Ρόμπερτ Στούρουα: «Εχω ανάψει χιλιάδες τσιγάρα έκτοτε»

Posted: Ιουνίου 16, 2010 in Στούρουα Ρόμπερτ
  • Ο γεωργιανός σκηνοθέτης που άναψε φωτιές στην Επίδαυρο το 1986, επιστρέφει στην Αθήνα και παραδίδει σεμινάρια

Ταυτισμένος με το «πρώτο τσιγάρο» στην Επίδαυρο, ο Ρόμπερτ Στούρουα ήταν από τους πρώτους που προκάλεσαν σκάνδαλο στο αρχαίο θέατρο, το 1986, στην παράσταση του «Οιδίποδα Τυράννου» του Σοφοκλή από τον θίασο Καρέζη- Καζάκου. Αν και ο ίδιος ακόμη δυσκολεύεται να κατανοήσει κάποιες αντιδράσεις του κοινού, ομολογεί ότι δεν φοβάται τις ακρότητες. Ο Γεωργιανός που δεν ήθελε να γίνει σκηνοθέτης στο θέατρο αλλά στον κινηματογράφο, γιατί στα χρόνια των σπουδών του «το θέατρο ήταν πολύ ψεύτικο», έγκαιρα συνειδητοποίησε «ότι το θέατρο θα είναι πάντα σε κρίση, γιατί η κρίση είναι η φυσιολογική κατάσταση του θεάτρου».

Αυτές τις ημέρες βρίσκεται και πάλι στην Αθήνα προσκεκλημένος της Ταμίλας Κουλίεβα και παραδίδει σεμινάρια με θέμα τον Σαίξπηρ – την ίδια εποχή που στη Μόσχα κάνει πρόβες για την «Τρικυμία» του Βάρδου. Ανάμεσα στους «μαθητές» του, νέοι ηθοποιοί αλλά και έμπειροι, όπως ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης ή ο Σπύρος Παπαδόπουλος, παρακολουθούν τα μαθήματά του στον «Καύκασο», τον χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων των εν Αθήναις Γεωργιανών.

– Κύριε Στούρουα, σχεδόν 25 χρόνιαμετά το «σκάνδαλο με το τσιγάρο», πώς νιώθετε;

«Κοιτάξτε, δεν ήταν ούτε εφέ ούτε μοντέρνο. Ηταν κάτι που πίστευα ότι έπρεπε να κάνω. Ωστόσο κανείς δεν με εμπόδισε, δεν με προειδοποίησε ότι το κοινό θα αντιδράσει, ως την ώρα που ήλθαν οι αντιδράσεις. Κι ας λέει ο Κώστας Καζάκος ότι προσπάθησε να με προστατεύσει, αλλά δεν το θυμάται καλά. Είχα δει στις παραστάσεις του Αριστοφάνη τους ηθοποιούς με τα μεγάλα, ψεύτικα πέη και κανείς δεν είχε αντι δράσει. Στον δικό μας “Οιδίποδα”, η Αννα Μακράκη και ο ρόλος της ήταν για εμένα ένα από τα καλύτερα στοιχεία. Ξεκινούσε σαν τεχνικός σκηνής και κατέληγε στον ρόλο του Αγγελιαφόρου. Πού να φανταστώ τι θα συνέβαινε με το τσιγάρο; Τότε γιατί κάπνιζε το κοινό;».

– Θα λέγατε ότι όλο αυτό ήταν υποκριτικό;

«Ναι, ναι, υποκριτικό. Μετά το τέλος της Σοβιετικής Ενωσης όλοι του κόμματος, συλλήβδην, στράφηκαν στην Εκκλησία. Τι υποκριτικό! Στην αρχή μπορεί να ήταν μια ανάγκη… Μετά το χρησιμοποιούσαν για να βελτιώσουν το προφίλ τους. Τότε, στην Επίδαυρο, καθόμουν εκεί όπου κάθονται συνήθως οι σκηνοθέτες και όταν άρχισαν οι φωνές κατάλαβα πως στρέφονταν προς τη δική μου κατεύθυνση. Ολοι οι ηθοποιοί έτρεξαν προς εμένα. Τότε κατάλαβα ότι συνέβη κάτι πολύ σοβαρό. Προσωπικά δεν τρόμαξα, γιατί μου αρέσουν οι ακραίες εκδηλώσεις. Αν ήξερα ότι το κοινό θα ένιωθε προσβεβλημένο δεν θα το είχα κάνει. Αλλά ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί επιτρέπονται κάποια πράγματα στην κωμωδία και όχι στην τραγωδία».

– Εχετε ανάψει έκτοτε τσιγάρο σε παράσταση;

«Φυσικά. Χιλιάδες φορές. Στον “Αμλετ” που ανέβασα, ο Αμλετ όχι μόνο ανάβει τσιγάρο αλλά καίει και τον μονόλογό του!».

– Τι είναι σήμερα, το 2010, προκλητικό;

«Αν βάλεις σκηνές ρεαλιστικού σεξ επί σκηνής ή ομοφυλοφιλίας, θα προκαλέσεις. Αλλά δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Κατά τα άλλα, το κοινό δεν αναζητεί πια ιδέες και αξίες στο θέατρο, αλλά το θέαμα».

– Συνηθίζετε να παραδίδετε σεμινάρια εκτός Γεωργίας;

«Εχω ξανακάνει στην Αγγλία, στην Αυστρία, στη Μόσχα. Είναι δύσκολο πράγμα η διδασκαλία, γιατί απαιτεί πολλή ενέργεια και δεν είμαι σίγουρος για το αποτέλεσμα, μια που ο χρόνος είναι πάντα περιορισμένος. Πρέπει να διδάξεις τον ηθοποιό στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης πρόβας για να μεταφέρεις στοιχεία. Ωστόσο είναι και ένας τρόπος επικοινωνίας με τους νέουςτους κλέβω ιδέες».

– Γιατί παραμένει τόσο μοντέρνος ο Σαίξπηρ;

«Ο Σαίξπηρ είναι πάνω απ΄ όλα ποιητής. Τα δικά του έργα αντέχουν στον χρόνο ενώ στα θέματα που άγγιξε- όπως είχαν κάνει νωρίτερα και οι αρχαίοι- έδωσε μια επιπλέον πινελιά: Του ήρωα που αμφιβάλλει. Στην ελληνική τραγωδία οι ήρωες δεν αμφιβάλλουν, πάνε μέχρι τέλους. Η Ηλέκτρα δεν αμφιβάλλει καθόλου για την πράξη της. Ο Αμλετ όμως αμφιβάλλει, έχει αναστολές, κι αυτό μας τον φέρνει πιο κοντά. Ο κόσμος της ποίησης του Σαίξπηρ, που δεν είναι σχηματικός ή επιφανειακός, οδηγεί τον σκηνοθέτη να βρει καινούργιες λύσεις και εκδοχές».

– Εχετε αίσθηση του ελληνικού θεάτρου;

«Μου αρέσουν κάποιοι έλληνες ηθοποιοί και βρίσκω κοινά στοιχεία με Γεωργιανούς. Εχω ανεβάσει παραστάσεις στα ανοικτά θέατρα, στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο, και ομολογώ ότι υποσυνείδητα μου προκαλούσαν φόβο. Ιδίως το βράδυ, στις πρόβες, όταν έβλεπα τον ουρανό και ένιωθα την ατμόσφαιρα, σκεφτόμουν το παρελθόν και ένιωθα ιδιαίτερα φόβο και ευθύνη παράλληλα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s