής Μιχαηλίδης, Δήμητρα Ματσούκα, Κώστας Χαλκιάς, Δημήτρης Κολοβός, Αστέρης Πελτέκης κ.ά.

Οι Μ.Ζαχαράκος, Αλ. Σταύρου και Κ.Λέχου στήνουν μια ιδιότυπη δίκη
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΓΙΩΤΑ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
  • Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Μπορεί η τιμωρία που βαφτίζεται δικαιοσύνη να φέρει την κάθαρση; Να σβήσει τραύματα, που στοίχειωσαν το σήμερα και το αύριο; Μπορεί το θύμα να περάσει στο ρόλο του βασανιστή – δικαστή δίχως ενδιασμούς και διλήμματα; Τις απαντήσεις, μέσα από το έργο του Αριελ Ντόρφμαν «Ο θάνατος και η κόρη», υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Χρήστου Καρχαδάκη, δίνουν οι Κατερίνα Λέχου, Αλέξανδρος Σταύρου και Μάνος Ζαχαράκος από την Παρασκευή 1 Απριλίου, στο θέατρο «Εγνατία» (Π. Ιωακείμ 1 – πλ. Αγ. Σοφίας, τηλ.: 2310/ 225.172).

Χρήστος Καρχαδάκης

Το έργο, που έχει πάρει το θεατρικό βραβείο Olivier και έχει μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη το 1994 από τον Ρομάν Πολάνσκι, με τους Σιγκούρνι Γουίβερ, Στιούαρτ Γουίλσον και Μπεν Κίνγκσλεϊ, μας μεταφέρει στη μεταπολιτευτική Χιλή, όπου μία πρώην πολιτική κρατουμένη, βασανισμένη στα χρόνια της δικτατορίας, ανακαλύπτει την ταυτότητα του βασανιστή της κι αποφασίζει να αποδώσει μόνη της δικαιοσύνη. Είναι, όμως, αυτός ο βασανιστής της; Ο Χρήστος Καρχαδάκης, που υπογράφει τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία, εξηγεί για την επιλογή του έργου στον «ΑτΚ»: «Το έργο έπεσε στα χέρια μου πριν από 6 – 7 χρόνια και τόσο η γραφή όσο και το θέμα μου φάνηκαν τελείως διαφορετικά. Ηταν πέρα από τα συνηθισμένα, όπου ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα και οι θεατές βλέπουν τις δυσκολίες στη σχέση τους. Εδώ μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις τριών ανθρώπων -και πρόκειται για ρόλους όπου οι ηθοποιοί μπορούν να δώσουν ρεσιτάλ ερμηνείας- προκύπτει ένα πολιτικό κείμενο, που θίγει θέματα, όπως η βία, τα οποία παραμένουν πάντα επίκαιρα. Ετσι, μετά από αρκετό καιρό κυνηγητού για τα δικαιώματα τα καταφέραμε. Μη φανταστείτε, πάντως, ότι φεύγει κανείς με βαριά καρδιά. Το κείμενο αφήνει ένα αισιόδοξο μήνυμα».

  • Είναι ένα έργο για την εκδίκηση ή για τη δικαιοσύνη;

Αν ήταν για εκδίκηση, θα τον σκότωνε αμέσως. Ομως δε συμβαίνει αυτό. Μετά από 15 χρόνια από το βασανισμό της, ένα τυχαίο γεγονός θα ελευθερώσει στην επιφάνεια το τραύμα της. Και είναι αυτό το τυχαίο γεγονός της συνάντησής της με το βασανιστή της που θα πυροδοτήσει την απόφασή της να αποδώσει δικαιοσύνη, αφού η ίδια η Δικαιοσύνη δεν έκανε κάτι. Λέει χαρακτηριστικά η ηρωίδα ότι «θέλω να του κάνω ό,τι ακριβώς μου έκανε και αυτός».

  • Τελικά, η λήθη ή η τιμωρία είναι πιο εύκολη;

Στο συγκεκριμένο έργο η απονομή δικαιοσύνης, λόγω του ότι προκαλείται από ένα τυχαίο γεγονός, αναγκαστικά οδηγεί στη βία. Η πρώτη αντίδραση όταν αντιμετωπίζουμε κάτι τόσο βαρύ και δύσκολο μπορεί να είναι σοκαριστική και ακραία. Ετσι και αυτή λειτουργεί αυθόρμητα και τον χτυπάει, τον δένει και μετά τον περιμένει να ξυπνήσει. Εξάλλου, προσπαθεί και η ίδια να συνέλθει από το αναπάντεχο παιχνίδι της μοίρας. Είναι και αυτή φοβισμένη, αλλά δεν έχει ξεχάσει. Η λήθη δεν μπορεί να έρθει γι’ αυτήν ούτε όταν φτάσει 100 χρόνων. Παίρνοντας, όμως, την κατάσταση στα χέρια της, μπαίνει στο ρόλο του τιμωρού και έτσι μπορεί να απαλύνει τον πόνο της. Και αυτό είναι μια μορφή λύσης – κάθαρσης.

  • Πώς λειτουργεί ο τρίτος άνθρωπος της ιστορίας, ο σύζυγος της βασανισμένης, στο δίπολο θύτης – θύμα;

Ο σύζυγος λειτουργεί ως καταλύτης στην ιδιόμορφη αυτή σχέση. Σπέρνει την αμφιβολία, μέχρι να πειστεί ότι όντως αυτός είναι ο βασανιστής της γυναίκας του και λόγω και επαγγέλματος -ο συγγραφέας τον κάνει δικηγόρο- ζητά αποδείξεις και όχι ενδείξεις, όπως αυτές που του προσφέρει η γυναίκα του. Ο σύζυγος είναι αυτός που προσπαθεί να ισορροπήσει στα γεγονότα και να ανακαλύψει την αλήθεια ανάμεσα στην πραγματικότητα, στην παράνοια και τη μνήμη.

  • Ποιο ήταν το κλειδί για τη σκηνοθετική σας προσέγγιση;

