Αμαλία Μουτούση: «Ο καθένας έχει μερίδιο στη διάλυση και στην ανασφάλεια»

Posted: Φεβρουαρίου 13, 2011 in Uncategorized
  • Την αποκάλεσαν « καλύτερη ηθοποιό της γενιάς της». Εφέτος, έπειτα από απουσία δύο χρόνων, επιστρέφει στο σανίδι. Για να κάνει πολλά και να πει ακόμη περισσότερα
  • ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | ΤΟ ΒΗΜΑ,  Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011

Η Αμαλία Μουτούση δεν χρειάζεται αφορμές. Είναι τόσο πολλά τα πράγματα που έχεις να συζητήσεις μαζί της, τόσο πολλά και ποικίλα, που η αφορμή ενός ρόλου, μιας ερμηνείας, μιας παράστασης, έπονται. Και όμως, τελικά υπήρχαν πολλές αφορμές για μια συνάντηση μαζί της, σχεδόν δύο χρόνια μετά την τελευταία της θεατρική εμφάνιση στην Επίδαυρο ως Ατοσσα στους «Πέρσες» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Ντίμιτερ Γκότσεφ. Πρώτη αφορμή στάθηκε η αυριανή έναρξη των συναυλιών στο Θησείον, όπου μαζί με τον Δημήτρη Καμαρωτό και ορχήστρα θα θυμίσουν τα τραγούδια των παραστάσεων του «Διπλούς Ερως». Δεύτερη αφορμή, η απαγγελία-ερμηνεία της ραψωδίας Ω από την «Ιλιάδα» στη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, στο Εθνικό Θέατρο. Τρίτη, η Μήδεια, ο ρόλος της ομώνυμης τραγωδίας του Ευριπίδη που θα ερμηνεύσει το προσεχές καλοκαίρι στο αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου, σε σκηνοθεσία του Αντώνη Αντύπα, με τον Χρήστο Λούλη στον ρόλο του Ιάσονα.

Αφοσιωμένη στο θέατρο, με έμφυτη αγάπη για την τέχνη και βαθιά πίστη μέσα της, η «καλύτερη ηθοποιός της γενιάς της», όπως την έχουν χαρακτηρίσει, και μία από τις καλύτερες που διαθέτει η ελληνική σκηνή, είναι πάνω απ΄ όλα μια γυναίκα που εκφράζεται με αισθήματα και συναισθήματα, με αισθήσεις, ειλικρίνεια και ευγένεια. Τη συναντήσαμε με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, λίγο ήλιο του χειμώνα να μπαίνει απ΄ έξω και πολλή διάθεση για κουβέντα.

«Η δεκαπενταετία στο “Διπλούς Ερως” μου έδωσε μια βάση. Εκεί έμαθα να περπατάω, εκεί στάθηκα στα πόδια μου, εκεί έγινα αυτάρκης. Γι΄ αυτό και δεν φεύγω ποτέ από την αρχή μου» λέει. «Μέσα σε όλο αυτό που ζούμε, χρειαζόμαστε το στοιχειώδες. Σήμερα ο κόσμος έχει ανάγκη να καταλάβει- δεν ζητά το παραπάνω από τα αναγκαία. Το βλέπω γύρω μου. Βλέπω την προσπάθεια ανασυγκρότησης: να μαζέψουμε τις δυνάμεις που μας απέμειναν, να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να βρούμε το μερίδιο της δικής μας ευθύνης. Ξέρω ότι όλο αυτό έχει πολέμιους. Αλλά αυτός είναι ο αγώνας μας. Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του» ξεκαθαρίζει και κάνει το επόμενο βήμα της.

Στο τέλος Μαρτίου θα ολοκληρώσει τον κύκλο των ραψωδιών της «Ιλιάδας» στο Εθνικό, που άρχισε τον περασμένο Οκτώβριο. Θα δια βάσει, με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Βίκου Ναχμία, την Ωμέγα. «Ηθελα να δουλέψω με τον Βίκο Ναχμία. Ετσι,όταν μου πρότεινε ο Γιάννης Χουβαρδάς να συμμετάσχω στον κύκλο της “Ιλιάδας”, θεώρησα ότι ήταν μια καλή αφορμή. Βρήκα ενδιαφέρουσα την πρόταση και μάλιστα σε μια στιγμή που μου ταίριαζε η “Ιλιάδα”. Θα με βοηθήσει και στην προετοιμασία μου για ό,τι έπεται».

Από τα βιβλία στα οποία κατά καιρούς επιστρέφει, η «Ιλιάδα» και η «Οδύσσεια» αποτελούν για εκείνη σημεία αναφοράς- και όχι επειδή τα διδάχθηκε στο σχολείο. Αλλωστε δεν ήταν καλή μαθήτρια… «Τα έπιανα τα μαθήματα, αλλά δεν με ένοιαζε να είμαι καλή μαθήτρια. Τον πατέρα μου τον ενδιέφερε, αλλά όχι πιεστικά. Οσο για τη μητέρα μου, την ενδιέφερε κυρίωςη καλή μου ανατροφή».

