Σπύρος Παπαδόπουλος: «Η ζωή μας ήταν πολύ τσιφτετέλι…»

Posted: Οκτώβριος 21, 2010 in Παπαδόπουλος Σπύρος
  • Μιλάει για την κωμωδία του Ντάριο Φο «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», την τηλεόραση «που μπορεί να σε λιώσει» και την κρίση λέγοντας «ήρθε η ώρα να κάνουμε reset»
  • Διάλειμμα. Η σκηνή αδειάζει. Ο Σπύρος Παπαδόπουλος ανάβει αμέσως τσιγάρο. «Τι θα κάνετε τώρα με το νέο μέτρο;». «Είναι λίγο ζόρικο. Δεν μου αρέσει».

«Η ζωή μας ήταν πολύ τσιφτετέλι...»

Είχε κόψει το τσιγάρο δύο φορές, αλλά… «έκανα τη βλακεία και το ξανάρχισα». Τη μηχανή, όμως, δεν την έχει βγάλει ποτέ από τη ζωή του («από 17 χρόνων δεν την έχω ξεκαβαλήσει», λέει). Κι ας είχε πρόσφατα ένα σφοδρό τρακάρισμα από το οποίο «δεν σηκώνεσαι ζωντανός. Δεν ξέρω πόσους αγίους και εξαπτέρυγα είχα στο πλάι μου».

Μην έχοντας αποθεραπευτεί ακόμη, με δεμένο το χέρι, έχει παραγγείλει την καινούργια! Ο τραυματισμός του ήταν η αιτία να καθυστερήσει για λίγες ημέρες η πρεμιέρα του έργου «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο που δόθηκε χθες στο θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης».

Παραγωγός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής παίρνει το ρίσκο σε καιρούς δύσκολους. «Είναι ρίσκο, αλλά ουσιαστικά δεν είναι ρίσκο. Είναι πάντα προς τα κάτω. Δεν βγάζεις κέρδη». Πόσω μάλλον που αποφάσισε να βάλει το εισιτήριο 18 ευρώ, ενώ θα δέχεται στο θέατρο (και Σαββατοκύριακα) 30 ανέργους ημερησίως. Πολιτική μάρκετινγκ; «Είναι και πρακτικοί οι λόγοι -ο κόσμος μετράει πια τα χρήματα-, αλλά κυρίως είναι ψυχολογικοί. Με το να βλέπουμε ότι συμμετέχουν οι άνθρωποι σε αυτό που μας συμβαίνει, γίνεται μια περίεργη συνωμοσία. Συμμετέχουν όλοι με τον τρόπο τους».

Δεν σκέφτεται ότι μπορεί η κίνησή του να θεωρηθεί από κάποιους αθέμιτος ανταγωνισμός; «Εάν νιώθω ότι είναι κάτι σωστό, περνάω μέσα από τοίχο. Από τσιμεντοκολόνα».

Η επιλογή σας να παρουσιάσετε κωμωδία έχει να κάνει με την ανάγκη της εποχής «να ψυχαγωγηθεί ο κόσμος»;

«Για κωμωδία έψαχνα. Οχι τώρα. Πάντα για κωμωδία ψάχνω. Νομίζω ότι είναι ένα είδος που μου μιλάει πιο πολύ. Και πρακτικά, αν θέλετε, ίσως πιο καλά τα καταφέρνω… Εν προκειμένω μιλάμε για εκπληκτική κωμωδία. Αν την ανέβαζες πριν από τέσσερα χρόνια, θα σου λέγανε ‘ωραία’, αλλά ίσως συμπλήρωναν ‘πώς σου ήλθε;’. Σήμερα νομίζω ότι είναι σα να γράφτηκε πριν από έναν – δύο μήνες. Είναι πολύ ‘up date’. Το γεγονός στα Εξάρχεια με τον Γρηγορόπουλο και όλο αυτό το ‘κύμα’ είναι σε πολύ ενεστώτα χρόνο».

Πώς αντιμετωπίσατε ως πολίτης το γεγονός με τον Αλέξη Γρηγορόπουλο;

«Υστερα από πολλά χρόνια προσπαθώ, κινδυνεύοντας να θεωρηθώ αντιδραστικός, να μοιράζω όσο πιο δίκαια το καρπούζι. Αυτοί οι συλλήβδην χαρακτηρισμοί ότι όλοι οι προοδευτικοί είναι σωστοί ή ότι όλοι οι αναρχικοί είναι τα καλύτερα παιδιά και όλοι οι μπάτσοι ή οι πολιτικοί είναι για πέταμα δεν οδηγούν πουθενά. Τους θεωρώ ίδιον όχι σκεπτόμενων ανθρώπων αλλά μάζας».

Είστε εναντίον της μάζας;

«Η μάζα μόνο με την αγανάκτησή της μας έχει δώσει πρόσκαιρες λύσεις και για λίγο. Οχι, όμως με τις αποφάσεις, με τις ετυμηγορίες της ή με την κρίση της. Αν συνέβαινε τότε, θα ήμασταν ώριμοι να μιλήσουμε και πολιτικά».

Θεωρείτε ότι δεν είμαστε ώριμοι πολιτικά ως λαός;

«Είναι όλα λίγο οπαδοποιημένα… Και πάνω απ’ όλα το εγώ μας. Για λόγους ‘χ’, συγκυριακούς, αποφασίσαμε να είμαστε με τη μία πλευρά ή την άλλη και γίναμε πολέμιοι του ‘αντιπάλου’… Το συλλογικό ‘εγώ’ μας κατευθύνει ένα ‘εγώ’ το οποίο δεν ανταποκρίνεται σε καμία σταθερά».

