Στην ψυχή του Τζον Μάλκοβιτς

Posted: Ιουλίου 2, 2010 in Μάλκοβιτς Τζον
  • Ενας διάσημος ηθοποιός του Χόλιγουντ που έκανε μια στάση στην Αθήνα για μια θεατρική παράσταση, ένας σταρ που μας κοιτάζει στα μάτια, με αυτό το τρελό βλέμμα που ιντριγκάρει εκατομμύρια θαυμαστές του σε όλον τον κόσμο. Και που εντελώς ξαφνικά και γενναιόδωρα μας ανοίγει τις πόρτες του μυαλού του, αφήνοντας να φανεί ο άνθρωπος πίσω από το είδωλο.

Ο,τι πιο αληθινό για κάποιον άνθρωπο το αποκομίζουμε συναντώντας τον. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να πλησιάζεις τους ανθρώπους με μια προσχηματισμένη ιδέα. Χάνεις… Χάνεις αυτό που οι ίδιοι είναι, πιθανόν, έτοιμοι να σου αποκαλύψουν.

Δύο ημέρες έμεινε στην Αθήνα ο Τζον Μάλκοβιτς. Ηρθε για την παράσταση «Κολασμένη κωμωδία – Οι εξομολογήσεις ενός κατά συρροήν δολοφόνου», προσκεκλημένος της Αττικής Πολιτιστικής Εταιρείας, στο πλαίσιο του «Θεάτρου πέρα από τα όρια – Μάιος 2010». Την πρώτη ημέρα παρακολούθησα τη συνέντευξη Τύπου που έδωσε το μεσημέρι. Μια συνέντευξη για την οποία γράφτηκαν πολλά, κυρίως αρνητικά. Οτι ήταν ανόρεχτος, μπλαζέ και λιγομίλητος. Αργότερα, το απόγευμα, τον «ακολούθησα» στην πρόβα που έκανε πριν από την πρεμιέρα.

Στην ουσία ήταν ένας έλεγχος στον χώρο, στα φώτα και στον ήχο, αφού το έργο παίζεται εδώ και έναν χρόνο σε όλον τον κόσμο. Η πρόβα ξεκίνησε στις επτά – δυόμισι ώρες πριν από την πρεμιέρα – και εκεί έζησα την πρώτη σουρεαλιστική στιγμή μου με τον Τζον Μάλκοβιτς. Κάποια στιγμή τελείωσε η πρόβα και έφυγαν όλοι για τα καμαρίνια, να ετοιμαστούν για την πρεμιέρα. Η ώρα ήταν 8.15 μ.μ. Ξεμένω, λοιπόν, για λίγο, να κάθομαι ολομόναχος στις θέσεις των θεατών μαζεύοντας τα πράγματα μου. Για καλή μου τύχη, κατά λάθος, καθυστέρησα όσο έπρεπε…

Σε τρία λεπτά ο Μάλκοβιτς επιστρέφει στη σκηνή, μόνο αυτός, για να προβάρει τον μονόλογό του, κάτω από τον προβολέα. Και τον πρόβαρε! Κοιτώντας με κατάματα επί πέντε λεπτά, αφού ήμουν το μοναδικό κοινό που είχε μπροστά του εκείνη τη στιγμή. Δεν είχαμε συστηθεί και δεν ήξερε ότι μαζί μου είχε ραντεβού για συνέντευξη το μεσημέρι της επόμενης ημέρας.

Η συνέντευξη ήταν προγραμματισμένη για τις 14.00 μ.μ., στον όγδοο όροφο του ξενοδοχείου του. Αργησα ένα τέταρτο και τον βρήκα εκεί να πίνει κρύο τσάι και να παρατηρεί την Ακρόπολη. Ευτυχώς δεν με θυμήθηκε από την ατομική παράσταση που μου έδωσε την προηγούμενη ημέρα, την ώρα της πρόβας, και έτσι η επαφή μας ξεκίνησε από το μηδέν. «Το κέντρο της Αθήνας ήταν κλειστό και άργησα, μολονότι οδηγώ μηχανή. Ειλικρινά, ζητώ συγγνώμη για την καθυστέρηση».

