Ο Στούρουα πέρασε στους αντικαπνιστές

Posted: Ιουνίου 21, 2010 in Uncategorized
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 21 Ιουνίου 2010
  • Το πρώτο τσιγάρο της Επιδαύρου. Ο 72χρονος Ρόμπερτ Στούρουα, ο Γεωργιανός διεθνής σκηνοθέτης που με ένα απλό τσιγάρο άναψε θεόρατες «φωτιές» στην Επίδαυρο το 1986, σκηνοθετώντας τον «Οιδίποδα Τύραννο» του ζεύγους Κώστα Καζάκου-Τζένης Καρέζη, βρίσκεται στην καυτή Αθήνα.

«Το  θέατρο στη Ρωσία σήμερα υπηρετεί το καθεστώς του Πούτιν», λέει ο  Στούρουα. Εδώ, αγκαλιά με την Ταμίλα Κουλίεβα, που τον κάλεσε για  σεμινάρια

«Το θέατρο στη Ρωσία σήμερα υπηρετεί το καθεστώς του Πούτιν», λέει ο Στούρουα. Εδώ, αγκαλιά με την Ταμίλα Κουλίεβα, που τον κάλεσε για σεμινάρια

Τον συναντήσαμε στον χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων Γεωργιανών «Καύκασος», στην πλατεία Βικτωρίας. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Ρουσταβέλι της Τιφλίδας, προσκεκλημένος της Ταμίλα Κουλίεβα, παρέδωσε σεμινάρια για τον Σέξπιρ. Ανάμεσα στους μαθητές του, ο Γιώργος Κιμούλης, ο Σπύρος Παπαδόπουλος και ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης.

Αρκετά πιο παχύς απ’ ό,τι τον θυμόμαστε όταν πριν από 11 χρόνια σκηνοθετούσε τον Γ. Κιμούλη στον «Κοριολανό», ο σκηνοθέτης που πρωτοέκανε αίσθηση σε σκηνές του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και του Εδιμβούργου τη δεκαετία του ’70, είχε τη διάθεση να μας μιλήσει για όλα.

  • Πώς βλέπετε την Αθήνα εν μέσω της κρίσης, υπό τον ζυγό του ΔΝΤ; Βλέπετε κάποια διαφορά συγκριτικά με το τελευταίο σας ταξίδι εδώ, πριν από μια δεκαετία;

«Τα πνεύματα, από την ατμόσφαιρα και τους ανθρώπους που κυκλοφορούν στους δρόμους, φαίνεται να έχουν ηρεμήσει. Δεν βλέπω να κάνετε επανάσταση! Πρόσφατα απόλαυσα ένα γερμανικό δημοσίευμα που έγραφε ζηλότυπα: «Οι Ελληνες καλοπερνούν κι εμείς τους πληρώνουμε». Ετσι πρέπει να ζει κανείς!».

  • Οπότε μας τιμωρούν;

«Σας ζηλεύουν. Αλλά οι Ελληνες από τη φύση τους δεν υποτάσσονται σε κανόνες. Αλλωστε, οι νόμοι που επιβάλλονται από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι στον μεγαλύτερο βαθμό ατυχείς και λανθασμένοι. Δεν κατανοούν ότι οι Ελληνες, με τον πολιτισμό και το DNA που κουβαλούν, είναι αδύνατο να γίνουν Γερμανοί. Οταν άρχισε και η Γεωργία να μπαίνει σε μια ευρωπαϊκή πορεία φάνηκε ότι οι νόμοι που πήγαν να επιβληθούν δεν είναι εφαρμόσιμοι. Οι παραδόσεις δεν ξεριζώνονται».

  • Πώς αντιμετωπίζει ο ρωσικός Τύπος την Ελλάδα;

«Η ρωσική αντιμετώπιση βρίσκεται πολύ κοντά στη δυτικοευρωπαϊκή. Με μια μικρή δόση χαιρεκακίας. Ημουν έξι μήνες στη Μόσχα επ’ ευκαιρία της σεξπιρικής «Τρικυμίας» που θα ανεβάσω στο Κεντρικό Θέατρο Μόσχας. Επιμένω στον Σέξπιρ -παρ’ όλο που αγαπημένος συγγραφέας μου παραμένει ο Μπέρτολντ Μπρεχτ-, γιατί αντίθετα με τη σύγχρονη δραματουργία η σεξπιρική δεν είναι ρεπορτάζ εφημερίδων».

