Αρχείο για Σεπτεμβρίου 22, 2010

  • Λίγο προτού ανεβεί στη σκηνή του Ηρωδείου για τη μουσική παράσταση του Γκόραν Μπρέγκοβιτς, η Μαρία Ναυπλιώτου μάς υποδέχτηκε στο σπίτι της στο Φάληρο. Και μας μίλησε  για την ομορφιά, την επιθετικότητα και τις δύσκολες προσωπικές σχέσεις μέσα από την οπτική μιας γυναίκας που δεν φοβάται να μείνει μόνη.

Η Μαρία Ναυπλιώτου λάμπει. Καθισμένη στο μπαλκόνι της για τις ανάγκες της φωτογράφισης, στο Φάληρο, με το ελαφρύ αεράκι του αυγουστιάτικου μεσημεριού να της ανακατώνει τα μαλλιά, απέναντι από το σινεμά, όπου όταν ήταν μικρή έβλεπε ταινίες και με ένα κομμάτι θάλασσας να καμαρώνει στραφταλιστό, στο βάθος. Σαν εικόνα από το θεατρικό έργο «Η κυρία από τη θάλασσα» στο οποίο πρωταγωνιστούσε τον χειμώνα. Λες και δεν ήταν τυχαίος ο τίτλος… «Η κυρία από τη θάλασσα» του Ιψεν, σε σκηνοθεσία Ερικ Στούμπε, που ταξιδεύει αυτές τις ημέρες στο Οσλο, έπειτα από πρόσκληση του Διεθνούς Φεστιβάλ Ιψεν. Η ωραία ηθοποιός λέει και ξαναλέει – και το δείχνει με ένα χαμόγελο σε όλο το πρόσωπό της – ότι είναι πάρα πολύ χαρούμενη που επέλεξαν για το νορβηγικό φεστιβάλ και αυτήν την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, ανάμεσα στις τόσες άλλες σπουδαίες της διεθνούς θεατρικής σκηνής. Δεν κρύβει ωστόσο και την αγωνία της. Και μόλις επιστρέψει θα ετοιμαστεί για την παράσταση τα «Ημερολόγια μιας θλιμμένης βασίλισσας» που θα ανέβει στο Ηρώδειο, στις 27 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό έργο σε σκηνοθεσία και μουσική του Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Η Μαρία Ναυπλιώτου θα επεξεργαστεί ελεύθερα τον μονόλογο που θα παρουσιάσει συνοδεία μουσικής κλασικού συνόλου και χορωδίας, επειδή ο διάσημος συνθέτης θα βρίσκεται σε περιοδεία. Το έργο πρωτοπαίχτηκε τον Ιούνιο στο Φεστιβάλ του Σεν Ντενί, στη Γαλλία, και ακολουθούν η Ισπανία, το Βέλγιο και η Ιταλία, με ηθοποιό αντίστοιχη από την κάθε χώρα. Στη συνέχεια, η ταλαντούχα ηθοποιός θα αρχίσει πρόβες για το έργο του Γκέοργκ Μπύχνερ «Ο θάνατος του Δαντόν», σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού. Αργότερα θα υποδυθεί και πάλι την Κάρμεν, που αγάπησε πολύ.

  • Ετοιμάζεστε για την παράσταση στο Ηρώδειο. Πώς σας φάνηκε ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς;

«Πολύ ανοιχτός άνθρωπος, ευχάριστος, με χιούμορ, γελάς πολύ μαζί του. Σε κάνει να αισθάνεσαι άνετα και, παρ’ όλο που είναι διάσημος και σπουδαίος, δεν δημιουργεί αποστάσεις. Μου έχει αφήσει την ελευθερία να δουλέψω μόνη μου τα κείμενα. Φυσικά, θα κάνουμε και κάποιες πρόβες με την ορχήστρα».

  • Και το κείμενο;

«Είναι πολύ γυναικείο και γοητευτικό. Τα “Ημερολόγια μιας θλιμμένης βασίλισσας” διαδραματίζονται στο σερβικό τμήμα του Σεράγεβο, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου 1991-1995. Μια γυναίκα ζει τον πόλεμο, βάλλεται από αυτόν, νιώθει ανίσχυρη όταν σκοτώνεται ο άντρας της, εγκαταλείπει τη χώρα. Πρόκειται για μια σειρά αποσπασμάτων από επιστολές του βόσνιου νομπελίστα Ιβο Αντριτς, τον οποίο ομολογώ ότι δεν είχα διαβάσει ποτέ, του γάλλου λυρικού ποιητή του 16ου αιώνα Πιερ ντε Ρονσάρ, του Σαίξπηρ και του ποιητή Σιντράν, συνεργάτη του Μπρέγκοβιτς. Μάλιστα, λέει κάποια στιγμή ο Σιντράν “Θεέ μου, δώσε τον κόσμο στις γυναίκες όπως την κουζίνα, όπου όλα συνυπάρχουν? και το καυτό, και το γλυκό, και το ξινό”».