«Δεν έχει σημασία. Ο χρόνος είναι πολύ σχετική υπόθεση» μου απάντησε, μιλώντας αργά και καθαρά, έτσι που αν δεν ήξερα την καταγωγή του θα νόμιζα ότι μιλούσα με Αγγλο, όχι με Αμερικανό. «Ή αυτό είναι ένα καλό ξεκίνημα ή έχει τσατιστεί και με δουλεύει» σκέφτηκα. Τα χέρια μας, μερικές φορές, είναι σαν τα μάτια μας, μπορούν να δουν και να βγάλουν ένα πρώτο συμπέρασμα. Στη χειραψία μας, μου έσφιξε δυνατά και θερμά το χέρι.

Τζον Μάλκοβιτς… Πόση τρέλα υπάρχει αλήθεια μέσα στο μυαλό του και πόση «προσποιείται» ότι έχει, σαν ένα στυλ που γοητεύει και ιντριγκάρει εκατομμύρια ανθρώπους και αιχμαλωτίζει τη φαντασία των γυναικών σε ολόκληρο τον πλανήτη; Οι ανήθικοι ηθοποιοί, η φιλία, η προδοσία, οι άνθρωποι, ο έρωτας, ο θάνατος, ο χρόνος, οι γυναίκες, η Μισέλ Πφάιφερ, το κοίταγμα του εαυτού του στον καθρέφτη, η φήμη, είναι μερικά από αυτά για τα οποία μίλησε. Αλλα πράγματα πίστευα ότι θα «έχω» από τον Τζον Μάλκοβιτς, και εντελώς διαφορετικά μού αποκαλύφθηκε. Εντυπωσιακά αλλιώς…

  • Ερχεστε από μια εποχή όπου πρώτα γινόταν κάποιος μεγάλος ηθοποιός και αυτό στη συνέχεια τον έκανε έναν σταρ. Τώρα είμαστε σε μια εποχή όπου πρώτα κάποιοι γίνονται σταρ και μετά προσπαθούν να γίνουν ηθοποιοί.

«Ο κόσμος συνήθως αποκαλεί σταρ αυτούς που παίζουν στον κινηματογράφο. Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για τους μεγάλους σταρ που έκαναν μόνο κινηματογράφο και ίσως δεν ήταν μεγάλοι ηθοποιοί. Ο κινηματογράφος όμως στην πραγματικότητα το πρώτο που δεν απαιτεί είναι να είσαι καλός ηθοποιός. Ο κινηματογράφος είναι κάτι άλλο, και αυτό, όμως, είναι μια χαρά. Από την άλλη, εγώ μπορεί να είμαι ένας καλός ηθοποιός, αλλά δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω αυτά που έκαναν ο Κάρι Γκραντ ή ο Γκάρι Κούπερ, για παράδειγμα. Δεν θα είχα την ικανότητα. Ισως, βέβαια, και αυτοί να μην μπορούσαν να κάνουν αυτά που κάνω εγώ στην ηθοποιία, αλλά εγώ σίγουρα δεν θα μπορούσα να κάνω αυτά που έκαναν αυτοί. Εχουν υπάρξει όμως εκπληκτικοί σταρ του κινηματογράφου, οι οποίοι προέρχονταν από το θέατρο. Ωστόσο, αυτοί που έκαναν και θέατρο και κινηματογράφο δεν ήταν ποτέ πάρα πολλοί».

  • Ο Νίτσε είχε πει ότι «πρέπει να σπάσεις τα αφτιά των ανθρώπων, ώστε να μάθουν να ακούν με τα μάτια». Οταν ανεβαίνετε στη σκηνή εσείς, πώς κάνετε το κοινό να ακούει αληθινά;

