Αρχείο για 31 Δεκεμβρίου, 2010

Μάγος μάς... χρειάζεται το 2011!

Επειδή είναι ζηλευτός «μαραθωνοδρόμος» -από την αρχή της σεζόν σκηνοθέτησε τρεις παραστάσεις και έκανε γυρίσματα σε μία ταινία και στο δεύτερο μισό της θα ανέβει στη σκηνή και θα κάνει γυρίσματα για τηλεοπτική σειρά!-, του ζητήσαμε να μας κάνει… ποδαρικό στο πρώτο αυτό τεύχος της χρονιάς. Και το έκανε με μεγάλη χαρά δηλώνοντας «απόλυτα γουρλής». Από τους καλύτερους κωμικούς της γενιάς του, ο Πέτρος Φιλιππίδης είναι ένας ηθοποιός που πάλεψε με όπλο το ταλέντο του για να κερδίσει το γόνιμο έδαφος που έχει στον χώρο. Από τα χαρισματικά παιδιά της σχολής του Θεάτρου Τέχνης, κατάφερε να ξεχωρίσει σε όλα τα είδη -από το αρχαίο δράμα ως την επιθεώρηση-, να χειροκροτηθεί θερμά από τα «εμπορικά» θέατρα μέχρι το Ηρώδειο και την Επίδαυρο και να αγαπηθεί πολύ από το κοινό.

Μάγος μάς... χρειάζεται το 2011!
  • «Εχω πολύ καλό… πόδι, μη με φοβάστε»

Σκηνοθέτησε τη «Μαύρη κωμωδία» για το «Μουσούρη» και τα «Φωνάζει ο κλέφτης» και «Ψέμα στο ψέμα» για το «Ηβη» -και τα τρία έργα αποτέλεσαν μεγάλες προσωπικές επιτυχίες του!-, έκανε γυρίσματα για την ταινία «Μια φορά κι ένα μωρό» και ο… μαραθώνιός του δεν σταματά. Κάνει πρόβες εντατικές για το «Χάρολντ και Μοντ», που θα ανεβεί στα τέλη του μήνα στο «Μουσούρη», και σε λίγες μέρες ξεκινά γυρίσματα για τον δεύτερο κύκλο της αγαπημένης σειράς «50-50». Καλλιτεχνικά -και όχι μόνο!- ανήσυχος, δεν σταματά να δοκιμάζει αλλά και να δοκιμάζεται και να ανεβάζει τον πήχη ολοένα και πιο ψηλά…

Ελπίζω να κάνεις καλό ποδαρικό, μια και είσαι ο πρώτος που φιλοξενούμε στο «Εθνος Αουτ» του «Εθνους της Κυριακής» την καινούργια χρονιά…

Εχω πολύ καλό… πόδι, μη με φοβάστε. Το καλύτερο ποδαρικό κάνω και για αυτό με επιλέξατε, νομίζω.

Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, δεν γκρινιάζω και ψάχνω πάντα ακόμα και στο απόλυτο σκοτάδι μια αχτίδα δυνατού φωτός…

Οταν λοιπόν έχεις καλή διάθεση, κάνεις καλό ποδαρικό και σε ξαναφωνάζουνε. Μην το ξεχάσετε αυτό! Θυμηθείτε το!

Πόσο καλό ποδαρικό μάς χρειάζεται έτσι δύσκολα που είναι πλέον τα πράγματα – πόσο δε που θα δυσκολέψουν και άλλο;

Τι να κάνει ένα καλό ποδαρικό έτσι που έγινε το «σκηνικό»;

Μάγος χρειάζεται και… μαγικά, γιατί αλλιώς δεν μας βλέπω να τη βγάζουμε καθαρή. Είναι όντως πάρα πολύ δύσκολα τα πράγματα και, από ό,τι λένε αυτοί που ξέρουν καλά, θα έρθουν ακόμα πιο δύσκολες μέρες. Ελπίζω να βγούμε σώοι, τι να πω;

Οι Ελληνες άντεξαν και σε χειρότερες καταστάσεις, σε ακόμα πιο άγριες περιόδους. Βρήκαν δύναμη να αντισταθούν και να ορθώσουν το ανάστημά τους – να αντέξουν όσα κακά ήρθαν.

