Σπύρος Πούλης: Θέλω χάπι εντ στη ζωή μου!

Posted: Μαΐου 17, 2010 in Πούλης Σπύρος

  • Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΗΝΤΑΡΑ, ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, Κυριακή, 16 Μαΐου, 2010

Από τους καλύτερους κωμικούς της νεότερης γενιάς, ο Σπύρος Πούλης χαρίζει το γέλιο όχι μόνο μέσα από τις θεατρικές παραστάσεις και τις τηλεοπτικές σειρές, αλλά και σε όλους όσοι τον έχουν επιλέξει για φίλο τους, στην προσωπική του ζωή. Αυτό τον καιρό πρωταγωνιστεί συντροφιά με τον Θανάση Βισκαδουράκη, τον Σπύρο Σπαντίδα και τη Δήμητρα Στογιάννη στην κωμωδία του Γιώργου Θεοδοσιάδη «Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», που παίζεται στο θέατρο «Αθηνά», σε σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη.

-Είναι δύσκολο είδος η κωμωδία; Πολλοί λένε ότι είναι πιο δύσκολο και από το δράμα…

«Ο καθένας έχει τις ευκολίες του σε κάτι. Προσωπικά, μου φαίνεται εύκολη η κωμωδία, ενώ σε άλλους είναι πιο εύκολο να συγκινούν τους θεατές».

-Και μόνον ακούγοντας τον τίτλο «Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω», περιμένεις να δεις ένα πρωτότυπο θεατρικό…

«Είναι εμπνευσμένο από έναν παλιό ινδικό μύθο για την υπομονή και τη μακροθυμία απέναντι στις δυσκολίες της ζωής. Σίγουρα είναι μια πολύ ιδιαίτερη, ξεκαρδιστική κωμωδία. Είναι όμως ταυτόχρονα ένα έργο για τη συντροφικότητα, την αγάπη, την εκτίμηση, τη φιλία, τον καθημερινό αγώνα και την αισιόδοξη προσέγγιση της ζωής, σε μια εποχή που οι μαύρες σκέψεις πληθαίνουν», εξηγεί ο Σπύρος Πούλης, ο οποίος πέρα από τη μεγάλη του αγάπη, το θέατρο, δεν χάνει ευκαιρία να μιλάει και για τις δύο λατρεμένες του κόρες!

«Η πρώτη είναι οκτώ και η άλλη στα δυόμισι. Η δεύτερη, μάλιστα, είναι και αβάπτιστη. Το έχουμε ξεχάσει, ξέρεις, αυτό (γέλια). Πέρυσι έπαιζα στον «Μπακαλόγατο» στη Θεσσαλονίκη, οπότε είχαμε πει να το βαφτίσουμε καλοκαίρι. Το καλοκαίρι όμως έπαιξα στο «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», μπήκε ο χειμώνας και το παιδί είναι ακόμα αβάπτιστο. Τώρα που το αποφασίσαμε έχει ξεσπάσει άγρια και η οικονομική κρίση, οπότε ψάχνουμε χορηγούς για τη βάπτιση… (γέλια). Τι να κάνουμε, κάθε πέρυσι και καλύτερα…».

-Πόσα χρόνια είσαι στο χώρο;

«Από το ‘90. Το βάπτισμα το πήρα στην Επίδαυρο. Με το που τέλειωσα τη δραματική σχολή, ο Γιώργος Θεοδοσιάδης μάς έβαλε να παίξουμε στις «Βάκχες», στο χορό. Φαίνεται με ξέρασε η Επίδαυρος και δεν με φώναξαν από τότε να παίξω ξανά στο αρχαίο αργολικό θέατρο… Τη θυμάμαι με πολλή αγάπη αυτή τη δουλειά, αφού έλεγα μόνον ας περπατήσω στην ορχήστρα της Επιδαύρου κι ας μη λέω ούτε μια ατάκα. Στη συνέχεια σημαντικές δουλειές μου θεωρώ το «Φιλάργυρο», σε σκηνοθεσία Γιώργου Μεσσάλα, «Τι είδε ο υπηρέτης», «Rocky horror show», σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, την επιθεώρηση «Ζωή σε λόγου μας», και βέβαια το «Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή», που κάναμε με τον Αλέξανδρο Ρήγα».

-Τι αλλαγές έχουν γίνει στο «Δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω» σε σχέση με την παλαιότερη παράσταση, που είχε παιχτεί πριν από δέκα χρόνια;

«Ο τυφλός, ο μουγκός και ο κουφός έχουν μείνει ίδιοι, είμαστε οι ίδιοι πρωταγωνιστές, αγέραστοι… (γέλια). Το ρόλο που έπαιζε η Παναγιώτα Βλαντή κρατά τώρα η Δήμητρα Στογιάννη. Πιστεύω ότι θα γίνει μια πολύ καλή παράσταση, αφού έχουμε τους ίδιους κώδικες με τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη. Είναι σπουδαίος ηθοποιός και σκηνοθέτης και έχει να πει, να μας διδάξει πολλά πράγματα».

