Ιεροκλής Μιχαηλίδης: «Μοναδική μας ελπίδα είναι το μεράκι»

Posted: Οκτώβριος 4, 2010 in Μιχαηλίδης Ιεροκλής

Ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι» που θα ανεβάσει το ΚΘΒΕ

Υστερα από δώδεκα χρόνια εσωτερικής «μετανάστευσης» στην Αθήνα, ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης ξανακάνει βάση του τη Θεσσαλονίκη. Ο ίδιος δε δέχεται ότι είχε φύγει ουσιαστικά. «Το »ξανά» είναι σχετική έννοια», λέει. «Στην ουσία, ποτέ δεν έκοψα δεσμούς με αυτήν την πόλη. Απλώς τα τελευταία χρόνια ζω εννέα μήνες στην Αθήνα και τρεις στη Θεσσαλονίκη και είναι κάτι που προσπαθώ να αντιστρέψω. Πλέον, υπάρχουν οι προσωπικές προϋποθέσεις που με βοηθούν να μετακινούμαι ευκολότερα. Δεν μπορώ να μην εργάζομαι στην Αθήνα, απλά μπορώ πλέον να ζω το μεγαλύτερο διάστημα εδώ».

  • Τι σημαίνει για εσάς η θέση του γενικού διευθυντή της Ανωτέρας Δραματικής Σχολής «Σύγχρονο Θέατρο Βασίλης Διαμαντόπουλος», την οποία αναλάβατε;

Αισθάνομαι ότι έχει ένα ιδιαίτερο βάρος αυτή η θέση. Και λόγω της προηγούμενης διευθύντριας, της Πέμης Ζούνη, αλλά και για το γεγονός ότι είναι μεγάλη ευθύνη να αναλαμβάνεις παιδιά με όνειρα σε ένα πολύ δύσκολο χώρο, όπου η εκπαίδευσή τους είναι σκληρή και η διαδρομή μακριά. Το μεγάλο στοίχημα, λοιπόν, είναι να μπορέσεις να τους μεταδώσεις αυτά τα λίγα πράγματα που έχεις μάθει σε όλη την επαγγελματική σου διαδρομή, εμπνέοντάς τους παράλληλα πάθος για τη δουλειά, καθώς χωρίς μεράκι και αγάπη δεν μπορείς να υπάρξεις σε αυτόν το χώρο.

  • Θεατρική παιδεία υπάρχει στην Ελλάδα κατά τη γνώμη σας;

Τώρα… ξύνετε πληγές! Η αλήθεια είναι πως έχουμε πολλά προβλήματα και όχι μόνο σε ό,τι αφορά τις δραματικές σχολές. Πρέπει να θέσουμε πρώτα απ’ όλα το ερώτημα αν υπάρχει παιδεία. Υπάρχουν προβλήματα τόσο στην ανώτερη και ανώτατη, όσο και στη μέση εκπαίδευση. Δεν είναι τυχαίο το ότι έχουν πέσει τόσο χαμηλά τα πανεπιστήμια της χώρας μας στις διεθνείς αξιολογήσεις. Είναι, δυστυχώς, ένα εκφυλιστικό φαινόμενο των τελευταίων χρόνων, το οποίο προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε.

  • Πρωταγωνιστείτε και στο έργο του Σέξπιρ «Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι», που ανεβαίνει από το ΚΘΒΕ. Πώς είναι αυτή η συνεργασία;

Εξαιρετική. Αισθάνομαι μεγάλη τιμή για το γεγονός ότι έχει αναλάβει αυτό το έργο ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες στον κόσμο, ο Ρόμπερτ Στούρουα. Είναι μεγάλο γεγονός και για το θέατρο της Θεσσαλονίκης, αλλά και για το ελληνικό θέατρο γενικότερα, ότι μια τόσο μεγάλη μορφή βρέθηκε σε αυτήν την πόλη. Από εκεί και πέρα είναι άκρως τιμητική η πρόσκληση από τον Σωτήρη Χατζάκη, ιδιαίτερα για το γεγονός ότι μου δίνει την ευκαιρία να έχω ένα τέτοιο σπουδαίο καθοδηγητή όπως ο Στούρουα.

