Εκαναν την Ελλάδα σκαλοπάτι για κονόμα

Posted: Ιουνίου 28, 2010 in Βουτσάς Κώστας
  • Του ΣΑΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010

Οι ατάκες «Κα-τίνα, σαλαμάκι», και «Εχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;» παραπέμπουν αμέσως στον Κώστα Βουτσά. Ο ιδιαίτερα δημοφιλής πρωταγωνιστής με την 62χρονη καριέρα πέρασε με σχετική άνεση από τον λεγόμενο εμπορικό κινηματογράφο και θέατρο, στον νέο ελληνικό κινηματογράφο και στο αρχαίο θέατρο.

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη, που παίζει τον βασικό ρόλο, σε σκηνή της  παράστασης. «Τον όγκο που έχει τον εκμεταλλεύεται πολύ ωραία. Και είναι  και πολύ γλυκός άνθρωπος», λέει ο Κώστας Βουτσάς

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη, που παίζει τον βασικό ρόλο, σε σκηνή της παράστασης. «Τον όγκο που έχει τον εκμεταλλεύεται πολύ ωραία. Και είναι και πολύ γλυκός άνθρωπος», λέει ο Κώστας Βουτσάς

Φέτος, σε ηλικία «μόλις 79 ετών», όπως λέει, βάζει τη σφραγίδα του στο ρόλο του Μεγαρίτη, στους «Αχαρνής» του ΚΘΒΕ, όπου συμπρωταγωνιστεί με τους Σταμάτη Κραουνάκη και Γρηγόρη Βαλτινό. Μαζί του και η κόρη του Θεοδώρα, που συμμετέχει στο χορό και ερμηνεύει και την Παράνυμφο.

«Ο σκηνοθέτης Σωτήρης Χατζάκης μ’ έχει κάνει μαθητή του. Αυτά που κάνει είναι πρωτόγνωρα για μένα. Μας επιβάλλει υποδόρια αυτά που θέλει, χωρίς φωνές».

  • Είστε υπάκουος;

«Είμαι πολύ πειθαρχημένος. Είμαι ένας καλός ποδοσφαιριστής. Πριν κάνω οτιδήποτε, του το λέω. Κι αυτά που του λέω, του αρέσουν. Ο Χατζάκης θαυμάζει και αγαπάει εμάς τους ηθοποιούς του παλιού σινεμά, του παλιού θεάτρου. Γιατί αφήσαμε τη γραμμή μας στο θέατρο».

  • Πώς βλέπετε τους νέους ηθοποιούς;

«Μου κάνει εντύπωση πόσο καλοί ηθοποιοί είναι εδώ στο ΚΘΒΕ. Πάρα πολύ καλοί! Παίζουν, χορεύουν, τραγουδάνε. Αυτή τη δουλειά εγώ δεν την έχω κάνει ποτέ. Κάνουν προθέρμανση, ορθοφωνία».

  • Κι εσείς όμως χορεύατε και τραγουδούσατε, και μάλιστα τέλεια.

«Ναι, αλλά εγώ είμαι αυτοδημιούργητος, που λένε. Εχω ένα βιβλίο εδώ, του Νόελ Κριγκ, για το θέατρο, και η πρώτη κουβέντα που λέει είναι: «οι ηθοποιοί ξεκινούν την πρόβα ζεσταίνοντας το σώμα τους και τη φωνή τους». Αυτό κάνουν κι αυτοί. Κάνουν μια ώρα γυμναστική να «λυθούνε». Εγώ δεν τα ‘χω κάνει ποτέ αυτά τα πράματα».

  • Εχουν κι άλλα που δεν είχατε εσείς, όπως τα ωράρια.