Αντιμετώπισα την ιστορία πολύ ρεαλιστικά, μένοντας στο τυχαίο γεγονός της συνάντησης. Παρουσιάζουμε τρεις ανθρώπους που θα μπορούσαν να υπάρχουν ανάμεσά μας, σαν αυτούς που συναντάμε στο σούπερ μάρκετ ή στην αναμονή στον οδοντίατρο. Εξού και η επιλογή του Μάνου Ζαχαράκου για το ρόλο του βασανιστή, που εμφανισιακά έρχεται κόντρα στο χαρακτήρα. Ηθελα, όμως, να δείξω ότι ακόμη και οι πιο ήρεμοι άνθρωποι μπορούν να κάνουν φοβερά πράγματα. Οτι η μαλακή πλευρά ενός ανθρώπου μπορεί να συνυπάρχει με μια άλλη, σκληρή και βάναυση, που μπορεί μια κατάσταση να την ανασύρει στην επιφάνεια. Μάλιστα σ’ ένα μονόλογο που έχει αιτιολογεί ακριβώς ότι αρχικά είχε ξεκινήσει θέλοντας να βοηθήσει τον κόσμο στα βασανιστήρια, αλλά μετά μπήκε η συνθήκη της περιέργειας και έφερε την ανατροπή. Επίσης, οι ήρωες δε διαφέρουν πολύ ηλικιακά -ο βασανιστής είναι λίγο μεγαλύτερός τους- ώστε να διαφαίνεται τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σ’ έναν άλλο της ίδιας γενιάς.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης είναι της Μυρτώς Αναστασοπούλου, οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και η μουσική επιμέλεια του Αντώνη Καχριμάνη.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΙΝΑ ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΥ, Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Σε περίπτωση που θέλετε να μάθετε αν η Δήμητρα Ματσούκα είναι ερωτευμένη, πώς νιώθει που την αποκαλούν «σύμβολο του σεξ» και άλλα παρόμοια… μη διαβάσετε αυτήν τη συνέντευξη. Η ηθοποιός μιλά για το ρόλο της Κατερίνας στην κλασική σεξπιρική κωμωδία «Το ημέρωμα της στρίγγλας» και το ρόλο του παρατηρητή που από παιδί είχε επιλέξει να παίζει. «Στη συγκεκριμένη παράσταση είναι καθοριστική η ματιά του σκηνοθέτη, Ρόμπερτ Στούρουα. Η Κατερίνα του Στούρουα είναι ένα πρόσωπο διαφορετικό σε σχέση με αυτό που νομίζουμε. Λέει αυτό που σκέφτεται και γίνεται δυσάρεστη. Δεν είναι η στρίγγλα που φανταζόμαστε. Δεν προξενεί φασαρίες. Ολο αυτό, βέβαια, μέχρι τη στιγμή που συναντιέται με τον Πετρούκιο, τον οποίο ερωτεύεται πολύ γρήγορα. Αλλωστε, οι δυο τους έχουν πολλά κοινά. Ο Πετρούκιος ξέρει πώς να τη χειριστεί. Ουσιαστικά, το έργο μιλά για την αγάπη. Μόνον η αγάπη μπορεί να μας κάνει ν’ αλλάξουμε. Οταν θέλουμε να συνυπάρξουμε με κάποιον, πρέπει να αναθεωρούμε τη στάση μας συνολικά».

  • Σε ποια σημεία συναντιούνται η Κατερίνα και η Δήμητρα;

Ο ρόλος είναι εξαιρετικά περίπλοκος. Ο ίδιος ο Στούρουα λέει πως ο τελευταίος μονόλογος της «Στρίγγλας» είναι πιο δύσκολος και από αυτόν του «Αμλετ». Ισως αυτό να είναι υπερβολή αλλά, όντως, πρόκειται για μια περίπλοκη ηρωίδα. Τα ξένα -προς εμένα- στοιχεία ενός ρόλου δε με δυσκολεύουν ούτε με απωθούν. Αντίθετα, με γοητεύουν πολύ. Είμαι από παιδί παρατηρητής των ανθρώπων. Το κοινό που έχω με την Κατερίνα είναι το γεγονός πως κι εγώ μιλώ ανοιχτά για όσα με ενοχλούν. Λέω αυθόρμητα αυτό που σκέφτομαι και, όταν νιώσω ότι κάποιος με υποτιμά ή με προσβάλλει, έχω τις ίδιες αυτόματες αντιδράσεις. Από την άλλη, η Κατερίνα έχει μια απέχθεια στον έρωτα και τους άντρες. Αυτό δεν ισχύει για μένα.

  • Εξακολουθείτε να επιλέγετε τη θέση του παρατηρητή σήμερα;

Ναι, είναι μια φυσική τάση που έχω να παρατηρώ ανθρώπους και συμπεριφορές. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους. Δεν αφορά μόνο την πραγματική ζωή. Μου αρέσει να διαβάζω μυθιστορήματα και να παρατηρώ τους χαρακτήρες που ο συγγραφέας έχει δημιουργήσει. Αυτή η τάση μου με έχει βοηθήσει πολύ στη δουλειά μου.

  • Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Ρόμπερτ Στούρουα;

Θέλω να εκφράσω τη βαθιά μου λύπη που η περιπέτεια της συνεργασίας μου με τον Στούρουα τελειώνει… Είναι ένας άνθρωπος που θα μου λείψει πολύ και όχι μόνο σε επαγγελματικό επίπεδο. Δε θα ξεχάσω τον τρόπο που μας μιλούσε, τις ιστορίες που μας έλεγε. Παρά την ηλικία του, είναι ένας άνθρωπος εξαιρετικά ενημερωμένος, ένας άνθρωπος που ασχολείται με την τεχνολογία και το διαδίκτυο. Εχει πάντα μια ανατρεπτική ματιά σε οτιδήποτε θεωρείται ως κατεστημένο.

  • Ο Στούρουα -λόγω και της καταγωγής του- κουβαλά και μια άλλη σκηνοθετική κουλτούρα;

Νομίζω ότι γενικά οι άνθρωποι του θεάτρου κουβαλούν μια άλλη κουλτούρα, πιο σφαιρική και παγκόσμια, αν θέλετε. Είναι ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει τελείως διαφορετικά κι έχει ζήσει εντελώς διαφορετικά πράγματα.

  • Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη συναντιέστε ξανά έπειτα από πολλά χρόνια…

Είχαμε συνεργαστεί στη σειρά «Είμαστε στον αέρα», όταν ήμουν ακόμη στη σχολή, όπου επίσης υποδυόμασταν το ζευγάρι. Επίσης, συνεργαστήκαμε στους «Αγαμους». Ημουν η πρώτη γυναίκα που διάβασε κείμενό τους. Από τότε χαθήκαμε. Παραμένει, όμως, η αμοιβαία εκτίμηση και συμπάθεια. Είναι χαρά μου που συνεργάζομαι μαζί του.

  • Επειτα από πολλά χρόνια «συναντιέστε» επίσης και με το ΚΘΒΕ…

Αισθάνομαι πιο ασφαλής σε ένα κρατικό θέατρο. Αυτός είναι κι ο λόγος που εδώ και πολλά χρόνια επιμένω να είμαι στο Εθνικό. Βέβαια, το να πηγαινοέρχεσαι σε μια άλλη πόλη δεν είναι εύκολο. Χάνεις τους ανθρώπους σου, την οικογένειά σου… Πάντως, η επιλογή μου έχει καλλιτεχνικό κριτήριο. Αισθάνθηκα χαρά και τιμή για την πρόταση που δέχτηκα από τον Σωτήρη Χατζάκη, γι’ αυτό μάλιστα δέχτηκα αμέσως. Περιμένω να ακούσω και τα σχόλια του κοινού. Η περίοδος των προβών, πάντως, ήταν συνταρακτική.

  • Φέτος επιστρέψατε και στη μικρή οθόνη, με τη σειρά «Κούκλες», η οποία ολοκληρώθηκε πριν από λίγες ημέρες…

Μαζί με τα «Ματωμένα χώματα», οι «Κούκλες» είναι η δεύτερη σειρά στην οποία συμμετείχα τα τελευταία χρόνια. Συμμετείχα για ένα μεγάλο διάστημα σε έργα εποχής και είχα κουραστεί. Ηθελα να υποδυθώ μια σύγχρονη ηρωίδα. Παρότι, λοιπόν, δεν είμαι πολύ φίλη με την τηλεόραση, η ηρωίδα που υποδύθηκα με γοήτευσε κι έτσι αποφάσισα να το κάνω.

Το ΚΘΒΕ παρουσιάζει το έργο «Το ημέρωμα της στρίγγλας» του Ουίλιαμ Σέξπιρ, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Στούρουα, με πρωταγωνιστές τους Ιεροκλή Μιχαηλίδη και Δήμητρα Ματσούκα, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη και Κυριακή στις 19.00, Πέμπτη και Παρασκευή στις 21.00 και Σάββατο στις 18.00 και τις 21.00.

