Αρχείο για 22 Δεκεμβρίου, 2010

«Πρέπει να αφήνουμε χώρο στους νεότερους» λέει χααρκτηριστικάς η καταξιωμένη ηθοποιός.
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΝΔΥΛΑ, Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Μία επιβλητική και συνάμα γοητευτική παρουσία τόσο επί σκηνής όσο και διά ζώσης, η Αλεξάνδρα Λαδικού έχει διαγράψει μία πορεία στο θέατρο και στον κινηματογράφο που πολλοί θα ζήλευαν. Στη Θεσσαλονίκη είχαμε την ευκαιρία να την απολαύσουμε σε πολλές παραστάσεις -με πιο πρόσφατη αυτήν του ΚΘΒΕ πριν από τρία χρόνια. Επιστρέφει, λοιπόν, αυτές τις μέρες στην πόλη που θεωρεί δική της, όπως εκμυστηρεύτηκε στον «ΑτΚ», με μία παράσταση που έμελλε να είναι και η τελευταία σκηνοθετική δουλειά για το σπουδαίο θεατράνθρωπο Ανδρέα Βουτσινά. Ο λόγος για το έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σο «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν», το οποίο κάνει πρεμιέρα την ημέρα των Χριστουγέννων στο «Αριστοτέλειον». Η υπόθεση του έργου αφορά μία δυναμική γυναίκα, με μυστικά από το παρελθόν και με μία κόρη με την οποία έρχεται σε σύγκρουση. Η διακεκριμένη ηθοποιός μας μίλησε για τη διαχρονικότητα του έργου, την ανάγκη οι μεγαλύτεροι να κάνουν χώρο στη νέα γενιά, αλλά και το «γλυκό της Ανδρέα», όπως τον αποκαλεί.

Η ηλικία του έργου «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» ξεπερνά τον αιώνα, κι όμως συνεχίζει να παίζεται και να συγκινεί. Ποιο είναι το στοιχείο που εγγυάται τη διαχρονικότητα ενός έργου;

Το έργο έχει πολλές αναγνώσεις. Εχει γραφτεί το 1893 κι όμως διαπραγματεύεται ζητήματα τόσο σύγχρονα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι τότε είχε λογοκριθεί και χρειάστηκαν να περάσουν 15 χρόνια προκειμένου να ανεβεί για πρώτη φορά στο «σανίδι». Πρόκειται για μία καταγγελία της ηθικής παρακμής και της διαφθοράς, που ο συγγραφέας του έβλεπε γύρω του εκείνη την εποχή, και φυσικά δε λείπει ούτε από την εποχή μας. Η κυρία Γουόρεν κρύβει από την κόρη της την αλήθεια για το πώς απέκτησε περιουσία και κατέληξε να γίνει μία πλούσια και ισχυρή γυναίκα. Η Βιβή, η κόρη της, την οποία υποδύεται η Βάσια Παναγοπούλου, συγκρούεται μαζί της, καθώς καταλαβαίνει ότι η επιχείρηση με τους οίκους ανοχής που είχε στήσει η μητέρα της συνεχίζει να υφίσταται. Η λατρεία του χρήματος αλλά και η κοινωνική υποκρισία στηλιτεύονται στην παράσταση.

Το χάσμα των γενεών είναι κάτι που θίγεται στο έργο;

Ναι, φυσικά. Ο χώρος και ο χρόνος είναι δύο έννοιες άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Μπορεί να φαίνονται άσχετες μεταξύ τους, αλλά δεν είναι. Κάθε εξέλιξη, ακόμη και η πιο απλή, τεχνολογική, επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητά μας. Αλίμονο αν δεν υπήρχε το χάσμα των γενεών. Γενικότερα, πιστεύω ότι όλοι μας οφείλουμε να κάνουμε χώρο στη νέα γενιά. Κι όμως, πολλοί από εμάς δεν το κάνουμε. Και αναφέρομαι σε όλα τα επαγγέλματα, όχι μόνο στους ηθοποιούς.

Πάντως, στην παράστασή σας υπάρχει… εκπροσώπηση από κάθε γενιά. Ετσι δεν είναι;

Ναι και πραγματικά περνάμε πολύ όμορφα. Συνεννοούμαστε μεταξύ μας και πιστεύω ότι το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Δεν πρόκειται, φυσικά, για την πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με τη Βάσια. Είχαμε συναντηθεί σε μία παράσταση του ΚΘΒΕ και από την πρώτη στιγμή εκτίμησε πολύ η μία την άλλη. Νομίζω ότι και οι δυο μας έχουμε αυτήν τη γενναιοδωρία του να αφήνουμε χώρο στον άλλον και να μην ανταγωνιζόμαστε τη συνάδελφο εις βάρος της συνολικής δουλειάς.

