Αρχείο για 26 Σεπτεμβρίου, 2010

Το κρεβάτι στη σκηνή

Posted: 26 Σεπτεμβρίου, 2010 in Γάκης Κώστας
  • Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ, Επτά, Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010
  • Από τον τίτλο ήδη, «Δε μιλάμε γι’ αυτά», που υπογράφει και σκηνοθετεί ο Κώστας Γάκης, καταλαβαίνεις ότι η παράστασή του, που έχει θέμα τη σεξουαλική μας ζωή, αναφέρεται σε θέματα ταμπού.

Ενας τριχωτός άγγελος του έρωτα με καλή παρέα.

Ενας τριχωτός άγγελος του έρωτα με καλή παρέα.

Ο αυνανισμός, το σεξ στην τρίτη ηλικία, η κτηνοβασία και άλλα θέματα που φτάνουν ώς την «παραβατική» σεξουαλική συμπεριφορά γίνονται η αφορμή για τον συνομιλητή μας και τέσσερις ακόμα ηθοποιούς που συμμετέχουν και στα κείμενα (Π. Δοκιμάκης, Λ. Καταχανάς, Ν. Μπούκλη και Σ. Νούλη) να τσιγκλήσουν, να γαργαλήσουν, να προβληματίσουν. «Είναι σαν μια χορδή τόξου που τεντώνεις και θέλεις να πετάξεις ορισμένα βέλη. Αλλες φορές γίνεται με τρόπο αιχμηρό και ακολουθεί ατραπούς μανιφέστου, κι άλλες κωμικά ή με τραγούδια», μας λέει για την παράσταση που ξεκινά στις 6 Οκτωβρίου στο «Δώμα» του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Τρεις μέρες αργότερα ακολουθεί το «Μια τεράστια έκρηξη», που θα σκηνοθετήσει με τον Βασίλη Μαυρογεωργίου, ο οποίος υπογράφει το κείμενο.

  • Τι θα πει κανονικό

-Τι ακριβώς είναι το «Δε μιλάμε γι’ αυτά;»

«Μια παράσταση που εξερευνά διάφορα τοπία της σεξουαλικότητας και τα ταμπού γύρω από αυτήν, όπως είναι ο οργασμός, το πόσο συζητάμε με τον σύντροφό μας για όσα επιθυμούμε στο κρεβάτι κ.ά. Τα επεργαζόμαστε με μια διάθεση αθωότητας».

-Είναι δυνατόν η αθωότητα να συνδυαστεί με τη σεξουαλικότητα;

«Και όμως! Θυμάμαι την εποχή που με την αδερφή μου χοροπηδούσαμε γυμνοί πάνω στο κρεβάτι χωρίς καμία ενοχή. Στις συνεντεύξεις που πήραμε από περαστικούς στο δρόμο, μας έλεγαν το ίδιο πράγμα: όταν είσαι μικρός δεν έχεις πρόβλημα με τη γύμνια, αλλά κάποια στιγμή μπαίνει η μαμά στο σπίτι και σου λέει να βάλεις βρακί. Πιστεύω ότι μπορούμε να επιστρέψουμε σε μια απενοχοποίηση του σώματος. Το καλοκαίρι έβλεπα τους ανθρώπους που κυκλοφορούσαν στην παραλία με το μαγιό, δηλαδή με ένα βρακί και ένα σουτιέν. Αν βγούνε με αυτά στην Πανεπιστημίου, θα τους πούνε τρελούς. Ε, αυτή η σύμβαση είναι πολύ αστεία αν το σκεφτείς.

-Πέρα από τα πιο συνηθισμένα ταμπού, που προαναφέρατε, υπάρχουν άλλα πιο εξεζητημένα που θίγετε;

«Μιλάμε για τη νεκροφιλία, την αιμομιξία αλλά και πιο πρωτόγονες πλευρές, όπως την κτηνοβασία, τη φρουτογαμία ή την τάση κάποιων να είναι αιμοχαρείς αυτόπτες. Η ενασχόληση με τους «παραφιλικούς» μάς γέννησε πολλά ερωτήματα για το κατά πόσον η δική μας «κανονικότητα» είναι όντως κανονική. Ακόμα και οι πιο μακρινές εκδοχές της σεξουαλικότητας κρύβουν μια βαθιά τρυφερότητα, μια ανάγκη αγαπητικού στοιχείου».

-Υποτίθεται ότι σήμερα η σεξουαλική απελευθέρωση έχει κατακτηθεί. Εχει κάνει, τελικά, κακό ή καλό στις σεξουαλικές σχέσεις;

«Η πραγματική απελευθέρωση έχει να κάνει με το πώς διαχειριζόμαστε το σώμα μας και πόσο μιλάμε γι’ αυτό. Εξάλλου έχει μπει και το AIDS στη ζωή μας και έχει ξανακλείσει τα πράγματα. Η ηδονή παραμένει δαιμονοποιημένη λόγω της θρησκείας. Ακόμα και στο θέμα της ομοφυλοφιλίας υπάρχει ένα επιπλέον ταμπού, η γυναικεία ομοφυλοφιλία. Αυτό ενέχει έναν φαλλοκρατισμό».

-Κι όλ’ αυτά πώς παίρνουν μορφή στην παράσταση;

«Παίξαμε πολύ με το αισθητηριακό και το αισθησιακό στοιχείο. Ο ήχος παίζει μεγάλο ρόλο, όπως και η όραση. Κάποιες στιγμές κλείνουμε μια κουρτίνα για να μην βλέπει ο θεατής τίποτα και να μπορεί να φαντασιώνεται. Σε κάποια σημεία, καλούμε τους θεατές να αγγιχτούν. Δίνουμε αφορμή για συζήτηση. Θα έλεγα ότι η παράσταση είναι σαν μια παιδική χαρά του σεξ, που κρύβει, όμως, σκοτεινές γωνίες. *