  • Η Ασπασία Κράλλη μιλάει για το θέατρο, τους νέους και τη σημερινή Ελλάδα
  • Της Γιωτας Συκκα, Η Καθημερινή, Kυριακή, 27 Mαρτίου 2011

Παλέτες, σκουπιδοτενεκέδες, σίδερα και σανίδια αποτελούν στο σκηνικό. Ο,τι μάζεψε από την αυλή της Σχολής Καλών Τεχνών στην οδό Πειραιώς 256, η νεαρή σκηνογράφος Μαργαρίτα Χατζηιωάννου. Δεν χρειάζεται και πολλά για να δείξεις έναν ρημαγμένο τόπο. Και εκεί ακριβώς, ανάμεσα στα ερείπια του προαύλιου χώρου της Σχολής που θαυμάζουμε ακόμη και μες την εγκατάλειψή της περνώντας από τη γειτονιά του Ρέντη, παίζεται Δευτερότριτα και Τετάρτες βράδυ η «Πράξη χωρίς Λόγια» του Μπέκετ από το «Θέατρο της Σιωπής» της Ασπασίας Κράλλη. Η σκηνοθέτις διάλεξε τα ερείπια. Ομως, παρότι είναι η πρώτη που ερμήνευσε στην Ελλάδα, σκηνοθετημένη απ’ τον Αλέξη Μινωτή αυτό τον βουβό «μονόλογο» σε ενιαία παράσταση με το «Τέλος του παιχνιδιού» στο Εθνικό Θέατρο πριν από 34 χρόνια, αυτή τη φορά επέλεξε τον ρόλο του σκηνοθέτη. «Η «Πράξη χωρίς Λόγια» θέλει νέο ηθοποιό, με σωματικές αντοχές», εξηγεί. Πρωταγωνιστής της ο Μάνος Καρατζογιάννης.

Καρέκλες και λίγα παγκάκια είναι οι θέσεις που στήθηκαν για το κοινό. Υπάρχει βέβαια πρόβλεψη και για όρθιους. Κανείς δεν το απαγορεύει. Ούτε το τσιγαράκι. Ο χώρος άλλωστε είναι ανοιχτός, ενώ δυο μεγάλες σόμπες «σπάνε» τη νυχτερινή υγρασία. Η είσοδος ορίστηκε στα οκτώ ευρώ και η διάρκειά της παράστασης 35 με 40 λεπτά το πολύ. Να πείσεις με τη σιωπή δεν είναι καθόλου εύκολο, ούτε να καθηλώσεις ένα μισάωρο το κοινό. Σε μια εποχή που όλοι μιλούν η σιωπή γίνεται must, λέει η Ασπασία Κράλλη. Αλλωστε ειδικά φέτος: «Τον σωματικό λόγο τον διάλεξαν πολλοί».

Η Ασπασία Κράλλη χαίρεται που βλέπει ότι το συγκεκριμένο είδος έχει θέση στην πληθωρική θεατρικά Αθήνα. Οταν ξεκίνησε το θέατρο αυτό, με τη «Μήδεια από Σιωπή» το 1992, πολλοί την αντιμετώπιζαν σαν εξωγήινη. Οι πιο ανοιχτοί την καλοδέχτηκαν και σύντομα απέκτησε πιστό κοινό. Δύο χρόνια παίχτηκε η Μήδεια στο «Στούντιο Ιλίσια» που της έδωσε ο Μ. Μαρμαρινός: «Τότε αυτό που έκανα ήταν αβαν γκαρντ. Πίστευα ότι δεν θα έρθει κανείς. Τώρα οι ανάλογες παραστάσεις πείθουν ευκολότερα. Ισως γιατί ο λόγος ξέφτισε από τα πολλά ψέματα».

Γιατί επέλεξε τον δρόμο της παντομίμας, όταν ήδη είχε καταπιαστεί και μάλιστα για χρόνια με: αρχαίο δράμα, σύγχρονα και κλασικά έργα, μουσικό θέατρο, μπουλβάρ ακόμη και την επιθεώρηση. Σε κρατικές σκηνές, αλλά και στο ελεύθερο θέατρο με σκηνοθέτες όπως οι: Κουν, Μινωτής, Ντουφεξής, Βουτσινάς, Βούλγαρης, Ευαγγελάτος, Μαργαρίτης;

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε ο Μαρσέλ Μαρσό. Την πρώτη φορά για να στραφεί από τη Νομική που τελείωσε στο ΑΠΘ στην υποκριτική και τη δεύτερη, από το θέατρο του λόγου στην παντομίμα. Εκείνος της το υπέδειξε. «Είχα πάει σε αυτόν δύο φορές. Την πρώτη όταν τελείωσα τις νομικές σπουδές. Μια υποτροφία για Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο με οδήγησε στο Παρίσι. Εκεί ελεύθερη από την καταπίεση των δικών μου (παλιά εμπορική οικογένεια που δεν ήθελε να ακούσει για θέατρο) πήγα στη σχολή του Μαρσό. Διέκρινε ταλέντο που δεν γνώριζα ότι είχα αφού ακόμη δεν είχα πάει στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τη δεύτερη φορά που με παρότρυνε να δοκιμάσω κάτι άλλο, ήμουν ήδη ηθοποιός λόγου. Είχε έρθει σπίτι μου για φαγητό -εξαιτίας μιας παράστασης που έδινε στην Ελλάδα-, όταν με είδε θλιμμένη. Κουρασμένη από τις συνθήκες στο θέατρο που δεν ταίριαζαν στον χαρακτήρα μου, δεν βολευόμουν στον θεατρικό χώρο. Με συμβούλευσε να ξαναπάω στη σχολή του».

Στην απόφασή της τότε, τη στήριξε ο σύζυγός της, ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης. Την παρότρυνε και εκείνος ανέλαβε να φυλάει την εξάχρονη κόρη τους.

Σήμερα, το έργο του Μπέκετ που διάλεξε τη συγκινεί ιδιαίτερα. «Την εποχή που έπαιξα την «Πράξη χωρίς Λόγια» δεν είχα καμία αμφιβολία ότι επρόκειτο για ένα υπαρξιακό έργο. Η προσπάθεια ενός ανθρώπου να φτάσει μια κανάτα με νερό. Του δίνονται ευκαιρίες και ύστερα του παίρνονται. Τώρα που το διαχειρίστηκα από την πλευρά της σκηνοθεσίας και όχι της ερμηνείας, κατέληξα ότι είναι και βαθύτατα πολιτικό. Αυτό που ζει ο ηθοποιός, αυτό ζούμε ως χώρα. Μας δίνουν ευκαιρίες και μας τις παίρνουν. Τέτοιες ώρες σκέφτομαι τους νέους. Τι θα τους πούμε; Μόνο ενοχές έχουμε που δεν καταλάβαμε πώς φτάσαμε ώς εδώ».