  • Αν κυβερνούσαν οι γυναίκες, θα ήταν διαφορετικός ο κόσμος;

«Δεν ξέρω. Οσες φορές πήραν την εξουσία οι γυναίκες, απογοητεύτηκα πολύ. Περίμενα μια άλλη αντιμετώπιση των προβλημάτων. Αλλά, βλέπετε, μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που έχει πλαστεί κυρίως για τους άνδρες και μάθαμε να φερόμαστε όπως εκείνοι. Λες και απαρνιόμαστε τη φύση μας και ντρεπόμαστε για αυτήν. Το βέβαιο είναι ότι μια γυναίκα, για να σταθεί σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να υιοθετήσει μια εξίσου ανταγωνιστική και επιθετική συμπεριφορά με αυτήν του άντρα ή μια άκρως αμυντική. Μόνον έτσι θα τα καταφέρει. Αυτό το έχω νιώσει και εγώ στη δουλειά μου, παρ’ όλο που είναι πολύ πιο ανοιχτή προς το φύλο μας. Η επιθετικότητα, ωστόσο, δεν είναι πάντα κάτι αρνητικό? σχετίζεται και με την επιβίωσή μας. Διότι, όταν κάποιος σου επιτίθεται, είτε θα πρέπει να κάνεις πίσω είτε, σε στιγμές κρίσεως, θα του εκφράσεις και εσύ την επιθετικότητά σου».

  • Πώς θα ερμηνεύατε τη γυναικεία επιθετικότητα;

«Ισως έχει να κάνει και με το γεγονός ότι οι γυναίκες, για να επιβιώσουν, ανέπτυξαν μια επιθετικότητα παθητική. Οπως, για παράδειγμα, στις παλαιότερες γενιές, που χρησιμοποιούσαν πλάγιο τρόπο για να πετύχουν κάτι? ενώ οι άντρες ήταν πιο ευθείς».

  • Υπάρχει, ωστόσο, ανταγωνισμός και επιθετικότητα και ανάμεσα στις γυναίκες.

«Ναι, κάτι που μπορεί να είναι και περισσότερο επικίνδυνο. Αναφερόμαστε όμως στις γυναίκες, ενώ θα έπρεπε να ήμασταν όλοι ισότιμοι και να μιλάμε τώρα για την ανθρώπινη φύση, που κρύβει μέσα της και το κακό. Το κακό που υπερέχει του καλού».

  • Επειδή η επιθετικότητα φτάνει στη βία, μήπως εννοείτε την έντονη διεκδίκηση;

«Μιλάω και για τη βία, που παίρνει πολλές μορφές. Μπορεί να μη φτάνει στη χειροδικία, αλλά είναι λεκτική, ψυχολογική, ακόμη και με την κίνηση του σώματος μπορείς να την εκφράσεις».

  • Και η δική σας επιθετικότητα;

«Μεγαλώνοντας, όσο γνωρίζω τον εαυτό μου και αποδέχομαι το αρνητικό μου κομμάτι και την επιθετικότητα που κρύβω, την οργή μου, τον θυμό μου, τόσο αυτά καταλαγιάζουν και δεν έχουν την ανάγκη να εκφραστούν».

  • Τα ελέγχετε;

«Οχι πάντα. Κάποτε μου ξεφεύγουν».

  • Και μετά, έχετε ενοχές; Μετανιώνετε;

«Μικρότερη είχα πολλές, τώρα όχι τόσες, αλλά δεν αισθάνομαι και καλά. Μερικές φορές είμαι δικαιολογημένη για την επιθετικότητά μου που με έχει σώσει από καταστάσεις πολύ δύσκολες? γιατί έπρεπε να βάλω όρια απόλυτα, αλλιώτικα υπήρχε περίπτωση οι άνθρωποι να εισβάλουν στη ζωή μου. Κάποτε όμως σου ξεφεύγει και με εκείνους που αγαπάς. Εκεί, πλέον, επειδή έχω αποκτήσει μια καλύτερη σχέση με τον εαυτό μου, δεν νιώθω ενοχές, αλλά μιλάω, ζητώ κατανόηση. Προσπαθώ να επανορθώσω».

