Μια Μήδεια στους σύγχρονους καιρούς

Posted: Νοέμβριος 6, 2010 in Ασλάνογλου Μαρίνα
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Σάββατο 6 Νοεμβρίου 2010

Μια γυναίκα προφυλακισμένη για τη «δολοφονία» του παιδιού της περιμένει την ετυμηγορία δικαστών κι ενόρκων στο δικαστήριο. Εκεί ξεδιπλώνει την άχαρη και μαρτυρική ζωή της, με αποκορύφωμα την προσπάθεια του αλκοολικού και βίαιου πρώην συντρόφου της να της πάρει το αγοράκι τους.

Είναι μια αληθινή, συνταρακτική ιστορία, που τη μετέπλασαν στον θεατρικό μονόλογο «Τζόρνταν» η Αννα Ρέινολντς και η Μόιρα Μπουφίνι και πρωτοπαρουσίασε στην Ελλάδα δύο φορές (1993 και 2000) η Κάτια Δανδουλάκη. Στις 26 Νοεμβρίου ανεβαίνει στο θέατρο «Αμιράλ» στη δοκιμασμένη μετάφραση του Μάριου Πλωρίτη και σε σκηνοθεσία-διασκευή Νίκου Μαστοράκη. Τον ρόλο της βασανισμένης ηρωίδας ερμηνεύει η Μαρίνα Ασλάνογλου.

Επειτα από μια επιτυχημένη θητεία τα τελευταία χρόνια στο «Αμφιθέατρο» του Σπύρου Ευαγγελάτου παίζοντας Τσέχοφ, Ουίλιαμς και Ιψεν («Βυσσινόκηπος», «Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι», «Εντα Γκάμπλερ»), η Ασλάνογλου μιλάει στην «Ε» για την τωρινή δοκιμασία της στο «Τζόρνταν».

– Η ηρωίδα είναι ένα ανθρώπινο ερείπιο που έχασε με δική της υπαιτιότητα τον Τζόρνταν, το σχεδόν δύο χρόνων αγοράκι της. Μπορεί να ξεφύγει από τις τύψεις, να επιβιώσει;

«Η μοίρα της είναι προδιαγεγραμμένη προς το σκοτάδι. Η ενοχή θα την ακολουθεί πάντα. Αλλωστε και η ίδια επέλεξε, απ’ το να ζήσει μια ζωή χωρίς το παιδί της, να το συναντήσει στον θάνατο. Τυχαία η μοίρα αποφάσισε να συνεχίσει να ζει, αυτή δεν το επιθυμούσε! Κι ό,τι δεν επιθυμούμε πάντα μας στοιχειώνει. Από τη στιγμή που έχασε ό,τι πολυτιμότερο αγαπούσε, ήταν μια αναχωρήτρια με μικρή παράταση».

– Η ηρωίδα που ερμηνεύετε είναι μια νεαρή Αγγλίδα, σχετικά χαμηλού επιπέδου, κουλ κι ανερμάτιστη, έως τη στιγμή που θα μείνει έγκυος. Σας είναι συμπαθής η ζωή της, ο χαρακτήρας της; Πόσο την κατανοείτε;

«Το ένστικτο της μητρότητας μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά σε μια γυναίκα και από αδιάφορη και ανερμάτιστη να την κάνει ενδιαφέρουσα και ελκυστική. Θέλω πολύ να την συμπαθήσω, να την καταλάβω, να σταθώ δίπλα της, να την αποτρέψω… Αλλά είναι τόσο απελπισμένη, που το μόνο που βλέπει μπροστά της είναι αδιέξοδο! Και όταν νιώθει να γκρεμίζεται ο μόνος λόγος της ύπαρξής της, αποφασίζει να καταλήξει σε αυτή την αποτρόπαια πράξη. Να σκοτώσει το παιδί της, αλλά κυρίως τον εαυτό της. Γι’ αυτό κι εγώ πρέπει να την αγαπήσω και να την κατανοήσω για να τη δικαιολογήσω μέσα μου και πάνω στη σκηνή».

