Ξένια Καλογεροπούλου: «Το σκλαβί»

Posted: Οκτώβριος 8, 2010 in Καλογεροπούλου Ξένια

Το σκλαβί

Μία παράξενη ιστορία αγάπης. Ενα λαϊκό παραμύθι που ξαναγράφεται από την Ξένια Καλογεροπούλου. Ένα θεατρικό έργο που κερδίζει το βραβείο «Καρόλου Κουν». Η παράσταση «Το σκλαβί» ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη από την Παιδική Σκηνή του θεάτρου «Αριστοτέλειον» στις 17 Οκτωβρίου, ντυμένη με τις υπέροχες μουσικές του Νίκου Κυπουργού και με τη σκηνοθετική σφραγίδα του Τάσου Ράτζου.

Η παράσταση, μάλιστα, επιφορτίζεται με μία ακόμη αποστολή, καθώς στηρίζει το σπουδαίο έργο του Συλλόγου Φίλων Καρκινοπαθών Παιδιών «Στοργή», δίνοντας ένα ευρώ από κάθε μαθητικό εισιτήριο που κόβεται. Η Ξένια Καλογεροπούλου ξετυλίγει την «κόκκινη κλωστή δεμένη» για τους αναγνώστες του «S».

«Το σκλαβί» είναι μια ιστορία που έχει να κάνει μεταξύ άλλων και με την αναζήτηση της αγάπης. Πώς θα χαρακτηρίζατε εσείς το παραμύθι αυτό; Τι πραγματεύεται;

Πρόκειται για ένα λαϊκό παραμύθι από τη Σύμη, το οποίο είχε συμπεριλάβει ο Γιώργος Ιωάννου σε μία συλλογή του με λαϊκά παραμύθια. Όταν το διάβασα, το θεώρησα μια ερωτική ιστορία. Μετά από καιρό, όμως, και όσο προχωρούσα στη γραφή, διαπίστωνα ότι δεν ήταν αμιγώς μία ιστορία αγάπης. Αλλά για κάποιο λόγο σού έδινε αυτήν την αίσθηση. Σε κανένα σημείο δεν αναφέρεται ότι ο πρωταγωνιστής ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια. Αλλά η αίσθηση που σου έμενε -προφανώς, επειδή εσύ ήθελες να πάρεις αυτό από το παραμύθι- ήταν αυτή μιας πολύ έντονης και δραματικής ερωτικής ιστορίας. Μιας ασυνήθιστης ερωτικής ιστορίας. Ένα παράξενο και πολύ αστείο παραμύθι. «Το σκλαβί» υπήρξε σταθμός στην καριέρα μου και στην ίδια τη ζωή μου. Είμαι πολύ υπερήφανη γι’ αυτό. Χαίρομαι που ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη και που ο σκηνοθέτης της παράστασης το αγαπά επίσης πολύ.

Τι είναι αυτό που κάνει το συγκεκριμένο παραμύθι παράξενο και ασυνήθιστο;

Υπάρχουν μέσα του πολλών ειδών έρωτες. Υπάρχει ο φανταστικός έρωτας, καθώς το ένα παλικάρι ερωτεύεται μία γυναίκα από τη ζωγραφιά της. Ερωτεύεται μάλλον την ίδια τη ζωγραφιά. Αυτή η κοπέλα θα μπορούσε να μην έχει υπάρξει ποτέ και να τη φαντάστηκε απλώς ένας ζωγράφος. Ή θα μπορούσε να είναι γριά πλέον, αν όχι νεκρή. Αυτά είναι πράγματα που συμβαίνουν και στη ζωή μας. Δηλαδή, μπορούμε να ερωτευτούμε είτε έναν αστέρα του σινεμά είτε ένα πρόσωπο που αποκλείεται ν’ αποκτήσουμε, για παράδειγμα τη γυναίκα του αδερφού μας, ή μια κοπέλα που είδαμε μια στιγμή σ’ ένα παράθυρο τρένου που έφευγε. Και αυτό μπορεί να σημάδεψε όλη μας τη ζωή και να είναι ο πιο ισχυρός έρωτας που έχουμε ζήσει, πιο δυνατός από τους χειροπιαστούς. Υπάρχει εδώ ένα μπλέξιμο ανάμεσα σ’ εκείνον τον ιδανικό και ίσως ανέφικτο έρωτα και τον άλλον, τον αληθινό και χειροπιαστό. Το παλικάρι που ερωτεύεται την κοπέλα από τη ζωγραφιά παντρεύεται κάποια άλλη. Από την άλλη, ο αδερφός του ερωτεύεται μία αληθινή κοπέλα, αλλά καταλήγει με κάποια άλλη, η οποία τον αγαπά. Τελειώνει το έργο και δεν ξέρουμε αν θα την αγαπήσει και ο ίδιος. Αυτό το ανοιχτό τέλος εξάπτει τη φαντασία των παιδιών. Πολλά, μάλιστα, έγραψαν εκθέσεις στο σχολείο για το τι γίνεται μετά το τέλος του παραμυθιού.