Το θέμα είναι να μην παραιτηθείς, να μην παραδώσεις τα όπλα και να μην αφήσεις τις καταστάσεις να σε πάρουν από κάτω. Υπάρχει μεγάλη απογοήτευση. Ενώ δεν έκλεβες, καλείσαι να πληρώσεις για αυτούς που το έκαναν. Πληρώνεις τη νύφη κι ας ήσουν τύπος και υπογραμμός. Και αυτό δεν μπορεί παρά να σε καταβάλλει.

Βλέπεις αυτούς που τα άρπαξαν προκλητικά και μας οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα να έχουν ασυλία, να μην τιμωρούνται. Και λες: γιατί, ρε γαμώτο;

Το θέμα είναι να μην το αφήσεις να σε πάρει από κάτω και να περιμένεις την κατάλληλη στιγμή μέσα από τις εκλογές και την ψήφο σου να δώσεις το δικό σου μήνυμα – να τιμωρήσεις με τον τρόπο σου όλους αυτούς που τα άρπαξαν και που, τώρα που φτάσαμε σε αυτό το σημείο, δεν έχουνε την τσίπα να τα δώσουν πίσω.

Πιστεύουν πολλοί ότι «ταξιδεύουμε» με τον «Τιτανικό» κι ότι από στιγμή σε στιγμή θα πέσουμε σε ένα τεράστιο παγόβουνο και θα βουλιάξουμε. Ανήκεις σε αυτούς ή είσαι αισιόδοξος;

Τα σενάρια που κυκλοφορούν λένε ότι πάμε ολοταχώς για πτώχευση και ότι το ‘11 θα είναι μία πολύ επικίνδυνη χρονιά, στην οποία θα δοκιμαστούμε σκληρά. Πρέπει να αφεθούμε σ’ αυτό και να μην προσπαθήσουμε να γυρίσουμε το πηδάλιο;

Το βλέπεις το… παγόβουνο μπροστά σου, αλλά η μαγκιά είναι να βρεις δύναμη – συνενόχους – τρόπο να στρίψεις το τιμόνι, κι ας είναι δύσκολο…

Να δώσεις δύναμη με την ψήφο σου σε κάποιους που μπορούν να αλλάξουν την πορεία του «Τιτανικού». Γιατί άμα δίνεις το τιμόνι σε αυτούς που ξέρεις ότι σε πάνε κατευθείαν στο παγόβουνο, έχεις το φταίξιμό σου.

Αυτό εύχομαι για το ‘11. Να μετρήσουμε σωστότερα πλέον τα πράγματα, να μη γινόμαστε συνένοχοι στο «έγκλημα», να μη σιωπούμε και να μην αφηνόμαστε στην τρομερή μοιρολατρία που ‘χουν αφεθεί πολλοί. Να την παλέψουμε με όλο μας το είναι.

Μου φαίνεσαι από αυτούς που την… παλεύουν με δύναμη.

Την… παλεύω, πράγματι. Ακόμα και αν ξέρω ότι μας απειλεί… τσουνάμι, εγώ θα συνεχίσω να κολυμπάω με σθένος-πείσμα!

Κάνοντας κωμωδία δίνεις κουράγιο σε πολλούς να έρθουν να «κολυμπήσουν» μαζί σου. Εφτιαξες τρεις κωμωδίες φέτος…

Το έκανα από θέση κι άποψη. Ο κόσμος έχει ανάγκη λίγο να αποδράσει, να ξεσκάσει, να γελάσει, να πάψει έστω και λίγο να προβληματίζεται τόσο.

Ανέβασα λοιπόν στο «Ηβη» το «Ψέμα στο ψέμα» και το «Φωνάζει ο κλέφτης» με δυνατούς θιάσους και με ισχυρό θίασο ανέβασα και τη «Μαύρη κωμωδία» στο «Μουσούρη». Δεν είναι τυχαίο ότι πηγαίνουν τόσο καλά αυτές οι καλοφτιαγμένες κωμωδίες – θέλει να ξεκαρδιστεί ο κόσμος.

Για παλιοκλεφταραίους μιλάει το «Φωνάζει ο κλέφτης», που μοιάζει να είναι πιο επίκαιρο από ποτέ με τόσες κλεψιές, έτσι;

Ετσι ακριβώς. Οταν φωνάζει ο λογιστάκος που παίζει έξοχα ο Γιώργος Καπουτζίδης για τους κλέφτες που τα άρπαξαν, το κοινό δεν σταματά να χειροκροτεί, δίνοντας το μήνυμά του!