  • Και την κοινωνική βία πώς την κρίνετε, κυρίως σήμερα, με όσα συμβαίνουν;

«Την έχει ενισχύσει η δυσάρεστη οικονομική κατάσταση. Οσο και αν ακούγεται παρωχημένο, νομίζω ότι οι αξίες που συγκρατούσαν τον ιστό της κοινωνίας δεν υπάρχουν πλέον. Πήραν κάποιοι άνθρωποι τα ηνία στα χέρια τους, χωρίς να είναι άξιοι, και οι ευθύνες μας είναι τεράστιες, διότι, ενώ ξέραμε τι συνέβαινε, συνεχίζαμε να τους ψηφίζουμε, να ανεχόμαστε αυτό το σύστημα και τη διαφθορά, επειδή και εμάς μας εξυπηρετούσε. Ετσι, φτάσαμε να μην έχουμε Παιδεία, κοινωνική συνείδηση, κράτος πρόνοιας, συνοχή. Φτάσαμε στον οχαδερφισμό, στο να μην αγαπάμε τον τόπο μας και να αισθανόμαστε την κοινωνία ως εχθρό μας».

  • Αναπτύχθηκε και ένα κοινωνικό πρότυπο ζωής, ένα λάιφσταϊλ, με συγκεκριμένους κανόνες αισθητικής και διαβίωσης.

«Δεν είναι κακό η ζωή να έχει και μια ελαφρότητα. Αλλά, αν ασχολείσαι μόνο με την επιφάνεια των πραγμάτων και δεν έχεις βάσεις, καταντά ευτέλεια. Κάποτε σκεφτόμουν ότι οι άνθρωποι καταναλώνουν την ευτέλεια, γνωρίζοντας τι είναι το ευτελές. Τελευταία, άλλαξα γνώμη. Εχει γίνει η ευτέλεια τσιμέντο, που δεν μπορείς να το διαπεράσεις. Και δεν εννοώ ότι πρέπει να είσαι διανοούμενος ή επιστήμονας, αλλά να έχεις καταφέρει μόνος σου κάτι, με δυσκολία και κόπο. Τότε αυτό το κάτι γίνεται ουσιαστικό και δεν το ξεχνάς. Ενώ όταν γλιστράς σε μια κατάσταση, δεν την εκτιμάς και στο τέλος δεν εκτιμάς ούτε τον εαυτό σου. Η Παιδεία έχει την ευθύνη της, επειδή δεν αναπτύσσει την κριτική σκέψη. Οταν πήγαινα σχολείο, ένιωθα ότι βρισκόμουν σε καταναγκαστικά έργα. Τίποτε καλό δεν θυμάμαι, εκτός από δύο φωτισμένους ανθρώπους. Τον εξαιρετικό δάσκαλό μου, κ. Τσάμη, που μας έμαθε να κάνουμε ωραία γράμματα και να αγαπάμε την Ελλάδα και τον εξίσου εξαιρετικό φιλόλογο κ. Τσολακίδη, που μας έμαθε να διαβάζουμε εξωσχολικά βιβλία».

  • Σας έμειναν η αγάπη για την Ελλάδα και για τη λογοτεχνία.

«Μου έμειναν και από τη μητέρα μου, που αγαπούσε πάρα πολύ την Ελλάδα, όχι μόνο για τους αρχαιολογικούς τόπους και τα έργα της, αλλά και για το φως, τη θάλασσα, το κλίμα, γι’ αυτό που είμαστε και που δεν είμαστε».

  • Επισκέπτεστε πάντα αρχαιολογικούς τόπους;

«Γεννήθηκα στου Μακρυγιάννη και ως τα οκτώ μου χρόνια, που ήρθαμε στο Φάληρο, η ζωή μου ήταν γύρω από την Ακρόπολη. Στο Ηρώδειο παίζαμε, στους δρόμους ανεβαίναμε στις μουριές. Το πιο αγαπημένο μου όμως ήταν το άγαλμα μιας κόρης στο Μουσείο της Θήβας? σαν να την είχα ερωτευτεί και, κάθε φορά που πηγαίναμε, έτρεχα να τη δω. Εντονη ενθύμηση».