Μυστικά και ψέματα. Αυτά κατατρέχουν την κ. Γουόρεν. Πόσο αναπόφευκτα είναι στη ζωή μας;

Σε όλους μας συμβαίνουν άσχημα πράγματα στη ζωή. Δεν μπορούμε να το αποφύγουμε αυτό. Ομως το πώς χειριζόμαστε μία δυσάρεστη ή μία τραγική, ακόμη, κατάσταση αυτό είναι στο χέρι μας. Να μπορείς να δεις κατάματα την αλήθεια, αυτό είναι το ζητούμενο.

  • Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΒΟΥΤΣΙΝΑ

Κάθε βράδυ που έφευγε από το θέατρο, θυμάμαι τον τρόπο με τον οποίο μου έλεγε «Καληνύχτα, Αλεξάνδρα μου». Με μια λατρεία… Αυτό θυμάμαι τόσο έντονα τώρα, αυτήν τη λατρεία. Είναι αυτό που έχει «γράψει» πιο έντονα στην ψυχή μου από αυτήν την τελευταία περίοδο της ζωής του.

Εχουμε συνεργαστεί πάρα πολλές φορές με τον Βουτσινά. Από τη δεκαετία του ’80, που γνωριστήκαμε, έως και λίγο πριν φύγει. «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν» είναι το τελευταίο έργο που σκηνοθέτησε. Μ’ αυτήν την έννοια, λοιπόν, πρόκειται για μία παράσταση αφιερωμένη στη μνήμη του.

Ηταν πολύ βαριά άρρωστος, όμως είχε τέτοια ψυχική δύναμη! Το τελευταίο χρονικό διάστημα της αρρώστιας του αφιέρωνε περισσότερο καιρό στη σύνθεση. Χρειαζόταν ο ίδιος πολύ περισσότερο χρόνο για να αισθανθεί ασφαλής με το αποτέλεσμα, εξαιτίας της έλλειψης δυνάμεων. Ομως ήταν τόσο ευσυνείδητος, που ήθελε να είναι βέβαιος για την παράσταση και σκεφτόταν πολύ τις διάφορες σκηνικές λύσεις που πρότεινε.

Σκορπίσαμε -ο γιος του, ο Μάριος, δηλαδή, απλώς ήμουν κι εγώ μαζί τους- τη στάχτη του πάνω από την Επίδαυρο, όπως ήταν και η τελευταία του επιθυμία. Ομως, πιστεύω ότι το έργο του και η μνήμη του συνεχίζουν να ζουν και να μεταδίδονται στις επόμενες γενιές μέσα από το γιο του, τις παραστάσεις που ανεβαίνουν στη θεατρική σκηνή που φέρει το όνομά του στην Αθήνα και τη Σχολή Θεάτρου «Ανδρέας Βουτσινάς» στη Θεσσαλονίκη.

Μαζί με τον Δ. Κατρανίδη παίζει η Χρύσα Παπά στο έργο του Ουίλιαμ Γκίμπσον.
  • συνέντευξη στη Χάιδω Σκανδύλα
  • Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ|ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Μιλά με αργό, συγκροτημένο και σίγουρο τρόπο. Με αντίστοιχα συγκροτημένα και και σίγουρα βήματα χάραξε την πορεία του στο θέατρο. Κι αν έχει γοητεύσει μέσα από τον τηλεοπτικό ρόλο του ισχυρού του Πέτρου Ρούσσου, ο Δάνης Κατρανίδης παραμένει ένας άνθρωπος ταγμένος στο θέατρο. Αυτήν τη σεζόν μας προσκαλεί στο «Παιχνίδι της μοναξιάς» του Ουίλιαμ Γκίμπσον, μία ερωτική ιστορία τόσο πραγματική που θα μπορούσε να είναι η δική μας…

Αν δεν κάνω λάθος δεν είναι η πρώτη σας αναμέτρηση με αυτό το κείμενο. Τι σας έκανε να επιστρέψετε λοιπόν σε αυτό;

Μερικές φορές αισθάνεσαι την ανάγκη να επιστρέψεις σε ένα θεατρικό έργο με τον ίδιο τρόπο που συμβαίνει αυτό στις ανθρώπινες σχέσεις – έχεις την ανάγκη να αποδείξεις στον εαυτό σου και στον άλλον ότι αξίζει να δοθεί μία συνέχεια. «Το παιχνίδι της μοναξιάς» πραγματεύεται το θέμα των ανθρώπινων σχέσεων. Μπορεί να αλλάζουν οι οικονομικές ή ακόμη οι κοινωνικές συνθήκες, αλλά οι άνθρωποι συνεχίζουμε να έχουμε τις ίδιες ανάγκες. Ο καθένας μας θέλει να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του μέσα από την ύπαρξη του άλλου, έχει την ανάγκη να αγαπάει και να αγαπιέται

Στη συγκεκριμένη παράσταση συνεργάζομαι με τη Χρύσα Παπά, μία ηθοποιό που γνώρισα στα γυρίσματα της σειράς «Τα μυστικά της Εδέμ». Είχαμε τόσο καλή σχέση, αναπτύχθηκε μεταξύ μας τέτοια χημεία που θελήσαμε να προχωρήσουμε αυτήν τη συνεργασία. Από την άλλη, εγώ είχα ξαναπαίξει το συγκεκριμένο ρόλο στο παρελθόν. Όμως αυτήν η παράσταση είναι δοσμένη μέσα από τη δική μου ματιά, καθώς έχω κάνει την απόδοση του κειμένου και τη σκηνοθεσία. Κουβαλάει λοιπόν, τις δικές μου εμπειρίες, σκέψεις, προβληματισμούς, τρόπους θεώρησης των πραγμάτων. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα τελείως διαφορετικό έργο, πιο σύγχρονο, πιο άγριο.

