ΜΑΝΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: «Ο Πλούτος δεν θα ξεστραβωθεί ποτέ»

Posted: Ιουλίου 11, 2010 in Παπαδημητρίου Μάνια
  • Οργισμένη, αλλά και αισιόδοξη, η ηθοποιός μιλά για την οικονομική κρίση στα χρόνια του Αριστοφάνη και στα μισά του 2010

Ενα ζιζάνιο γένους αρσενικού, τον Καρίωνα, τον δούλο του Χρεμύλου, υποδύεται η Μάνια Παπαδημητρίου στην κωμωδία «Πλούτος» του Αριστοφάνη. Εκανε πρεμιέρα την περασμένη Τρίτη στον Βόλο, θα συνεχίσει την περιοδεία της σε Ελλάδα και Κύπρο και θα κλείσει το Φεστιβάλ Επιδαύρου ανεβαίνοντας στο Αρχαίο Θέατρο στις 13 και 14 Αυγούστου. Ο Διαγόρας Χρονόπουλος πρωτοσκηνοθέτησε το συγκεκριμένο έργο πριν από αρκετά χρόνια, την εποχή του περίφημου limit up του Χρηματιστηρίου. Τότε ήταν της μόδας οι νεόπλουτοι. Τώρα είναι της μόδας οι νεόπτωχοι. Θυμωμένη με όσα συμβαίνουν γύρω της, αλλά και αισιόδοξη ότι τα πράγματα δεν θα είναι πάντα έτσι, η ηθοποιός μάς μίλησε για την οικονομική κρίση στα χρόνια του Αριστοφάνη και στα μισά του 2010, αναζητώντας τρόπους να επιβιώσει ως άνθρωπος, αλλά και ως καλλιτέχνις.

«Το έργο αυτό του Αριστοφάνη είναι μια ουτοπία. Στην πραγματικότητα, ο Πλούτος δεν θα ξεστραβωθεί ποτέ. Η σημερινή κατάσταση είναι τόσο πέρα από κάθε λογική, που και τα ίδια τα θεατρικά αριστουργήματα σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Ο κόσμος βρίσκεται σε τόσο τραγική κατάσταση, που προτιμά να του μιλούν με άλλα έργα, δραστικά, και όχι θεατρικά. Ωστόσο, τέτοιου είδους κωμωδίες μας παρηγορούν, δείχνοντάς μας ότι τόσα χρόνια πριν από τα δικά μας δεινά υπήρχαν άνθρωποι που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση» τονίζει. Οσο για τον θεατρικό χειμώνα που προμηνύεται… βαρύς, καθώς όπως διαλαλούν οι κασσάνδρες ο κόσμος ίσως και να θεωρεί τις παραστάσεις είδος πολυτελείας: «Ηδη ονειρεύομαι με φίλους ότι θα κάνουμε πράγματα φτηνά σε πραγματικούς χώρους, ώστε να γλιτώσουμε το κόστος από την κατασκευή σκηνικών και την ενοικίαση θεάτρων. Δεν θα σταματήσουμε να κάνουμε θέατρο γιατί δεν ξέρουμε να κάνουμε τίποτε άλλο». Αν και υπάρχουν φορές που σκέφτεται: «Ισως τελικά να συμφέρει περισσότερο έναν ηθοποιό να δουλεύει χωρίς λεφτά, ή να μη δουλεύει καθόλου. Να πεθάνεις στην ψάθα ή στο σανίδι; Ιδού η απορία!».

Εξοργίζεται όταν ακούει από «παράγοντες του χώρου» να λένε «“δεν έχω λεφτά να πληρώσω τους ηθοποιούς”, την ίδια στιγμή που σπαταλούν υπέρογκα ποσά για την κατασκευή άψυχων σκηνικών. Εκεί είναι που τρελαίνεσαι. Ομως υπάρχουν τρόποι να κάνεις φθηνότερες παραγωγές: να μην υπερκοστολογείς τα υλικά, αλλά να υπερκοστολογείς τους ανθρώπους, που το έχουν άμεση ανάγκη. Παλεύω να παραμείνω αισιόδοξη και σε μεγάλο βαθμό το καταφέρνω.

