Χάσαμε τους ανθρώπους με μεγάλη καρδιά

Posted: Δεκέμβριος 23, 2010 in Καραθάνος Νίκος
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 23 Δεκεμβρίου 2010

Ο Νίκος Καραθάνος σκηνοθετεί στην Κεντρική Σκηνή τού Εθνικού Θεάτρου το αριστούργημα του Εντμόν Ροστάν «Σιρανό ντε Μπερζεράκ» κρατώντας ο ίδιος τον ομώνυμο σπουδαίο ρόλο. Η λέξη που επαναλαμβάνει διαρκώς και με έμφαση είναι μια μετοχή: «ρισκάροντας».

Είκοσι ένας... νοματαίοι στον «Σιρανό» κάνουν «όλα αυτά που δεν μπορούμε. Τα πάντα! Χορεύουμε, τραγουδάμε... Είμαστε ο εαυτός μας»,  λέει ο Ν. Καραθάνος

Είκοσι ένας… νοματαίοι στον «Σιρανό» κάνουν «όλα αυτά που δεν μπορούμε. Τα πάντα! Χορεύουμε, τραγουδάμε… Είμαστε ο εαυτός μας», λέει ο Ν. Καραθάνος «Εχω προβληματιστεί πολύ αν πρέπει η πολιτική σου θέση και αντίδραση να διοχετεύεται μες στις παραστάσεις», λέει. «Με το καλλιτεχνικό έργο σου αντιδράς σε ένα καταστημένο; Δεν το πιστεύω καθόλου. Ανεβάσαμε το «Σιρανό» εκθέτοντας εγώ και οι συνάδελφοί μου τον εαυτό μας δημόσια. Θέλοντας πρώτα απ’ όλα να δείξουμε ποιοι είμαστε εμείς. Δηλαδή, παίζουμε ένα κλασικό κείμενο όντας ο ίδιος ο εαυτός μας».

– Οταν λέτε ότι είστε ο εαυτός σας, πώς το εννοείτε;

«Να είσαι το τρυφερό σου βάθος και όχι το κακομαθημένο σου Εγώ, όπως λέει ο Ράμφος. Μια μικρή προσπάθεια γίνεται για να χτυπήσεις τον εγωισμό μέσα σου. Αυτό είναι από μόνο του κάτι πολιτικό. Ξεκινώ, δηλαδή, κάνοντας πρώτα κάτι για μένα, που μπορεί μετά να αφορά και τους άλλους. Οπότε θα δείτε τον Νίκο, εμένα, που κάνει τον Σιρανό, τη Λένα (Κιτσοπούλου) που κάνει τη Ρωξάνη, τον Αγγελο (Παπαδημητρίου) που κάνει τον Ντε Γκις. Είμαστε εμείς που διατρέχουμε μια ιστορία».

– Μια πασίγνωστη ιστορία αγάπης και ποίησης, που σήμερα όμως, με όσα συμβαίνουν γύρω μας, αναρωτιέμαι αν όντως μάς αφορά.

«Μας αφορά; Τι είναι αυτά τα γούστα; Με αφορά! Ηρεμήστε, παιδιά! Αφήστε τα έργα αυτά να είναι αυτά που είναι και κοιτάξτε εμάς. Κάτι που διασώζεται στο χρόνο και φτάνει χέρι με χέρι σε εμάς, σίγουρα κάτι έχει».

– Τι έχει ο «Σιρανό», λοιπόν;

«Είναι ένα σπουδαίο έργο. Ενα επικό έργο. Είναι η ιστορία μιας ολόκληρης ζωής σε 15σύλλαβο. Ενα ποίημα γεμάτο δράση, έρωτα, θάνατο, τα πάντα. Ο,τι έχει και η ζωή μας. Γι’ αυτό αντέχει και αρέσει».

– Εχει και πολιτική.

«Αλίμονο! Εχει ένα μονόλογο ο Σιρανό, έναν φοβερό καταπέλτη για το πώς θέλει να ζήσει. Τα κλοτσάει όλα. Και λέει «να ανέβω μόνος», «να μη χρωστώ τίποτα σε κανένα». Το έργο εμπεριέχει την έννοια της αρετής του άνδρα και της γυναίκας, το πώς θέλουν να ζήσουν. Κάτι που έχουν τα παλιά έργα, εκεί οι ήρωες διάλεγαν. Ολη η ιστορία, όλος ο αγώνας ήτανε «πώς θέλω να ζήσω». Σήμερα είμαστε μικρότεροι απ’ αυτό. Δεν διαλέγουμε πλέον πώς θέλουμε να ζήσουμε. Μεγάλωσα με ιστορίες ανθρώπων που ήταν ένα βιβλίο, ένα έργο ολόκληρο. Μη ρωτάτε, επομένως, αν μας αφορά το έργο ή όχι σήμερα».