«Α, εμείς δεν τα ‘χαμε αυτά. Αυτή η δουλειά δεν αντέχει το συνδικαλισμό, αυτό μου δείχνει η πείρα μου. Βέβαια, και τον ηθοποιό δεν μπορείς να τον εκμεταλλεύεσαι ατέλειωτες ώρες. Είναι καλό που υπάρχει το πεντάωρο στις πρόβες. Αλλά το θέατρο είναι άλλο πράγμα. Είναι η επαφή με τη δουλειά σου».

  • Ο ρόλος σας στους «Αχαρνής»;

«Είναι μικρός, αλλά διαμάντι. Κάνω έναν χωρικό που έρχεται στον Δικαιόπολη να του πουλήσει τις δύο κόρες του».

  • Κάνετε την είσοδό σας με μια ατάκα πασίγνωστη.

«Μου την έβαλε ο Χατζάκης. Τη μια μου κόρη τη λένε «Κατίνα» και την άλλη «Σαλαμάκι». Και λέω: «Κα-τίνα, Σαλαμάκι, ελάτε θυγατέρες μου». Αλλά έχω κάνει και κάποιες αριστοφανικές προσθήκες, πάρα πολύ ωραίες, τις οποίες ενέκρινε ο Χατζάκης. Πάντα βάζω προσθήκες, αλλά είναι οργανικές. Αναφέρομαι στη σημερινή εποχή. Λέω: «Στα Μέγαρα, φτώχεια πείνα και των γονέων / μας έπεσε αυτή η πουτάνα η Ντάου Τζόουνς μέσα στη Σοφοκλέους / μας ρήμαξαν οι ιερείς από το «Φαγοπέδι» / μας πήραν τα χωράφια και μας άφησαν τα βράχια». Και παρακάτω: «Αχ ελληνικέ λαέ, δεν θα σηκώσεις κεφάλι για αιώνες κι αιώνες, γιατί θα σε κυβερνάνε πάντα δυο αδηφάγες πουτάνες. Η ψήφος και η μίζα. Που πήγε με τον «οφσόρ» κι έχει γιο αυτό το κωλόπαιδο, το ρουσφέτι. Αχ αυτές οι εξεταστικές επιτροπές, τους κλέφτες πολιτικούς δεν τους στέλνουν φυλακή, τους στέλνουν στα σπίτια τους». Καίριες προσθήκες πάνω στη σημερινή κατάσταση».

  • Δεν υπάρχει όριο στις προσθήκες που μπαίνουν στην αρχαία κωμωδία;

«Αυτό είναι δουλειά του σκηνοθέτη. Αν είναι όμως οργανικές οι προσθήκες -τέτοιες βάζω κι εγώ- τότε λειτουργούν. Κι ύστερα, εγώ παίζω πάρα πολύ με το σώμα μου. Στο έργο βγαίνω κουτσός, μ’ ένα πόδι ξεχαρβαλωμένο, τρελό, που πηγαίνει όπου θέλει, επειδή ο Μεγαρίτης έχει τραυματιστεί από βέλος».

  • Ο Σταμάτης Κραουνάκης πώς τα πάει σαν ηθοποιός;

«Πολύ καλός είναι! Εχει και τη «Σπείρα – Σπείρα» κι έχει πείρα παραστάσεων. Τον όγκο που έχει τον εκμεταλλεύεται πολύ ωραία. Εντυπωσιάστηκα. Και είναι και πολύ γλυκός άνθρωπος. Και όλοι. Δεν είμαστε τίποτα βεντέτες».

  • Ε, δεν είστε και άγνωστος.

«Ελα μωρέ… Θα μπορούσα να ήμουν οποιοσδήποτε. Ομως η αγάπη του κοινού είναι άδολη. Δεν έχει συμφέρον. Τι είμαι; Υπουργός είμαι; Αυτή την αγάπη δεν μπορώ να την εκμεταλλευτώ και να κάνω τη βεντέτα. Δεν μου πάει. Ετσι κι αλλιώς, κατά τύχη βγήκα σ’ αυτή τη δουλειά. Δεν είχα ιδέα από θέατρο».