Ο Γιώργος κάνει και το «Just the two of us», που κάποια στιγμή είχε στοιχεία ριάλιτι με τις έντονες κόντρες που υπήρξαν. Τι του είπες όταν σου ανακοίνωσε ότι θα παρουσιάσει αυτό το τάλεντ σόου;

Μπράβο, τι να του πω; Το κάνει εξαιρετικά και, όποτε πήγε να ξεφύγει προς το ριάλιτι το σόου, το επανέφερε έξυπνα.

Θα παρουσίαζες ένα τάλεντ σόου αν σου το ζητούσαν;

Ποτέ δεν λέω ποτέ. Μια γρήγορα απάντηση που θα σου ‘δινα είναι ότι δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα κάτι τέτοιο, αλλά ποτέ μη λες ποτέ! Υπήρξαν φορές που είπα ότι δεν πρόκειται να κάνω κάτι και μετά το έκανα. Για αυτό δεν λέω πλέον ποτέ!

Ξέρω ότι αγαπάς πολύ τη μαγειρική. Θα παρουσίαζες τέτοια εκπομπή τώρα που έχουν γίνει και η απόλυτη μόδα ή όχι;

Θα προτιμούσα να ανήκω στην κριτική επιτροπή – να ξέρω να μαγειρεύω τόσο καλά που να ανήκα σε μια τέτοια επιτροπή…

Θα έτρεμαν δηλαδή ο Σκαρμούτσος και οι άλλοι του «Master Chef». Αλήθεια, πώς σου φαίνονται οι «συνάδελφοί» σου;

Εξαιρετικοί. Είναι ένας κι ένας και αποτελούν μεγάλο «ατού» της εκπομπής, που πέτυχε αληθινά. Τους έβλεπα τις προάλλες στην «Ανατροπή» και μου θύμισαν τους τρεις του «50-50» μας. Τρομεροί τύποι και με απίστευτο χιούμορ. Αληθινά απίστευτο!

Δεν μου είπες πώς σου φαίνεται η Ευγενία Μανωλίδου, Πέτρο.

Αυτό που κάνει το κάνει πολύ καλά. Με μέτρο, χωρίς τρέλες, χωρίς εξαλλοσύνες που δεν χώραγαν σε μια τέτοια εκπομπή!

Πολλοί έχουν ζηλέψει το «Νησί». Ανήκεις σε αυτούς ή όχι;

Θα ήθελα πολύ να παίξω σε μια τέτοια καλοφτιαγμένη σειρά, σε μία τόσο ακριβή παραγωγή που υπογράφεται από άξιους συντελεστές. Είναι σημαντικό να γίνονται τέτοιες δουλειές!

Για την ώρα κάνεις το «50-50», ενώ είσαι σε εντατικές πρόβες για το «Χάρολντ και Μοντ» που θα δούμε στο «Μουσούρη» απ’ τα τέλη του μήνα, σε εναλλασσόμενο με τη «Μαύρη Κωμωδία».

Είναι ένα σπουδαίο έργο του Χίγκινς και είμαι πανευτυχής που παίζω σ’ αυτό με την εξαίρετη Αννα Παναγιωτοπούλου και με σκηνοθέτη τον ικανότατο Πέτρο Ζούλια…

Μπορεί οι ήρωες να είναι πέρα από τις ηλικίες μας -εκείνος είναι στα 19 και εκείνη στα 80- αλλά το μήνυμα του έργου είναι ότι η αγάπη και ένας άλλος άνθρωπος μπορούν να σου δώσουν τη δύναμη που χρειάζεσαι να ξεπεράσεις τα αδιέξοδά σου…

Είναι ένα παραμύθι για μεγάλους, με χιούμορ και συγκίνηση!

  • Ξεκινάμε… «50-50»

Τι έγινε με το… θρίλερ «50-50» και με τον δεύτερο κύκλο του;

Δεν υπήρξε κανένα θρίλερ. Γράφτηκαν και ακούστηκαν πάρα πολλά και τα πιο πολλά ήταν απίστευτες φήμες. Μα πώς γίνεται το τόσο να το κάνουν τόοοοοσο; Είναι τρομερό!

Είχε δοθεί πράσινο φως για τον δεύτερο κύκλο και υπήρξαν πολλά «κολλήματα» οικονομικά, και όχι μόνο όπως γράφηκε;

Ηταν να μπούμε για γυρίσματα στις αρχές Δεκέμβρη και οι ανειλημμένες υποχρεώσεις που είχαμε τα καθυστέρησαν λίγο. Αντί για αρχές Δεκέμβρη ξεκινάμε αρχές Γενάρη – στις 3 με 4 του μήνα! Δημιουργήθηκε μια φιλολογία χωρίς κανέναν λόγο.

