Αλεξάνδρα Λαδικού: «Δε θα ξεχάσω ποτέ το »Καληνύχτα» του Ανδρέα»

Posted: Δεκέμβριος 22, 2010 in Λαδικού Αλεξάνδρα

«Πρέπει να αφήνουμε χώρο στους νεότερους» λέει χααρκτηριστικάς η καταξιωμένη ηθοποιός.
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΝΔΥΛΑ, Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Μία επιβλητική και συνάμα γοητευτική παρουσία τόσο επί σκηνής όσο και διά ζώσης, η Αλεξάνδρα Λαδικού έχει διαγράψει μία πορεία στο θέατρο και στον κινηματογράφο που πολλοί θα ζήλευαν. Στη Θεσσαλονίκη είχαμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε σε πολλές παραστάσεις -με πιο πρόσφατη αυτήν του ΚΘΒΕ πριν από τρία χρόνια. Επιστρέφει, λοιπόν, αυτές τις μέρες στην πόλη που θεωρεί δική της, όπως εκμυστηρεύτηκε στον «ΑτΚ», με μία παράσταση που έμελλε να είναι και η τελευταία σκηνοθετική δουλειά για το σπουδαίο θεατράνθρωπο Ανδρέα Βουτσινά. Ο λόγος για το έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν», το οποίο κάνει πρεμιέρα την ημέρα των Χριστουγέννων στο «Αριστοτέλειον». Η υπόθεση του έργου αφορά μία δυναμική γυναίκα, με μυστικά από το παρελθόν και με μία κόρη με την οποία έρχεται σε σύγκρουση. Η διακεκριμένη ηθοποιός μας μίλησε για τη διαχρονικότητα του έργου, την ανάγκη οι μεγαλύτεροι να κάνουν χώρο στη νέα γενιά, αλλά και το «γλυκό της Ανδρέα», όπως τον αποκαλεί.

Η ηλικία του έργου «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» ξεπερνά τον αιώνα, κι όμως συνεχίζει να παίζεται και να συγκινεί. Ποιο είναι το στοιχείο που εγγυάται τη διαχρονικότητα ενός έργου;

Το έργο έχει πολλές αναγνώσεις. Εχει γραφτεί το 1893 κι όμως διαπραγματεύεται ζητήματα τόσο σύγχρονα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τότε είχε λογοκριθεί και χρειάστηκαν να περάσουν 15 χρόνια προκειμένου να ανεβεί για πρώτη φορά στο «σανίδι». Πρόκειται για μία καταγγελία της ηθικής παρακμής και της διαφθοράς, που ο συγγραφέας του έβλεπε γύρω του εκείνη την εποχή, και φυσικά δε λείπει ούτε από την εποχή μας. Η κυρία Γουόρεν κρύβει από την κόρη της την αλήθεια για το πώς απέκτησε περιουσία και κατέληξε να γίνει μία πλούσια και ισχυρή γυναίκα. Η Βιβή, η κόρη της, την οποία υποδύεται η Βάσια Παναγοπούλου, συγκρούεται μαζί της, καθώς καταλαβαίνει ότι η επιχείρηση με τους οίκους ανοχής που είχε στήσει η μητέρα της συνεχίζει να υφίσταται. Η λατρεία του χρήματος αλλά και η κοινωνική υποκρισία στηλιτεύονται στην παράσταση.

Το χάσμα των γενεών είναι κάτι που θίγεται στο έργο;

Ναι, φυσικά. Ο χώρος και ο χρόνος είναι δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Μπορεί να φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, αλλά δεν είναι. Κάθε εξέλιξη, ακόμη και η πιο απλή, τεχνολογική, επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητά μας. Αλίμονο αν δεν υπήρχε το χάσμα των γενεών. Γενικότερα, πιστεύω ότι όλοι μας οφείλουμε να κάνουμε χώρο στη νέα γενιά. Κι όμως, πολλοί από εμάς δεν το κάνουμε. Και αναφέρομαι σε όλα τα επαγγέλματα, όχι μόνο στους ηθοποιούς.

Πάντως, στην παράστασή σας υπάρχει… εκπροσώπηση από κάθε γενιά. Ετσι δεν είναι;

Ναι και πραγματικά περνάμε πολύ όμορφα. Συνεννοούμαστε μεταξύ μας και πιστεύω ότι το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Δεν πρόκειται, φυσικά, για την πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με τη Βάσια. Είχαμε συναντηθεί σε μία παράσταση του ΚΘΒΕ και από την πρώτη στιγμή εκτίμησε πολύ η μία την άλλη. Νομίζω ότι και οι δυο μας έχουμε αυτήν τη γενναιοδωρία του να αφήνουμε χώρο στον άλλον και να μην ανταγωνιζόμαστε τη συνάδελφο εις βάρος της συνολικής δουλειάς.

Μυστικά και ψέματα. Αυτά κατατρέχουν την κ. Γουόρεν. Πόσο αναπόφευκτα είναι στη ζωή μας;

Σε όλους μας συμβαίνουν άσχημα πράγματα στη ζωή. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό. Ομως το πώς χειριζόμαστε μία δυσάρεστη ή μία τραγική, ακόμη, κατάσταση αυτό είναι στο χέρι μας. Να μπορείς να δεις κατάματα την αλήθεια, αυτό είναι το ζητούμενο.

  • Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΒΟΥΤΣΙΝΑ

Κάθε βράδυ που έφευγε από το θέατρο, θυμάμαι τον τρόπο με τον οποίο μου έλεγε «Καληνύχτα, Αλεξάνδρα μου». Με μια λατρεία… Αυτό θυμάμαι τόσο έντονα τώρα, αυτήν τη λατρεία. Είναι αυτό που έχει «γράψει» πιο έντονα στην ψυχή μου από αυτήν την τελευταία περίοδο της ζωής του.

Εχουμε συνεργαστεί πάρα πολλές φορές με τον Βουτσινά. Από τη δεκαετία του ’80, που γνωριστήκαμε, έως και λίγο πριν φύγει. «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» είναι το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε. Μ’ αυτήν την έννοια, λοιπόν, πρόκειται για μία παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη του.

Ηταν πολύ βαριά άρρωστος, όμως είχε τέτοια ψυχική δύναμη! Το τελευταίο χρονικό διάστημα της αρρώστιας του αφιέρωνε περισσότερο καιρό στη σύνθεση. Χρειαζόταν ο ίδιος πολύ περισσότερο χρόνο για να αισθανθεί ασφαλής με το αποτέλεσμα, εξαιτίας της έλλειψης δυνάμεων. Ομως ήταν τόσο ευσυνείδητος, που ήθελε να είναι βέβαιος για την παράσταση και σκεφτόταν πολύ τις διάφορες σκηνικές λύσεις που πρότεινε.

Σκορπίσαμε -ο γιος του, ο Μάριος, δηλαδή, απλώς ήμουν κι εγώ μαζί τους- τη στάχτη του πάνω από την Επίδαυρο, όπως ήταν και η τελευταία του επιθυμία. Ομως, πιστεύω ότι το έργο του και η μνήμη του συνεχίζουν να ζουν και να μεταδίδονται στις επόμενες γενιές μέσα από το γιο του, τις παραστάσεις που ανεβαίνουν στη θεατρική σκηνή που φέρει το όνομά του στην Αθήνα και τη Σχολή Θεάτρου «Ανδρέας Βουτσινάς» στη Θεσσαλονίκη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s