Γιατί η Σχολή Καλών Τεχνών; Με τα γκράφιτι στις κολόνες, το σύνθημα «Χάος» γραμμένο ολόγυρα και πάνω από την επιβλητική κάποτε, σάπια σήμερα, είσοδο χαραγμένο στο μάρμαρο: «ΟΜΟΝΟΙΑ, ΠΙΣΤΙΣ + ΕΡΓΑΣΙΑ». «Είναι ένας τόπος διαμαρτυρίας, τελείως ρημαγμένος αν και θα αναπαλαιωθούν τα κτίρια της ΑΣΚΤ», λέει η σκηνοθέτις, υπογραμμίζοντας ότι η παράσταση τώρα παρουσιάζεται σε διαφορετικές κοινωνικές συνθήκες από την εποχή που την πρωτόπαιξε. Πρωταγωνιστής είναι ο ΕverymanV (ο Καθένας). Κάθε άνθρωπος ριγμένος από μια ανώτερη δύναμη σε ένα ερειπωμένο τόπο που προσαρμόζεται σε οτιδήποτε του προσφέρεται, αισιοδοξώντας σταδιακά. «Με κύριο συμβολισμό μια κανάτα με νερό την οποία δεν φτάνει ποτέ (αναφορά στον μύθο του Τάνταλου), όπως δεν κατορθώνει να φτάσει τα όνειρά του». Ο Καθένας μένει όπως λέει, στο τέλος αυτάρκης, με μοναδικά εργαλεία το μυαλό και τα χέρια του. Ο δικός της «Καθένας» εμφανίζεται ως νεαρός φοιτητής. Με το σακίδιο, τα γυαλιά του και το κινητό.

  • Παράγινε κάθε καλλιτέχνης να έχει το θεατράκι του

Τριάντα πέντε και πλέον χρόνια στο θέατρο, έχοντας δημιουργήσει με τον σύζυγό της Χρ. Βαλαβανίδη το «Από Μηχανής Θέατρο» έχει δει πολλά, έχει χαρεί αλλά και πικραθεί. Οι επιχορηγήσεις είναι θέμα που προκαλεί θλίψη. «Ειδικά οι μεγάλες θα έπρεπε να δίνονται για ένα μόνο διάστημα. Οταν το θέατρο αρχίζει και στέκεται στα πόδια του και ζει από τις εισπράξεις του, θα έπρεπε να μειώνονται». Τώρα πια τα χρήματα δεν επαρκούν. Εδώ δεν μπορεί να λάβει το Ελληνικό Φεστιβάλ, ωστόσο επιμένει: η τέχνη πρέπει να επιχορηγείται. «Βοήθεια στο θέατρο δίνεται και στο εξωτερικό. Οπως μου έλεγε ο Σάιμον Μακ Μπέρνι που έχει το «Τεάτρ ντε Κομπλισιτέ, κάθε Σεπτέμβριο γνωρίζει τι θα λάβει τον Νοέμβριο και έτσι κάνει το κουμάντο του. Το κράτος πρέπει να επιχορηγεί τον πολιτισμό, αλλά να γνωρίζει και από κουμάντο».

Υπάρχει βέβαια και η ελληνική πραγματικότητα. «Οταν έπαιζα στο «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» συζητώντας με τον Τζον Χερτ του ανέφερα πως είχα δικό μου θέατρο, όπως πολλοί Ελληνες ηθοποιοί. Εμεινε άναυδος με την ελληνική πατέντα. Οπως και με το γεγονός ότι και δεν είχαμε ατζέντη. Από την άλλη αυτή η ελληνική συνήθεια, κάθε καλλιτέχνης και το θεατράκι του, παράγινε. Κι εγώ έχω το δικό μου όμως η αλήθεια πρέπει να λέγεται. Το θέατρο το φτιάξαμε με τον Χρήστο (Βαλαβανίδη) από μια οικογενειακή περιουσία που διανεμήθηκε. Τότε είχα πλησιάσει συναδέλφους της ηλικίας μου προτείνοντας συνεργασία, αλλά δεν δέχτηκαν. Στην Ελλάδα μάθαμε ο καθένας να είναι αρχηγός. Αλίμονο αν δεν επηρεαζόταν και το θέατρο».

Στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη, στο σανίδι ή στον καναπέ του σπιτιού της, η Μάρω Κοντού είναι μια ξεχωριστή Ελληνίδα. Με 70 και χρόνια στο ψηλόλιγνο κορμί της, μοιάζει πιο νέα από ποτέ. Μια προσωπικότητα γνήσια γοητευτική.

  • Κέλλυ Κική, ΤΟ ΒΗΜΑ:  23/03/2011 | BHMAdonna
Μια Ελληνίδα απ'την Κυψέλη
H Μάρω Κοντού δεν φοβάται να παίξει με την εικόνα της.

«Ε, βέβαια! Η Μάρω Κοντού είναι γνωστή μπιριμπού» σχεδόν ζητωκραύγασε ο οδηγός ταξί όταν εκείνη του εκμυστηρεύτηκε ότι πηγαίνει «σε μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά που λέγεται “μπιρίμπα με τις φίλες μου”». Κάναμε την ίδια διαδρομή, με διαφορετικό προορισμό, με το ταξί που πήραμε από το σπίτι της όπου με είχε υποδεχτεί μία ώρα νωρίτερα, στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας στους Αμπελοκήπους. «Μην τρομάξεις. Εχω κόψει τα μαλλιά μου» μου είπε μόλις συναντηθήκαμε. Δεν ήξερε ότι δύο ημέρες νωρίτερα την είχα παρακολουθήσει να ερμηνεύει – χωρίς να απογοητεύσει στο ελάχιστο τις υψηλές προσδοκίες μου – μια γερμανίδα τραβεστί πόρνη στην παράσταση «Το αρχαιότερο επάγγελμα». Ούτε ήξερε πως με καθήλωσε όταν εν μέσω μονολόγου πέταξε τη ζηλευτή, κόκκινη περούκα της. Εκείνο όμως το απογευματάκι της Δευτέρας την είχα μπροστά μου, χειροπιαστή και όλη δική μου. Καθήσαμε στον μπλε καναπέ της και την απόλαυσα να αφηγείται, μεταξύ άλλων, το θεατρικό ντεμπούτο της στην παράσταση «Ρομανσέρο» πλάι στον Δημήτρη Χορν και να μιλάει για τον έρωτα, τη (γυναικεία) φιλία, τον βασιλιά χρόνο. Αβαφη, ντυμένη με μαύρη φόρμα και φούτερ και με περασμένο στον λαιμό το καρό κασκόλ της, με τα μακριά ωραία χέρια της να κινούνται συνοδεύοντας τον χειμαρρώδη λόγο της και με τη χαρακτηριστική μπάσα φωνή της, έχει μια θαυμαστά προσιτή ομορφιά. Μια ομορφιά που φέρει περισσότερα από 70 χρόνια.

  • Κουρέψατε τόσο κοντά τα μαλλιά σας για την παράσταση;

Ναι. Μου το ζήτησε η σκηνοθέτις, χωρίς να με υποχρεώσει. Της είπα να μου δώσει μία εβδομάδα να το συζητήσω με τον εαυτό μου. Τελικά το έκανα και το κράτησα μυστικό από όλους. Στη γενική δοκιμή πήγα με ένα σκουφί, το έβγαλα και έμεινα έτσι.

  • Αυτό σημαίνει ότι τα πάτε καλά με τις αλλαγές;

Βρίσκομαι σε μια ηλικία που είμαι έτοιμη για οποιαδήποτε αλλαγή. Ενώ έχω μεγαλώσει, δεν έχω «στεγνώσει». Είμαι έτοιμη για αλλαγές και για πρωτοποριακά ή παράξενα πράγματα.

