Ξένοι δίπλα μας, ξένοι μέσα μας…

Posted: Ιανουαρίου 17, 2011 in Βαγενά Αννα

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΥΛΙΝΑ ΕΞΑΔΑΚΤΥΛΟΥ

«Το γάλα» ξανά στη Θεσσαλονίκη. Η Αννα Βαγενά επιστρέφει και πάλι με το θεατρικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη. Ο τίτλος, μια αναφορά στο θηλασμό, και το έργο, μια ωδή στη μητρική αγάπη που συγκλονίζει. Η λύτρωση δε θα έρθει ποτέ, τόσο για τους ήρωες όσο και για τους θεατές. Οι τελευταίοι όμως φεύγουν από την παράσταση… έχοντας δουλειά για το σπίτι.

Η Αννα Βαγενά εξηγεί πως πρόκειται για την ιστορία μιας μητέρας από την Τιφλίδα, η οποία έχει έρθει στην Ελλάδα μαζί με τους δυο γιους της. Ο ένας πάσχει από μια βαριά ψυχική ασθένεια και όλη η οικογένεια βιώνει μια πολύ δύσκολη κατάσταση εξαιτίας αυτού. «Από κει και πέρα, το ουσιαστικό θέμα του έργου είναι η αποξένωση. Ο ξένος μέσα μας. Ο ξένος δίπλα μας. Πρόκειται για ένα θέμα πολύ σοβαρό και επίκαιρο, θέμα που μας αγγίζει όλους. Το βαθύτερο νόημα του έργου είναι η ανάγκη για αγάπη, μια ανάγκη επιτακτική και κοινή για όλους. Η αγάπη της μάνας είναι συγκλονιστική και ίδια σε κάθε μέρος της Γης, ανεξάρτητα από το χρώμα, το έθνος, τη φυλή», εξηγεί η ηθοποιός, η οποία μάλιστα έχει σκηνοθετήσει την παράσταση. Το έργο το πλησίασε μέσα από την ψυχή της. «Πάντα έτσι πλησιάζω τα πράγματα. Δεν τα κατασκευάζω ποτέ. Δεν τα προσεγγίζω με το μυαλό. Με το μυαλό τα επεξεργάζομαι σε ένα δεύτερο επίπεδο. Η παράσταση υπηρετεί το έργο στην κάθε του απόχρωση. Υπάρχει μια απλότητα και μια τρυφερότητα. Είναι ένα έργο τρυφερό και ταυτόχρονα σκληρό. Αυτό που χρειάζεται είναι να ακολουθήσεις το κείμενο και να το υπηρετήσεις. Από την άλλη, χρειάζεται και λίγη έμπνευση. Για παράδειγμα, εγώ είχα την έμπνευση να μεταφέρω τη δράση σε ένα δάσος που θυμίζει την πατρίδα τους, τη Γεωργία. Αυτό δίνει μια ποιητική διάσταση στο έργο». Η γυναίκα που υποδύεται η κ. Βαγενά ήρθε από μια χώρα της πρώην Σοβιετικής Ενωσης. Το στοιχείο επάνω στο οποίο βασίστηκε για να πλάσει το ρόλο της όμως δεν ήταν τόσο η καταγωγή της γυναίκας, αλλά το γεγονός ότι είναι μητέρα. «Επειδή ξέρω τι σημαίνει να είσαι μάνα και να έχεις αγωνία για τα παιδιά σου ή να πονάς γι’ αυτά, ήταν σχετικά εύκολο να προσεγγίσω αυτόν το ρόλο. Από κει και πέρα, αυτές οι γυναίκες είναι πλέον στη ζωή όλων μας. Εγώ ζω στο Μεταξουργείο, σε μια γειτονιά όπου υπάρχουν πολλοί μετανάστες. Μάλιστα, κοντά στην Ομόνοια, υπάρχει ένα σημείο όπου αυτές οι γυναίκες συναντιούνται και αναζητούν δουλειά. Λίγο να παρατηρείς, λίγο να είσαι άνθρωπος ευαίσθητος και να βλέπεις τι συμβαίνει γύρω σου, αρκεί», τονίζει η κ. Βαγενά. Αν όμως το κείμενο γραφόταν σήμερα, θα ήταν άραγε διαφορετικό; «Σίγουρα. Οι μετανάστες από την πρώην Σοβιετική Ενωση έχουν ενσωματωθεί πια. Τώρα έχουμε μια καινούργια φουρνιά μεταναστών. Τα πράγματα εξελίσσονται τόσο ραγδαία, οι κοινωνικές αναταράξεις είναι τόσο έντονες, που ήδη το τοπίο, αναφορικά με τους μετανάστες, έχει αλλάξει».