«Ακούστε πώς νιώθω για το κοινό που έρχεται στο θέατρο: πληρώνουν αρκετά χρήματα για να έρθουν. Είναι κουρασμένοι από τη δουλειά τους, έχουν όλων των ειδών τα προβλήματα – οικογενειακά και σχέσεων – και ο καθένας έρχεται στο θέατρο κουβαλώντας τη δική του προσωπική ιστορία. Με το που θα καθήσουν στη θέση τους όμως, αυτοί έχουν κάνει το χρέος τους. Μετά είναι δικό μου το χρέος. Αυτοί είναι εκεί. Μετά εξαρτάται από εμένα. Από εμάς. Στη συγκεκριμένη παράσταση, για παράδειγμα, εξαρτάται από τους μουσικούς, τον μαέστρο, τις σοπράνο, από όλους τους τεχνικούς και σίγουρα από εμένα. Εχω την υποχρέωση να αποσπάσω ολόκληρο τον εαυτό τους, και αυτή είναι η υποχρέωση που προκύπτει από το προνόμιό μου να είμαι ηθοποιός».

  • Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν «χαμένες» ζωές και πηγαίνουν το βράδυ στο θέατρο ή στον κινηματογράφο για να «συναντήσουν» τη ζωή τους. Να δουν τον πραγματικό εαυτό τους μέσα από έναν χαρακτήρα του έργου.

«Ακριβώς! Συμφωνώ απόλυτα. Το θέατρο και ο κινηματογράφος είναι μέρη στα οποία οι άνθρωποι νιώθουν ασφαλείς ώστε να παρατηρούν και να αντικατοπτρίζουν τη ζωή τους, να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, με το πρόσχημα ότι βλέπουν τις ζωές άλλων. Ποτέ στην καριέρα μου δεν έχω πει “αυτό είναι ένα κακό κοινό”. Ποτέ! Πάντα λέω: “Απέτυχα. Δεν τους άγγιξα”. Διότι, ανεξάρτητα από την πολυπλοκότητα της ζωής τους και τα προβλήματά τους, αυτοί είναι εκεί, και αυτή η κίνησή τους δείχνει ότι είναι διαθέσιμοι να τους πλησιάσεις και να τους αγγίξεις την ψυχή. Φυσικά, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά, δεν θα τους αγγίξεις όλους αλλά πιστεύω απόλυτα σε αυτό που είπατε, ότι “έρχονται για να συναντήσουν τη ζωή τους”, και εσύ, στην πραγματικότητα, είσαι απλώς ο αγωγός σε αυτό. Αν είσαι πάρα πολύ καλός, μπορεί να γίνεις ο οδηγός τους. Αλλά ποιος μπορεί να είναι τόσο καλός στη σκηνή; Σχεδόν κανένας. Ετσι, είσαι απλώς ένας αγωγός για να συναντήσουν τη ζωή τους. Το κοινό όμως είναι μια υποτιμημένη παράμετρος στη θεατρική εξίσωση. Αυτό το λάθος το κάνουν πιο συχνά οι ηθοποιοί όταν πηγαίνουν να παίξουν σε χώρες με άλλη γλώσσα από αυτήν του έργου. Αν πάω να παίξω στο Μεξικό ή τώρα στην Ελλάδα, αυτό που αλλάζει είναι ότι μεγαλώνει η ευθύνη μου. Πάντα το νιώθω σαν ένα βάρος, γιατί είναι μεγάλο προνόμιο να είσαι ηθοποιός, αλλά είναι και τεράστια ευθύνη να αποζημιώνεις το κοινό».

  • Στην Ελλάδα ήρθατε για να παρουσιάσετε την «Κολασμένη κωμωδία», που έχει θέμα τη ζωή του αυστριακού κατά συρροήν δολοφόνου Τζακ Ουντερβέγκερ. Πώς κολλάει η λέξη «κωμωδία» σε ένα έργο για έναν δολοφόνο; Ισως με την έννοια ότι κωμωδία ίσον τραγωδία συγχρόνως;

«Δεν ξέρω πώς προέκυψε ο τίτλος του έργου, τον είχαν ήδη αποφασίσει όταν με πήραν τηλέφωνο για να συνεργαστούμε. Αν το σκεφτείς όμως, είναι αστείο κατά κάποιον τρόπο αυτό που γίνεται με τις τραγωδίες της ζωής. Ακόμη και αυτήν τη στιγμή, μπορεί να συμβαίνει κάτι σε μένα και να το θεωρώ τραγωδία, ενώ εσύ, που δεν σου συμβαίνει, να το θεωρείς απλό ή αστεία κατάσταση. Για να εκτιμήσεις σωστά τις τραγωδίες, πρέπει να εμπλέξεις και τον χρόνο μέσα σε αυτές».

