Παρέα με ένα θεό «παιχνιδιάρη» αλλά και τρομερό

Posted: Οκτώβριος 13, 2010 in Χολμ Στάφαν Βάλντεμαρ

«Το έργο μιλά για τη γένεση του θεάτρου αλλά και για τη μέθη που οδηγεί στην ακατανόητη βία» εξήγησε ο σκηνοθέτης.
  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΝΔΥΛΑ
  • Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Είναι ο πιο γνωστός Σουηδός σκηνοθέτης μετά τον Ινγκμαρ Μπέργκμαν -όπως και ο Μπέργκμαν, βρέθηκε στο «τιμόνι» του Εθνικού Θεάτρου της Σουηδίας. Ο Στάφαν Βάλντεμαρ Χολμ έχει σκηνοθετήσει περίπου εξήντα παραγωγές στη Στοκχόλμη, την Κοπεγχάγη, το Βερολίνο αλλά και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου είχε ως αποτέλεσμα τις «Βάκχες» του Ευριπίδη σε μία σύγχρονη προσέγγιση αλλά και με απόλυτο σεβασμό στο πρωτότυπο. Η παράσταση εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος του ΚΘΒΕ «Ανοιχτά Σύνορα», το οποίο φέρνει βαλκανικές παραγωγές στην πόλη μας, και φιλοξενείται την ερχόμενη Τετάρτη και την Πέμπτη, 13 και 14 Οκτωβρίου, στο Βασιλικό Θέατρο.

Ηταν δική σας ιδέα να ανεβάσετε τις «Βάκχες»; Γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο έργο;

Η πρόταση ήρθε από το Εθνικό Θέατρο Βελιγραδίου και τη βρήκα εξαιρετική ευκαιρία για να δείξω τη δουλειά μου στο σερβικό -και τώρα και στο ελληνικό- κοινό. Είμαι εξαιρετικά ευτυχής, λοιπόν, για αυτήν τη δουλειά αλλά και λίγο… φοβισμένος, για να είμαι ειλικρινής, καθώς εγώ είμαι από άλλη χώρα, συνεργάζομαι με ένα θέατρο άλλης χώρας, της Σερβίας, ανεβάζοντας ένα έργο αρχαιοελληνικό.

Από τα στοιχεία που με γοητεύουν περισσότερο στις «Βάκχες», ανάμεσα στα άλλα, είναι το ότι πρόκειται για ένα έργο που μιλά για τη γένεση του ίδιου του θεάτρου. Είναι το μόνο έργο στο οποίο βλέπουμε το θεό του θεάτρου πάνω στη σκηνή. Ενας θεός «παιχνιδιάρης», αλλά την ίδια στιγμή και τρομερός, ο Διόνυσος – αυτός είναι ο θεός του θεάτρου. Πρόκειται λοιπόν για ένα έργο που αφορά την ουσία του θεάτρου αλλά και τη μέθη που φτάνει να γίνει τοξίνωση και φοβερή βία.

Εχετε κάνει τη διασκευή. Κάνατε μεγάλες αλλαγές;

Εχω μικρύνει λίγο τον πρόλογο. Και στη θέση του Χορού έχω χρησιμοποιήσει τέσσερις ηθοποιούς. Για το ξένο κοινό είναι πολύ δύσκολο να καταλάβει όλες τις λεπτομέρειες της ελληνικής μυθολογίας. Προσπαθώ, λοιπόν, να οπτικοποιήσω μέρος της πλοκής και των λεγομένων του Χορού, προκειμένου να είναι πιο εύκολο για το κοινό της παράστασης να παρακολουθήσει την ιστορία. Θέλω να τη δουν την παράσταση και νεότεροι και να την καταλάβουν. Ως σκηνοθέτης, πρόθεσή μου είναι να συγκινηθούν όλοι.