  • Ο ξένος μέσα μας και ο ξένος δίπλα μας

Η ίδια εξηγεί πως, όταν μιλά για τον ξένο μέσα μας, αναφέρεται στο ζήτημα της ψυχικής ασθένειας. «Δεν είναι όμως μονάχα αυτό. Υπάρχει και η περίπτωση εκείνου που νιώθει ξένος προς τον εαυτό του. Αυτό το συναίσθημα είναι φοβερό. Ο διχασμός της προσωπικότητάς μας, η αποξένωση από τον εαυτό μας… Τι χειρότερο από το να μην είσαι καλά με τον εαυτό σου; Αυτή είναι η μεγαλύτερη μοναξιά και η μεγαλύτερη δυστυχία. Ο ξένος δίπλα μας δεν είναι μονάχα ο μετανάστης. Ζούμε αποξενωμένοι. Ξέρουμε ποιοι μένουν στο διπλανό διαμέρισμα; Κανέναν δεν ξέρουμε. Κάποτε οι άνθρωποι γνωρίζονταν μεταξύ τους, υπήρχε μια οικειότητα, ένας κοινωνικός ιστός. Αυτός ο ιστός έχει διαρραγεί τελείως. Ο διπλανός μας είναι ξένος. Αυτή η αποξένωση έχει οδηγήσει σήμερα μια ολόκληρη κοινωνία στα όρια μιας ψυχικής ασθένειας και δεν υπερβάλλω καθόλου σε αυτό που λέω». Το θέατρο, λοιπόν, μπορεί να λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά; «Πάρα πολύ. Γι’ αυτό και σε δύσκολες εποχές, όπως αυτή που ζούμε σήμερα, το κοινό στηρίζει τις καλές παραστάσεις. Το θέατρο είναι μεγάλη παρηγοριά. Ειδικά, όταν ο ηθοποιός πάλλεται και δίνει την ψυχή του, όπως κάνουμε εμείς σε κάθε παράσταση, χωρίς να έχω διάθεση να περιαυτολογήσω. Το αισθάνεται αυτό ο θεατής. Ερχονται και με αγκαλιάζουν μητέρες που τα παιδιά τους πάσχουν από μια ψυχική ασθένεια. Υποκλίνομαι σε αυτές τις μητέρες». Η ηθοποιός και σκηνοθέτρια βλέπει τα πράγματα στη χώρα να χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα. «Από την άλλη, έχουμε μια τεράστια ευκαιρία για ένα νοικοκύρεμα αυτού του τόπου. Δεν ήταν κοινωνία αυτή στην οποία ζούσαμε. Δυστυχώς, αυτοί που έφταιξαν δεν πληρώνουν. Πληρώνουν οι πιο αδύναμοι. Ελπίζω όμως οι νέοι να στραφούν ξανά σε αξίες και ιδανικά. Το νόημα δεν είναι μονάχα να περνάμε καλά. Η δική μου αξία ήταν πάντοτε η εντιμότητα, τόσο προς τους άλλους όσο και προς τον εαυτό μας».

«Το γάλα» ανεβαίνει στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» από τις 26 Ιανουαρίου μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου. Παίζουν επίσης οι: Δημήτρης Πατσής, Βασίλης Παλαιολόγος και Ηλιάνα Αραβή. Το έργο του Β. Κατσικονούρη πρόκειται επίσης να βγει στις σκοτεινές αίθουσες, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σιούγα, με τους Ιωάννα Τσιριγκούλη, Ομηρο Πουλάκη, Προμηθέα Αλειφερόπουλο και Ηρώ Μπέζου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s