Δάνης Κατρανίδης: ««Ο έρωτας είναι η ‘τιμωρία’ μας που δεν μπορούμε να ζούμε μόνοι»

Posted: Δεκέμβριος 22, 2010 in Κατρανίδης Δάνης

Μαζί με τον Δ. Κατρανίδη παίζει η Χρύσα Παπά στο έργο του Ουίλιαμ Γκίμπσον.
  • συνέντευξη στη Χάιδω Σκανδύλα
  • Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ|ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Μιλά με αργό, συγκροτημένο και σίγουρο τρόπο. Με αντίστοιχα συγκροτημένα και και σίγουρα βήματα χάραξε την πορεία του στο θέατρο. Κι αν έχει γοητεύσει μέσα από τον τηλεοπτικό ρόλο του ισχυρού του Πέτρου Ρούσσου, ο Δάνης Κατρανίδης παραμένει ένας άνθρωπος ταγμένος στο θέατρο. Αυτήν τη σεζόν μας προσκαλεί στο «Παιχνίδι της μοναξιάς» του Ουίλιαμ Γκίμπσον, μία ερωτική ιστορία τόσο πραγματική που θα μπορούσε να είναι η δική μας…

Αν δεν κάνω λάθος δεν είναι η πρώτη σας αναμέτρηση με αυτό το κείμενο. Τι σας έκανε να επιστρέψετε λοιπόν σε αυτό;

Μερικές φορές αισθάνεσαι την ανάγκη να επιστρέψεις σε ένα θεατρικό έργο με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει αυτό στις ανθρώπινες σχέσεις – έχεις την ανάγκη να αποδείξεις στον εαυτό σου και στον άλλον ότι αξίζει να δοθεί μία συνέχεια. «Το παιχνίδι της μοναξιάς» πραγματεύεται το θέμα των ανθρώπινων σχέσεων. Μπορεί να αλλάζουν οι οικονομικές ή ακόμη οι κοινωνικές συνθήκες, αλλά οι άνθρωποι συνεχίζουμε να έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Ο καθένας μας θέλει να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του μέσα από την ύπαρξη του άλλου, έχει την ανάγκη να αγαπάει και να αγαπιέται

Στη συγκεκριμένη παράσταση συνεργάζομαι με τη Χρύσα Παπά, μία ηθοποιό που γνώρισα στα γυρίσματα της σειράς «Τα μυστικά της Εδέμ». Είχαμε τόσο καλή σχέση, αναπτύχθηκε μεταξύ μας τέτοια χημεία που θελήσαμε να προχωρήσουμε αυτήν τη συνεργασία. Από την άλλη, εγώ είχα ξαναπαίξει το συγκεκριμένο ρόλο στο παρελθόν. Όμως αυτήν η παράσταση είναι δοσμένη μέσα από τη δική μου ματιά, καθώς έχω κάνει την απόδοση του κειμένου και τη σκηνοθεσία. Κουβαλάει λοιπόν, τις δικές μου εμπειρίες, σκέψεις, προβληματισμούς, τρόπους θεώρησης των πραγμάτων. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα τελείως διαφορετικό έργο, πιο σύγχρονο, πιο άγριο.

Το έργο αφηγείται μία ιστορίας πάλης ανάμεσα στα δύο φύλα;

Δεν υπάρχει καμία πάλη. Οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα είναι αυτές που κάνουν και πιο ενδιαφέρουσα τη συνάντηση τους, έτσι δεν είναι; Ο χαρακτήρας που υποδύομαι στο έργο είναι ένας εσωστρεφής, λιγότερο εκδηλωτικός άνδρας που θέλει να δείξει ότι μπορεί να προσφέρει, ότι είναι δυνατός. Η γυναίκα είναι πιο γενναιόδωρη, δεν τη νοιάζει τι θα κερδίσει και τι θα χάσει, εκφράζεται, λέει αυτό που νιώθει, προσφέρει στη σχέση. Μαθαίνει σιγά σιγά μέσα από αυτήν να ζητάει, να διεκδικεί. Όταν οι ανάγκες του ενός έρχονται να συμπληρώσουν τις ανάγκες του άλλου, οι άνθρωποι μένουν μαζί

Και ο κόσμος – το κοινό – από την πλευρά του αναγνωρίζει τον εαυτό του σε αυτό το ζευγάρι…

Ξέρεις, κάθε μέρα μετά την παράσταση, έρχονται και μας βρίσκουν ζευγάρια ή παρέες από 15-16 ετών έως 75 ετών ή ό,τι ηλικία μπορείτε να βάλετε με το νου σας, που μας λένε συγκινημένοι αυτό ακριβώς: ότι είδαν τη ζωή τους, τον εαυτό τους, τον σύντροφο τους στη σκηνή. Είναι από τις παραστάσεις που δεν υπάρχει περίπτωση να φύγεις κάποιος χωρίς να έχει δει κάτι από τον εαυτό του και τη ζωή του πάνω στο σανίδι. Το φινάλε του έργου γίνεται η αρχή του έργου της ζωής του θεατή.

 

Ερωτευόμαστε επειδή φοβόμαστε τη μοναξιά ή συμβιβαζόμαστε σε κάτι λιγότερο από έρωτα επειδή φοβόμαστε τη μοναξιά;

Ο έρωτας είναι η «τιμωρία» μας που δεν μπορούμε να ζούμε μόνοι. Ο έρωτας είναι, όμως, και αναζωογονητικός. Κανείς δεν μπορεί να κλείσει την πόρτα του σε αυτόν.

Εσείς φοβάστε τη μοναξιά

Όχι βέβαια, δε χρειάστηκε ποτέ. Κι όσες φορές έχει χρειαστεί, μέσα από τη μοναχικότητα μου συναντώ και γνωρίζω καλύτερα τον ίδιο τον εαυτό μου.

Πόσο δύσκολος, προκλητικός ή απελευθερωτικός ενδεχομένως είναι ο διπλός ρόλος της σκηνοθεσίας και της ηθοποιίας για έναν καλλιτέχνη;

Επικίνδυνη ισορροπία. Απαιτεί γνώση, ετοιμότητα και γενναιοδωρία, με την έννοια ότι δεν πρέπει να ξεχνάς πότε είσαι σκηνοθέτης και πότε είσαι ηθοποιός. Δεν πρέπει να χάσεις την αίσθηση του μέτρου. Μπορεί να αισθάνεσαι έτοιμος και ικανός να σκηνοθετήσεις ένα έργο, ενώ για κάποιο άλλο η σκηνοθεσία να λειτουργεί πάνω σου διαλυτικά, και να μην μπορείς να διατηρήσεις την απαραίτητη ισορροπία. Ο ηθοποιός δεν πρέπει να παρασύρεται από τη διάθεση της βραδιάς.

Το κοινό μπορεί να παρασύρει τον ηθοποιό;

Όχι, δεν πρέπει να τον παρασύρει. Ο ηθοποιός πρέπει να παρασύρει τον ηθοποιό όχι το αντίστροφο. Αν κάνεις τα χατίρια του κοινού, έχεις χάσει το ρόλο και γίνεσαι γελωτοποιός. Γίνεται αρένα πια η σκηνή. Αποδομείται ο ηθοποιός, απαξιώνεται η σχέση με το κοινό.

INFO Ο Δάνης Κατρανίδης και η Χρύσα Παπά πρωταγωνιστούν στη παράσταση «Το παιχνίδι της μοναξιάς» που φιλοξενείται στο θέατρο «Εγνατία» (Πατρ. Ιωακείμ 1, πίσω από τον Ι. Ν. Αγ. Σοφίας, τηλ. 2310/225.172)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s