  • Τι θυμάστε περισσότερο από την κινηματογραφική καριέρα σας;

Την ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα». Ο σκηνοθέτης Γιώργος Τζαβέλλας ήταν υπέροχος μαζί μας – φοβερή προσωπικότητα, τζέντλεμαν, ταλαντούχος, τρυφερός, άνθρωπος χαμηλών τόνων και γλυκύτατος. Σε ενέπνεε από μακριά. Ηταν μαγική η εποχή που γυρίζαμε την ταινία.

  • Τι σκέφτεστε όταν βλέπετε τον εαυτό σας στην τηλεόραση;

Αχ, να είχα αυτά τα κιλά, αχ, να ήμουν έτσι. Αλλά μετά μου περνάει και λέω: Δεν λες και δόξα τω Θεώ; Μια γυναίκα άνω των 70, να κοιτάζομαι στον καθρέφτη και να λέω: Εντάξει, μια χαρά είσαι. Είμαι και υγιής – προς το παρόν. Κάθε ηλικία έχει τα όμορφά της, όπως και τα άσχημά της. Γιατί μπορεί να είσαι νέα και κούκλα, αλλά να είσαι δυστυχής, ανασφαλής ή μπερδεμένη με τα ερωτικά σου.

  • Για εσάς ποια ήταν η πιο ωραία ηλικία ως τώρα;

Νομίζω τα 40 είναι μια ωραία ηλικία της γυναίκας: Είναι πιο θηλυκό, ξέρει τι της γίνεται, ξέρει να χειριστεί υποθέσεις. Επίσης, πολύ ωραία ηλικία είναι όταν τα ξεπεράσεις όλα αυτά, δηλαδή η ηλικία που είμαι τώρα: Τέρμα οι αγωνίες, τα ερωτικά, τα πάθη, οι ανασφάλειες, τα μ’ αγαπάει – δεν μ’ αγαπάει. Οποια αυτοπεποίθηση έχεις είναι στον μέγιστο βαθμό σε αυτές τις μεγάλες ηλικίες. Επειτα, έρχεται το σπουδαιότερο δώρο, η αυτογνωσία. Την κερδίζεις με τα χρόνια. Χρόνος χρειάζεται για να ζήσεις εν ειρήνη με τον εαυτό σου – να ξέρεις ποιος είσαι, τι θέλεις, ποια είναι τα προτερήματα και τα ελαττώματά σου. Το έχω κερδίσει και μου αρέσει, αρκεί να δουλεύει κανείς με τον εαυτό του κατά τη διάρκεια των χρόνων. Να καθίζει, δηλαδή, τον εαυτό του σε μια καρέκλα, να τον αναλύει, να τον μαλώνει και να τον χαϊδεύει.

  • Εσείς για ποια πράγματα έχετε χαϊδέψει και για ποια έχετε μαλώσει τον εαυτό σας;

Τον έχω χαϊδέψει επειδή είμαι αρκετά ειλικρινής – «καλό παιδί» που λένε. Τον έχω μαλώσει πολλές φορές γιατί το προσόν μου να είμαι ευκολόπιστη και καλόκαρδη το έχω πληρώσει. Συνήθως οι άλλοι ξέρουν καλύτερα από εσένα τα ελαττώματά σου. Μεγαλώνοντας, έχω, πάντως, στρογγυλέψει ως άνθρωπος. Και αυτό είναι καλό, διότι έχουν φύγει οι αμφιβολίες και οι καχυποψίες. Εχω κατανόηση. Κρατάω φιλίες ετών και βλέπω ότι μεγαλώνουμε και παραξενεύουμε λίγο, αλλά η μία έχει κατανόηση για την άλλη.

  • Εχετε, δηλαδή, γυναικείες φιλίες που διαρκούν χρόνια;

Από παιδί οι φιλίες μου είναι οι ίδιες. Είμαστε δέκα γυναίκες συνεχώς κολλημένες, από τα 17 μας.

  • Με την πολιτική γιατί ασχοληθήκατε;

Ηταν ένα διάστημα που περνούσα μια κρίση σε σχέση με το θέατρο. Σκεφτόμουν, δηλαδή, ότι έφαγα τόσα χρόνια μέσα σε ένα «χρυσό κλουβί» και ήθελα να βγω έξω από αυτό, να δω τι συμβαίνει στην κοινωνία. Ημουν στον Δήμο Αθηναίων επί επτά χρόνια, με τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Από εκεί ήρθαν οι προτάσεις και κάπως έτσι μπήκα στην πολιτική, χωρίς να το πολυθέλω. Και έφυγα χωρίς να θέλω πια καθόλου την πολιτική. Η εμπειρία μου πάντως δείχνει ότι ούτε εγώ κάνω για την πολιτική ούτε οι πολιτικοί μού κάνουν. Δεν μιλάω την ίδια γλώσσα με τους πολιτικούς ούτε σκέφτομαι με τον ίδιο τρόπο. Δεν μου αρέσουν ο εγωκεντρισμός και η φιλοδοξία της καρέκλας που υπάρχουν σε πολλούς. Περιμένεις ότι οι πολιτικοί πρέπει να είναι πέρα για πέρα ιδεολόγοι. Και δεν είναι βέβαια. Κακώς το φαντάζεσαι αυτό, διότι και αυτοί άνθρωποι είναι.

  • Ποια είναι η γνώμη σας για τη σημερινή κατάσταση στη χώρα;

Είμαι απελπισμένη. Πώς τα καταφέραμε να γίνουμε έτσι χάλια; Ας μην ανοίξουμε παραπάνω τη συζήτηση γύρω από την πολιτική. Νομίζω πάντως ότι όλα τα κόμματα και όλες οι κυβερνήσεις έβαλαν από λίγο το χεράκι τους για να φτάσουμε ως εδώ. Και ο ίδιος ο λαός δεν νομίζω ότι είναι εντελώς άμοιρος ευθυνών.

  • Πώς θα περιγράφατε την Ελλάδα σε κάποιον που δεν τη γνωρίζει καθόλου;

Η Ελλάδα είναι μια γεωγραφικά μοναδική χώρα, η οποία κατοικείται από ανάξιους – στην πλειονότητά τους – Ελληνες. Οι Ελληνες είναι καλόκαρδοι, επιπόλαιοι και λίγο τεμπέληδες. Η θάλασσα και τα νησιά είναι η πατρίδα μου. Είναι μια υπέροχη χώρα, την αγαπώ, δεν την αλλάζω με τίποτε, λυπάμαι όμως για τη σημερινή κατάντια της.

  • Ισχύει ότι την περίοδο των γυρισμάτων της ταινίας «Μια Ιταλίδα απ’ την Κυψέλη» είχατε ερωτευτεί τρελά και ήσασταν έτοιμη να τα παρατήσετε όλα;

Τότε νόμιζα πως ισχύει. Πολλές φορές λέμε μεγάλα λόγια – ιδιαίτερα όταν είμαστε νέοι. Ο άνδρας εκείνος ήταν Ελληνας αλλά πήρε μια μεγάλη επαγγελματική θέση στην Αμερική και μου ζήτησε να τον ακολουθήσω. Δεν το έκανα. Βέβαια, η ανατροπή είναι στον χαρακτήρα μου. Μπορώ να ζήσω χωρίς θέατρο, αλλά δεν μπορώ να ζήσω εκτός Ελλάδας.

  • Πόσες φορές παντρευτήκατε;

Εκανα δύο γάμους, έναν στα 20 μου και έναν στα 40 μου.