  • Υπάρχει κάτι που χάσατε από την ψυχή σας κάνοντας αυτήν τη δουλειά;

«Οχι, τίποτε».

  • Τίποτε απολύτως;

«Οχι, μόνο κέρδισα. Μόνο όφελος είχε η ψυχή μου!».

  • Αυτό είναι όντως προνόμιο!

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερο, και οι ηθοποιοί που δεν το “αρπάζουν” αυτό κάνουν τεράστιο λάθος. Βέβαια, και εγώ, όταν ήμουν νέος, δεν το έκανα απόλυτα αλλά όσο μεγαλώνω, το προνόμιο αυτό το αξιοποιώ όλο και περισσότερο».

  • Ο πραγματικός χαρακτήρας του ανθρώπου φαίνεται στα διλήμματα της ζωής και στα κρίσιμα σταυροδρόμια. Υπήρξε κάποιο δίλημμα ή σταυροδρόμι στην καριέρα σας, το οποίο φανέρωσε τον αληθινό χαρακτήρα σας;

«Νομίζω ότι τα βασικά στοιχεία του χαρακτήρα μου επηρεάστηκαν και διαμορφώθηκαν από τον πατέρα μου, από όταν ήμουν πολύ νέος. Ισως μια τέτοια απόφαση, με την έννοια που το θέσατε, συνειδητή ή ασύνειδη, ήταν η επιλογή μου να ακολουθήσω τα παιδιά που τότε ξεκινούσαν το Steppenwolf Theatre Company στο Σικάγο και να μείνω μαζί τους σε εποχές που δεν ήταν καθόλου εύκολες».

  • Το νιώθατε όμως μέσα σας σαν μονόδρομο;

«Ναι. Δεν έμοιαζε καν με απόφαση τότε. Ενιωθα ότι αυτό έπρεπε να κάνω».

  • Ενας πραγματικός καλλιτέχνης, εκτός από την τέχνη του, τι άλλο χρειάζεται στην καθημερινότητά του; Το ρωτάω γιατί πιστεύω ότι αν κάποιος είναι εξαρτημένος από τα χρήματα και από πολυτέλειες, δεν μπορεί να γίνει πραγματικός καλλιτέχνης.

«Χρειάζομαι τους πολύ κοντινούς φίλους μου και τις σχέσεις μου. Μια εποχή χρειαζόμουν τα παιδιά μου, αλλά τώρα πλέον μεγάλωσαν. Χρειάζομαι τη μοναξιά μου, αλλά αυτό είναι πλέον αδύνατον και έχω ανάγκη να συμβαίνουν καθημερινά πολιτισμικές αλλαγές στη ζωή μου. Γι’ αυτό τον περισσότερο καιρό, εδώ και χρόνια, τον περνάω σε μια φάρμα στη Γαλλία, μακριά από άλλους ανθρώπους, εκτός από αυτούς της καθημερινότητας: τον μανάβη, τον κρεοπώλη, τον μπακάλη, οι οποίοι έχουν μαγαζιά εκεί και δεν με ενοχλούν χωρίς λόγο, πράγμα που είναι πολύ σημαντικό για μένα. Είμαι πολύ κοινωνικός, αλλά νιώθω ταυτόχρονα την ανάγκη να είμαι μακριά από τα πάντα, και αυτό είναι ζωτικό για μένα».

  • Πιστεύετε στον Θεό;

«Οχι. Πιστεύω στους ανθρώπους, που είναι ικανοί για το καλύτερο και για το χειρότερο. Ο άνθρωπος είναι αρκετός για να τον μελετήσεις, να τον ερευνήσεις, για να τον πιστέψεις, αλλά και για να σε προδώσει. Είμαστε επαρκείς για τα πάντα».