Πόσο δύσκολο είναι ν’ ανεβεί ένα παραμύθι στη θεατρική σκηνή;

Είχε πολλά προβλήματα στο ανέβασμά του. Για να σας δώσω ένα παράδειγμα, σε μία συγκεκριμένη σκηνή του έργου η ομορφιά της πρωταγωνίστριας γινόταν αιτία να μαρμαρώσει το παλικάρι, δηλαδή ο πρωταγωνιστής. Στο παραδοσιακό παραμύθι, λοιπόν, εμφανιζόταν η Παναγία κι έλεγε στη λεχώνα γυναίκα να κόψει κομματάκια το παιδάκι που μόλις είχε γεννήσει και να το ψήσει στο φούρνο. Όπως καταλαβαίνετε, κάτι τόσο άγριο δεν μπορούσε να σταθεί… Στην παράσταση, λοιπόν, η γυναίκα έχει τύψεις, ανεβάζει πυρετό και βλέπει παραισθήσεις. Έτσι, της εμφανίζεται η Παναγία, η οποία θέλει να της πάρει το παιδί. Η μητέρα τότε εκλιπαρεί την Παναγία να πάρει την ίδια και όχι το μωρό της. Τελικά τιμωρείται με το να γερνάει, κάτι που βέβαια είναι συμβολικό. Καθώς, όμως, στα μάτια του ήρωα παραμένει όμορφη, εκείνη αποκτά και πάλι την ομορφιά της. Χρειάστηκε, λοιπόν, να δώσουμε τέτοιες λύσεις, καθώς και να εμπλουτίσουμε χαρακτήρες του παραμυθιού, που απλώς υπήρχαν στατικά στην αρχική του μορφή.

Τι σήμαινε για εσάς η περιπέτεια της συγγραφής;

Ήταν μία διαδικασία αναζήτησης για μένα. Μέσα από μία λέξη πρέπει να καταλάβεις τι υπάρχει από κάτω, τι κρύβεται. Δύο χρόνια ήμουν βυθισμένη μέσα στο παραμύθι. Μου έδωσε μία πάρα πολύ μεγάλη συγκίνηση, από τις εντονότερες που έχω ζήσει. Και τελικά βγήκε ένα αποτέλεσμα που πραγματικά μας χαροποίησε.

Μάλιστα βραβευτήκατε γι’ αυτήν την παράσταση…

Για το έργο, ναι. Διακρίθηκε ως το καλύτερο έργο της χρονιάς από τα βραβεία «Καρόλου Κουν». Δε βραβεύτηκε, δηλαδή, ως παιδικό έργο μόνο. Το παίξαμε μόνο ενάμισι χρόνο, παρόλο που υπήρχε πολύς κόσμος που δεν πρόλαβε να το δει. Αλλά εμείς αποφασίσαμε ν’ αλλάξουμε έργο κι εξαιτίας του υπουργείου Πολιτισμού -για να μην πηγαίνουμε κάθε χρόνο για επιχορήγηση με το ίδιο έργο.

Υπάρχουν θέματα για τα οποία δε μιλάμε στα παιδιά ούτε και μέσα από ένα παραμύθι ή ένα παραμύθι μπορεί να πραγματεύεται οτιδήποτε;

Το παραμύθι μπορεί να πει πράγματα πολύ πιο εύκολα. Μπορεί να μιλήσει για το θάνατο με μεγαλύτερη ευκολία από ένα σύγχρονο ρεαλιστικό έργο. Είχαμε παίξει, μάλιστα, στο «Πόρτα» το «Αλλιώτικο καλοκαίρι» που απευθυνόταν σε πολύ μικρά παιδιά και είχε ως θέμα του το θάνατο. Αλλά αυτό ήταν μια εξαίρεση. Τα περισσότερα θέματα πάντως μπορείς να τα αγγίξεις. Εξαρτάται πώς το κάνεις…

Θεωρείτε ότι το παιδικό θέατρο είναι παραμελημένο; Ρωτάω εσάς, καθώς είστε η πρώτη στο χώρο που αρχίσατε ν’ ασχολείστε επαγγελματικά με τις παιδικές παραστάσεις.