Αυτό το «εγώ» μας έφερε στην κρίση; Μιλάμε για κρίση οικονομική ή μήπως γενικότερη;

«Γενικότερη κρίση ναι, αλλά όχι με αυτή την έννοια. Να κριθούμε. Μπορούμε να κριθούμε ο ένας με τον άλλον και να επαναπροσδιοριστούμε. Είναι μια καλή ευκαιρία. Από τα πιο απλά και εμφανή πράγματα (π.χ. μπαίνεις σε μαγαζιά που λένε ότι οι τιμές μας έχουν χαμηλώσει) έως τα πιο ουσιαστικά. Δεν έχω τρελή αισιοδοξία. Μας δίνεται μια συνθήκη που αν τα καταφέρουμε, μπορούμε να επαναπροσδιοριστούμε. Να κάνουμε ‘reset’. Είχαμε πάρει μεγάλη κατηφόρα και πολύ τσιφτετέλι και ζεϊμπέκικο ήταν η ζωή μας».

Μέσα σε μια τέτοια κοινωνική συνθήκη, η τέχνη μπορεί να αποτελέσει παρηγορία ή παραμυθία;

«Δεν πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει η τέχνη τίποτα. Ούτε καν να βοηθήσει για να αλλάξει. Η παραμυθία, όμως, είναι πολύ αναγκαία και χρειάζεται. Και, παρηγορία, ξεγνοιασιά μπορεί να προσφέρει. Και οφείλει να το κάνει. Από την τέχνη τέχνη μέχρι τη σοουμπίζ που έχει και πιο πολλή δύναμη».

Είστε δημοφιλής, το κοινό σάς ακολουθεί. Θεωρείτε ότι οφείλετε μέρος της επιτυχίας σας στην τηλεόραση;

«Οχι. Αυτό ίσως να μπορούσε να το πει κανείς για την επαρχία. Να κάνει μια περιοδεία και να καρπωθεί την αναγνωρισιμότητά του. Αντίθετα για την Αθήνα, πιστεύω ότι μπορεί να σου κάνει και ζημιά η έκθεση επί τόσα χρόνια στην τηλεόραση. Η πολλή τηλεόραση που έχω κάνει εγώ νομίζω ότι δεν βοηθάει και τόσο. Γιατί ο θεατής σκέφτεται: ‘Τον Παπαδόπουλο τον βλέπω κάθε μέρα στην τηλεόραση’».

Τη δύναμη του μέσου, πάντως, δεν την αμφισβητείτε…

«Αντιθέτως. Τη χαρακτηρίζω ως έναν γίγαντα που ακόμα κι αγαθός γίγαντας να είναι, που δεν είναι, άμα σε πατήσει κατά λάθος σε έλιωσε. Και κάνει πολλά λαθάκια… Είναι τεράστια η δύναμή της. Δεν σε πιστεύει ούτε η μάνα σου. Σου λέει ότι το είπε η τηλεόραση!».

Για το Θέατρο
«Οσο πιο πολλά λουλούδια έχει ο μπαξές, τόσο καλύτερα είναι»

Θέλει τόλμη και αυταπάρνηση για να κάνεις θέατρο σήμερα; Ολος αυτός ο (θεατρικός) πλουραλισμός πού μας οδηγεί;

«Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων που ασχολούνται με το θέατρο: αυτοί που θέλουν να λύσουν το υπαρξιακό τους και τα βγάλουν τα σώψυχά τους, σεβαστό κατά τη γνώμη μου έως ένα σημείο. Και είναι και οι άνθρωποι που αγαπάνε πολύ το θέατρο. Θέλουν να κάνουν μόνο αυτό. Δεν θέλουν να κατεβαίνουν από τη σκηνή. Γι’ αυτούς αξίζει να υπάρχει (και να έχουν) πεδίο… Βέβαια, όσο πιο πολλά λουλούδια έχει ο μπαξές τόσο καλύτερα είναι. Είναι μεγάλος ο μπαξές μας… Δεν είναι όλες οι δουλειές ισότιμες. Ωστόσο, κάποια ταλαντούχα παιδιά, αν δεν είχαν κάνει αυτά τα παράτολμα βήματα με προσωπικά τους χρήματα, δεν θα είχαν προσφέρει».

Υπήρξατε εμψυχωτής και υποστηρικτής, με πολλούς τρόπους, του «Θεάτρου Κωφών Ελλάδος» που σήμερα δεν υπάρχει. Γενναιοδωρία ή άποψη ζωής;

«Ηταν πολύ συγκινητικό. Σιχαίνομαι την έννοια φιλανθρωπία. Και ετυμολογικά. Ο,τι γίνεται προς τέτοιου είδους κατευθύνσεις είναι θέμα πολιτισμού…».

Μας λείπει ο πολιτισμός σήμερα;

«Ναι. Οι πιο απολίτιστοι άνθρωποι νομίζω ότι είναι νεόπλουτοι. Διάγουμε τη φάση της νεοπλουτίας μας, πολύ περισσότερο οι άνθρωποι των αστικών κέντρων. Αφήστε που ζούμε για τα μάτια των άλλων. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι, ευτυχείς, γιατί δεν έχουμε βρει τα πράγματα που μας γεμίζουν».

  • Συνέντευξη στην Αντιγόνη Καράλη, ΕΘΝΟΣ, 21/10/2010
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s