Γιώργος Παρτσαλάκης: Γιατί είπα «τέλος» στην τηλεόραση

Posted: Δεκέμβριος 5, 2010 in Παρτσαλάκης Γιώργος

Γεννήθηκε στα Καλουδιανά Κισσάμου του νομού Χανίων. Οι βιοπαλαιστές γονείς του Μανώλης και Ειρήνη κρατούσαν πάντα την πολυμελή οικογένεια δεμένη και αγαπημένη. Στα δεκαοκτώ του χρόνια αποφάσισε να φύγει από την Κρήτη και να έρθει στην Αθήνα.  Κάτι τον τράβηξε να ασχοληθεί με την ηθοποιία. Σπούδασε στη σχολή του Πέλου Κατσέλη και μαγεύτηκε. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει τριάντα έξι χρόνια, αλλά ο Γιώργος Παρτσαλάκης συνεχίζει να συναρπάζει τους θεατές με την ερμηνεία του. Φέτος μπορεί να απέχει από την τηλεόραση αλλά κάνει «Στοπ καρέ» στο θέατρο.

– Ποιον ρόλο υποδύεστε στην παράσταση;

Κάνω τον Ρίτσαρντ, ο οποίος είναι ένας εκπρόσωπος του συστήματος. Το έργο καταπιάνεται με ένα ζευγάρι που είναι ρεπόρτερ, πολεμικοί ανταποκριτές, η γυναίκα είναι φωτογράφος και ο σύντροφός της σχολιαστής. Στέλνουν υλικό από την πρώτη γραμμή της εμπόλεμης ζώνης, ενώ ο Ρίτσαρντ ως διευθυντής εντύπου πρέπει να περάσει κάποια πράγματα και κάποια άλλα όχι.

– Πότε βγήκατε για πρώτη φορά στη σκηνή;

Το καλοκαίρι του 1973 στο «Κλασικό Θέατρο Ρόδου», μόλις τελείωσα τη σχολή. Μιλάμε για τριάντα επτά χρόνια στο θέατρο, τα δεκαπέντε από αυτά στο Εθνικό, όπου ήμουν από το 1977 μέχρι το 1992. Στα τόσα χρόνια μού δόθηκε η ευκαιρία να παίξω πάρα πολλά έργα και τα έχω χαρεί, γιατί το θέατρο είναι η ζωή μου.

– Πάντως, εκτός από το χειροκρότημα του κόσμου, έχετε κερδίσει και το Βραβείο Ερμηνείας «Κάρολος Κουν»…

Σωστά. Το 2000 και έχοντας φύγει από το Εθνικό Θέατρο μου τηλεφώνησε ο Νίκος Κούρκουλος, που ήταν διευθυντής του, μου είπε πως θα ανεβάσει στην Επίδαυρο την «Ειρήνη» του Αριστοφάνη και πως θέλει να παίξω τον «Τρυγαίο». Κάποιοι άνθρωποι θεώρησαν ότι γι’ αυτήν την ερμηνεία πρέπει να μου δώσουν ένα πάρα  πολύ σημαντικό βραβείο. Γιατί ο Κάρολος Κουν καθόρισε τη θεατρική πραγματικότητα στην Ελλάδα για περισσότερο από μισό αιώνα και έχει αφήσει σπουδαίες παρακαταθήκες. Οπότε ένα τέτοιο βραβείο με το όνομά του ήταν για εμένα πραγματικά μεγάλη τιμή. Είχα συγκινηθεί πολύ.

– Η Τέχνη είναι μέσο αντίστασης;

Φυσικά. Ηταν, είναι και ελπίζω ότι θα εξακολουθήσει να είναι, με την έννοια ότι το θέατρο είναι ελεύθερο να καταθέτει τις ιδέες, τις απόψεις και τα μηνύματά του ακριβώς για να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων. Μόνο που δεν μπορεί να τα κάνει πράξεις, διότι δεν είναι εκτελεστική εξουσία.

– Ποιες είναι οι αμοιβές των ηθοποιών σήμερα;

Ολα είναι κάτω. Τα θέατρα δεν γεμίζουν πια καθώς ο κόσμος δεν ξοδεύει λεφτά για τη διασκέδασή του. Προτιμά να καλύπτει τις πρώτες καθημερινές ανάγκες του, για να μπορέσει να τα φέρει βόλτα.

Γιατί τελευταία απέχετε από την τηλεόραση;

Ολα κάποια στιγμή τελειώνουν και αυτό αποδεικνύεται με το ότι τελειώνει και η ίδια η ζωή μας. Ολα έχουν ένα τέλος. Και καλό είναι να το πεις εσύ, προτού σ’ το πουν οι άλλοι. «Παιδιά, τελειώσαμε»… Καλό είναι να το πεις, για να είσαι προετοιμασμένος. Εγώ έκανα είκοσι χρόνια στην ιδιωτική τηλεόραση και είναι πάρα πολλά.