  • Η γνώμη σας για την καλλιτεχνική Θεσσαλονίκη ποια είναι;

Δεν μπορώ να κρίνω εγώ. Την αποτίμηση ας την κάνουν οι «ειδικοί», που… τυρβάζουν περί τέχνης και πολιτικής. Αυτό που μπορώ να πω όμως με σιγουριά είναι ότι τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια η Θεσσαλονίκη βρίσκεται σε συνολικό τέλμα. Καλώς ή κακώς, δεν είναι αποκομμένο το κοινωνικό κομμάτι από το καλλιτεχνικό. Ολοι οι χώροι είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Δυστυχώς, υπάρχει μία διάχυτη αίσθηση παραίτησης και από εμάς τους κατοίκους αλλά κυρίως εξαιτίας του τρόπου που χειρίστηκαν οι τοπικοί άρχοντες αυτήν την πόλη. Εχουμε μείνει λίγο πίσω. Εχει κυριαρχήσει η εσωστρέφεια. Χάθηκε η ανησυχία της περιόδου 1980 – 1995.

  • Οι εκλογές μπορούν να φέρουν την αλλαγή στην τοπική αυτοδιοίκηση;

Προσωπικά πιστεύω σε άλλες διαδικασίες. Σε αυτό το επίπεδο το παιχνίδι είναι χαμένο. Στο μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία και το μεράκι, έτσι ώστε να απομονωθούν όλοι αυτοί και να μην τους έχεις ανάγκη.

  • Στις 23 Δεκεμβρίου κάνει πρεμιέρα στη μεγάλη οθόνη η κλασική κωμωδία «Ζητείται ψεύτης», την οποία σκηνοθετείτε, ενώ επίσης πρωταγωνιστείτε.

Είναι μία ταινία που, όταν μου έγινε η πρόταση συνεργασίας, χάρηκα πολύ, παρόλο που είμαι πολύ προσεκτικός με τις επανεκτελέσεις, ειδικά στον κινηματογράφο. Ηταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα διαδικασία να μεταφερθεί ένα τόσο κλασικό έργο του Δημήτρη Ψαθά σε σύγχρονα δεδομένα. Από εκεί και πέρα, προσπαθήσαμε να διευρύνουμε λίγο την έννοια του πολιτικού ψεύδους από το 1953 που γράφτηκε το έργο. Είναι ένα εγχείρημα δύσκολο, ειδικά σε ό,τι αφορά τη σύγκριση με τα ιερά τέρατα που πρωταγωνίστησαν το 1961 στην αυθεντική ταινία.

  • Οι «Αγαμοι Θύτες» τι είναι, τελικά, για εσάς;

Είναι ένα κομμάτι της δικής μας δουλειάς ενταγμένο στο πλαίσιο του θεάματος, το οποίο είναι ιδιαίτερα αγαπητό αλλά και ιδιαίτερα απαιτητικό. Η σάτιρα και το χιούμορ βαδίζουν συνεχώς σε ένα τεντωμένο σκοινί που, αν φύγεις λίγο από τη μία ή την άλλη πλευρά, γκρεμοτσακίζεσαι και πέφτεις στο λαϊκισμό ή τη σοβαροφάνεια.

  • Με όλες αυτές τις δραστηριότητες σας μένει χρόνος για ξεκούραση;

Η αλήθεια είναι ότι, επειδή είμαι τεμπέλης ως άνθρωπος, μου λείπει όση ξεκούραση θα ήθελα. Ευτυχώς, αφήνω κάποιες μέρες μέσα στο καλοκαίρι κενές και προλαβαίνω να πάρω κάποιες ανάσες. Από εκεί και πέρα, όταν η δουλειά πηγαίνει καλά, ξεκουράζεσαι. Η μεγάλη κούραση είναι όταν καταβάλλεις όλο αυτόν τον κόπο και τίποτα δεν πάει κατ’ ευχήν.

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΣΑΛΑΜΕ
  • Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010 | ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s