Δημήτρης Δημητριάδης: «Είμαι αχαρακτήριστος…»

Posted: Σεπτεμβρίου 2, 2010 in Δημητριάδης Δημήτρης

Πριν από λίγους μήνες, το φημισμένο «Οdeon» στο Παρίσι διοργάνωσε ένα μεγάλο αφιέρωμα σε μία από τις πιο ιδιαίτερες φωνές των ελληνικών γραμμάτων, τον Δημήτρη Δημητριάδη. Σε αυτή την πόλη ανέβηκε το πρώτο του θεατρικό έργο «Η τιμή της ανταρσίας» από τον Πατρίς Σερό το 1968 στο Τheatre d΄ Αubervilliers. Από τότε μέχρι το εμβληματικό «Πεθαίνω σαν χώρα» και τον σημερινό «Τόκο»- σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Βογιατζή που συμπεριλήφθηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών- έχουν μεσολαβήσει πάμπολλα έργα του και μεταφράσεις, όλα δουλεμένα στην πόλη του, τη Θεσσαλονίκη.

  • Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Οταν επιστρέφω με το αεροπλάνο, να μην ξαναβρώ στη θέση του το μέρος που είχα εγκαταλείψει φεύγοντας.

  • Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Η αδιάψευστη βεβαιότητα ότι θα ξαναβρώ τον κόσμο ακριβώς όπως ήταν και την προηγουμένη.

  • Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Την περιμένω.

  • Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Είμαι αχαρακτήριστος.

  • Το βασικό ελάττωμά σας;

Οτι τα έχω όλα.

  • Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Στα πιο σοβαρά.

  • Η τελευταία φορά που κλάψατε;

Κλαίω συνεχώς μπροστά σ΄ έναν τάφο που δεν υπάρχει πια.

  • Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;

Μ΄ εκείνη που θα έκανε πραγματικότητα όλα όσα περιμένω από μία αληθινή ιστορική προσωπικότητα- δυστυχώς οι μόνες ιστορικές προσωπικότητες είναι πλέον οι ασήμαντες, αυτές που έχουν μετατρέψει την Ιστορία σ΄ ένα καθημερινό Τίποτα, όπως και άλλες που προσπαθούν να επιβάλουν το καθημερινό Τίποτα ως Ιστορία, όλα για μία εκ των προτέρων καταδικασμένη υστεροφημία. Ο πόλεμος, κηρυγμένος ήδη και μέχρις εσχάτων, είναι ανάμεσα στους μειονεκτικούς και στους αφανείς. Η έκβαση; Μόνον ο ίδιος ο πόλεμος τη γνωρίζει.

  • Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;

Αυτοί που ήσαν και ανέκαθεν, μόνον οι επινοημένοι, δηλαδή οι δραματικοί.

  • Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Στο άπειρο- χωρίς επιστροφή.

  • Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

Ολοι εκείνοι που έχουν καταστήσει τη Λογοτεχνία μία δύσκολη υπόθεση, δηλαδή απολύτως ευχάριστη αλλά και άκρως δυσεύρετη.

  • Ποια αρετή προτιμάτε σ΄ έναν άντρα;

Την επίφοβη παραδοξότητα.

  • Σε μια γυναίκα;

Πένθος και μελαγχολία.

Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Δεν είναι ένας, είναι όμως όλοι εκείνοι που με κάνουν ν΄ αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν οι μουσικοί αυτοί και συγχρόνως όλοι οι υπόλοιποι.

  • Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;

Μία τέτοια ερώτηση θα μπορούσε να είναι ένας λόγος να μην απαντήσω σε καμία από τις ερωτήσεις σας.

  • Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Ολα εκείνα που με έκαναν να θέλω πάντα να κάνω κάτι ισάξιο.

  • Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

Η ζωγραφική (δεν εννοώ όλη τη ζωγραφική) με κάνει να μη χάνω την ελπίδα μου ότι η ελλειμματι κότητα του κόσμου μπορεί να αναπληρωθεί με κάτι, τη ζωγραφική (και όχι όλη), το οποίο αποδεικνύει ότι αυτός ο κόσμος είναι ατελής, προπαντός ότι του λείπει το θεμελιώδες: η τέχνη.

  • Το αγαπημένο σας χρώμα;

Αυτό χωρίς το οποίο δεν υπάρχει φως.

  • Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Αν κατονόμαζα έστω και μία, θα έθετα υπό δοκιμασία μία από τις βασικές και απαράβατες αρχές μου.

  • Το αγαπημένο σας ποτό;

Αυτό που ποτίζει όλα τα φυτά.

  • Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Που δεν ολοκλήρωσα, όσες φορές χρειάστηκε, τη σκέψη μου προκειμένου να δώσω στον άλλον να καταλάβει κάτι που για μένα ήταν πρωταρχικής σημασίας αυτό το ανολοκλήρωτο όμως είναι, ως γνωστόν, ένας εντελέστατος μηχανισμός απ΄ τον οποίο επωφελείται η επινόηση, κυρίως η καλλιτεχνική.

  • Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ΄ όλα;

Την ανεπάρκεια των αισθημάτων και την ακόμη ανεπαρκέστερη έκφρασή τους, καθώς και τη συνακόλουθη απελπιστική αθλιότηταόλα αυτά κυρίαρχα, σε βαθμό απολυταρχίας, φαινόμενα στις ανθρώπινες συναλλαγές οι οποίες, έτσι, καταντούν ακατανίκητα κίνητρα για ριζικό αναχωρητισμό, ή για ό,τι άλλο εξίσου ακραίο.

  • Οταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Το γράψιμο είναι η αγαπημένη, και η μόνη μου, ασχολία.

  • Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Οτι θα γίνει εκείνο που φοβάμαι.

  • Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Προσπαθώ σε καμία, αλλά μάταια, δεν μού το επιτρέπουν οι άλλοι που κι αυτοί ίσως προσπαθούν αλλά μάταια.

  • Ποιο είναι το μότο σας;

Θα αυτοπεριοριζόμουν καταστροφικά αν είχα. Αν όμως χρειάζεται ένα, γενικής όμως χρήσεως, θα παρέθετα την εξής φράση από μία επιστολή τού Γκέμπελς στον αρχιμουσικό Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ, τον Απρίλιο τού 1933: «Θα χρειαστεί η μουσική να διαφυλάξει την αρχική της μορφή, και κανένας νεωτερισμός δεν πρέπει να είναι αποδεκτός, διότι κάθε νεωτερισμός εγκυμονεί κινδύνους για το Κράτος… Κάθε φορά που αλλάζουν οι εκφραστικοί τρόποι τής μουσικής, οι θεμελιώδεις νόμοι τού Κράτους επίσης αλλάζουν».

  • Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Αυτό δεν το επιθυμούμε, το μοιραζόμαστε.

  • Εάν συναντούσατε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Ο,τι κι αν μού έλεγε, δεν θα τον καταλάβαινα, δεν μιλούμε την ίδια γλώσσα.

  • Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Πολλαπλών τόκων.

  • ΤΑ ΝΕΑ, Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s