  • Γιατί δεν κάνατε παιδιά;

Από τη φύση δεν μπορούσα να κάνω, το ήξερα από πολύ νέα. Το αντιμετώπισα πολύ καλά από την αρχή, το δούλεψα βέβαια με τον εαυτό μου. Με τις σημερινές εξελίξεις της επιστήμης, βέβαια, θα έκανα αν ήμουν νέα. Τότε, δεν αρκέστηκα στον έλληνα μαιευτήρα, πήγα και στην Ελβετία, στον περιβόητο γιατρό της Λόρεν. Οταν μάθαμε ότι έκανε παιδί η Λόρεν, έτρεξα κι εγώ. «Δεν θα κάνεις παιδί ποτέ», μου είπε, «αντιθέτως, θα είσαι πάντοτε νεότερη από τις συμμαθήτριες και τις φίλες σου και δεν θα πάθεις ποτέ καρκίνο στα γεννητικά όργανα».

Βρίσκομαι σε μια ηλικία που είμαι έτοιμη για οποιαδήποτε αλλαγή. Για πρωτοποριακά ή παράξενα πράγματα.
  • Η έλλειψη παιδιού είναι έλλειμμα;

Για μένα δεν είναι. Λατρεύω τα ανίψια μου και τα εγγόνια της αδελφής μου. Πολλές φορές μια γυναίκα με πολλά παιδιά αισθάνεται ότι έκανε λάθος. Το έχω ακούσει και αυτό.

  • Υπάρχει, τελικά, το πολυσυζητημένο δίλημμα «οικογένεια ή καριέρα»;

Δεν νομίζω. Είναι θέμα τύχης και χαρακτήρα. Μπορεί να έχεις ένα από αυτά, και τα δύο ή τίποτε. Νομίζω ότι μπορούν να συνδυαστούν όλα, αν είσαι τυχερή και βρεις τον κατάλληλο σύντροφο.

  • Ζωγραφίζετε ακόμη;

Κατά καιρούς. Είναι το χόμπι μου, όπως και η μαγειρική. Το καλύτερο πιάτο μου είναι το κοτόπουλο με γλυκόξινες πιπεριές και σος.

  • Ο έρωτας περνάει από το στομάχι;

Οχι πάντα. Νομίζω ότι περνάει από το κρεβάτι.

*Η παράσταση «Το αρχαιότερο επάγγελμα» της Πόλα Βόγκελ, σε σκηνοθεσία Νικαίτης Κοντούρη, ανεβαίνει στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν» έως τις 17 Απριλίου.


…Και η πολιτική ο έρωτάς μου, λέει η ηθοποιός, που ύστερα από 15 χρόνια επιστρέφει στο σανίδι με τον ρόλο της Αννας στο «Διαμάντια και μπλουζ» του ΚΘΒΕ

Με τον σκηνοθέτη, Γ. Κακλέα

Με τον σκηνοθέτη, Γ. Κακλέα
«Πάντα, το θέατρο ήταν η αγάπη μου και η πολιτική ο έρωτάς μου. Εχει διαφορά η αγάπη από την έρωτα». Η Νόρα Κατσέλη επιστρέφει στην «αγάπη» της, το θεατρικό σανίδι ύστερα από (σχεδόν) δεκαπεντάχρονη απουσία. Η επιλογή της «ή το ένα ή το άλλο» δεν ήταν εκούσια αλλά εξ ανάγκης, αφού το «ασυμβίβαστο» που ίσχυε για τους βουλευτές, δεν της επέτρεπε να εξασκεί και το επάγγελμά της. Ωστόσο, η συγκυρία της επιστροφής της ίσως άξιζε την αναμονή: Αννα στα «Διαμάντια και μπλουζ» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Η πρεμιέρα της παράστασης, σε σκηνοθεσία Γιάννη Κακλέα, θα δοθεί μεθαύριο, Τετάρτη, στη σκηνή «Σωκράτης Καραντινός» (Λαϊκή Σκηνή της Μονής Λαζαριστών). «Ηταν όνειρο ζωής να ξανακάνω θέατρο, πριν φύγω από τον μάταιο τούτο κόσμο», αναφέρει η Νόρα Κατσέλη. Κι ήθελε η πρώτη της παράσταση, ύστερα από αυτή τη μακροχρόνια απουσία, να είναι εκτός Αθηνών. «Να λοιπόν που γίνονται θαύματα! Μου έγινε η πρόταση και την άδραξα! Βρίσκομαι να παίζω στη Θεσσαλονίκη, σε μια πόλη με κοινό που παρακολουθεί κι αγαπάει το θέατρο και τις τέχνες. με κατοίκους που διαθέτουν την ανθρωπιά και τη ζεστασιά που έχει εκλείψει από την πρωτεύουσα. Είμαι ευτυχής που ξαναγύρισα στον χώρο μου και υπό αυτούς τους όρους».
Η Νόρα Κατσέλη με τη θεατρική της κόρη στο «Διαμάντια και μπλουζ», Αναστασία Κατσιναβάκη
Η Νόρα Κατσέλη με τη θεατρική της κόρη στο «Διαμάντια και μπλουζ», Αναστασία Κατσιναβάκη
Παραδέχεται ότι η υποκριτική τής είχε λείψει. Δεν μετανιώνει όμως καθόλου για τα δεκαοχτώ χρόνια που πέρασε στον πολιτικό στίβο. Αυτά της χάρισαν… «εμπειρία, άνοιξαν οι ορίζοντές μου. Μέσα από την πολιτική έγινα καλύτερος άνθρωπος -όπως όλοι οι ιδεολόγοι πολιτικοί- όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργα. Δεν γίνεται να βιώνεις τόσο πόνο και κοινωνική αδικία και να παραμένεις εγωκεντρικός». Θεωρεί πάντως ότι πολιτική και θέατρο είναι συναφείς χώροι. «Αν δεν αγαπάς τους ανθρώπους, δεν μπορείς να κάνεις πολιτική, αλλά ούτε και να ερμηνεύσεις ειλικρινά μεγάλους ρόλους». Χαρακτηρίζει την πολιτική της καριέρα σαν ένα «εκπληκτικό ταξίδι». «Αν ξαναζούσα, την ίδια επιλογή θα έκανα». Αλλά είναι κατηγορηματική: δεν θα γύριζε πίσω. «Οταν ένα κεφάλαιο κλείνει για μένα, κλείνει οριστικά. Εφυγα από την πολιτική οικειοθελώς (το 2008). Δεν με φύγανε. Το επέλεξα. Γιατί πρέπει να δίνουμε χώρο στους νέους… Ηταν δύσκολη η απόφαση, αλλά είμαι καλά. Εκλεισε ένας κύκλος. Και ανοίγω ξανά έναν άλλο κύκλο στη σκηνή».

  • «ΓΕΥΟΜΑΙ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ»

«Θέλω να πάρω ένα λεωφορείο και να φτάσω στο τέρμα του, εκεί όπου αρχίζει κι είναι λίγο σαν εξοχή», λέει η Αννα, η ηρωίδα που υποδύεται στα «Διαμάντια και μπλουζ». «Αυτό το λεωφορείο έχω πάρει. Δεν ξέρω πού είναι το τέρμα. Το τι θα γίνει δεν με νοιάζει. Γεύομαι τη διαδρομή κι αυτό είναι που μετράει». Σημειώνει ότι η Λούλα Αναγνωστάκη έχει φέρει «άλλο ύφος και ήθος στα θεατρικά μας πράγματα. Κι οι ηρωίδες της είναι τόσο κοντά στη ζωή, ψάχνουν ένα όραμα, μια αλήθεια, το φως για ένα καλύτερο αύριο. Είναι εσείς, εγώ». Τι είναι αυτό που συνδέει τη Νόρα Κατσέλη ιδιαιτέρως με την Αννα; «Είμαι μία γυναίκα με μια ωριμότητα, βρίσκομαι μέσα σε μία σχέση με τα σκαμπανεβάσματά της, έχω ένα παιδί που δεν θέλω να είναι ομοίωμα δικό μου και του δίνω τα εφόδια να πετάξει με τα δικά του φτερά, έχω την αγωνία του, θέλω να παίρνει την αισιόδοξη πλευρά της ζωής».

  • ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
  • Στα «Διαμάντα και μπλουζ» η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Κακλέα, τα σκηνικά-κοστούμια του Μανώλη Παντελιδάκη και η μουσική του Σταμάτη Κραουνάκη. Παίζουν, εκτός από τη Νόρα Κατσέλη, οι Βασίλης Ευταξόπουλος, Αναστασία Κατσιναβάκη, Σοφία Μιχαήλ, Γιάννης Ράμος, Μιχάλης Σιώνας, Θάλεια Σκαρλάτου.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΚΑΡΑΛΗ, ΕΘΝΟΣ, 21/3/2011

(Δημοσιεύτηκε στο “Ποντίκι” στις 17/03/2011)

thumb
  • Συνέντευξη στη Δώρα Αμαραντίδου
‘’Δεν είναι τόσο δραματικά τα πράγματα! Μην τρελαθούμε! Οι Έλληνες περάσανε κι από τους Τούρκους. Η χώρα μας είναι ένα φιλετάκι, γι’ αυτό όποιος περνάει από την Ελλάδα, γουστάρει να πιάσει από κάτι. Λέγοντας όσα είπε, αυτός ο τυπάκος ο Στρος Καν για μας, κοιτάει τα μούτρα του.’’ Η Δήμητρα Παπαδοπούλου συνεχίζει να αντιστέκεται στις αρνητικές επιπτώσεις που μπορεί να φέρει η μεγάλη επιτυχία. Κλείνει ερμητικά την πόρτα στην αλαζονεία και μάλλον της φαίνεται ανούσιος ο θαυμασμός που δείχνει πολύς κόσμος στο πρόσωπό της. Αυτό που επιδιώκει πάντα είναι να κάνει το κοινό να χαμογελά μέσα από την  δουλειά της και το έξυπνο χιούμορ της. Στη διαδραστική κωμωδία της ‘’Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαϊδη’’ που παίζεται στο θέατρο Χώρα, συμμετέχει ενεργά το κοινό, το οποίο όχι μόνο παρακολουθεί την ψυχοθεραπεία ενός άθλιου σεξουαλικά ζεύγους αλλά καλείται και να ψηφίσει: Το ζεύγος Νικολαϊδη θα σώσει τη σχέση του, επιλέγοντας να κάνει ένα παιδί ή όχι; Το έργο της Δήμητρας Παπαδοπούλου πουλάει πολύ, αλλά η ίδια δεν  πουλάει καθόλου… μούρη και τουπέ. Την ρωτώ πώς τη βρίσκει αυτός ο καιρός και απαντά αυθορμήτως -και με μπόλικο βήχα – ‘’με λίγο πυρετάκο’’. Ξεροβήχω κι εγώ αμήχανα, νομίζοντας ότι θα μου έλεγε όλα αυτά τα βαρύγδουπα και θλιβερά περί ‘’εθνικής πτώχευσης και εθνικής κατάθλιψης’’, που ακούω συχνά- πυκνά από καλλιτέχνες, δημοσιογράφους και πολιτικούς, αλλά έπεσα έξω.
Τι συμβαίνει; Οι Έλληνες πλήττονται από τσουνάμι κρίσεων; Στην Ελλάδα σίγουρα υπάρχει μια κατάπτωση αλλά ως λαός δεν είμαστε στα χειρότερά μας. Θέλει  σύνεση, αισιοδοξία και ο καθένας μας να διαμορφώνει μια προσωπική γνώμη για αυτό που συμβαίνει. Υπάρχει μια έντονη τάση από τα μίντια και κυρίως από την τηλεόραση να μιλά για εθνική κατάθλιψη. Να μην καταπίνουμε αμάσητα όσα λέγονται από την τηλεόραση, γιατί αν είναι κάτι αυτή τη στιγμή που είναι στην μεγαλύτερή του κατάπτωση, αυτό είναι η τηλεόραση. Άρα ένα μέσο που το ίδιο πάσχει, τι θα μεταφέρει; Τα χειρότερα! Αφού είναι χάλια όλοι αυτοί που δουλεύουν εκεί, φοβούμενοι για τις θέσεις τους, μεταφέρουν αυτή την αγωνία τους και στον κόσμο.
Οπότε σχηματίζετε μια πιο ήπια εικόνα για την κατάσταση της χώρας μας. Είναι μια εποχή που κανείς δεν ξέρει τι του γίνεται. Και πραγματικά όποιος πει ότι ξέρει τι συμβαίνει, είναι μεγάλος τρόμπας. Η κατάστασή μας δεν είναι καλή. Απλά θέλει τώρα πολύ μεγάλη επαγρύπνηση για τις ευκαιρίες που δίνονται.
‘’Οι Έλληνες είναι βουτηγμένοι στα σκατά. Αν δεν ήταν το Δ.Ν.Τ. θα είχανε πέσει στην άβυσσο’’ λέει ο Ντομινίκ Στρος Καν. Πώς ακούτε αυτές τις δηλώσεις; Δεν είναι τόσο δραματικά τα πράγματα! Μην τρελαθούμε! Οι Έλληνες περάσανε και από τους Τούρκους. Είμαστε ένας λαός πολύ βασανισμένος και η χώρα μας είναι ένα φιλετάκι, γι’ αυτό όποιος περνάει από την Ελλάδα γουστάρει να πιάσει από κάτι. Δόξα τω Θεώ που αντέχουμε και μιλάμε ακόμα τη γλώσσα μας. Αν ήταν άλλοι λαοί στη γεωγραφική θέση που είναι η Ελλάδα, θα είχαν εξαφανιστεί. Λέγοντας όσα είπε, αυτός ο τυπάκος, ο Στρος Καν για μας, κοιτάει τα μούτρα του.
Για την ενημέρωσή σας ποιο μέσο προτιμάτε; Προτιμάω να ακούω και να διαβάζω τα πάντα. Αφού πρώτα έχω ακούσει τους πάντες – επιστήμονες και οικονομολόγους- κάνω φιλτράρισμα και προσπαθώ να βγάλω μια δική μου άκρη. Δεν καταπίνω τίποτα αμάσητο από πουθενά.
Αν κρίνω από το γεγονός ότι γράψατε ένα έργο που άπτεται της ψυχοθεραπείας,  είστε άνθρωπος που ασχολείστε με την ψυχολογία. Κυρίως!
Θα θελα, λοιπόν, να μου πείτε ποια είναι η γνώμη που έχετε διαμορφώσει για τη ψυχολογική κατάσταση των πολιτικών σύμφωνα με την δημόσια εικόνα και τις δηλώσεις τους. Οι πολιτικοί ξεκινούν με όνειρα να αλλάξουν τον κόσμο και οι περισσότεροι καταλήγουν με όνειρο να κρατηθούν στην εξουσία για την επόμενη τετραετία. Δύσκολα κρατιέται το αρχικό, νεανικό τους όραμα. Υπάρχει το άλλοθι ότι έχουν φάει απογοητεύσεις, διότι σίγουρα ο δρόμος για την εξουσία είναι γεμάτος απογοήτευση. Αλλά είναι επίσης σίγουρο ότι στην πορεία διαφθείρονται και τελικά μετατοπίζουν το ενδιαφέρον τους στο πώς να διατηρηθούν στη θέση τους. Εκεί είναι που «χάνονται» και πλέον ούτε οι ίδιοι δεν καταλαβαίνουν ότι έχουν αλλάξει τα όνειρά τους. Οι πολιτικοί λένε ψέματα στον εαυτό τους.
