Πάνος Χατζηκουτσέλης: «Οσο και αν ακούγεται πεζό και χαζό, μου λείπουν τα χρήματα»

Posted: Φεβρουαρίου 6, 2011 in Χατζηκουτσέλης Πάνος

Μία από τις εκπλήξεις του φετινού χειμώνα στα θεατρικά πράγματα είναι η εμφάνιση του Πάνου Χατζηκουτσέλη στο θέατρο «Αλκυονίς» του Γιώργου Μεσσάλα. Στον δημοφιλή ηθοποιό δόθηκε η ευκαιρία να συμπρωταγωνιστεί όχι σε ένα αλλά σε δύο έργα μέσα στην εβδομάδα, που ανεβαίνουν στην ίδια σκηνή: το πρώτο είναι το «Κάτω από τη σκάλα» που παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη. Πρόκειται για τη γλυκόπικρη κωμωδία του Τσαρλς Ντάιερ, μια τρυφερή απεικόνιση των ανθρώπινων σχέσεων με τις εκρήξεις, την αγάπη δύο ανθρώπων που ζουν μαζί «Κάτω από τη σκάλα» -κάτω από την ίδια στέγη, όπου οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες.

Οσο για το δεύτερο, είναι η κωμωδία «Ο επιθεωρητής» του Γκόγκολ, που παίζεται το τριήμερο από Παρασκευή μέχρι Κυριακή και ενθουσιάζει το θεατρόφιλο κοινό, αφού το θέμα του και όλη η σάτιρα γύρω από τη διαφθορά της εξουσίας και του λαού είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ.

– Στα κολακευτικά σχόλια των θεατών στο τέλος της απολαυστικής παράστασης ήταν και αυτό μιας κυρίας και το μεταφέρω αυτολεξεί: «Αχ, περνάνε τα χρόνια… Μόνο που δεν θα ήθελα να βλέπω τους ηθοποιούς να μεγαλώνουν». Τι θα της απαντούσατε;

Οι ηθοποιοί δεν μεγαλώνουν, ωριμάζουν. Θα μου πεις, το «ωριμάζω» προηγείται του «σαπίζω», απλώς η διαφορά είναι ότι οι ηθοποιοί δεν είναι ντομάτες. Μπορεί όταν παίζουμε να είμαστε για ντομάτες, αλλά σίγουρα δεν είμαστε ντομάτες.

– Πιστεύετε ότι οι ηθοποιοί μοιάζουν με τους αθλητές κατά μία έννοια; Οσο προπονούνται γίνονται καλύτεροι;

Ναι, γιατί το θέατρο, όπως γενικά οι Τέχνες, χρειάζεται εξάσκηση. Οπως χρειάζονται εξάσκηση οι βιολονίστες, οι πιανίστες που, αν δεν προπονηθούν και δεν κάνουν ασκήσεις, δεν θα μπορούν να αποδώσουν και δεν θα μπορούν να παίξουν σε λίγα χρόνια. Το «σκάψιμο» που κάνει ο ηθοποιόςς σε κάθε ρόλο για να τον βρει, είναι και αυτό μια άσκηση, που αφενός τον διατηρεί σε φόρμα και αφετέρου του προσφέρει μια μορφή πρωταθλητισμού. Επομένως δεν είναι καν αθλητισμός, είναι πρωταθλητισμός.

– Δεν αδειάζουν κάποια στιγμή οι μπαταρίες;

Σίγουρα, κάθεσαι όμως τις φορτίζεις και τις ξαναγεμίζεις. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου εκτός θεάτρου, είναι ο τρόπος ζωής μου, το βίτσιο μου και η διαστροφή μου. Θα φέρω ένα παράδειγμα: πριν από μερικά χρόνια δεν είχα κλείσει να εμφανιστώ στο θέατρο και τότε έμενα κοντά στο θέατρο «Παρκ» στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Κάθε βράδυ πήγαινα στα καμαρίνια των συναδέλφων μου για να μυρίσω αυτό που εμείς λέμε «καμαρινίλα» και μετά να επιστρέψω ήσυχος στο σπίτι μου.

Υπάρχουν όμως ηθοποιοί της πρώτης γραμμής που κάποια στιγμή βρέθηκαν στην άκρη. Εσείς βρεθήκατε σε ανάλογη θέση;

Να χτυπήσω ξύλο, μέχρι στιγμής όχι. Εγώ έχω επιλέξει να μη δουλέψω και δεν θέλω ούτε καν να το σκεφτώ αν μου τύχει, γιατί τότε θα πέσω σε πολύ βαθιά μελαγχολία. Ξέρω όμως πολλούς ηθοποιούς που βρέθηκαν «στην απέξω». Ορισμένοι το πάλεψαν και επέστρεψαν, άλλοι δεν τα κατάφεραν. Είναι οδυνηρό.