Είχατε απαράδεκτα συμβόλαια λένε, στα οποία είχαν πολλές απαιτήσεις από σας και εσείς είχατε ελάχιστα δικαιώματα…

Είχαμε κλείσει τα χρήματα και υπήρξαν κάποιες -ελάχιστες- διαφωνίες στα συμβόλαιά μας, αλλά αυτά δεν καταλαβαίνω γιατί αφορούν τον κόσμο.

Συζητήσαμε, προτείνανε και τελικά τα βρήκαμε και μπαίνουμε για γύρισμα. Αυτό μετράει μόνο.

Θα επιμείνω: είπατε, λένε, ότι αν δεν βγει φέτος η σειρά, δεν θα μπορέσετε να μην κάνετε κάτι άλλο την καινούργια χρονιά.

Συζητήσαμε – δεν είπαμε ούτε επιμείναμε! Εμείς μπαίνουμε για γύρισμα και θα θέλαμε να βγει άμεσα η σειρά για να κάνουμε κάτι καινούργιο στον… επόμενο τόνο. Αυτό θέλουμε. Αν όμως το κανάλι την κρατήσει να τη βγάλει του χρόνου ή σε δύο χρόνια, θα μείνουμε άνεργοι;

Οχι βέβαια – και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς. Εμείς δεν μπορούμε να επιβάλουμε πράγματα και ούτε να τα απαιτήσουμε – αυτά είναι βλακείες. Ας βγει όποτε θέλει η σειρά. Σημασία έχει ότι βρισκόμαστε πάλι όλοι μαζί.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ, ΕΘΝΟΣ, 31/12/2010

  • Σαλιέρι στο «Αμαντέους» του Σάφερ, Βέρθερος στο ομώνυμο έργο του Γκαίτε: ο ηθοποιός και σκηνοθέτης υποδέχεται το 2011 με κριτική ματιά και… διπλή δουλειά

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ | Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2010

Η πρεμιέρα του «Βέρθερου» θα τον βρει στις τελικές πρόβες για το «Αμαντέους»: ο Δημήτρης Λιγνάδης μπαίνει δυναμικά στη νέα χρονιά με δύο ρόλους σε δύο παραστάσεις- εκ των οποίων σκηνοθετεί τη μία. Ο ρομαντικός και αυτοκαταστροφικός ήρωας του Γκαίτε θα δώσει τη σκυτάλη στον Σαλιέρι, τον συνθέτη και «αντίπαλο» του Μότσαρτ, στο έργο του Πίτερ Σάφερ «Αμαντέους». Δύο έργα που προετοιμάζονται για να ανεβούν σχεδόν ταυτόχρονα στην Αθήνα του 2011: «Το “Αμαντέους”  γίνεται με καθαρά δική μου πρωτοβουλία καθώς είναι ένα από τα έργα που είχα στο συρτάρι του μυαλού μου και γι΄ αυτό το σκηνοθετώ- αφού βέβαια βρέθηκε ο παραγωγός να το αγκαλιάσει. Για τον “Βέρθερο” ήρθε η πρόταση από τον σκηνοθέτη, που είναι και εικαστικός, ενώ έπαιξε ρόλο και ο καινούργιος χώρος που θα μας φιλοξενήσει» . Και επειδή, όπως ομολογεί, «οι επιθυμίες μου είναι πάντα λίγο ή πολύ μεγαλύτερες από τους φόβους μου», ετοιμάζεται γι΄ αυτή τη διπλή αναμέτρηση.

– Κύριε Λιγνάδη, πώς μαθαίνονται δύο ρόλοι ταυτόχρονα;

«Είναι πολύ δύσκολο. Εγώ όμως βλέπω το θέατρο σαν μια ρομαντική περιπέτεια μέσα στην οποία υπάρχει και η ματαιοδοξία μου. Θεωρώ ότι έχω άκρατη ματαιοδοξία αλλά σε παιδικά επίπεδα. Σαν το παιδί που θέλει όλα τα παιχνίδια αλλά δεν θα τα πάρει- μπορεί να μην πάρει και τίποτε. Θεωρώ τη ματαιοδοξία καύσιμη ύλη. Με καλύπτει και οικονομικά πολλές φορές γιατί το θέατρο είναι η δουλειά μου».