Ακόμα χειρότερα! Γιατί τότε θα πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να λυπόμαστε τον εαυτό μας που εμπιστευτήκαμε ψυχικά διαταραγμένους ηγέτες και πολιτικούς. Ναι! Οι πολιτικοί δεν λένε συνειδητά ψέματα σε εμάς. Είναι σίγουρο ότι δεν ξέρουν τι τους γίνεται! Το βλέπεις στο μάτι τους… Είναι βέβαιο ότι οι πολιτικοί δεν έχουν επίγνωση πως έχουν χάσει τον έλεγχο του εαυτού τους.
Εντοπίζετε τη φθορά κυρίως στους Έλληνες πολιτικούς; Είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου η διαφθορά και η εξουσία διαφθείρει. Οπότε το πρόβλημα δεν το έχουν μόνο οι πολιτικοί μας, είναι παγκόσμιο το φαινόμενο. Απλώς σε μια πιο υγιή οικονομικά κοινωνία που έχει τον έλεγχο, οι πολιτικοί είναι ελεγχόμενοι. Επειδή η ελληνική κοινωνία είναι ανεξέλικτη και οι πολιτικοί της είναι έτσι. Σε κάθε επάγγελμα υπάρχει και αγνότητα, από τους γιατρούς μέχρι τους πολιτικούς, αλλά έρχεται το «κύμα» και τους ισοπεδώνει.
Στο σημείο που έχουμε φτάσει, τελικά το μνημόνιο βλάπτει την υγεία μας; Το μνημόνιο είναι το κερασάκι στην τούρτα. Το μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα. Το θέμα είναι να κρίνει ο καθένας μας πώς φτάσαμε ως εδώ και τι ευθύνη μπορεί να έχουμε.  Δεν ξυπνήσαμε απλώς ένα πρωί με μνημόνιο. Όταν ακόμα ήμουν παιδάκι, μου έλεγε ο μπαμπάς μου: ¨Χρωστάμε λεφτά στην Ευρώπη!¨ Τι να πούμε τώρα για το μνημόνιο, αφού μόλις πριν από λίγα χρόνια ξεχρεώσαμε τον Κολοκοτρώνη…
Πως χαρακτηρίζετε την τρέχουσα περίοδο σε προσωπικό επίπεδο; Είναι μια περίοδος αρκετά αναστατωμένη -με την καλή έννοια- δημιουργική και αρκετά μεταβατική. Διαισθάνομαι ότι πάω παρακάτω για το καλύτερο. Είμαι πιο συνειδητοποιημένη, πιο γερή και δυνατή από άλλες φορές στη ζωή μου.
Πώς σας φάνηκε η πρώτη σας σκηνοθετική δουλειά; Θα θέλατε από δω κι πέρα να είστε κάτω απ’ τη σκηνή με το χαρτί των οδηγιών για το στήσιμο μιας παράστασης; Μου είναι πολύ ευχάριστο. Όταν έχεις γράψει ένα έργο και το σκηνοθετείς εσύ, είσαι σε θέση να το αγαπήσεις πιο πολύ απ’ όλους. Ψιλογλυκάθηκα και προς το παρόν μου αρέσει περισσότερο το «κάτω» από το «πάνω» της σκηνής.
Ποια είναι η τύχη του ζεύγους Νικολαϊδη, σύμφωνα με την επιθυμία των περισσοτέρων θεατών; Η κυρίαρχη τάση είναι να μην κάνουν παιδί.
Άρα μιλάμε για ένα λογικό κοινό. Μιλάμε για ένα κοινό που δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του σε αυτό που βλέπει. Όταν είμαστε θεατές των προβλημάτων, είμαστε όλοι πολύ λογικοί. Μέσα στο πρόβλημα είναι που χάνουμε την μπάλα. Στην παράσταση ο κόσμος μπορεί να ταυτίζεται με το ζεύγος αλλά είναι κι απέξω.
Οι αντιδράσεις των θεατών είναι διαφορετικές αναλόγως αν οι ψηφίζοντες είναι ζευγάρια ή κατά μόνας; Όταν είναι κατά μόνας είναι πιο ορμητικοί… Όταν είναι ζευγάρια μπορεί και… να την λένε στο διπλανό τους μέσα από τη γνώμη τους.
Ο ψυχοσεξολόγος κάνει δουλειά ή τσάμπα τον πληρώνει το ζεύγος; Κάνει δουλειά! Πώς δεν κάνει; Το ζευγάρι  μοιράζεται και επικοινωνεί τα προβλήματά του. Μόνο και μόνο από αυτή τη διαδικασία υπάρχει λύτρωση.
Σεξουαλική ευτυχία σε ένα ζευγάρι μπορεί να επιτευχθεί αν δεν υπάρχει έρωτας; Υπάρχουν ζευγάρια που βρίσκουν τρόπους κι άλλες αφορμές ώστε να τα καταφέρνουν και χωρίς τον πρώτο έρωτα.
Είδατε το σεξουαλικό θέμα του έργου περισσότερο με γυναικεία ματιά; Το είδα και με την αντρική ματιά, γιατί έχω πάρα πολλούς φίλους άντρες. Τα δύο φύλα έχουν άλλα χαρακτηριστικά το καθένα αλλά έχουν κοινό πόνο όταν χάνεται το σεξ. Μπορεί ο άντρας να το αναπληρώνει πιο εύκολα με αρπαχτές αλλά δεν είναι εύκολο για κανέναν.
Άμα φύγει ο έρωτας σε ένα ζευγάρι, μπορεί να επιστρέψει με κάποιο τρόπο; Το χιούμορ μπορεί να σώσει έναν έρωτα. Αν το έχουν και οι δύο άνθρωποι, φέρνει τη σωτηρία και τους πάει παρακάτω. Το χιούμορ μπορεί να δημιουργήσει υπέρβαση, είναι πολύ δυνατό. Το γέλιο έχει την ίδια δύναμη με τον έρωτα ανάμεσα στους ανθρώπους.
Η  σεξουαλική και η οικονομική κρίση είναι διαπλεκόμενες; Σίγουρα. Η οικονομική κρίση δημιουργεί ανασφάλεια και η ανασφάλεια έχει επίπτωση σε όλα και το σεξ συνδέεται με όλη την κοινωνικότητά μας. Ιδιαιτέρως από κάποια ηλικία και μετά τα συναισθήματά μας είναι περισσότερο αλληλοεξαρτώμενα.
Και κάτι τελευταίο: Πώς τα πάτε με τους απολογισμούς στη ζωή σας; Δεν κοιτάζω ποτέ πίσω.
INFO Η κωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου ‘’H σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη’’ παρουσιάζεται στο θέατρο Χώρα με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Μαρία Λεκάκη και Κλέωνα Γρηγοριάδη.