– «Σ’ αυτόν τον κόσμο, παίρνεις ό,τι μπορείς», λέει κάπου με φιλοσοφική διάθεση απέναντι στη ζωή. Συμφωνείτε;

«Εξαρτάται από τις καταστάσεις με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπος κάθε άνθρωπος. Η Σίρλεϊ είναι αφημένη στο κύμα, την έχουν πετάξει σαν ένα «βάρος της γης». Δεν την έχουν αφήσει να σκεφτεί πως «παίρνεις ό,τι διεκδικείς». Συμβιβασμένος είναι αυτός που έχει επιλογές. Η Σίρλεϊ δεν έχει περιθώρια συμβιβασμού! Είναι σε πλήρη παραίτηση».

– Το έργο θίγει και την αντρική βαναυσότητα απέναντι στη γυναίκα. Συμβαίνει στις μέρες μας, στον δυτικό… πολιτισμένο κόσμο μας; Πώς μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί μια τέτοια συμπεριφορά;

«Η αντρική βιαιότητα δεν θίγει μόνο τον πολιτισμό μας, θίγει την ίδια μας τη φύση. Οταν ένας άνθρωπος θεωρεί ότι μπορεί να κάνει κτήμα του έναν άλλον άνθρωπο, τότε χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους για να το πετύχει. Ακόμα και με το να καταφύγει σε βία. Αυτό υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει! Δεν ξέρω πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί, αλλά, κατά τη γνώμη μου, η μόνη λύση είναι η φυγή. Γιατί όπως λένε, «μια φορά βίαιος, πάντα βίαιος»».

– Είναι η απόγνωση που την οδηγεί να σκοτώσει το πιο αγαπημένο πλάσμα που έχει στον κόσμο;

«Είναι η έσχατη λύση της! Ψάχνει τη λύτρωση. Προσπαθεί να συνδυάσει μια λύση και για τους δύο, γι’ αυτήν και το παιδί της. Γιατί στην ουσία είναι δύο δολοφονημένες ψυχές, σπρωγμένες στο περιθώριο μιας κοινωνίας που στήνει στο απόσπασμα όχι μόνο δύο άτομα, αλλά το ίδιο το μητρικό ένστικτο. Είναι μια αυτοχειρία. Στην ουσία σκοτώνει το καλύτερο κομμάτι του εαυτού της».

– Δεν θα μπορούσε να έχει άλλη επιλογή αντί αυτής της φριχτής πράξης, αποπειρώμενη στη συνέχεια να αυτοκτονήσει με αλκοόλ και ασπιρίνες;

«Και μόνο στην ιδέα ότι θα της πάρουν το παιδί παραλύει. Δεν ζητά τη λύση, ζητά τη σίγουρη λύση. Την απόλυτη. Αυτή που δεν αφήνει περιθώρια λάθους. Κι αυτή η λύση είναι μόνο ο θάνατος! Το μόνο, τελικά, απόλυτο στη ζωή».

– Η μητρότητα είναι κάτι μοναδικό για τη γυναίκα; Πώς το αντιλαμβάνεται ο άντρας;

«Η γυναίκα το αντιλαμβάνεται ως κάτι το φυσιολογικό. Μπαίνει αβίαστα στη ζωή της. Οταν μια γυναίκα μένει έγκυος, αμέσως αλλάζει… Οταν γίνεται μάνα, επίσης. Ο άντρας δεν την αντιλαμβάνεται αυτή τη λειτουργία. Προσπαθεί, βλέποντας την αλλαγή στη γυναίκα, να κατανοήσει την κατάσταση και πολλές φορές προβάλλει την πατρότητα για να διεκδικήσει κι αυτός τον ρόλο του». *

Σκηνικό: Μανόλη Παντελιδάκη, φωτισμοί: Μελίνας Μάσχα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s