– Θα ήθελα να σας ρωτήσω, εχθρός του ηθοποιού είναι η τυποποίηση;

Οχι, αυτά είναι αηδίες. Τον ηθοποιό τον τυποποιεί το κοινό. Σε ορισμένα είδη θεάτρου, όπως η επιθεώρηση, η τυποποίηση είναι απαραίτητη. Ο Ορέστης Μακρής, αυτός ο μέγιστος ηθοποιός, είχε υποδυθεί στη ζωή του δύο ρόλους, του μεθύστακα και του στριμμένου. Ηταν κακός ηθοποιός; Η Σπεράντζα Βρανά ήταν πάντα η femme fatale, η γκόμενα, η ωραία κ.λπ. Εμένα πάλι με έχουν ταυτίσει, μέχρις ενός σημείου, με τον ρόλο του καλού παιδιού, όπως λέμε «καλό ταξίδι», «καλό Πάσχα» και «καλή Ανάσταση». Οποτε έπαιξα ρόλο αντιπαθητικού, με έβρισαν.

– Τι ρόλοι και τι συνεργασίες σάς ενδιέφεραν; Η πορεία σας δείχνει ότι ως προς τα είδη δεν είχατε ταμπού.

Κανένα ταμπού. Δόξα τω Θεώ, έχω δουλέψει με πολύ σημαντικούς ανθρώπους του χώρου, σε πολλά και διαφορετικά είδη θεάματος. Από το αρχαίο δράμα μέχρι την επιθεώρηση. Τα τιμώ και τα σέβομαι το ίδιο, διότι μου δώσανε τη δυνατότητα να υπάρχω στη σκηνή, διεύρυναν τους ορίζοντές μου και, το σημαντικότερο, μου έδωσαν ψωμί να φάω, μην κοροϊδευόμαστε. Διότι ο ηθοποιός σημαίνει, φως, νερό, νοίκι, τηλέφωνο και κοινόχρηστα.

– Γιατί φοβόμαστε το διαφορετικό;

Κάθε άνθρωπος έχει μέσα στο μυαλό του ορισμένα πράγματα ή φοράει παρωπίδες, δεν θέλει να δει τι συμβαίνει γύρω του και κυρίως δεν θέλει να συμβεί σε αυτόν, και συνεχίζει να το κουβαλάει μέσα του. Είναι και αυτό μια φοβία. Πολλές φορές και εγώ νιώθω ότι κάτι δεν μου πάει, είναι διαφορετικό από εμένα. Π.χ. σε γεύση φαγητού δεν μου αρέσει το σούσι, δεν μου αρέσουν τα βατραχοπόδαρα, υπάρχουν όμως άνθρωποι που τα τρώνε μια χαρά. Επομένως δεν μπορώ να πω ότι είμαι ο άνθρωπος με τους πλατείς ορίζοντες στη διαφορετικότητα και ότι τα δέχομαι όλα. Ορισμένα πράγματα με ενοχλούν και εμένα, είναι η ανθρώπινη φύση.

– Είστε από τους ανθρώπους που τρομάζουν με τη μοναξιά ή λειτουργείτε καλύτερα ως μονάδα παρά ως ζεύγος;

Εδώ είναι δύσκολο το θέμα, παίζουν και τα δύο. Υπάρχουν στιγμές που επιζητώ τη μοναξιά και κάποιες άλλες με τρομάζει και δεν τη θέλω. Οχι ως ζεύγος, αλλά πάντως να υπάρχουν γύρω μου άνθρωποι. Ο Θεός όμως με ευλόγησε να έχω καλούς φίλους, που μπορώ να τους πάρω τηλέφωνο οποιαδήποτε στιγμή και γνωρίζω ότι θα έρθουν κοντά μου.

– Νιώθετε πληρότητα σήμερα;

Οχι, όταν νιώθεις πληρότητα σημαίνει ότι έχει έρθει και το τέλος. Οταν είσαι πλήρης, δεν έχεις κανέναν λόγο να ψάξεις, να τρέξεις ή να ζήσεις. Νιώθω χορτάτος από πολλά πράγματα, αλλά δεν νιώθω πλήρης.

– Ενα θεατρικό όνειρό σας;

Ενα από τα θεατρικά όνειρά μου είναι να παίξω όλους τους Τειρεσίες που υπάρχουν στις αρχαίες τραγωδίες. Είναι ένας ρόλος που με δαιμονίζει και θα ήθελα πάρα πολύ να τους δοκιμάσω και να τους παίξω όλους. Είναι ρόλοι κάποιας ηλικίας.

