Παίρνει το καπελάκι του και φεύγει

Posted: Οκτώβριος 15, 2010 in Μπέζος Γιάννης
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 15 Οκτωβρίου 2010

Θέλει τεράστιο κουράγιο και γερή αυτοπεποίθηση για να τα «βάλεις» με τον Γιώργο Κωνσταντίνου-Αντωνάκη Κοκοβίκο, που κάθε λίγο και λιγάκι μας ξαναγνέφει απαράμιλλα από τη μικρή οθόνη. Ο Γιάννης Μπέζος όχι μόνο δεν δειλιάζει να υποδυθεί τον εμβληματικό δημόσιο υπάλληλο του Γιώργου Τζαβέλλα, που τελικά τρώει… παντόφλα από την αρχικά υποταγμένη Ελενίτσα του, αλλά συγχρόνως σκηνοθετεί το αξεπέραστο, 5 δεκαετίες τώρα, «Η γυνή να φοβήται τον άνδρα».

«Τελικά πάντα μας παίρνουνε φαλάγγι οι γυναίκες», λέει ο Γιάννης Μπέζος (στη φωτογραφία με τη Ναταλία Τσαλίκη)

«Τελικά πάντα μας παίρνουνε φαλάγγι οι γυναίκες», λέει ο Γιάννης Μπέζος (στη φωτογραφία με τη Ναταλία Τσαλίκη)

Προβαίνει, μάλιστα, σε ένα παρακινδυνευμένο διάβημα: εξωθεί τη φαρσοκωμωδία στους χώρους του… μιούζικαλ, χάρη στα 4 τραγούδια που συνέθεσε η Δήμητρα Γαλάνη σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου.

Η μουσική βερσιόν με ζευγάρι τον Μπέζο ως Αντωνάκη και τη Ναταλία Τσαλίκη ως Ελένη ανεβαίνει την Παρασκευή 22 του μήνα στο θέατρο «Κιβωτός». Μπεμπέκα της παράστασης είναι η Φαίδρα Δρούκα, Ταγματάρχης ο Παύλος Ορκόπουλος και Παγώνα η Γιάννα Παπαγεωργίου.

«Αν και η φαρσοκωμωδία, υβριδικό στην εποχή του είδος, απαξιώθηκε αρχικά, μέσα στον χρόνο δικαιώθηκε», υποστηρίζει ο Γ.Μπέζος.

Αυτή η συστηματική επιστροφή στον παλαιό, στέρεο ελληνικό κινηματογράφο, πού οφείλεται; Στην έλλειψη κειμένων που να περνάνε με ευκολία στο μεγάλο κοινό;

«Δεν αντέχουν όλα τα έργα, παρά πέντ’ – έξι, που έχουν χαρακτήρες οι οποίοι δεν εντάσσονται μόνο στη δομή της φάρσας. Εχουν κάτι να μας θυμίζουν από τη ζωή μας. Οπως τώρα, που έχουμε ένα έργο για τη σχέση των δύο φύλων. Αυτό προκαλεί την επιστροφή. Εν τω μεταξύ, επειδή οι ρόλοι είναι πολύ αναγνωρίσιμοι, μπορεί να γίνεις και ρεζίλι!».

Δεν σας φόβισε η σύγκριση με τον Αντωνάκη του Γιώργου Κωνσταντίνου;

«Δεν τη σκέφτηκα καν».

Γιατί κάποιος που μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να δει στην τηλεόραση το έργο στα καλύτερά του, με τον Κωνσταντίνου και τη Μάρω Κοντού, να «ρισκάρει» πηγαίνοντας να το ξαναδεί στο θέατρο;

«Δεν νομίζω ότι θα έρθουν για να κάνουν τη σύγκριση, αλλά για να δουν τους συγκεκριμένους ρόλους με δύο ηθοποιούς, εμένα και τη Ναταλία, που γνωρίζουν».

Ο υψηλόβαθμος δημόσιος υπάλληλος, όπως ο Αντωνάκης, αρχές του ’60 ήταν «βασιλιάς». Οχι σήμερα. Αλλα και η αντιπαροχή, που είναι «σημαία» στο έργο του Τζαβέλλα, έχει πια ξεθυμάνει. Δεν αισθανθήκατε την ανάγκη να «πειράξετε» το έργο;

«Μα δεν είναι το ίδιο με την αντιπαροχή το ότι σήμερα από το γαϊδούρι πήγαμε κατευθείαν στο «Καγιέν»; Τίποτα δεν έχει ξεπεραστεί. Δεν πειράζω τίποτα. Για να πείραζα θα έπρεπε να είμαι καλύτερος συγγραφέας από τον Τζαβέλλα!».

Το DNA του Ελληνα δεν έχει αλλάξει από την εποχή που σατιρίζεται στο έργο;

«Τι να έχει αλλάξει! Πριν από το γάμο ο άνδρας είναι δεσποτικός και η γυναίκα υποτελής. Μετά τον γάμο αυτό αντιστρέφεται. Φαίνεται, δεν έχει αλλάξει τίποτα στον ψυχισμό του ανθρώπου και στη νοοτροπία του. Οπως κι ο Αντωνάκης, κι εγώ φωνάζω, χαλάω τον κόσμο, αλλά μετανιώνω στο πεντάλεπτο. Μπορώ κι αναγνωρίζω στο έργο στοιχεία της ζωής μου. Ιδίως στο ότι οι άνδρες λέμε ότι θα βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, και τελικά μας παίρνουνε φαλάγγι οι γυναίκες».

Τα τραγούδια, που ερμηνεύετε, δεν θα ξενίσουν, δεν θα αποσπάσουν τον θεατή από τη δράση;

«Οχι. Είναι σαν μια συνέχεια της πρόζας. Εχουμε κι ένα παλιό ραδιόφωνο στη σκηνή και μοιάζει σαν να ακούς ραδιόφωνο τη δεκαετία του ’50: Trio Canzone, Μαρούδα και Γούναρη. Με βοηθά, γιατί δημιουργεί αυτομάτως μια εποχή».

Με την παράστασή σας, πιστεύετε ότι, εν μέσω κρίσης, θα προσφέρετε μια μορφή ανακούφισης στο καταπονημένο, μετά το Μνημόνιο, κοινό;

«Ο Μινωτής έλεγε «η κωμωδία ανακουφίζει, αλλά το δράμα θεραπεύει». Είναι μια ανακούφιση ο Τζαβέλλας. Παρ’ όλο που εμπεριέχει και το δραματικό».

Ως πολίτης αυτής της χώρας πώς αισθάνεστε;

«Συνένοχος».

Οπότε, συμφωνείτε με τον Πάγκαλο.

«Ισως είναι ακραία η διατύπωσή του, αλλά δεν έχει άδικο. Λόγω της συνενοχής μας δεν υπήρξε κάθαρση τόσα χρόνια. Πρέπει οι πολιτικοί να αναλάβουν τις ευθύνες τους και οι ψηφοφόροι τις δικές μας. Διότι η λογική τού «βρίζω, βρίζω» και μετά τους ξαναψηφίζω είναι απαράδεκτη. Μήπως βρίζουμε, αλλά κατά βάθος δεν θέλουμε άλλους; Μήπως ψηφίζουμε άλλους για να μας κυβερνούν και άλλους για να φωνάζουν;».

* Σκηνικά – κοστούμια: Γ. Πάτσας. Παίζουν επίσης οι: Γ. Ψυχογιός, Γ. Στόλλας, Βαλέρια Κουρούπη, Αγγ. Μπούρας, Δ. Κανέλλος, Ελένη Σιδερά και Λήδα Καπνά. *

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s