  • Σας έχουν προδώσει στη ζωή σας;

«Και ναι και όχι, με την έννοια ότι στο τέλος προδίδεις μόνο τον εαυτό σου. Ολοι μαθαίνουμε από τις προδοσίες στη ζωή μας, αλλά αυτό δεν αλλάζει πολύ τον χαρακτήρα μας. Πάντα θα πληγωνόμαστε, πάντα θα θλιβόμαστε. Εχω πληγωθεί και έχω νιώσει έντονη θλίψη στη ζωή μου αλλά δεν το ανασκαλεύω συνεχώς, γιατί είναι υπέροχα και η ζωή συνεχίζεται».

  • Στο βιβλίο «Ο λύκος της στέπας», από όπου πήρε το όνομά του το θέατρό σας, Steppenwolf, ο Ερμαν Εσε εξετάζει αν ο πολιτισμός τελικά είναι πηγή δυστυχίας.

«Ας το θέσουμε ως εξής: ο πολιτισμός δεν ήταν πάντα πηγή χαράς και, προφανώς, ούτε ευτυχίας. Θα ήμασταν όμως πιο ευτυχισμένοι αν ζούσαμε στο βουνό, με δύο κατσίκες; Πιθανόν, αλλά δεν είμαι σίγουρος».

  • Συγγνώμη που διακόπτω, αλλά αυτό δεν θα ήταν ο εαυτός μου.

«Λέω ότι είναι πιθανό να ήμασταν ευτυχισμένοι, αλλά, αφού το λες, δεν θα ήταν ούτε ο δικός μου εαυτός επίσης. Νομίζω ότι ζούμε αρκετές ζωές, άλλες στην πραγματικότητα και μερικές μέσα στο κεφάλι μας. Αυτές που ζούμε στο μυαλό μας, συχνά ασκούν μεγαλύτερη έλξη, δύναμη και ποίηση. Οσο για μένα, οφείλω να ομολογήσω ότι οι ζωές που δεν έχω ζήσει, καθώς και αυτές που θα μπορούσα να έχω ζήσει, δεν με κρατούν πλέον πίσω όσο με κρατούσαν κάποτε. Είμαι απόλυτα συμφιλιωμένος με το παρελθόν μου».

  • Ποιος μπορεί να είναι ο βασικός λόγος που μας προκαλεί δυστυχία στη ζωή;

«Το ότι γεννιόμαστε. Απλώς αυτό».

  • Αυτό είναι όλο; Τόσο απλά;

«Ναι. Δεν θα ήμασταν δυστυχισμένοι μόνο αν δεν γεννιόμασταν, αν δεν υπήρχαμε. Είμαι υποχρεωμένος να βλέπω την πρωταρχική αιτία σε αυτήν την ανάλυση».

  • Εχουμε το προνόμιο, κατά τη διάρκεια της σύλληψής μας, να είμαστε το ένα από τα δισεκατομμύρια σπερματοζωάρια που βγήκε από την ανυπαρξία, ενώ τα αλλά ποτέ δεν υπήρξαν. Μόνο εμείς, το ένα από τα δισεκατομμύρια.

«Ακριβώς! Και αυτή είναι η πρωταρχική αιτία για την οποία, μεταξύ άλλων, νιώθουμε και δυστυχία. Δεν εννοώ ότι είμαστε διαρκώς δυστυχισμένοι σε αυτήν τη ζωή, άλλωστε εγώ έχω υπάρξει κυρίως ευτυχισμένος, αλλά αυτό που λέω είναι ότι η γέννηση μας συστήνει στο πρόβλημα του πόνου και της δυστυχίας. Με το να μη γεννηθείς δεν έχεις αυτό το πρόβλημα».

  • Δύο πολύ σπουδαίοι ηθοποιοί, ένας άνδρας και μία γυναίκα, ας πούμε η Μέριλ Στριπ και εσείς. Πιστεύετε ότι η διαδικασία μέσα από την οποία ερμηνεύουν είναι ίδια; Εννοώ ότι οι γυναίκες, ακόμη και στις μεγάλες ερμηνείες τους, μου φαίνεται ότι λειτουργούν «λίγο», όπως στις καθημερινές, μικρές αμαρτίες τους. Λίγο «δες με που αμαρτάνω», ενώ οι άνδρες είναι πολύ πιο αυτοκαταστροφικοί πάνω στη σκηνή.