Έπρεπε να βοηθηθεί το παιδικό θέατρο, να έχουμε διαγωνισμούς, φεστιβάλ, βραβεία. Και φυσικά, χρειάζεται περισσότερη οικονομική βοήθεια. Από την άλλη, η λέξη «επαγγελματικός» είναι παραπλανητική. Τώρα πια υπάρχουν επαγγελματικοί θίασοι για παιδιά. Δεν είναι όπως παλιά. Αυτό όμως δε σημαίνει απαραίτητα ότι κάνουν και πραγματικά καλό θέατρο. Το θέατρο θέλει κι ένα βάσανο, θέλει κάτι από μέσα σου. Εγώ προσωπικά και οι συνεργάτες μου όσο προχωράμε τα βρίσκουμε όλο και πιο δύσκολα. Γινόμαστε όλο και πιο απαιτητικοί.

Πόσο σημαντικές είναι η αναζήτηση νέων μορφών, οι φρέσκες ιδέες και η δοκιμή ακόμη και πειραματικών πραγμάτων στο θέατρο; Γίνονται τέτοιες δουλειές στην Ελλάδα;

Είχα δει στην Ιταλία ένα φεστιβάλ που ήταν όλο για βρέφη. Ζήλεψα πολύ και, όταν επέστρεψα, έκανα το «Έλα έλα». Το κοινό μας ηλικιακά σ’ αυτήν την παράσταση ξεκινούσε από 8 μηνών. Τα πιτσιρίκια παρακολουθούσαν μαγεμένα. Βέβαια, αυτό που εδώ θεωρούμε καινοτόμο ή πειραματικό, στο εξωτερικό είναι κάτι πάρα πολύ κοινό. Οπωσδήποτε, λοιπόν, ψάχνουμε καινούριους τρόπους. Αυτό συμβαίνει και με την παράσταση που ετοιμάζουμε τώρα. Αν και παίζουν στο έργο εκπληκτικοί ηθοποιοί, όπως η Άννα Μάσχα και ο Αργύρης Ξάφης, ο πρωταγωνιστής δεν είναι ηθοποιός αλλά μία κούκλα. Συγκεκριμένα, παίζουν τρεις κούκλες σε περίπου φυσικό μέγεθος που συνομιλούν με τους ηθοποιούς. Δίνουν την αφορμή, για ν’ αφηγηθεί ο ηθοποιός μία ιστορία από κάποια απόσταση. Ελπίζω να είναι πάρα πολύ αστείο αλλά και ποιητικό. Οι πρόβες μέχρι στιγμής είναι συναρπαστικές.

Πέρα από τα διδάγματα του παραμυθιού, οι μικροί θεατρόφιλοι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να βοηθήσουν κάποια άλλα παιδάκια που χρειάζονται τη βοήθειά τους. Ένα ευρώ από την τιμή των 8 ευρώ κάθε μαθητικού εισιτηρίου θα καταβάλλεται στο Σύλλογο Φίλων Καρκινοπαθών Παιδιών «Στοργή» για την περίθαλψη και θεραπεία των καρκινοπαθών παιδιών στην 4.500 τ.μ. πτέρυγα που κατασκεύασε κι εξόπλισε ο σύλλογος σε χώρο του νοσοκομείου Γ. Παπανικολάου για τις ανάγκες και τη δράση της «Στοργής».

Η «Στοργή» είναι ένα φιλανθρωπικό, μη κερδοσκοπικό σωματείο μ’ έδρα τη Θεσσαλονίκη, το οποίο ιδρύθηκε το 1991 με πρωτοβουλία της κ. Τίμης Μπακατσέλου. Το επόμενο μεγάλο έργο της «Στοργής» είναι η δημιουργία και η λειτουργία ενός ξενώνα για τα παιδιά και τους συνοδούς τους που έρχονται στη Θεσσαλονίκη για θεραπεία από περιοχές της περιφέρειας.

info: «To σκλαβί» κάνει πρεμιέρα στo θέατρο «Αριστοτέλειον» την Κυριακή 17 Οκτωβρίου στις 11:30. Τις καθημερινές πραγματοποιούνται παραστάσεις για σχολεία έπειτα από συνεννόηση (τηλ. για ραντεβού 2310 250303). Η τιμή του εισιτηρίου στις σχολικές παραστάσεις είναι 8 ευρώ ενώ στις κυριακάτικες 12 ευρώ. Ένα ευρώ από κάθε σχολικό εισιτήριο διατίθεται στο Σύλλογο Φίλων Καρκινοπαθών Παιδιών «Στοργή».

  • Συνέντευξη: Χάιδω Σκανδύλα, Αγγελιοφόρος: Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010 13:54
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s