Στο σκηνοθετικό σας σημείωμα αναφέρεστε στο κωμικό στοιχείο του έργου. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο γι’ αυτό;

Ναι, προσπάθησα να φέρω στο προσκήνιο το χιούμορ του. Αλλωστε δεν υπάρχει τραγωδία χωρίς κωμωδία και πιστεύω ότι το συγκεκριμένο έργο του Ευριπίδη διαθέτει εκείνη την ξεχωριστή ποιότητα που βρίσκουμε και στα έργα του Σέξπιρ, όπου το κωμικό στοιχείο συνυπάρχει και τονίζει το τραγικό στοιχείο. Μέσω αυτής της κωμωδίας, στο τέλος η τραγωδία γίνεται πιο καθαρή. Είναι αυτός ο θεός, για τον οποίο μιλήσαμε και παραπάνω, ταυτόχρονα παιχνιδιάρης και τρομερός.

Πώς επιτυγχάνεται αυτή η ισορροπία ανάμεσα στην κωμωδία και την τραγωδία σε μία παράσταση;

Αυτό είναι το ζητούμενο… Πρέπει να δει κανείς την παράσταση για να το κρίνει αυτό.

  • Η σκηνοθετική γραμμή…

Ο σκηνοθέτης εξηγεί ότι στις πρόβες συζήτησε πολύ με τους ηθοποιούς για τη δεκαετία του ’60, την εποχή των λουλουδιών, του ελεύθερου έρωτα, της ανεμελιάς και της αισιοδοξίας. Μια εποχή παράξενη που τη διαδέχτηκε ο πόλεμος του Βιετνάμ και ακατανόητα αιματηρά εγκλήματα όπως η δολοφονία της Σάρον Τέιτ και η δράση της συμμορίας του Μάνσον. Ξεκαθάρισε, ακόμη, ότι δε γίνονται αναφορές σε αυτά τα γεγονότα πάνω στη σκηνή, απλά αποτέλεσαν τις σκέψεις που «τροφοδότησαν» τον ίδιο και τους υπόλοιπους συντελεστές της παράστασης. Οπως γράφει και στο σκηνοθετικό του σημείωμα: και στις δύο περιπτώσεις «αυτό που ξεκίνησε ήρεμα, ηδονικά και με τρυφερότητα εξελίχθηκε σε ωμή βία».

«Βέβαια, το γεγονός ότι ανέλαβα αυτήν τη δουλειά για το σερβικό κοινό δεν είναι άσχετο με τον τρόπο που δούλεψα. Εννοώ ότι και η Σερβία, όπως και τα Βαλκάνια γενικότερα, είναι μια περιοχή βίας, που ταλαιπωρήθηκε τόσο από πολέμους. Η βία είναι το συνεκτικό στοιχείο. Και οι »Βάκχες» γεννήθηκαν στην Ελλάδα, κοντά στη Σερβία. Δεν είναι το ίδιο με το να ανεβάζεις αυτό το έργο για μια σκανδιναβική χώρα, απ’ όπου προέρχομαι εγώ, ή για ένα άλλο βορειοευρωπαϊκό κοινό», καταλήγει.

  • Ταυτότητα παράστασης:

Διασκευή: Στάφαν Βάλντεμαρ Χολμ. Σκηνοθέτης: Στάφαν Βάλντεμαρ Χολμ. Σκηνογράφος: Bente Lykke Moller. Ενδυματολόγος: Bente Lykke Moller. Φωτιστής: Torben Lendorph. Δραματουργική επιμέλεια: Slavco Milanovic. Μουσική επιμέλεια: Στάφαν Βάλντεμαρ Χολμ. Μουσική επεξεργασία: Vladimir Petricevic. Σκηνική ομιλία, λόγος: Ljiljana Mrkic-Popovic.

Διανομή: Nenad Stojmenovic (Διόνυσος), Marko Nikolic (Τειρεσίας), Tanasije Uzunovic (Κάδμος), Igor Djordjevic (Πενθέας), Slobodan Bestic (Αγγελιοφόρος), Radmila Zivkovic (Αγαύη).

Χορός: Stela Cetkovic (Αλφα), Nela Mihailovic (Βήτα), Jelena Helc (Γάμα), Daniela Kuzmanovic (Δέλτα).

Η παράσταση πραγματοποιείται στη σερβική γλώσσα, όμως θα υπάρχουν ελληνικοί υπέρτιτλοι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s