  • Πώς νιώθετε όταν ερμηνεύετε ρόλους σε αρχαία κείμενα; Εχετε ιδιαίτερη σχέση με αυτά;

«Επειδή η μητέρα και ο πατέρας μάς πήγαιναν σε αυτές τις παραστάσεις, αισθάνομαι πολύ κοντά τους. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με την υποκριτική, όπου αντιμετωπίζω πάρα πολλά προβλήματα ερχόμενη σε επαφή με το κείμενο. Διότι είναι κείμενα τεράστια, που όσο και αν τα νιώθεις σαν κάτι πολύ δικό σου, είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα πλησιάσεις, να είσαι άμεσος και βαθύς, να μην κάνεις θέατρο ψυχολογίας. Πολύ συχνά πέφτω σε αυτό το λάθος, γιατί δεν ξέρω άλλον δρόμο, ψάχνω, δεν ξέρω αν κάποτε θα τον βρω, ελπίζω. Μια ζωή να ασχολείσαι, πάλι δεν βγαίνει».

  • Γιατί το λέτε αυτό;

«Επειδή στα νοήματά τους κρύβεται ο πυρήνας της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι σαν τα ίδια τα κείμενα να συνέλαβαν και να δημιούργησαν ξανά το ανθρώπινο σύμπαν. Πόσο μπορείς να το κάνεις πράξη αυτό; Κάποτε, παρακολουθώντας κάποιες διαλέξεις του Κώστα Γεωργουσόπουλου, τον άκουσα να λέει ότι ορισμένα πράγματα δεν μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με τη λογική, αλλά σαν ένα φυσικό φαινόμενο, σαν ποτάμι που ξεχειλίζει».

  • Και τι φταίει για τη δυσκολία που αντιμετωπίζετε;

«Το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε μια θεατρική μέθοδο. Εκανα κάποια σεμινάρια με τον ρώσο σκηνοθέτη Ανατόλι Βασίλιεφ και κατάλαβα πόσα εργαλεία μάς λείπουν για να προσεγγίσουμε και να ξεκλειδώσουμε αυτούς τους κόσμους. Εμείς προχωράμε με το ένστικτο και αυτός μιλούσε για το εννοιολογικό θέατρο και το τελετουργικό, που αφορούν την τραγωδία και τον Σαίξπηρ. Τόσο διαφορετικά αντιμετωπίζουν το θέατρο».

  • Στις συνεντεύξεις σας μιλάτε πολύ για τους γονείς σας. Γιατί; Νιώθετε ότι τους οφείλετε πράγματα;

«Οι γονείς μου ήταν μέσα στους πιο σημαντικούς ανθρώπους που γνώρισα. Οχι επειδή με έφεραν στον κόσμο, αλλά επειδή μου προσέφεραν εργαλεία για να ζήσω, παρ’ όλα τα λάθη και τα στραβά που όλοι οι γονείς κάνουν. Και, παρά τις συγκρούσεις μας, είχαμε μεγάλη αγάπη και συνοχή και την αίσθηση ότι ανήκαμε κάπου. Δεν ήμασταν σκορποχώρι. Και τους ευγνωμονώ, διότι η μητέρα μου μας έφερε σε επαφή με αυτόν τον κόσμο και ο πατέρας μου μας άνοιξε την πόρτα της ελευθερίας. Μου έμαθε ότι μπορώ να καταφέρνω όσα επιθυμώ και ότι κανείς δεν πρέπει να στέκεται εμπόδιο στον δρόμο μου. Και όταν ακόμη είχαν αντιρρήσεις για κάποιο θέμα, αλλά έβλεπαν ότι από αυτό κρεμόταν η ευτυχία μου, το επέτρεπαν. Γι’ αυτό θεωρώ ότι εκτός από την αγάπη που τους έχω και την έλλειψη που νιώθω επειδή δεν τους έχω, υπήρξαν σημαντικοί για τη ζωή μου. Πέθαναν πριν από μερικά χρόνια, αλλά όσα και να περάσουν, το ίδιο θα αισθάνομαι».

  • Και αυτήν την ελευθερία που σας έδωσαν πώς την οριοθετήσατε; Γιατί η ελευθερία είναι μια καυτή πατάτα.