Πριν από αυτά έκανα είκοσι θεατρικά έργα στο «Θέατρο της Δευτέρας» στην ΕΡΤ. Κατά συνέπεια, έχω κάνει πολλή τηλεόραση. Ενώ έχω κάνει ελάχιστο κινηματογράφο. Δεν έτυχε, δεν πέτυχε, δεν με εμπιστεύτηκαν; Δεν έχει σημασία. Και λόγω περιορισμού των δαπανών, επειδή έχουν περιοριστεί τα πράγματα αφάνταστα. Δεν μπορώ αυτήν τη στιγμή, εξήντα χρόνων άνθρωπος, να πάρω τα χρήματα ενός νεαρού ηθοποιού. Ντρέπονται οι άνθρωποι του χώρου να μου το προτείνουν. Επειδή έχουν μειωθεί τα πάντα, έχουν κοπεί και τα πάντα.

– Πο ιο εφόδιο κουβαλάτε από την παιδική ηλικία;

Το εφόδιό μου είναι ο κόπος. Θέλω να κοπιάσω για να μου προκύψει κάτι. Δεν μου αρέσουν τα εύκολα πράγματα γιατί χάνω το νόημα της ζωής. Εχω μάθει να αγωνίζομαι, αυτό ήταν το προσόν και ο οδηγός της ζωής μου.

– Και ποιο θεωρείτε ότι είναι το σημαντικότερο που έχετε κάνει;
Δεν έχω κενά. Εκανα τριάντα επτά χρόνια θέατρο, έχω τα παιδάκια μου, έχω -από ό,τι ξέρω- την υγειά μου, γιατί έκανα εξετάσεις τώρα τελευταία, επομένως τίποτε δεν μου λείπει…

  • «Ο γάμος “εφευρέθηκε” για να μεταφέρονται περιουσίες»

– Εχετε κάνει τρεις γάμους. Πιστεύετε ότι είναι δύσκολο να πετύχει μια σχέση;

Ο θεσμός τού γάμου είναι πάρα πολύ δύσκολος. Αυτή η σχέση «εφευρέθηκε» για να μπορούν να μεταφέρονται περιουσίες. Είναι τεχνικό το θέμα, δεν έχει να κάνει με τις ανθρώπινες σχέσεις και τα αισθήματά τους. Οι άνθρωποι είναι μαζί γιατί νιώθουν καλά ή δεν είναι μαζί γιατί δεν νιώθουν καλά και εδώ τελειώνει το θέμα. Από κει και πέρα, τους δένουν άλλα πράγματα, τα οποία έπρεπε να νομιμοποιήσουν με κάποιον τρόπο και αντί να κάνουν μια συμβολαιογραφική πράξη, πηγαίνουν στον παπά ή στο δημαρχείο.

Επομένως ο γάμος είναι δύο πράγματα: το ένα είναι το τεχνικό μέρος, είμαστε μαζί για να διεκπεραιώσουμε κάποια πράγματα, ή διότι το έχουμε ανάγκη. Το να νιώθεις την ανάγκη να είσαι με έναν άνθρωπο συνέχεια είναι θεϊκό, όμως είναι και παρά πολύ δύσκολο. Χρειάζεται μεγάλος αγώνας, μεγάλη προσπάθεια και από τον έναν και από τον άλλον. Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να καλύπτεις τον άλλον σε αυτό που έχει ανάγκη και όχι σε αυτό που νομίζεις ότι πρέπει να τον καλύπτεις. Αυτή είναι η ιδανική σχέση για μένα, που όμως προσωπικά δεν την κατάφερα ποτέ, στους τρεις γάμους μου. Και ούτε είδα κάποιον δίπλα μου που να τα έχει καταφέρει.


– Είστε από τους ανθρώπους που χαλιναγωγούν τα πάθη τους ή τα αφήνετε να σας πάνε… όπου σας πάνε;

Δεν νομίζω ότι τα χαλιναγωγώ. Πολλές φορές, αν και βλέπω ότι είναι υπερβολικά, τα ακολουθώ. Είναι λίγες οι φορές που κατάφερα κάτι που ήθελα πολύ με την ψυχή μου να το χαλιναγωγήσω και να το περάσω από μια λογική επεξεργασία. Δεν υπάρχει όμως λογική επεξεργασία, υπάρχει αυτό που έχω ανάγκη. Και αν αυτό είναι έντονο, τότε το ζητώ και το κάνω.

– Ενα από τα πάθη σας ήταν και ο τζόγος;

Θεωρώ ότι η υπερβολή είτε στο ποτό είτε στον τζόγο ή και στο τσιγάρο ακόμη κάνει κακό. Ομως από τη στιγμή που αυτό το κρατάς για τον εαυτό σου και δεν ενοχλείς, δεν κάνεις κακό στο άλλον, δεν του το περνάς ως άποψη, στάση και θέση ζωής, τότε δεν αφορά κανέναν παρά μόνον τον εαυτό σου. Δεν προσπάθησα ποτέ να περάσω τις απόψεις, τις ιδέες και τα δικά μου πράγματα σε σχέση με τα πάθη μου. Τα θεωρώ ελαττώματα. Και ελαττώματα και πάθη έχουμε όλοι οι άνθρωποι, μικρά ή μεγάλα. Ομως διαφωνώ κάθετα με όλους αυτούς που προσπαθούν αυτά τα ελαττώματα να τα προβάλλουν σαν στάση ζωής.