-Τι σας λείπει; Οικογενειακή θαλπωρή, πιστοί φίλοι ή χρήματα; Τι θα επιλέγατε με σειρά προτεραιότητας;

Φίλους έχω πιστούς, οικογενειακή θαλπωρή όχι, γιατί όλα τα αγαπημένα μου πρόσωπα έχουν φύγει από τη ζωή. Θα το ήθελα πάρα πολύ να μπορούσαν να ξαναγυρίσουν πίσω. Επομένως αυτό που μου λείπει και στην εποχή που ζούμε όσο και αν ακούγεται πεζό και χαζό, είναι τα χρήματα. Να μπορώ να κουλαντρίζω τη ζωή μου, γιατί η δουλειά μας είναι μια διαρκής ανασφάλεια.

– Εσείς δεν βγάλατε χρήματα από τη δουλειά σας;

Οχι, ποτέ. Ισως εγώ ήμουν ηλίθιος, ίσως δεν το χειρίστηκα σωστά, αλλά δεν μου προσφέρθηκαν ποτέ πολλά χρήματα, ώστε να μπορέσω να τα αποταμιεύσω για μια ώρα ανάγκης. Πάντα ήμουν ένας μάλλον χαμηλά αμειβόμενος. Πήγαινα πάντα σε δουλειές που μπορεί να είχαν λιγότερα, αλλά ήταν καλύτερος ο ρόλος και ο θίασος, το προτιμούσα όμως.

– Εχετε καταφέρει να φιλοσοφήσετε τη ζωή σήμερα;

Οχι, δεν τα κατάφερα. Τα πράγματα αλλάζουν μέρα με τη μέρα, δεν τα προλαβαίνεις. Αυτό που θεωρούσες ορθό και φιλοσοφημένο χθες, σήμερα ανατρέπεται και πρέπει να το ξανασχεδιάσεις στο μυαλό σου από την αρχή. Προσπαθώ να είμαι πιο ήρεμος και να αντιμετωπίζω τα πράγματα όσο πιο αισιόδοξα μπορώ. Αυτή είναι η φιλοσοφία μου και δεν προχωράει παραπέρα. Απλώς το παλεύω, όπως κάνει όλος ο κόσμος.

– Τι δεν θα κάνατε στην τηλεόραση με τίποτε;

Στριπτίζ (γελάει), οτιδήποτε άλλο θα το έκανα. Ποτέ μη λες ποτέ, «ανάγκα και οι Θεοί πείθονται», και οι ηθοποιοί ακόμη περισσότερο.

– Αισθάνεστε ευγνωμοσύνη για κάποιον συνάδελφό σας;

Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για πολλούς συναδέλφους και όχι έναν. Ηταν παρά πολλοί εκείνοι που με βοήθησαν σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο. Θέλω μέσα από αυτήν τη συνέντευξη να τους ευχαριστήσω και δημοσίως.

  • «Δεν ξεπερνιέται η “μπουμπού” μου»

– Πρόσφατα χάσατε ένα πολύ δικό σας πρόσωπο, την αδελφή σας…

Δεν ξεπερνιέται (βουρκώνει), η «μπουμπού» μου, όπως την αποκαλούσε η Μάρθα Καραγιάννη, καλή της ώρα. Με τη Ρούλα, έτσι τη λέγανε, δεν είχαμε χωρίσει ποτέ από μικρά παιδιά, ήταν πάντα στο πλευρό μου και με στήριζε. Ευτυχώς σε αυτές τις δύσκολες στιγμές ήταν δίπλα μου οι καλοί μου φίλοι και με βοήθησαν να σταθώ στα πόδια μου. Εκείνοι φρόντισαν για όλες τις δυσάρεστες για εμένα διαδικασίες που δεν ήμουν σε θέση να διεκπεραιώσω. Και τους ευγνωμονώ.

  • «Μισώ τις διπλές παραστάσεις και το καταγγέλλω»

– Τι σας έχει κουράσει έπειτα από τόσα χρόνια στον χώρο;

Οι διπλές παραστάσεις. Μισώ τις διπλές παραστάσεις και το καταγγέλλω. Προτιμώ να δουλεύω και τη Δευτέρα που είναι αργία, προκειμένου να γλιτώσω μια διπλή παράσταση. Μου είναι ανυπόφορο να μπω στο θέατρο, να φορέσω δύο φορές συνέχεια τα ίδια ρούχα και να πω τα ίδια λόγια.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΣΜΑΝΗΣ, ESPRESSO, Κυριακή 06/02/2011

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s