Η ίδια πιστεύει ότι χρειάζεται ένα μεγάλο εσωτερικό άνοιγμα για να πλησιάσεις τον Ομηρο ενώ συγχρόνως θεωρεί ότι ο κόσμος συνεχίζει να ενδιαφέρεται για μύθους και παραμύθια της λαϊκής μας παράδοσης. «Δεν τα χρησιμοποιούμε όμως αυτά τα κείμενα. Εχουμε ξεχειλώσει και μεγαλώσει το δικό μας “εγώ”πιστεύοντας ότι εμείς είμαστε το κέντρο των πάντων. Φοβάμαι ότι το θέατρο διατρέχει τον κίνδυνο να γίνει μόνο αισθητική υπόθεση- και όχι εμπειρική. Το θέμα είναι να σταθείς πάνω στη σκηνή και να καταφέρεις να κλέψεις τον χρόνο. Από εκεί ξεκινούν όλα.Ξερεις τι μας λείπει;Να μας αρπάξει κάτι, να μας συνεπάρει.Είμαστε πολύ μόνοι μας- δεν κοινωνούμε κάτι όλοι μαζί. Δεν ξέρω πού οδηγεί αυτό. Δεν είναι κάτι καινούργιο άλλωστε. Υπήρχε πάντα σαν κατάσταση.Εχουμε κλειστεί στο καβούκι μας. Ανάμεσά μας υπάρχει ένας τοίχος.Μόνο η τέχνη μπορεί να δη μιουργήσει υγρασία σε αυτόν τον τοίχο».

Η τέχνη και η κρίση

«Η οικονομική κρίση επιτάχυνε την κρίση που περνάει η χώρα μας» λέει καθώς ξανοίγεται στη συζήτηση . «Εχω μεγάλη αγωνία για το πώς θα ζήσουμε σαν λαός. Τι βγαίνει μέσα από όλο αυτό; Μια ανασφάλεια που προκύπτει από την καθημερινότητά μας. Προσωπικά δεν ξέρω αν θα καταφέρω να πάω στην πρόβα μου, αν θα καταφέρω να φθάσω στην παράσταση. Μπορεί να μπλοκάρω στον δρόμο και να μείνω εκεί επί ώρεςΕχουμε αρχίσει να γνωριζόμαστε, να μιλάμε μεταξύ μας,όλοι εμείς που περιμένουμε μέσα στην κίνηση. Στην Ελλάδα δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει.Αλλος δεν ξέρει αν θα έχει να φάει.Ο καθένας μας έχει το μερίδιό του από τη διάλυση και την ανασφάλεια. Από την άλλη, σκέφτομαι πώς ζήσαμε τα τελευταία 25 χρόνια.Οι ηγέτες της Ευρώπης πούλησαν τους λαούς τους στους τραπεζίτες. Οι δυσκολίες όμως τροφοδοτούν την τέχνη. Είμαστε όλοι στο πουθενά.Αν αναλάβουμε τις ευθύνες μας, αν κάνουμε την αυτοκριτική μας, μπορεί να γεννηθεί κάτι αυθεντικό. Η έλλειψη μας κάνει σήμερα να μιλάμε για πιο αυθεντικά πράγματα». Αυθεντικά; Η πίστη, ας πούμε; « Για μέναδεν έχουμε Θεό. Αν είχαμε Θεό, θα ήμασταν αλλιώς.Αντιθέτως,κατασκευάζουμε τους δικούς μας θεούς.Από μικρή είχα μια πίστη που μεγαλώνοντας έγινε συνειδητή. Προβληματίζομαι, βέβαια, αναρωτιέμαι:Θεός ή επιστήμη;Ο διάλογος αυτός μπορεί να οδηγήσει κάπου. Αλλωστε η πίστη και η τέχνη μπορούν να μας πάνε κάπου». «Μεγαλώσαμε μαζί με τα τραγούδια»
Στην αρχή ήταν η «Μηχανή Αμλετ» (1993). Ακολούθησε ο «Ρομαντισμός» (1996) και έναν χρόνο μετά ο «Αμλετ». Το 2002 ήταν η σειρά του «Εθνικού Υμνου», το 2007 το «Πεθαίνω σαν χώρα» και τέλος οι «Βίοι Αγίων» (2009). Μουσικές γραμμένες από τον Δημήτρη Καμαρωτό για τις παραστάσεις του Τheseum Εnsemble στο Ιλίσια Στούντιο και στο Θησείο ζωντανεύουν ξανά, αυτή τη φορά σε μια σειρά συναυλιών με γενικό τίτλο «Νo one cured». Μαζί με την Αμαλία Μουτούση, ο συνθέτης κοίταξε ξανά τις μουσικές της τελευταίας εικοσαετίας και τις διαμόρφωσε για το σήμερα. Την ορχήστρα αποτελούν η Αναστασία Εδεν (τραγούδι, άρπα), η Ειρήνη Τηνιακού (πιάνο, κίμπορντς) και ο Νίκος Κυριαζόπουλος (ηλεκτρονικοί ήχοι).

