Λευτέρης Βογιατζής: «Ζούμε σε μια χώρα που σκοτώνει ό,τι είναι να γεννηθεί»

Posted: Ιουλίου 11, 2010 in Βογιατζής Λευτέρης
  • Ο Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει τον «Τόκο» του Δημήτρη Δημητριάδη στο Φεστιβάλ Αθηνών και μιλάει για όλα όσα πληρώνουμε στη ζωή μας σήμερα

Ξαναβρίσκοντας τις παιδικές μνήμες από το κτήμα του θείου του στην Αγία Παρασκευή, όπου έκανε ποδήλατο στις διακοπές του, ο Λευτέρης Βογιατζής, μετέτρεψε την αυλή του «Τόκου», του Δημήτρη Δημητριάδη, στο οικογενειακό κτήμα των αναμνήσεών του. «Σαν μια άλλη “Αυλή των Θαυμάτων”» μου λέει καθώς κάθεται απέναντί μου, ένα βράδυ της περασμένης εβδομάδας, για αυτή τη συνέντευξη. Αγχωμένος και κουρασμένος, όπως πάντα, σε πλήρη όμως ετοιμότητα για μία ακόμη πρεμιέρα, για ένα ακόμη θεατρικό, για μια συνάντηση ανάμεσα σε έργα, ηθοποιούς και θεατές. Μιλάμε για τον χρόνο, που ποτέ δεν φθάνει, αλλά που ο ίδιος ξέρει γιατί τον χρειάζεται. Μου λέει για το σκηνικό της Χλόης Ομπολένσκι που πέρασε από πολλές φάσεις ώσπου να γίνει ένα «έντεχνο μη σκηνικό» και για Φεστιβάλ Αθηνών που θα φιλοξενήσει τη (συμ)παραγωγή αυτή (12- 15 Ιουλίου). Μου λέει για τον θίασο και για την ιστορία του «Τόκου»: Οκτώ ήρωες, που ηλικιακά ο ίδιος τους βλέπει «από 70 ως 100 ετών», δύο οικογένειες- η μια είναι ξεκληρισμένη και η άλλη σε δράση. Ατεκνοι οι περισσότεροι ή με υιοθετημένα παιδιά. Τους συναντάμε ένα βράδυ που γιορτάζουν τα γεννητούρια ενός (δολοφονημένου;) μωρού. Τότε ένας καλεσμένος βάζει μπουρλότο στη βραδιά είτε γιατί θυμίζει παλιές διαφορές ανάμεσά τους είτε γιατί αναφέρεται στον δολοφόνο εγκύων….

– Κύριε Βογιατζή, τι είναι ο «Τόκος»;

«Τόκος και τοκετός, μαζί, τα χρωστούμενα που πρέπει να πληρώσεις σ΄ αυτόν που σε δάνεισε, αλλά και μια τρίτη εκδοχή: ο τόκος με την έννοια της δημιουργίας. Οταν είναι να γίνει κάτι και δεν γίνεται, μέσα σε μια χώρα που σκοτώνει ό,τι είναι να γεννηθεί. Συγκινούμαι που μιλάω για αυτή τη νοοτροπία, αλλά έτσι είναι. Και σκέφτομαι τον Μητρόπουλο, γιατί κι εκείνος ήταν ένα από τα παιδιά της Ελλάδος που ανατρίχιαζαν με την ιδέα να γυρίσουν πίσω σε μια χώρα που δεν αφήνει τίποτα όρθιο».

– Το λέτε αυτό με προσωπικό παράπονο;

«Οχι, όχι. Δεν το λέω με παράπονο, ούτε θέλω να προστεθώ στην κατηγορία των ανθρώπων που έχουν μια άποψη… Γιατί όσο πιο πολλοί προστιθέμεθα, τόσο πιο συνηθισμένο γίνεται τελικά το θέμα. Νομίζω ότι λειτουργεί αντίθετα».