Το έργο αφηγείται μία ιστορίας πάλης ανάμεσα στα δύο φύλα;

Δεν υπάρχει καμία πάλη. Οι διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα είναι αυτές που κάνουν και πιο ενδιαφέρουσα τη συνάντηση τους, έτσι δεν είναι; Ο χαρακτήρας που υποδύομαι στο έργο είναι ένας εσωστρεφής, λιγότερο εκδηλωτικός άνδρας που θέλει να δείξει ότι μπορεί να προσφέρει, ότι είναι δυνατός. Η γυναίκα είναι πιο γενναιόδωρη, δεν τη νοιάζει τι θα κερδίσει και τι θα χάσει, εκφράζεται, λέει αυτό που νιώθει, προσφέρει στη σχέση. Μαθαίνει σιγά σιγά μέσα από αυτήν να ζητάει, να διεκδικεί. Όταν οι ανάγκες του ενός έρχονται να συμπληρώσουν τις ανάγκες του άλλου, οι άνθρωποι μένουν μαζί

Και ο κόσμος – το κοινό – από την πλευρά του αναγνωρίζει τον εαυτό του σε αυτό το ζευγάρι…

Ξέρεις, κάθε μέρα μετά την παράσταση, έρχονται και μας βρίσκουν ζευγάρια ή παρέες από 15-16 ετών έως 75 ετών ή ό,τι ηλικία μπορείτε να βάλετε με το νου σας, που μας λένε συγκινημένοι αυτό ακριβώς: ότι είδαν τη ζωή τους, τον εαυτό τους, τον σύντροφο τους στη σκηνή. Είναι από τις παραστάσεις που δεν υπάρχει περίπτωση να φύγεις κάποιος χωρίς να έχει δει κάτι από τον εαυτό του και τη ζωή του πάνω στο σανίδι. Το φινάλε του έργου γίνεται η αρχή του έργου της ζωής του θεατή.

 

Ερωτευόμαστε επειδή φοβόμαστε τη μοναξιά ή συμβιβαζόμαστε σε κάτι λιγότερο από έρωτα επειδή φοβόμαστε τη μοναξιά;

Ο έρωτας είναι η «τιμωρία» μας που δεν μπορούμε να ζούμε μόνοι. Ο έρωτας είναι, όμως, και αναζωογονητικός. Κανείς δεν μπορεί να κλείσει την πόρτα του σε αυτόν.

Εσείς φοβάστε τη μοναξιά

Όχι βέβαια, δε χρειάστηκε ποτέ. Κι όσες φορές έχει χρειαστεί, μέσα από τη μοναχικότητα μου συναντώ και γνωρίζω καλύτερα τον ίδιο τον εαυτό μου.

Πόσο δύσκολος, προκλητικός ή απελευθερωτικός ενδεχομένως είναι ο διπλός ρόλος της σκηνοθεσίας και της ηθοποιίας για έναν καλλιτέχνη;

Επικίνδυνη ισορροπία. Απαιτεί γνώση, ετοιμότητα και γενναιοδωρία, με την έννοια ότι δεν πρέπει να ξεχνάς πότε είσαι σκηνοθέτης και πότε είσαι ηθοποιός. Δεν πρέπει να χάσεις την αίσθηση του μέτρου. Μπορεί να αισθάνεσαι έτοιμος και ικανός να σκηνοθετήσεις ένα έργο, ενώ για κάποιο άλλο η σκηνοθεσία να λειτουργεί πάνω σου διαλυτικά, και να μην μπορείς να διατηρήσεις την απαραίτητη ισορροπία. Ο ηθοποιός δεν πρέπει να παρασύρεται από τη διάθεση της βραδιάς.

Το κοινό μπορεί να παρασύρει τον ηθοποιό;

Όχι, δεν πρέπει να τον παρασύρει. Ο ηθοποιός πρέπει να παρασύρει τον ηθοποιό όχι το αντίστροφο. Αν κάνεις τα χατίρια του κοινού, έχεις χάσει το ρόλο και γίνεσαι γελωτοποιός. Γίνεται αρένα πια η σκηνή. Αποδομείται ο ηθοποιός, απαξιώνεται η σχέση με το κοινό.

INFO Ο Δάνης Κατρανίδης και η Χρύσα Παπά πρωταγωνιστούν στη παράσταση «Το παιχνίδι της μοναξιάς» που φιλοξενείται στο θέατρο «Εγνατία» (Πατρ. Ιωακείμ 1, πίσω από τον Ι. Ν. Αγ. Σοφίας, τηλ. 2310/225.172)