  • «Η “μύτη του βράχου”, ένα κομμάτι από τον κρητικό εαυτό μου»

– Εδώ και δύο χρόνια έχετε ανοίξει και ένα εστιατόριο…

Ναι, στον Αλιμο, το «Τζουγκρί».

– Τι σημαίνει «Τζουγκρί»;

Σημαίνει «μύτη του βράχου» και το όνομα ήταν ιδέα του Λουδοβίκου των Ανωγείων. Μάλιστα, υπάρχει ένα σχετικό ριζίτικο τραγούδι «τ’ αγρίμι βγαίνει στο τζουγκρί». Το μαγαζί αυτό είναι ένα κομμάτι από τον εαυτό μου. Είναι ένας πολιτισμένος χώρος, ο οποίος σέβεται τον άνθρωπο που μπαίνει. Θα μπορούσα να φέρω έναν αργαλειό, ένα αλέτρι, μαντίλια και χιλιάδες αλλά πράγματα. Δεν το έκανα. Οχι επειδή δεν τα εκτιμώ, αλλά γιατί προτίμησα τις εικόνες που έχουν καθορίσει εμένα, όπως των Κατράκη, Μινωτή, Ελ Γκρέκο, Ξυλούρη, Καζαντζάκη, της μάνας μου και του πατέρα μου. Ολοι αυτοί είναι η δική μου Κρήτη και αυτά θέλω να μεταδώσω. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται τίποτε άλλο παρά μόνον ένα καλομαγειρεμένο φαγητό.

– Πώς αποφασίσατε να κάνετε αυτό το εστιατόριο;

Οσο και να σας φαίνεται παράδοξο, το έκανα για επιχειρηματικούς λογούς. Ξέρω ότι το εστιατόριο είναι μια παρά πολύ δύσκολη υπόθεση, ότι έχει φθορές και το να το κουλαντρίσεις είναι ένα τεράστιο θέμα. Αλλά έχω μια απίστευτη αγάπη για την πατρίδα μου, την Κρήτη, πιστεύω ότι τα προϊόντα που βγάζουν εκεί είναι πολύ σπουδαία και έχουν σχέση με την καλή διατροφή. Επίσης, πιστεύω ότι το φαγητό είναι πολιτισμός. Η αίσθηση, λοιπόν, να φιλοξενώ έναν άνθρωπο με γεμίζει. Αυτό που έχω εισπράξει στο θέατρο και στην τηλεόραση από το κοινό είναι ότι έχω προσφέρει κάτι στη μοναξιά τους, στο αδιέξοδό τους, στην πίκρα τους. Οσο και αν φαινομενικά δεν έχει σχέση, κάτι ανάλογο θέλω να κάνω και εδώ. Είναι το μεράκι μου.

– Αλήθεια, πώς σχολιάζετε το ότι υπάρχουν τόσες εκπομπές μαγειρικής;

Είμαι πάρα πολύ εντυπωσιασμένος με αυτό, γιατί άνθησε και ανθεί, και επιβιώνει, και αναπτύσσεται σε μια εποχή που υπάρχει τεράστιο οικονομικό πρόβλημα. Μου φαίνεται ότι στο τέλος θα μαγειρεύουν όλοι στις τηλεοράσεις και στα σπίτια τους, αλλά δεν θα έχουν τίποτε να βάζουν μέσα επειδή δεν θα έχουμε φαγητό. Αναρωτιέμαι τι θα κάνουν, τι θα φτιάχνουν στην κατσαρόλα; Σκέτο βραστό νερό; Δεν ξέρω τι να πω…

– Εσείς ως επιχειρηματίας πώς αντιμετωπίζετε την οικονομική κρίση;

Στο εστιατόριο έκανα ό,τι ήταν δυνατό. Ζήτησα από τον ιδιοκτήτη του χώρου τη μείωση του ενοικίου και από τους προμηθευτές τη μείωση των τιμών στα προϊόντα. Ετσι κι αλλιώς, και εκείνοι περνούν την ιδία κρίση, όλα είναι μια αλυσίδα πραγμάτων. Κατά συνέπεια, «κόβοντας» προμηθευτές και ενοίκια κατάφερα να μειώσω τις τιμές, ακριβώς επειδή νιώθω ότι πρέπει να συμμετέχω στη διαδικασία να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Γιατί αλλιώς πάμε χαμένοι…

  • ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΚΟΣΜΑΝΗΣ, ESPRESSO, 05/12/2010

 

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η voula λέει:

    o kaliteros hthopios ever me diafora !!!!!!!bravoooo

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s