Τα όνειρα είναι το καταφύγιο των φτωχών

Posted: Οκτώβριος 20, 2010 in Αντωνίου Αντώνης, Βαμβακίδης Τάκης
  • ΤΟ ΠΟΛΥΠΑΙΓΜΕΝΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΤΣΙΚΛΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗ «ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ»
  • Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΙΔΑΛΗ, Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010

Δύο ρακοσυλλέκτες, φίλοι γκαρδιακοί (ο ένας λογάς, ο άλλος ντροπαλός), ονειρεύονται να ξελασπώσουν, να ταξιδέψουν σε χώρες εξωτικές. Κάποιος επιτήδειος θα επιχειρήσει να πραγματοποιήσει τα όνειρά τους, αν δεχθούν να προσφέρουν ένα…ζωτικό τους όργανο.

Τ. Βαμβακίδης και Α. Αντωνίου σε μια τρυφερή κωμωδία για τη φιλία, τη μοναξιά και την εκμετάλλευση

Τ. Βαμβακίδης και Α. Αντωνίου σε μια τρυφερή κωμωδία για τη φιλία, τη μοναξιά και την εκμετάλλευση

Τρυφερή κωμωδία για τη φιλία, την εκμετάλλευση και τη μοναξιά, το έργο του Μπάμπη Τσικληρόπουλου «Ωχ τα νεφρά μου» έχει πρεμιέρα αύριο στη «Θεατρική Σκηνή», που επιμένει αθόρυβα και ποιοτικά στα Πατήσια.

Ο Αντώνης Αντωνίου, που κάνει τη σκηνοθεσία, υποδύεται τον Μητσάρα, ενώ το ρόλο του Μπούλη ο Τάκης Βαμβακίδης, που τον έχει ερμηνεύσει άλλες δυο φορές (στις «Μάσκες» του Γιώργη Χριστοφιλάκη το ’93 και στο ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής το ’99). Ο Βαμβακίδης θα είναι από τα τέλη Νοεμβρίου και στο «Μπάντμιντον» τα κυριακάτικα μεσημέρια, ερμηνεύοντας τον Καραγκιόζη στο έργο του Ευγένιου Σπαθάρη «Σκιών καμώματα -ο γάμος του μπαρμπα-Γιώργου» με τον Γιάννη Μποσταντζόγλου στον ομώνυμο ρόλο.

Ο χαρακτήρας του ήρωα που ερμηνεύετε;

Αντώνης Αντωνίου: «Ενας άνθρωπος με όλα τα προτερήματα και ελαττώματα του αγνού λαϊκού ανθρώπου. Είναι μισός όταν είναι μόνος του γιατί το άλλο του μισό είναι ο Μπούλης, ο φίλος του. Και οι δυο μαζί συνθέτουν την εικόνα ενός ολοκληρωμένου ανθρώπου, ευαίσθητου, τρυφερού, τολμηρού, γεμάτου αγάπη για τη ζωή και πάνω απ’ όλα με ποιότητα και ήθος απέναντι στη βρωμιά που τους περιτριγυρίζει».

Τάκης Βαμβακίδης: «Εσωστρεφής, τρυφερός. Ζυγισμένη, «αξιοπρεπής» μελαγχολία. Και ερωτικά «φοβισμένος, τρομοκρατημένος». Είναι ο δικός «μου» Μπούλης. Ισως μια-δυο φορές συμβαίνει σε κάθε ηθοποιό, σ’ όλη του τη διαδρομή, να ερωτευτεί ένα ρόλο έτσι. Και είναι αυτό ευτυχία καλλιτεχνική και συναισθηματική».

Τι κάνει το έργο ξεχωριστό κι ανεβαίνει συχνά σε Αθήνα και περιφέρεια;

Αντωνίου: «Το ότι γράφτηκε σε μια εποχή που θα μπορούσε να ονομαστεί «κλασική εποχή» του ελληνικού θεατρικού έργου, με πάνω από δέκα σπουδαίους συγγραφείς που βάλανε τις βάσεις του ελληνικού θεάτρου. Το «Ωχ τα νεφρά μου» έχει την ξεχωριστή του θέση στις σκηνές και στις καρδιές μας. Η επικαιρότητά του είναι η σπουδαιότητά του. Αλλωστε το κλασικό είναι πάντα επίκαιρο».

Βαμβακίδης: «Διαχρονικότητα που γεννάει την επικαιρότητα και το αντίθετο. Φιλία… αλληλεγγύη… βία… αδικία!»

Οι δυο φτωχοί ήρωες κάνουν όνειρα διαφυγής σ’ εξωτικές χώρες. Εσείς κάνετε ακόμη όνειρα;

Αντωνίου: «Τα όνειρα είναι το καταφύγιο των φτωχών. Ο,τι δεν έχουμε -και δεν έχουμε σχεδόν τίποτα- μπορούμε και το ονειρευόμαστε, τουλάχιστον αυτό δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει. Οπως οι ήρωες, έτσι και οι περισσότεροι από μας ονειρευόμαστε μια πιο όμορφη κοινωνία που δεν θα χρειάζεται να προχωράς σαν το σαλιγκάρι «έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά του»».

Βαμβακίδης: «Μια Αθήνα που να μην είναι η καθαρότερη πόλη της Ευρώπης -όπως είπε ο δήμαρχος Νικήτας ο… «ανίκητος»- για να βρίσκουμε σαν ρακοσυλλέκτες το κατιτίς».

Παρά την εξαθλίωσή τους οι δύο αντιήρωες έχουν μια στοιχειώδη αξιοπρέπεια. Υπάρχει σήμερα στην ελληνική κοινωνία ή έχει καταρρακωθεί;

Αντωνίου: «Το μόνο που έχουν είναι η αξιοπρέπειά τους, αυτή τους κρατάει όρθιους, τους δίνει νόημα στη ζωή τους. Οσο για την αξιοπρέπεια στην ελληνική κοινωνία, αν κοιτάξουμε γύρω μας στους καλούς ανθρώπους θα αναγνωρίσουμε αυτή την αξία, που είναι ίσως η μόνη ελπίδα για το αύριο. Ομως αν κοιτάξουμε ψηλά, πάνω από μας, σε χώρους όπου παίρνονται οι αποφάσεις για μας, φοβάμαι ότι μιλάμε για μια άγνωστη λέξη».

Βαμβακίδης: «Εχουν αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια κι ένας λόγος που ανεβαίνει πάλι το έργο είναι να ζωντανέψει, να «τρανέψει» η καταρρακωμένη αξία και αξιοπρέπεια της αδούλωτης μεν αλλά ενίοτε… ανθελληνικής κοινωνίας».

Η ενασχόλησή σας με τον Καραγκιόζη κρατάει 18 χρόνια, ιδιαίτερα με έργα του Ευγένιου Σπαθάρη. Τι σημαίνει για σας ο ήρωας; Αγγίζει την εποχή μας;

Βαμβακίδης: «Είναι η καλλιτεχνική μου ανάσα, η διαφυγή αλλά και το καταφύγιο. Η παράγκα του όχι βαθιά στη γη, αλλά ντάλα απέναντι από τις μ…ααααζονέτες και παράνομα παραθαλάσσια και στη στέγη καρφωμένο το δορυφορικό… τηγανο-πιάτο με τη φράση του Τσε «Hasta La Victoria Siempre». Να ακόμα ένα όνειρο: η επανάσταση!»

info: Παίζουν επίσης Ηλίας Κατέβας, Νατάσα Ασίκη. Σκηνικά – κοστούμια Νίκου Κασαπάκη, μουσική Νίκου Παπακώστα. *

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s