– Πόσο κοντά σε αυτή τη «ρομαντική περιπέτεια» βρίσκεται ο «Βέρθερος»;

«Οταν πρωτοδιάβασα αυτό το κείμενο, σε προεφηβική ηλικία, μου έκανε εντύπωση. Μετά, στην επαναστατική μου ηλικία, αυτά τα θεωρούσα μπούρδες. Μεγαλώνοντας τα βλέπω από άλλη σκοπιά. Βλέπω αυτό το ρομαντικό κείμενο με κριτική ματιά. Ο Βέρθερος είναι σαν το παλιό παιχνίδι. Αλλωστε ο βερθερισμός έγινε ολόκληρο κίνημα. Αν διαβάσεις κάτω από τις γραμμές, βγαίνει όλο αυτό του νέου που “δεν μπορεί” και “θα σκοτωθεί”, “θα κάνει ακρότητες”. Δεν διαφέρει από αυτά που λένε οι νέοι σε κάθε εποχή, ότι “θα καταστρέψω και θα αυτοκαταστραφώ”, “θα πάρω ναρκωτικά” ή “θα σπάσω βιτρίνες”. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο οι σημερινοί νέοι είναι ρομαντικοί. Προσωπικά όλη μου η ζωή έχει να κάνει με τα νιάτα. Συναναστρέφομαι νέους, διδάσκω νέους, διδάσκομαι από νέους, τους αγαπώ πολύ. Απλά το “νέος” δεν είναι αυταπόδεικτο. Εγώ λέω στους μαθητές μου: “Είστε νέοι; Απόδειξη”. Πού είναι η ορμή για το άγνωστο; Πού είναι η αψήφηση του κινδύνου; Πού είναι η περιέργεια για τη γνώση; Αν κάψω τη σημαία και για μένα αυτή δεν σημαίνει τίποτε, τότε… σιγά το δύσκολο!».

– Αρα για ποια επανάσταση μιλούν σήμερα;

«Επαναστατώ σημαίνει θυσιάζω κάτι, ρισκάρω για κάτι. Δεν έχω αντίρρηση με το σπάσιμο των βιτρινών. Ας σπάσω όμως πρώτα την τζαμαρία του δικού μου σπιτιού, δηλαδή του εαυτού μου, και ύστερα να σπάσω και του άλλου. Κάτι πρέπει να χάσω. Πρέπει να πονέσω, να ρισκάρω, να φοβηθώ για να κάνω επανάσταση. Πρέπει να ξεκινά από μέσα μας η επανάσταση. Δεν αγιοποιώ τη γενιά μου, δεν λέω ότι εμείς τα κάναμε καλύτερα».

– Είναι διαφορετικοί οι νέοι σήμερα;

«Κοιτάξτε, και η δική μου γενιά ήταν προβληματική. Ηταν η γενιά που από το κεφάλι και πάνω ήταν αριστερή και από τον λαιμό και κάτω όσο πιο καπιταλιστική γίνεται. Μέσω των μαθητών μου (σ.σ.: διδάσκει θέατρο) βλέπω ότι η καινούργια γενιά είναι πιο απενοχοποιημένη, με πολύ πιο λίγες αγκυλώσεις, πολύ λιγότερα βαρίδια από το παρελθόν, πιο ελεύθερη να εκφραστεί. Αλλά ενώ έχει την ευρύτητα της πληροφόρησης, δεν έχει τη βαθύτητα της γνώσης. Αλλο γνώση, άλλο πληροφορία».

– Ο Σαλιέρι βρίσκεται στον αντίποδα του Βέρθερου;

«Δεν θέλω να τους συγκρίνω. Νομίζω ότι ο Σαλιέρι είναι αρκούντως ρομαντικός. Είναι ένας άνθρωπος που λέει “εγώ σπούδαζα, έγραφα, τα έκανα όλα για τη μουσική” και έρχεται ο Μότσαρτ, δηλαδή ο Θεός, και δίνει το ταλέντο αλλού. Είναι πιο γειωμένος από τον Βέρθερο, αλλά και πάλι…».

– Είναι αδικημένος ο Σαλιέρι;

«Εκανε κακά πράγματα, αλλά στα μεγάλα έργα- και εδώ μιλάμε για μυθοπλασία- οι κακοί έχουν δικαιολογίες. Αλλωστε ο Σαλιέρι δεν κατέστρεψε τον Μότσαρτ, του δυσκόλεψε τη ζωή. Καταλήγει όμως λέγοντας ότι ο Μότσαρτ θα παραμείνει στους αιώνες και εγώ θα είμαι ο προστάτης των μετρίων».