«Δεν ξέρω. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, ποτέ δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Ισως επειδή οι γυναίκες με τις οποίες έχω συνεργαστεί έχουν αρκετά αρσενικά στοιχεία μέσα τους. Ισως αυτό που λέτε να είναι και αυτό που προσλαμβάνουμε από αυτές καθημερινά σε μια σκληρή, φαλλοκρατική κοινωνία για εκείνες. Αλλιώς εκφράζει τη σεξουαλικότητά της η γυναίκα και αλλιώς ο άνδρας, και αυτό μπορεί να βγει και στην ερμηνεία. Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Θα με κάνετε να παρατηρώ διαφορετικά τις γυναίκες με τις οποίες θα συνεργαστώ στο εξής».

  • Η Μισέλ Πφάιφερ, που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι καθόλου αντράκι στη συμπεριφορά;

«Ναι, λιγάκι όμως».

  • Με απογοητεύετε, γιατί νόμιζα ότι ήταν αρκετά και μου άρεσε αυτό.

«Λυπάμαι που γκρεμίζω τον κόσμο γύρω σας, αλλά η Μισέλ είναι λίγο αντράκι, όχι αρκετά».

  • Υπάρχει κάποια φράση από σενάριο ή βιβλίο, ή ακόμη και από κάποιον φίλο, που σας άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο βλέπατε τη ζωή;

«Του Γουίλιαμ Φόκνερ “Κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι ο κριτής των δικών του αρετών, αλλά μην αφήσετε κανέναν άνθρωπο να επιβάλει κάποιου άλλου το καλό”, όπως και η φράση: “Τίποτε δεν είναι πιο μοιραίο για ένα όνειρο από την πραγματοποίησή του”. Αλλά και κάποιες φράσεις του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ».

  • Αλήθεια, ασχολείστε με την πολιτική;

«Οχι, ασχολήθηκα λίγο στην εφηβεία μου, αλλά όχι ιδιαίτερα».

  • Οταν παίρνετε στα χέρια σας ένα σενάριο και διαβάζετε τον ρόλο σας λέτε ποτέ: «Θα τον μεταμορφώσω για να τον κάνω τέλειο»;

«Μου αρέσουν τα σενάρια που είναι “ανοιχτά” και σου δίνουν την ελευθερία να δημιουργήσεις. Δεν είμαι καθόλου καλός ηθοποιός αν μου βάλεις δεσμεύσεις και απαγορεύσεις. Δεν μπορώ να παίξω κάτω από δεσμεύσεις, απλώς δεν μπορώ».

  • Πιστεύετε ότι υπάρχει ηθικός και ανήθικος τρόπος ηθοποιίας;

«Υπάρχει. Aνήθικο είναι να κρίνεις τον χαρακτήρα που υποδύεσαι. Ηθική ερμηνεία είναι το να δίνεις πλήρη ζωή στο πρόσωπο που έχεις επιλέξει ή για το οποίο σε έχουν επιλέξει να υποδυθείς».

  • Οπως έλεγε και ο Μάρλον Μπράντο, ως συνταγματάρχης Κουρτζ, στο «Αποκάλυψη τώρα!»: «Εχεις το δικαίωμα να με σκοτώσεις αλλά δεν έχεις το δικαίωμα να με κρίνεις».

«Συμφωνώ. Δεν ξέρω για την κοινωνία, αλλά για τους ηθοποιούς έτσι είναι. Τώρα που υποδύομαι τον Τζακ Ουντερβέγκερ, δεν γίνεται να εντάξω τα συναισθήματά μου για αυτόν στην ερμηνεία μου. Δεν ανήκουν εκεί. Είναι άδικο και ανήθικο απέναντι στο κοινό, απέναντι στον Ουντερβέγκερ, είναι ανήθικο ακόμη και απέναντι στα θύματά του. Είναι μια κακή ιδέα που παράγει κακό θέατρο».