– Γιατί είναι έτσι αυτή η χώρα,γιατί είμαστε έτσι;

«Εχει να κάνει με τις δυνατότητές μας και την καταστροφική μας διάθεση. Τι φταίει; Δεν μπορώ να εξηγήσω. Ενα από τα πράγματα που φταίνε είναι μια τρομερή έλλειψη εμπιστοσύνης, μια κρυψίνοια, μια έλλειψη καλής θέλησης, μιας πιο αθώας πλευράς – αν και δεν μ΄ αρέσει η λέξη. Με κίν δυνο αυτή η πλευρά να καταποντιστεί, αλλά αυτή είναι η αξία της, αυτός ο κίνδυνος. Δεν υπάρχει μια καθαρή ματιά, υπάρχει πάντα μια ανταπόδοση. Κι αυτό αφορά όλον τον κόσμο…».

– Δηλαδή;

«Να φέρω ένα παράδειγμα: Στην Αγγλία, ας πούμε, πας στην αστυνομία αν είσαι ένοχος για κάτι. Εδώ πας για όλα τα άλλα, όπως για ένα γνήσιο υπογραφής… Επειδή δεν μπορείς να διαφύγεις, πρέπει να τηρείς ορισμένα πράγματα μέσα από αυτή τη στενή γραφειοκρατική διάσταση. Ποιον ωφελούν όμως όλα αυτά; Οταν κλέβουν οι πάντες που τους είναι εύκολο, το να μην μπορεί να κλέψει κάποιος που βγάζει δέκα δραχμές είναι αστείο. Κάπου υπάρχει κάτι άρρωστο και δεν μπορεί να βρεθεί τι είναι. Ισως να μη συμφέρει και να βρεθεί…».

– Θα μπορούσε, πιστεύετε, να γίνει κάτι;

«Ολοι καταλαβαίνουμε, όλοι μυρίζουμε, όλοι νιώθουμε, όλοι κάπου δεν μπορούμε, όλοι κάπου είμαστε ένοχοι σε σχέση με το τι προσφέρουμε ή τι κάνουμε απέναντι σ΄ αυτό… Ο κόσμος έχει μια δύναμη, την οποία θα μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει- τη χρησιμοποιεί όμως με πεπαλαιωμένους τρόπους. Δεν ξέρω ποιοι τρόποι είναι οι καλύτεροι. Αν και έχει ήδη συμβεί ο καταποντισμός των ιδεών των πολιτικών, εκείνοι εξακολουθούν να τα επαναλαμβάνουν, με την ίδια σιγουριά και αδιαφορία…».

– Αυτός που περιγράφετε είναι ο κόσμος μας ή ο κόσμος του «Τόκου»;

«Ο κόσμος μας και ο κόσμος του έργου. Τα ονόματα των ηρώων, Χρυσάφης Μπίνης, Ζήσης Ρούκουνας, Πετρής Καπλάνης, παραπέμπουν σε νύχτα. Τα ονόματα των ηρώων ενώνουν τη νύχτα με την πολιτική. Σήμερα πια πιστεύω ακράδαντα ότι οι πολιτικοί έχουν απόλυτη σχέση με τη νύχτα. Οπως και οι πάμπλουτοι άνθρωποι. Οι μέθοδοί τους είναι ακριβώς ίδιες. Μέσα στον “Τόκο” υπάρχουν ερωτήματα, κενά. Πολλές φορές νιώθω ότι κοιμόμαστε όρθιοι… Σαν να είμαστε σε έναν ενεργειακό ύπνο. Γιατί ενώ καταλαβαίνουμε, είμαστε ανίκανοι να δράσουμε και να πράξουμε».

– Να πληρώσουμε δηλαδή αυτά που χρωστάμε;

«Ναι, αλλά τι είναι αυτά που χρωστάμε; “Θα πληρώσετε τόκο για ό,τι έχετε πάρει” λέει ένας ήρωας… Και στο τέλος γίνεται ένα χάος. Είναι χαώδες το έργο και πολύ θα ήθελα να μεταδώσω αυτή την αίσθηση ».