Ισως αυτή η περίεργη κατάσταση μας δώσει την ευκαιρία να σκεφτούμε τα συστατικά στοιχεία της τέχνης. Το θέατρο μόνο ηθοποιούς χρειάζεται για να γίνει· μόνο ανθρώπινη αναπνοή». Εκτός όμως από τον τρόπο επιβίωσης των ηθοποιών στο σανίδι, πρέπει να βρεθούν και νέοι τρόποι προσέλκυσης των θεατών στο θέατρο: «Είναι σίγουρο ότι οι τιμές των εισιτηρίων θα μειωθούν, αλλιώς θα αναγκαστούμε να παίζουμε μπροστά σε άδεια καθίσματα. Πρέπει επίσης να βρεθούν τρόποι ώστε να μπορούν να έλθουν σε παραστάσεις και άνθρωποι που έχουν ελάχιστα χρήματα, όπως άνεργοι, χαμηλοσυνταξιούχοι, κτλ., να γίνουν ειδικές προσφορές. Αυτό φυσικά θα ήταν καλό να εφαρμοστεί σε όλα τα είδη τέχνης, όχι μόνο στο θέατρο».

Πώς νιώθει κάθε φορά που πρόκειται να παίξει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου; «Η Επίδαυρος είναι πάντα μια τεράστια πρόκληση, είτε ανεβαίνεις για πρώτη είτε για εκατοστή πρώτη φορά. Απαιτεί πάρα πολύ μεγάλη προσήλωση και δημιουργεί απερίγραπτη αγωνία στον ηθοποιό. Σε φέρνει αντιμέτωπο με τον χώρο και με τον εαυτό σου». Χώρος ιερός και γοητευτικός, όπου τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει τα γιουχαΐσματα σε παραστάσεις που για κάποιον λόγο «ενοχλούν» κάποιους: «Ξαφνικά μια κοινωνία που μοιάζει να μένει αμέτοχη σχεδόν στα πάντα, γίνεται υπερευαίσθητη απέναντι σε θεάματα, ξεσπώντας πάνω τους όλο τον καταπιεσμένο της θυμό. Ο χώρος της Επιδαύρου πάντως, όσο φιλόξενος κι αν είναι, κρύβει παγίδες: είναι τόσο αρμονικός από κατασκευής του, που κάνει να φαίνονται ψεύτικα ορισμένα εφέ. Ευρήματα που νομιμοποιούνται και περνούν τις εξετάσεις σε άλλους χώρους, εκεί τα βρίσκουν συχνά πολύ σκούρα».

Θεωρεί ότι ο Αριστοφάνης κλείνει το μάτι στον σύγχρονο άνθρωπο τόσο μέσα από τον «Πλούτο» όσο και μέσα από άλλα έργα του: «Ο συγγραφέας με το αιρετικό χιούμορ και τη συντηρητική σκέψη προσπαθεί να μιλήσει στον κόσμο για τη σύνεση και το μέτρο: όλο αυτό το παιχνίδι της υπερπροσφοράς πλούτου έχει κάποια στιγμή ένα τέλος και ένα πολύ ακριβό τίμημα. Τόσα δάνεια, τόσες πιστωτικές κάρτες, θυμίζουν ότι εδώ και πολλά χρόνια η Ελλάδα ήταν ένα ανεξέλεγκτο καζίνο και οι Ελληνες τραβούσαν ασταμάτητα χρυσά νομίσματα από τον κουλοχέρη, που τώρα όμως στέρεψε. Καθημερινά ακούμε για παιδιά 35 ετών που αυτοκτονούν. Γιατί άραγε; Αφού εκείνα δεν ευθύνονται για την κρίση, πότε να προλάβουν να κλέψουν- στα πέντε τους χρόνια; Κάποιοι άλλοι πρέπει να πληρώσουν και όχι οι νέοι άνθρωποι, οι οποίοι ήδη προσπαθούν να οραματιστούν πώς θα είναι στα 60 τους κι αν θααξιωθούν να πάρουν σύνταξη ως τότε. Κωμικοτραγικό».

  • «Πλούτος- Πενίας θρίαμβος» του Αριστοφάνη, από το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 13, 14/8 και περιοδεία σε Ελλάδα και Κύπρο. Παίζουν: Δημήτρης Λιγνάδης, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Κώστας Βελέντζας, Θοδωρής Αντωνιάδης κ.ά.
  • Πληροφορίες στο τηλ.210 3272.000
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s