  • Αυτό όμως είναι και θέμα χαρακτήρα του ηθοποιού και της στάσης του απέναντι στη ζωή. Δεν μπορεί συνεχώς στην προσωπική του ζωή να κριτικάρει τους άλλους και το βράδυ στη παράσταση να το αφήνει κατά μέρος.

«Σωστά. Η οπτική μου για τις ευθύνες μου, τις υποχρεώσεις μου και τα προνόμιά μου στη δουλειά έχουν διαμορφώσει και την ηθική μου στη ζωή. Δείχνω απόλυτη κατανόηση στους δικούς μου ανθρώπους όταν ζητούν πράγματα, όταν κάνουν πράγματα. Κατανόηση όσον αφορά το ποιοι πραγματικά είναι, στις επιθυμίες τους και στις ανάγκες τους. Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας, έχουν υπάρξει φορές που μου έχουν συμπεριφερθεί άσχημα στη ζωή μου, αλλά ήξερα το γιατί, και αυτό είναι πολύ σημαντικό».

  • Ποιο πιστεύετε ότι είναι το μεγαλύτερο ψέμα στη ζωή μας;

«Το ότι είμαστε το σύνολο των πεποιθήσεών μας. Ισως δεν ξέρω ακριβώς ποιος είμαι – και η αλήθεια είναι ότι δεν νοιάζομαι και πολύ να μάθω – αλλά ξέρω ότι δεν είμαι το σύνολο των πνευματικών, ιδεολογικών ή όποιων άλλων πεποιθήσεων δηλώνω».

  • Εννοείτε ότι δεν είμαστε το σύνολο των σκέψεων ή των προθέσεών μας, αλλά το σύνολο των πράξεών μας;

«Ακριβώς! Αυτό νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο ψέμα, ή ένα από τα μεγαλύτερα. Δεν ξέρω αν απάντησα στην ερώτησή σας και ίσως αργότερα στη ζωή μου να έχω μια διαφορετική απάντηση σε αυτό, όπως μπορεί να συμβεί με όλα τα πράγματα σε αυτήν τη ζωή».

  • Η φήμη που έχει ένας σπουδαίος ηθοποιός τι είναι τελικά; Μήπως είναι η μεγαλύτερη από όλες τις παρεξηγήσεις που τον συνοδεύουν όταν αγγίζει κάποια μη συνηθισμένα όρια;

«Ακριβώς! Η φήμη πάντα ενέχει την έννοια της παρεξήγησης. Κατά βάση, υπάρχει στο μυαλό των ανθρώπων».

  • Ολα αυτά τα χρόνια υπάρχει κάτι που μάθατε για την ανθρώπινη ψυχή και που αν κάνατε μια άλλη δουλειά μπορεί να μην το μαθαίνατε;

«Θα σας πω κάτι για πρώτη φορά, το οποίο μπορεί να εξοργίσει τους συγγραφείς έργων. Το ίδιο το έργο είναι πάντα σημαντικό και μαθαίνεις κάτι από αυτό, αλλά έχοντας περάσει ως ηθοποιός τεράστιο κομμάτι της ζωής μου σε μεγάλους και σκοτεινούς χώρους με θεατές σε ολόκληρο τον κόσμο, έμαθα πόσο βαθιά και πόσο διαθέσιμα είναι τα συναισθήματα των ανθρώπων. Αυτό το πολύ σπουδαίο δεν θα το μάθαινα χωρίς αυτήν τη δουλειά. Και αυτό συμβαίνει γιατί, όπως είπατε πριν, “οι άνθρωποι έρχονται στο θέατρο για να συναντήσουν τη ζωή τους”. Αυτήν τη φράση τη βρίσκω εξαιρετική. Μπορώ να τη χρησιμοποιώ;».

  • Φυσικά! Με ένα ευρώ τη φορά, δεν έχω αντίρρηση.

«Θέλετε μια προκαταβολή;».

  • Οχι, όχι. Σας εμπιστεύομαι.

«Ευχαριστώ. Και φυσικά να τονίσω ότι αυτό που είπα για τα συναισθήματα των ανθρώπων όλοι το ξέρουν, αλλά είναι διαφορετικό να ξέρεις κάτι με τη λογική και εντελώς διαφορετικό να το βιώνεις καθημερινά».