– Για το τέλος; Μια που είναι ένα έργο για άτεκνους ανθρώπους και δολοφόνους εγκύων…

«Ναι, αλλά αυτό δεν είναι τελικά απαισιόδοξο… Με συγκινεί η αναγκαιότητα, με συγκινεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι αντιδρούν για κοινωνικά θέματα. Εγώ όχι, αντιδρώ για τη δουλειά μου».

– Θέλετε να αντιδράσετε και δεν ξέρετε πώς;

«Οταν πρωτοέμεινα μόνος μου άρχισα να ψωνίζω υλικά, ακόμα και σκεύη, με την ελπίδα ότι θα μάθω να μαγειρεύω. Αδικα πήγαν όλα… Θυμάμαι λοιπόν ότι μου είχαν δώσει μια συνταγή για κάτι με αλεύρι. Πήρα λοιπόν το αλεύρι, αλλά τελικά δεν το χρησιμοποίησα και το ξέχασα. Επειτα από μήνες που το έβγαλα, βρήκα μέσα κάτι σκουλήκια και τρόμαξα… Ρώτησα κι έμαθα ότι το αλεύρι γεννάει από μόνο του τα σκουλήκια… Και να το είχα διαβάσει, δεν θα του είχα δώσει σημασία. Οταν το βίωσα όμως, τρελάθηκα. Από τότε, αυτή η εμπειρία ανανεώνεται σε σχέση με πράγματα που μου συμβαίνουν… Τη βλέπω μπροστά μου. Υπάρχει αυτή η διαρκής, η αέναη δυνατότητα, ό,τι και να κάνει κανείς, τα πράγματα να ξαναγεννηθούν με τον ίδιο τρόπο…».

– Και να καταστραφούν;

«Βεβαίως, γιατί αυτή η διαδικασία είναι κάτι εγγενές της φύσης… Ομως, πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από αυτή τη δυνατότητα να νομίζουν ότι μπορούν να πολεμήσουν κάτι. Τη χρειάζεσαι, είναι αναγκαία. Είναι δημιουργική. Από την άλλη δεν μπορείς να επιβληθείς στους νόμους που κουβαλάς μέσα σου. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια να σταματήσει η ζωή, μια προσπάθεια που οι ήρωες βρίσκουν ότι είναι για καλό».

  • ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το ερχόμενο φθινόπωρο ο Λευτέρης Βογιατζής ανεβάζει Πίντερ, όμως ενδιαμέσως πρόκειται να ξεκινήσει γυρίσματα με τον Γιώργο Σκεύα για το ντοκυμαντέρ που ετοιμάζει με θέμα τη ζωή και το έργο του Δημήτρη Μητρόπουλου .Το έργο θα αναπλάθει την προσωπικότητα του κορυφαίου έλληνα μαέστρου μέσα από την αλληλογραφία που είχε με την επιστήθια φίλη του Καίτη Κατσογιάννη, την οποία θα ερμηνεύσει η Κάθριν Χάντερ. «Πρόκειται για μια μείξη fiction και ντοκυμαντέρ» λέει ο Βογιατζής.

ΠΟΤΕ & ΠΟΥ

  • Φεστιβάλ Αθηνών, «Τόκος» του Δημήτρη Δημητριάδη, από τη «Νέα Σκηνή- Λευτέρης Βογιατζής»
  • Από 12 ως 15 Ιουλίου, στις 21.00.

Πληροφορίες στο τηλ.210 3272.000. Εισιτήρια: 25- 20- 15 ευρώ

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η σταυρουλα γεροπαντα λέει:

    θα ηθελα πολυ το εργο τοκος να επαναληφθει το χειμωνα η’ μια αλλη στιγμη, ειναι πολυ λιγες οι μερες απο 12-15 και τα εισητηρια εξαντληθηκαν αμεσως

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s