«Συνειδητοποίησα πόσο δυστυχισμένη ήμουν όταν κάποιος άλλος αποφάσιζε για μένα, γι’ αυτό και αποφάσισα ότι κανείς, μα κανείς, δεν θα με αναλάβει, ότι θα αναλάβω εγώ τον εαυτό μου και θα πληρώσω εγώ για τα λάθη μου. Στη ζωή τίποτε δεν σου χαρίζεται. Και όταν πήρα το θάρρος να πληρώσω το τίμημα μόνη μου, να εξοφλήσω το χρέος της ελευθερίας μου μέχρι τελευταίας δεκάρας, όλα μπήκαν σε τάξη. Πήρα τη ζωή στα χέρια μου για να την κάνω όπως ονειρευόμουν. Και έτσι αισθάνομαι ελεύθερη».

  • Ακολουθώντας αυτήν τη λογική δεν έχετε παντρευτεί;

«Οχι, αλλά για κάτι τόσο σημαντικό όπως είναι ο γάμος θα πρέπει να αισθάνομαι συντροφικότητα, συνοχή, αξιοπρέπεια, σεβασμό, αγάπη, έρωτα».

  • Πώς γίνεται να μην έχετε νιώσει στη ζωή σας για κάποιον άνθρωπο αυτά τα στοιχεία;

«Δεν τα έχω νιώσει. Ελειπαν πολλά που θα μπορούσαν να με κάνουν ζευγάρι διά βίου με κάποιον».

  • Τι φταίει; Παίζει ρόλο και ο κοινωνικός περίγυρος;

«Είναι σημαντικός ο περίγυρος, αλλά δεν παίζει τόσο ρόλο. Και μένα η μητέρα μου ήθελε να παντρευτώ, φυσική επιθυμία κάθε μητέρας. Αλλά, όσο και αν ήθελε, δεν το έκανα. Σε μια σχέση παίζουν ουσιαστικό ρόλο οι ανεπάρκειες που σιγά σιγά αποκαλύπτονται. Φταίει συχνά ότι δεν ερχόμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας, δεν αντιλαμβανόμαστε ό,τι κρύβουμε, δεν καταλαβαίνουμε τους άλλους. Και όταν δεν έχουμε το κουράγιο ή την πίστη να κάνουμε κάτι για τις ανεπάρκειές μας, οι σχέσεις διαλύονται. Και αν δεν διαλύονται, τα ζευγάρια συμβιβάζονται κάτω από τον φόβο της μοναξιάς. Για μένα είναι πολύ μεγαλύτερο τίμημα η μοναξιά σε μια σχέση, παρά η μοναξιά από επιλογή».

  • Δεν φοβάστε, επομένως, να μείνετε μόνη στη ζωή.

«Οχι, δεν το φοβάμαι».

  • Ούτε σκέφτεστε το θέμα των παιδιών;

«Αγαπώ πάρα πολύ τα παιδιά και θα ήταν μεγάλη ευλογία και ευτυχία να γίνω μητέρα, δεν θέλω όμως να γίνω μητέρα με κάθε κόστος».

  • Είχατε ιδρύσει και μια εταιρεία μη κερδοσκοπική, με την ονομασία «Το διαφορετικό παιδί».

«Ναι, ήταν αρχικά μια δική μου ιδέα, αλλά μετά μπήκαν και άλλοι και έγινε δική μας ιδέα. Για αρκετά χρόνια δραστηριοποιηθήκαμε και διασκευάζαμε παραμύθια σε θεατρικά έργα και τα παρουσιάζαμε σε πάσχοντα παιδιά, σε ξενώνες, ιδρύματα, ειδικά σχολεία. Τα τελευταία χρόνια ατόνησε αυτή δραστηριότητα, αλλά ελπίζω σύντομα να επανέλθουμε. Οπου με καλούν με σκοπό την ενεργοποίηση των ανθρώπων, πηγαίνω πάντα. Οπως πρόσφατα στην εκστρατεία για τον καρκίνο του μαστού και παλαιότερα για την οργάνωση “Κάνε μια ευχή”, για το AIDS…».

  • Η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας έχει συχνά σχέση με την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εμάς. Και τα σχόλια για εσάς είναι πολύ θετικά. Είστε ταλαντούχα, ωραία… Σας παρασύρουν;

«Η αλήθεια είναι ότι έχω μια πολύ ισχυρή εικόνα για τον εαυτό μου. Τώρα πια που έμαθα τα αρνητικά στοιχεία μου, άρχισα να δίνω σημασία και στα θετικά μου. Να το πω αλλιώς, όσο περνούν τα χρόνια, μου αρέσω περισσότερο. Παλαιότερα, ήμουν πολύ πιο αυστηρή και απαιτητική με τον εαυτό μου, δεν με κανάκευα. Αλλά πάντα ήθελα να μην πάρουν τα μυαλά μου αέρα, να κρατήσω μια σχέση με τον εαυτό μου, να είμαι προσγειωμένη, να σκέπτομαι προτού μιλήσω? αυτά τα προσπαθούσα από παιδί και νομίζω ότι τα έχω κατακτήσει, και μάλιστα με κόπο. Ο,τι επέλεξα στη ζωή μου να κάνω έγινε με πάρα πολύ σκληρή δουλειά. Τίποτε δεν μου χαρίστηκε. Και είμαι υπερήφανη για αυτό».