  • Είναι διαφορετικό να μελετάς τον πόλεμο και άλλο να ζεις τη ζωή του πολεμιστή;

«Ακριβώς έτσι».

  • Αρα, τι θα λέγατε σε έναν νέο που σπουδάζει για να γίνει ηθοποιός, σε σχέση με τις σπουδές του και τη ζωή του ηθοποιού;

«Οτι υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ τού να χάνεσαι μέσα στον εαυτό σου από το να χάνεσαι μέσα στη δουλειά σου. Αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά και πολύ κρίσιμη. Εγώ δεν έχω καμία σημασία. Ποτέ δεν είχα σημασία για κανέναν. Σημασία θα έχει η δουλειά μου και η ικανότητά μου να είμαι διαθέσιμος συναισθηματικά, διανοητικά και κυρίως ενστικτωδώς απέναντι σε αυτήν».

  • Δουλεύετε με το ένστικτο;

«Από την αρχή. Η δουλειά μου ήταν πάντα ενστικτώδης και θα συνεχίσει να είναι. Αν οι άνθρωποι αντιπαθούν εμένα ή τη δουλειά μου, δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Θα υπάρχει κάποιος λόγος. Εγώ όμως είμαι εκεί που θέλω να είμαι, ολοκληρωτικά, και κάνω αυτό που μου λέει το ένστικτό μου. Αυτό νομίζω είναι πολύ σημαντικό και για τους νέους ηθοποιούς, όπως επίσης και η ικανότητα να μπορείς να κριτικάρεις με ειλικρίνεια τον εαυτό σου κάθε δευτερόλεπτο».

  • Εχετε υπάρξει δίκαιος με τον εαυτό σας;

«Ναι. Δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι στη δουλειά μου χωρίς να είμαι δίκαιος με τον εαυτό μου. Δεν γίνεται να είσαι άδικος με τον εαυτό σου και ταυτόχρονα να κανείς σωστά τη δουλειά σου. Εχω υποχρέωση να είμαι δίκαιος με τη δουλειά μου. Επειτα από μια κακή παράσταση, δεν θα αυτοκτονήσω, ούτε θα με μισήσω, όμως δεν θα ξανακάνω τα ίδια λάθη. Θα καταλάβω τι πήγε στραβά και δεν θα το επαναλάβω. Πάντα ξέρω καλά τι έχει πάει λάθος και αν δεν το ξέρω, θα κοιτάξω να το μάθω. Ολοι μπορούμε να το ξέρουμε κατά βάθος. Επίσης να συμπληρώσω ότι είμαι τυχερός που έχω μια τέτοια δουλειά και επομένως ήδη είμαι πολύ δίκαιος απέναντι στον εαυτό μου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη δικαιοσύνη που μπορώ να του αποδώσω. Τα υπόλοιπα είναι δουλειά».

  • Οπως καταλαβαίνετε, το πιο πιθανό είναι ότι εσείς κι εγώ δεν θα συναντηθούμε ποτέ ξανά σε αυτήν τη ζωή. Πείτε μου κάτι να το πάρω μαζί μου ώστε να σας θυμάμαι για πάντα…

«Πιθανότατα έχεις δίκιο. Δεν θα ξαναβρεθούμε. Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις, αλλά αυτό είναι το πιο πιθανό».

  • Επομένως, πείτε μου κάτι…

«Δεν θα εμπιστευόμουν καμία συμβουλή ή κάποια αλήθεια ζωής, ειδικά αν την έλεγα εγώ. Επειδή όμως η ζωή είναι τέτοια που μας αιφνιδιάζει συνεχώς, θα σου πω το εξής: φρόντισε να μη χαθείς μέσα στις πολλές μικρές παραλείψεις και τις πολλές μικρές παραδόσεις του εαυτού σου. Θα το φροντίσω κι εγώ, και έτσι μπορεί να ξαναβρεθούμε».

  • Δημοσιεύθηκε στο BHMagazino, τεύχος 506, σελ. 26-32, 27/06/2010.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s