– Πώς συστήνετε τον ήρωα με το μεγάλο… ελάττωμα, ένα δεινό στιχοπλόκο και γενναίο ιππότη;

«Ως έναν υπέροχο άνθρωπο με μεγάλη καρδιά. Αν μπορούσε, θα την είχε έξω από το σώμα την καρδιά. Στην περίπτωσή του λες: «τι χαρακτήρας!». Βλέποντάς τον ολόγυμνο, πώς σκέφτεται, πώς μιλά, πώς χρησιμοποιεί το πνεύμα και την καρδιά του. Σπάνιο πράγμα. Και στέκεσαι «προσοχή» μπροστά στο καθαρό αυτό πνεύμα. Κάπου έχει θαφτεί στην καθημερινή ζωή μας αυτός ο άνθρωπος. Κάνουμε κι εμείς ό,τι κάνουμε, μπας και βλαστήσει κανένας!».

– Η παράστασή σας πού οδηγεί το έργο;

«Είμαστε 21 νοματαίοι στη σκηνή, έχοντας πάρει πολλά ρίσκα. Οι μισοί ηθοποιοί παίζουν μουσική και φτιάχνουν μια ορχήστρα. Δεν ήξεραν μουσική αλλά έμαθαν. Κάνουμε όλα αυτά που δεν μπορούμε. Χορεύουμε, τραγουδάμε. Κάνουμε τα πάντα. Πολύ απλά και ονειρικά και εντελώς δικά μας είναι όλα».

– Αισθάνεστε να προχωράτε στο θέμα της σκηνοθεσίας, με τον Ροστάν;

«Οχι. Αυτά είναι για αργότερα. Τώρα προχωράω στο θέμα συνεργασία. Είναι μεγάλο στοίχημα το να συνεννοηθείς με τόσους ανθρώπους. Ενα μεγάλο στοίχημα είναι και η ίδια η παράσταση. Εμπεριέχει μια τρομερή περιέργεια: πώς θα «ακουμπάει» στο κοινό ώστε να είναι κάτι ζωντανό. Δεν κάνουμε κάτι ούτε τόσο αυστηρά αισθητικό ούτε ελεγμένο επαγγελματικά, για να έχουμε εξασφαλισμένη επιτυχία. Ρισκάρουμε».

– Πώς βιώνετε την κρίση;

«Οπως όλοι. Σαν ένας απλός άνθρωπος. Και όπως κάθε συμπολίτης μου, την έχω αισθανθεί και στην τσέπη. Και από το στάδιο της οργής κατέληξα στο φόβο».

– Τι φοβάστε;

«Το ότι απλώς φοβάμαι και δεν ρίχνω κλοτσιά. Σαν κάποιος να μας έβαλε τις φωνές και καθόμαστε και τον ακούμε στη γωνίτσα φοβισμένοι. Ζηλεύεις τους Ιρλανδούς, που φωνάζουν «έξω». Ζηλεύεις τους νέους στην Αγγλία που θέλουν να τα αλλάξουν όλα. Να δώσουμε ξύλο! Υγεία είναι! Οπως και οι γονείς μας, που όταν ήμασταν μικροί τσακώνονταν κι έπεφτε και ξύλο. Κι όμως, αγαπιούνταν και θέλανε να ζούνε μαζί».

– Πιστεύετε ότι θα βγούμε σύντομα απ’ την κρίση;

«Οχι. Το τούνελ είμαστε εμείς. Είμαστε μια μικρή χώρα, όπου αυτοί που έκλεψαν είναι ανάμεσά μας. Είναι συγγενείς μας, που κάθονται και ζουν πάνω στα κλεμμένα. Ισως οι νεότεροι αλλάξουν τα πράγματα με έναν τρόπο που δεν φανταζόμαστε. Δεν πιστεύω στα προγράμματα και τα μνημόνια. Ζωή είναι. Με τρόικες και μνημόνια δεν υπάρχει περίπτωση να πας μπροστά ως χώρα». *

info: Μετάφραση Λουίζας Μητσάκου, μουσική Κορνήλιου Σελαμσή, σκηνικά- κοστούμια Ελλης Παπαγεωργακοπούλου. Παίζουν: Νίκος Καραθάνος, Λένα Κιτσοπούλου, Χρήστος Λούλης, Κοσμάς Φοντούκης, Αγγελος Παπαδημητρίου, Τζίνα Θλιβέρη, Γιάννης Κότσιφας, Αγορίτσα Οικονόμου, Γαλήνη Χατζηπασχάλη κ.ά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s