  • Γίνατε, όμως, μέλος μιας διάσημης κινηματογραφικής παρέας.

«Ναι, αλλά δεν ήμασταν απόμακροι από τον κόσμο. Ημασταν όπως και τώρα. Ηταν όμως κι άλλη εποχή. Τώρα κοιτάς κάποιον στα μάτια και παρεξηγιέται. Καλημέρα να πεις, δεν ξέρεις τι θα σου απαντήσει. Στην πολυκατοικία σου δεν ξέρεις ποιοι μένουν. Τότε ήταν οι γειτονιές. Διψούσαμε και μπαίναμε στο σπίτι του φίλου μας να πιούμε νερό. Πεινούσαμε, μπαίναμε και τρώγαμε. Δεν καταλάβαινα εγώ βεντετισμό. Την κάναμε αυτή τη δουλειά χωρίς να σκεφτόμαστε ότι διαφέρουμε από τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι κάναμε. Μας βρίζανε μερικές φορές κάποιοι κριτικοί «ιντελεκτουέλ», που κατηγορούσαν τις ταινίες που κάναμε. Ομως κάποια στιγμή, αργότερα, ένας απ’αυτούς τους σκηνοθέτες που μας σνόμπαρε -δεν θα πω τ’ όνομά του- σε μια εκπομπή, που ήμασταν μαζί, μου ζήτησε συγγνώμη για τη στάση του».

  • Πώς τα βλέπετε τα πράγματα σήμερα;

«Θα σας απαντήσω με κάτι που λέω στην παράσταση: «Τώρα που έφυγα από τα Μέγαρα, κάνουν μάζωξη τα μεγάλα κεφάλια της πόλης. Ολοι οι κλεφτοϋπουργοβουλευτάδες, που έγνοια τους είναι πώς να κλέψουνε και να εξασφαλίσουν, άκουσον άκουσον, τα τρισέγγονά τους. Αποφάσισαν και διέταξαν να βάλουν κι άλλους φόρους. Κι όσους μαζέψουνε, ξανά κι αυτούς θα τους κλέψουνε, τον κοσμάκη θα τον ξεπαστρέψουνε, και τις τράπεζες τις αχόρταγες θα τις θρέψουνε». Τα σπίτια του Τσοχατζόπουλου, του Βουλγαράκη, εμείς τους τα κάναμε δώρο. Εγώ είμαι περήφανος γι’ αυτό…».

  • Θα τα βγάλουμε, λέτε, πέρα;

«Εγώ λέω, αν καταστραφεί ο κόσμος, δύο όντα θα επιζήσουν. Οι κατσαρίδες και ο Ελληνας. Γιατί ο Ελληνας, την ώρα που έρχονται τα μέτρα, σκέφτεται τι μπαγαποντιά να κάνει για να τα γλιτώσει. Γιατί έτσι τον μάθανε. Θα δυσκολευτούμε, αλλά ο Ελληνας είναι καπάτσος. Θα μπορέσει να γλιτώσει».

  • Λόγω φιλότιμου ή καπατσοσύνης;