«Η μουσική του Νίκου», λέει η Αμαλία Μουτούση, « φέρει τον ήχο της πόλης, της ζωής μας. Κι αυτό ήταν πάντα ζητούμενο για τον Καμαρωτό.Αλλωστε τα τραγούδια που θα πούμε δεν θα είναι τα ίδια. Ξεκίνησαν μεν από τις παραστάσεις, αλλά άλλαξαν μέσα στα χρόνια, όπως αλλάξαμε και εμείς.Μέσα από τις μνήμεςεπιστρέφουμε.Το πρωτογενές είναι αυτό που σε κάνει να μη θες να αποδείξεις τίποτα. Γιατί τότε δεν είχες τη γνώση, να μπει μέσα και να το βρωμίσει».

«Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΑΤΡΟ»
Από τους ανθρώπους που ζουν τη ζωή στο πετσί τους και ξέρουν πώς να τη μετουσιώνουν σε τέχνη, η Αμαλία Μουτούση διαρκώς προβληματίζεται, αναρωτιέται, διαβάζει. Χαρίζει στον εαυτό της μεγάλα διαλείμματα όταν νιώθει την ανάγκη να σωπάσει, να στρέψει το βλέμμα εντός της.Είναι ίσως η μικρή πολυτέλειά της στη ζωή, μαζί με μια έλλειψη ανασφάλειας και ένα δυνατό αίσθημα ελευθερίας: αυτές είναι οι κατακτήσεις της. «Μου είναι αδύνατον να κάνω αυτή τη δουλειά όπως την κάνω, χωρίς κάποιες παύσεις. Την ίδια στιγμή, ομολογώ, η ζωή μου δεν είναι μόνο το θέατρο. Ακόμη και αν με την απουσία με ξεχάσουν- μπορεί να συμβεί και αυτό-, αισθάνομαι ότι δεν θα μου στερήσει τη δυνατότητα να κάνω αυτό που θέλω και να εκφραστώ όπως θέλω. Θα βρω τον τρόπο».

Αφού αποφοίτησε από τη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και έκανε το ντεμπούτο της στη «Βεντάλια της λαίδης Γουίδερμιρ» του Οσκαρ Γουάιλντ, στην πρώτη συνεργασία με τη μητέρα της Νόνικα Γαληνέα, η Αμαλία Μουτούση άρχισε να δουλεύει με τον τρόπο που εκείνη επιθυμούσε. Στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 βυθίστηκε στον κόσμο της ομάδας Διπλούς Ερως και αφοσιώθηκε σε ένα θέατρο που έψαχνε και ψαχνόταν. Η δουλειά εκείνης της ομάδας, ερευνητική, που υπάκουε στις ανάγκες της γενιάς της και δεν ήξερε από μόδες αλλά τις δημιουργούσε, επηρέασε την εποχή της και έφερε νέα στοιχεία στην ντόπια παραγωγή. Το ίδιο και η Αμαλία Μουτούση: από το ισόγειο διαμέρισμα της οδού Μαρασλή και την «Υψηλή εποπτεία» του Ζαν Ζενέ ως τους μεγάλους ρόλους της αρχαίας τραγωδίας στην Επίδαυρο- όπως η Ηλέκτρα και η Αντιγόνη- η πορεία της ξεχώρισε. Αυτονομήθηκε, απέκτησε τη θεατρική της ταυτότητα, έκανε τις επιλογές της, έγινε πρωταγωνίστρια και σημείο αναφοράς για τις συναδέλφους της, νεότερες και μη. Εκτός από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, συνεργάστηκε με τον Λευτέρη Βογιατζή, τον Γιάννη Κόκκο, τον Γιάννη Χουβαρδά,την Αντζελα Μπρούσκου, τον Γιώργο Λάνθιμο, τον Σλόμποταν Ουνκόφσκι, τον Γιόσι Βίλερ, τον Ντίμιτερ Γκότσεφ… Εκανε ταινίες με την Ελένη Αλεξανδράκη, τον Κωνσταντίνο Γιάνναρη, τον Σύλλα Τζουμέρκα. Βραβεύθηκε…

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

  • Θησείον, Τουρναβίτου 7, Ψυρρή,τηλ. 210 3255.444.
  • Πρεμιέρα: Δευτέρα 14 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 22.00.
  • Είσοδος: 8 ευρώ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s