«Είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι σαν τη Γουίνι στον αμμόλοφό της»

Posted: Ιανουαρίου 13, 2011 in Οικονομίδου Ράνια
Ετικέτες:
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 13 Ιανουαρίου 2011
  • Μια σπουδαία ηθοποιός συναντά ένα σπουδαίο ρόλο. Από τις 26 του μήνα η Ράνια Οικονομίδου θα είναι η Γουίνι στις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ, που ανεβαίνουν στο «Απλό Θέατρο». Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Αντώνης Αντύπας.

Η Γουίνι - Ράνια Οικονομίδου απ' την επικλινή «φυλακή» της θα παραδίδει μαθήματα αισιοδοξίας, έχοντας δίπλα της τον βουβό Γουίλι - Κώστα Γαλανάκη

Η Γουίνι – Ράνια Οικονομίδου απ’ την επικλινή «φυλακή» της θα παραδίδει μαθήματα αισιοδοξίας, έχοντας δίπλα της τον βουβό Γουίλι – Κώστα Γαλανάκη

Βυθισμένη μέχρι τη μέση σε μια επικλινή λευκή επιφάνεια με ανοίγματα-ρωγμές (το σκηνικό του Γιώργου Πάτσα), η κομψή Γουίνι-Οικονομίδου με το μπορντό φορεματάκι εποχής και την ξανθή περούκα, στην πρώτη πράξη του κορυφαίου σουρεαλιστικού θεατρικού δοκιμίου, θα παραδίδει απτόητη μαθήματα αισιοδοξίας. Αλλοτε με μια οδοντόβουρτσα, άλλοτε με ένα περίστροφο ανά χείρας. Στη δεύτερη πράξη, θαμμένη μέχρι το λαιμό, κι ενώ θα μπορεί να κινεί μόνο τα μάτια, θα συνεχίζει, εξίσου αισιόδοξη, να ευλογεί την κάθε νέα ημέρα που ξημερώνει. Σχεδόν βουβή, αλλά ουσιαστική, δίπλα της, η παρουσία του συντρόφου της Γουίλι- Κώστα Γαλανάκη.

«Ο Μπέκετ εκπέμπει ένα αισιόδοξο μήνυμα σήμερα», υποστηρίζει η Ράνια Οικονομίδου.

«Γιατί, με ένα τρόπο, το έργο μιλά για τη σημερινή συγκυρία. Ελπίζω ο θεατής να κάνει την ταύτιση».

«Ολοι μια Γουίνι είμαστε», τονίζει με έμφαση η πρωταγωνίστρια. «Εγκλωβισμένοι σε μια παράλογη κατάσταση με Μνημόνια, όπως η ηρωίδα του Μπέκετ στον αμμόλοφό της. Θα είναι δική μου αδυναμία, επομένως, αν το κοινό δεν δει στη Γουίνι τον εγκλωβισμένο εαυτό του. Η ηρωίδα, παρ’ ότι βρίσκεται σε ένα τοπίο απόλυτης ερήμωσης, κρατάει την αισιοδοξία της, το χιούμορ της, το ενδιαφέρον για τη ζωή. Αν και θαμμένη στον αμμόλοφό της, συνεχίζει να βάφει με κραγιόν τα χείλη της, να χτενίζεται και να καλημερίζει το φως. Η Γουίνι μάς δείχνει πώς μπορείς να χαίρεσαι με τα ελάχιστα. Να ξυπνάς το πρωί και να λες «α, ο ήλιος». Είναι ένα μεγάλο μάθημα».

Μάθημα για την κρίση που ζούμε;

«Ναι. Γιατί ακούω την οργή του κόσμου γύρω μου. Ο κόσμος είναι εξαγριωμένος και έχει όλα τα δίκαια. Δεν μπορεί να συλλάβει το μυαλό μου, γιατί πληρώνω εγώ την οικονομική κρίση! Εγώ, ο χαμηλόμισθος, ο μικροσυνταξιούχος. Υπάρχει μια τέλεια παραφροσύνη. Πεινάνε τα 3/4 του πλανήτη, καταστρέφεται ο πλανήτης, κι εμείς τον ύπνο του δικαίου! Αρκεί να μπορούμε να πηγαίνουμε στον «Βασιλόπουλο» και να αγοράζουμε και τα 100 τυριά που έχει στα ψυγεία. Υπάρχει μια κακοδιαχείριση γενικά στα πάντα. Δεν υπάρχουν αξίες. Οπότε δεν καταλαβαίνω και γιατί υπάρχουν κόμματα. Οι άνθρωποι θα έπρεπε το 2011 να έχουν τόσο μυαλό, με όσα έχουν πάθει, ώστε να καταργήσουν όλα τα κόμματα. Πήραμε τη ζωή μας λάθος. Πρέπει να καθίσουμε κάτω και να τα αλλάξουμε όλα. Χωρίς κόμματα, χωρίς σύνορα, χωρίς ρατσισμούς. Γι’ αυτά τα πράγματα μιλάει και το έργο του Μπέκετ».

Η παράλογη συνθήκη του εγκλωβισμού της Γουίνι, τι συμβολίζει;

«Μπορεί να είναι η πραγματική κατάσταση ενός ανάπηρου ανθρώπου, που δεν μπορεί να κινηθεί. Μπορεί να είναι και μια κατάσταση ψυχικής ακινησίας. Μια πνευματική ακινησία. Ή το ότι είμαστε σε έναν κόσμο και υφιστάμεθα όσα υφιστάμεθα, ανήμποροι. Εκεί συναντά ο Μπέκετ την επικαιρότητά μας».

Τι δίνει στην ηρωίδα τη δύναμη, παρ’ όλη την ανημποριά, να ξεκινάει κάθε μέρα αισιόδοξη;

«Ο,τι δίνει δύναμη σε όλους μας να αντέχουμε κάθε νέα μέρα που έρχεται. Δεν ξέρουμε γιατί γεννηθήκαμε. Ομως ζούμε την κάθε μέρα μας εφευρίσκοντας διαρκώς ένα νόημα. Και πού και πού περνάνε και κάποιες φιλοσοφικές σκέψεις στο κεφάλι μας. Οπως συμβαίνει και στη Γουίνι».

Η Γουίνι είναι «θαμμένη» σε μια τρύπα, έχοντας προκαθορισμένη «χορογραφία» κινήσεων και πολύ αυστηρές, σαν μουσική παρτιτούρα, ατάκες. Αναγκαστήκατε να δουλέψετε διαφορετικά απ’ ό,τι συνήθως;

«Οχι. Αλλά το ίδιο το κείμενο σου βάζει τα πλαίσιά του, του φραγμούς του. Απαιτεί, κατ’ αρχάς, μια κατανόηση των εννοιών. Και τη μετατροπή τους σε μια καθημερινότητα. Δεν μπορεί να παίξει την απελπισία ο ηθοποιός. Δεν μπορεί να παίξει το κενό. Δεν παίζονται οι φιλοσοφίες. Είσαι καθηλωμένη επί 2 ώρες ακίνητη, αλλά πρέπει να έχεις μια ενέργεια και μια συγκέντρωση αδιάπτωτη. Είσαι μόνος και αντιμέτωπος με τις φυσικές σου δυνάμεις».

* Οι «Ευτυχισμένες Μέρες» ανεβαίνουν σε μετάφραση Διονύση Καψάλη, μουσική Ελένης Καραΐνδρου, φωτισμούς Ανδρέα Σινάνου. *

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s