«Το φιλότιμο δεν ξέρω αν θα επικρατήσει. Μάλλον η καπατσοσύνη. Γιατί όταν ο Μαντέλης πήρε τα λεφτά και είπε ότι ήταν δωρεά, όταν ο Τσοχατζόπουλος πήρε αυτά τα σπίτια, τα βλέπει ο άλλος και λέει «κάτσε ρε, εγώ θα σε πληρώνω;», και κοιτάει να κάνει κι αυτός καμιά μπαγαποντιά να τη γλιτώσει. Δεν νομίζω να επικρατήσει το φιλότιμο. Εκείνο που πρέπει να επικρατήσει είναι η αντίσταση. Πρέπει να αντισταθούμε. Να κατεβούμε στους δρόμους. Να κυνηγήσουμε τους βουλευτές. Να ζητήσουμε τα λεφτά μας πίσω. Μόνο έτσι γίνεται. Μόνο με αντίσταση. Πρέπει να καταλάβουν οι νταβατζήδες της τρόικας, οι άλλοι εκμεταλλευτές του ΔΝΤ, η Ευρώπη, ότι δεν πρέπει να ζητάνε από μας τα λεφτά, από τις συντάξεις μας. Να τα πάρουν απ’ αυτούς. Εμείς τα πήραμε τα λεφτά; Να τους βρουν και να τους τα πάρουν. Κι ο Καραμανλής μάς έχει ρημάξει, ένας άνθρωπος που περιβάλλεται από νηστικούς, αχόρταγους και μισέλληνες. Δεν αγαπούν την Ελλάδα αυτοί. Γι’ αυτούς η Ελλάδα είναι ένα σκαλοπάτι για να ‘κονομήσουνε. Να δούμε τι είχαν πριν γίνουν βουλευτές, και τι έχουν τώρα. Αυτοί και οι παπάδες. Το 95% των παπάδων είναι ανώμαλοι, φαγάδες, ό,τι θες. Και το λέω με πάσα ευθύνη αυτό». *

Info Μετάφραση: Κώστας Μύρης. Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης. Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης. Σκηνικά Γιώργος Πάτσας. Κοστούμια: Ερση Δρίνη. Χορογραφία: Φωκάς Ευαγγελινός. Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ. Πρεμιέρα: 2 Ιουλίου, Αρχαίο Θέατρο Δελφών. Ακολουθούν: Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων (9-10/7), Θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης (14-15/7), Επίδαυρος (23-24/7), Θέατρο Βράχων Βύρωνα (28/7), Αρχαίο Θέατρο Ολυμπίας (30/7).

Με τα σπέρματα τα τεχνητά, οι άντρες γίναμε άχρηστοι

  • Σας ενοχλεί που στις συνεντεύξεις σάς ρωτάνε συνέχεια για τις γυναίκες;

«Οχι, αλλά απορώ. Αρσενικό είμαι, τι να κάνω; Μ’ αρέσουν οι γυναίκες. Κι επειδή είμαι γενναιόδωρος κι ευχάριστος, περνούσαν καλά οι γυναίκες μαζί μου, περνούσα κι εγώ καλά. Αλλά ήμουν κυνηγός. Είχα βέβαια κι αποτυχίες -δεν τις σκόπευα καλά…- μ’ έχουν απορρίψει πολλές φορές. Αλλά κι αυτό ήταν μες στο παιχνίδι. Μ’ άρεσε. Εψαχνα να βρω τι λάθος έκανα».

  • Και όταν σκοπεύατε καλά;

«Πάντα, και τώρα, μ’ αρέσει τη γυναίκα να τη φροντίσω, να την προσέξω, να γίνω γιος της, πατέρας της, αδερφός της, να ‘χω φτερά από πάνω της. Γι’ αυτό και μ’ όσες γυναίκες έχω κάνει κολεγιά, όλες μ’ αγαπάνε».

  • Κι αυτές που σας απέρριψαν;

«Μια φορά είχα γυρίσει στεναχωρημένος σπίτι, γιατί με είχε απορρίψει κάποια, και μου λέει ο πατέρας μου: «Ποτέ μην τρέχεις πίσω από γυναίκα κι από λεωφορείο. Θα ‘ρθει κι άλλο»».

  • Οι σύγχρονες γυναίκες διαμαρτύρονται ότι ο σημερινός άντρας δεν είναι πραγματικός άντρας.

«Ε, εδώ είμαστε εμείς. Να σου πω κάτι; Ο άντρας είναι άχρηστο ον. Η γυναίκα είναι η χρήσιμη. Θα φτάσουμε στη μητριαρχία. Ο άντρας θα είναι ο δούλος της γυναίκας. Τώρα μάλιστα μ’ αυτά τα σπέρματα τα τεχνητά, άχρηστοι τελείως είμαστε».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s