– Τι είναι τελικά το ταλέντο; Η επιβεβαίωση ότι υπάρχει Θεός;

«Αυτό είναι και το θέμα του έργου. Δεν έχω όμως απάντηση. Οσο περνάει ο καιρός τόσο λιγότερο καταλαβαίνω τι είναι ταλέντο. Είναι ένα σύνθετο πράγμα, ένα θεϊκό χάρισμα, βακχικό ή απολλώνειο, είτε βγαίνει από μέσα μας είτε έρχεται σαν έμπνευση. Είναι ένα αβγό που εν δυνάμει θα γίνει κότα και γι΄ αυτό χρειάζεται δουλειά, τύχη… Πιο εύκολα μπορώ να ορίσω τι είναι το ταλέντο να πείθεις ότι έχεις ταλέντο». Ποιος ήταν ο Σαλιέρι

Ο βενετσιάνος συνθέτης, μαέστρος και δάσκαλος μουσικής Αντόνιο Σαλιέρι (1750-1825) ήταν ένας από τους κινητήριους μοχλούς της όπερας του 18ου αιώνα. Δημιουργός κοσμοπολίτης, συνέθεσε όπερες σε τρεις διαφορετικές γλώσσες και βοήθησε στην ανάπτυξη του είδους επηρεάζοντας δεκάδες ομοτέχνους του. Ενόσω ζούσε τα δραματικά έργα του παίζονταν στα θέατρα ολόκληρης της Ευρώπης, ενώ μαθητές του στη Βιέννη υπήρξαν ο Μπετόβεν, ο Σούμπερτ και ο Λιστ. Το ενδιαφέρον για τη μουσική του Σαλιέρι αναπτερώθηκε στα τέλη του περασμένου αιώνα χάρη στην πολυβραβευμένη ταινία του Μίλος Φόρμαν «Αμαντέους» (1984)- βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό του Πίτερ Σάφερ από το 1979, διασκευή του επίσης θεατρικού έργου του Αλεξάντρ Πούσκιν «Μότσαρτ και Σαλιέρι» (1831)- με θεματικό άξονα την καλλιτεχνική αντιπαλότητα του φθασμένου ιταλού μουσικοσυνθέτη με τον νεαρό αυστριακό ομότεχνό του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ.

  • «Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ»
– Η τέχνη παραμένει μια λύση;

«Οτιδήποτε κάνει τον άνθρωπο να σκέφτεται,να αισθάνεται,να ξεφεύγει, να προβληματίζεται,ακόμη και αν αφορά ιδεατούς κόσμους, δεν είναι απλώς απαραίτητο, είναι το ψωμί και το νερό του. Η τέχνη είναι φυσική ανάγκη. Σε δύσκολες εποχές είναι το μεγάλο καταφύγιο. Γι΄ αυτό και θεωρώ ότι η κρίση είναι η τελευταία ευκαιρία που έχουμε στην Ελλάδα… Διότι στην επόμενη ευκαιρία ίσως να μην είμαστε Ελλάδα πια».

– Δεν είναι οικονομική, δηλαδή, η κρίση;

«Τα οικονομικά θα λυθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Τώρα περνάμε κρίση παιδείας. Θυμάμαι την Πατουλίδου που είχε πει το “Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο”. Εγώ από αυτή τη φράση κρατάω το “ρε γαμώτο”. Αν ξαναέρθει η ευμάρεια σε μια Ελλάδα που λέει “good morning”, εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να λυθεί η οικονομική κρίση. Οταν το οποιοδήποτε σύστημα προσπαθεί να κόψει το πιο ζωντανό όργανο του ανθρώπινου σώματος, που είναι η μνήμη, τι άλλο να πω εγώ; Ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη και ας πούμε τις αλήθειες μας. Ο Ολι Ρεν θα λύσει το σύμπτωμα, όχι τη ρίζα του προβλήματος».
  • ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

«Βέρθερος» του Γκαίτε από την ομάδα Βijoux de Κant, σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη, με τον Δημήτρη Λιγνάδη. Παρα-στάσεις από 14 ως 30 Ιανουαρίου 2011 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση.

«Αμαντέους» του Πίτερ Σάφερ, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, με τον ίδιο στον ρόλο του Σαλιέρι και τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη ως Μότσαρτ.

Παραστάσεις στο θέατρο Βρετάνια από τα μέσα Φεβρουαρίου 2011.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artid=375728&dt=31/12/2010#ixzz19gvmRTfV