  • Ποιο είναι το πιο θετικό στοιχείο σας;

«Οταν κάποιος ζητάει τη βοήθειά μου είμαι οπωσδήποτε εκεί, μπορεί να στηριχτεί επάνω μου. Επίσης, όταν λέω κάτι, το κάνω».

  • Και το αρνητικό;

«Η επιθετικότητα, η πάλη μαζί της και, καμιά φορά, η αμφιθυμία? να θέλω δύο πράγματα και να αργώ να επιλέξω ανάμεσά τους».

  • Εχετε την εικόνα μιας ωραίας γυναίκας. Είναι το ατού σας;

«Στην ομορφιά δεν έδωσα σημασία, γιατί υπήρχε κάτι στη ζωή μου που ήταν καταλυτικό: προέρχομαι από τον χορό. Στον χορό ομορφιά είναι η αρμονία, οι γραμμές του σώματος, η σωστή τεχνική. Ανακάλυψα ότι ήμουν όμορφη όταν μπήκα στο θέατρο. Διότι ούτε οι γονείς μου μας καμάρωναν για την ομορφιά μας – και ο αδελφός μου είναι πολύ όμορφος, όπως και εκείνοι ήταν πολύ όμορφοι. Τώρα, είχαν συνηθίσει να ζουν μέσα στο κάλλος, οπότε δεν τους ένοιαζε; Δεν ξέρω τι να πω. Οπότε για μένα η ομορφιά δεν έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου, ούτε έχω στηριχτεί σε αυτήν, αν και δεν θέλω να ακουστώ και αγνώμων. Δεν έχω όμως εμμονή με την εικόνα μου».

  • Τι σας απασχολεί λοιπόν;

«Αλλα πράγματα. Πώς μεγαλώνει κανείς όμορφα, πώς περνά από τη μία δεκαετία στην άλλη και διατηρείται, πώς αντιμετωπίζει την αγωνία τού να χάνει ανθρώπους, την αγωνία όταν βλέπει ανθρώπους ανήμπορους και σκέφτεται ότι και σε εκείνον μπορεί να συμβεί, και πώς θα είναι αυτό. Με απασχολεί επίσης πώς θα κρατήσω τη σωματική μου ζωντάνια και συγχρόνως την ψυχή μου φωτεινή, για να αντεπεξέλθω στη δουλειά μου. Οπως η Λήδα Πρωτοψάλτη, η Αντιγόνη Βαλάκου, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Βέρα Ζαβιτσιάνου και άλλοι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη Ζουζού Νικολούδη και την ομορφιά της? έλαμπε, παρά την ηλικία της. Αυτά με απασχολούν και πιστεύω ότι η καλλονή δεν χάνεται αν κάποιος διατηρεί τη σχέση με τον εαυτό του».

  • Είστε πάντα έτοιμη για οποιονδήποτε ρόλο, ακόμη και αν σας «τσαλακώσει».

«Αυτό που καταλαβαίνω από τη λέξη τσαλάκωμα είναι να νιώθει κάποιος ανά πάσα στιγμή τρομερά ανοιχτός και διαθέσιμος για να ερμηνεύσει κάτι. Ναι, είμαι ανοιχτή να ερμηνεύσω τα πάντα, δεν έχω φόβους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι καταφέρνω κάθε φορά να συνδέομαι απόλυτα με τους ρόλους μου».

  • Η μουσική παράσταση «Ημερολόγια μιας θλιμμένης πριγκίπισσας», σε σκηνοθεσία Γκόραν Μπρέγκοβιτς, με πρωταγωνίστρια τη Μαρία Ναυπλιώτου θα ανεβεί στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 27 Σεπτεμβρίου.

Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 518, σελ. 44-48, 19/09/2010.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=355966&dt=22/09/2010#ixzz10FBN7qKX

Advertisements