  • Η Γεωργία βλέπει με άλλα μάτια την κατάσταση της Ελλάδας;

«Νομίζω ότι η Γεωργία σάς αντιμετώπισε πιο «μαλακά», γιατί γνωρίζει ότι μας περιμένουν κι εμάς στη γωνία. Η Γεωργία δανείζεται. Οταν θα πρέπει να πληρώσει, θα είναι τα πράγματα πολύ χειρότερα από αυτό που ζείτε σήμερα εσείς. Υπάρχουν χώρες που έχουν καθορίσει τη θέση τους στον κόσμο, όπως η Ελλάδα. Αλλά στη Γεωργία κανένας δεν ξέρει πού πηγαίνει. Πάει προς τους Ρώσους; Τους Αμερικανούς; Είναι ένα ερώτημα».

  • Το θέατρο μπορεί να παίξει ένα «μάχιμο» ρόλο;

«Δεν νομίζω ότι μπορεί να παρέμβει ή να αλλάξει κάτι. Δεν είμαι ιδεαλιστής, σε σχέση με τον κοινωνικό του ρόλο. Μπορεί την ίδια βραδιά να σε κάνει να σκεφτείς κάτι, που όμως την επομένη θα ξεχάσεις και θα συνεχίσεις να ζεις πάλι όπως πριν. Η μεγαλύτερη δυστυχία του κόσμου, που επηρεάζει και τον χώρο του θεάτρου, είναι ότι δεν ξέρει πού βαδίζει. Και το χειρότερο, ούτε θέλει να το μάθει. Ενας ποιητής, ένα συνθέτης, ακόμα και ένας ζωγράφος μπορούν τα έργα τους να τα κρύψουν σε ένα συρτάρι, με την προοπτική, βγάζοντάς τα έξω έπειτα από 50 χρόνια, να μπορεί η εποχή να τα κατανοήσει. Οσοι ασχολούμαστε με το θέατρο δεν έχουμε τίποτα να βάλουμε στο συρτάρι για να περιμένει. Το θέατρο είναι τέχνη που πεθαίνει ακαριαία. Η παράσταση που υπήρχε χθες, δεν υπάρχει σήμερα! Κι εγώ μισούσα το θέατρο – ήταν ακόμα κάτω από τον έλεγχο του Στάλιν. Το παιδικό μου όνειρο ήταν να γίνω σκηνοθέτης κινηματογράφου. Τελικά έμεινα στην Τιφλίδα και ασχολήθηκα με ό,τι ακριβώς δεν ήθελα: το θέατρο. Στην πορεία με έκανε δούλο του».

  • Αισθάνεστε πως έχετε αλλάξει από την εποχή που δημιουργήθηκε το σκάνδαλο με το τσιγάρο που άναψε η Αννα Μακράκη στην Επίδαυρο;

«Αν ήξερα τι σκάνδαλο θα προκαλούσε, δεν θα το τολμούσα. Για ποιο λόγο να μιλάμε τόσα χρόνια μετά για το τσιγάρο και όχι για την παράσταση ενός σπουδαίου έργου; Το αν στο μεσοδιάστημα άλλαξα, μπορούν να το πουν μόνο όσοι έχουν δει τις τελευταίες παραστάσεις μου. Εγώ αισθάνομαι ότι έχω αλλάξει. Εχω άλλες ιδέες για την τραγωδία, πολύ κοντά προς τον παραδοσιακό τρόπο. Στην τραγωδία δεν μπορείς να συμπεριφερθείς όπως σε ένα ψυχολογικό δράμα. Η τραγωδία, μην το ξεχνάμε, παιζόταν με μάσκες και κοθόρνους».

  • Θέλετε να επιστρέψετε στην Επίδαυρο;

«Δεν νομίζω μετά το σκάνδαλο του τσιγάρου να με ξανακαλέσουν! Αν συμβεί, υπόσχομαι να κάνω μια παράσταση χωρίς σκάνδαλο αλλά με σκανταλιές. Θέλω πολύ να ξαναβρεθώ στην Επίδαυρο».

  • Δουλεύετε ακόμη στη Ρωσία. Είναι απορίας άξιο που σήμερα το ρωσικό θέατρο δεν ακούγεται. Το έχει πάρει «φαλάγγι» το θέατρο των βαλτικών και βαλκανικών χωρών…

«Τα τελευταία χρόνια έχει χάσει μια πάρα πολύ σημαντική αξία του: την ικανότητά του να μιλά για τα πράγματα που συμβαίνουν στη χώρα με απόλυτη ειλικρίνια. Σήμερα στη Ρωσία το θέατρο υπηρετεί το καθεστώς, όπως συνέβαινε επί Σοβιετικής Ενωσης. Δεν υπάρχει δημοκρατία στη Ρωσία του Πούτιν και του Μεντβιέντεφ. Οι Ρώσοι διανοούμενοι έχουν «ξεπουληθεί» και ζουν αποσυρμένοι στις ντάτσες τους».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s