-Πάντως, πρέπει η παράστασή σας να έχει αρκετές δυσκολίες, αφού οι ήρωες είναι άτομα με ειδικές ανάγκες και δεν υπάρχει επικοινωνία…

«Αυτό είναι αλήθεια. Εγώ παίζω τον κουφό, οπότε δεν πρέπει να ακούω τι μου λέει ο άλλος. Δεν είναι εύκολο να δεθώ με τον τόνο του Σπύρου Σπαντίδα, που υποδύεται τον τυφλό ή με τα μουγκρητά του μουγκού Θανάση Βισκαδουράκη. Αλλιώς προδίδομαι ότι ακούω».

-Ποια θεωρείς ότι είναι η πιο μεγάλη αναπηρία; Το να είσαι τυφλός, κουφός ή μουγκός;

«Νομίζω, το να είσαι τυφλός. Αν είσαι κουφός, ίσως είναι καλύτερα με τόσες μαλακί… που λένε γύρω σου. Αν είσαι μουγκός πάλι, καλύτερα έτσι όπως είναι η κατάσταση να μη μιλάς, η σιωπή είναι χρυσός».

-Ποιο είναι το αγαπημένο σου παραμύθι;

«Η “Σταχτοπούτα». Μετά τις κακουχίες έρχεται ένα καλό τέλος».

-Σου αρέσει και στη ζωή το χάπι εντ;

«Ναι, θέλω να κλείνουν ωραία τα πράγματα. Ένας εφιάλτης που είχα από μικρός ήταν μην μου τύχει κάποιος ανεκπλήρωτος έρωτας. Με έπιανε τρέλα όσο το σκεφτόμουνα. Ευτυχώς, δεν μου έτυχε έως τώρα».

-Τι τρόπους έχεις βρει να τα βγάζεις πέρα με τις απογοητεύσεις της ζωής;

«Γελώ πολύ, είμαι πολύ πλακατζής. Μου αρέσει να αντιμετωπίζω τα πράγματα με χιούμορ. Έτσι ξορκίζω τις δυσκολίες. Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να με παίρνει από κάτω. Δεν μπορώ πάντα να αντιμετωπίσω τις δυσκολίες και τις κουκουλώνω…, κλείνω τα μάτια και κάνω πως δεν τις βλέπω… Ευτυχώς, με βοηθάει πολύ το θέατρο. Η δουλειά αυτή είναι πολύ ευεργετική».

-Πότε κάνεις μαύρες σκέψεις;

«Όταν βλέπω τα παιδιά ότι αρρωσταίνουν ή αν γενικότερα δεν είναι καλά ψυχολογικά, εκεί με πιάνει μια περίεργη μαυρίλα. Τους έχω ιδιαίτερη αδυναμία».

-Είσαι αισιόδοξος για το μέλλον;

«Ναι πολύ. Έχω και μια περίεργη επικοινωνία με τον Θεό. Όταν του λέω κάτι, όταν του ζητάω κάτι, μου βγαίνει. Πιστεύω στον Θεό, γιατί ό,τι κι αν του έχω ζητήσει μου το έχει δώσει».

-Υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη;

«Βέβαια. Και έχω δώσει αγάπη κι έχω πάρει. Έχω κάνει για την αγάπη πάρα πολλές τρέλες…».

-Η εκτίμηση στη δουλειά σου υπάρχει, ή ό,τι κι αν κάνεις το ξεχνούν, αφού έρχεται η επόμενη φουρνιά;

«Πολλοί άνθρωποι που ηγούνται του καλλιτεχνικού χώρου ξεπερνούν την όποια σου επιτυχία. Μπορεί να σε εκτιμούν, αλλά αν κάποιος άλλος παίζει στην τηλεόραση και είναι πιο επίκαιρος, δεν θα σε προτιμήσουν. Οπότε να τη χέσω την εκτίμηση, αφού θα πάρεις τον άλλο και θα αφήσεις εμένα χωρίς δουλειά».

-Έχεις φίλους;

«Πιστεύω στη φιλία. Έχω αρκετούς φίλους και οι πιο κολλητοί μου φίλοι, δυστυχώς, είναι μακριά, ένας στη Θεσσαλονίκη και ένας στην Ήπειρο».

-Τα καλά σχόλια είναι χαρά για τον ηθοποιό; Ρωτώ γιατί κάποιοι ενοχλούνται… από την αγάπη του κοινού…

«Ναι, μεγάλη χαρά. Και μου τη δίνουν πολύ κάποιοι συνάδελφοι, που πάμε να φάμε κάπου και επειδή τους αναγνωρίζουν, λένε «δεν μπορώ να φάω», ή «δεν μπορώ να ησυχάσω». Έλα, βρε μαλά.., δεν μπορείς να φας…, τόσα χρόνια επιδιώκεις να σε ξέρει ο κόσμος, να γελάνε ή να κλαίνε μαζί σου στην τηλεόραση ή στο θέατρο, και τώρα δεν μπορείς να ησυχάσεις. Τα θεωρώ όλα αυτά πολύ υποκριτικά, βλακώδη και ανώριμα. Και όταν μετά από δύο χρόνια δεν παίζουν πουθενά, τους πιάνει τρέλα και τρέχουν από εκπομπή σε εκπομπή για να τους θυμηθούν… Και ξέρω και ανθρώπους που έχουν γίνει γνωστοί, όχι μέσα από τη δουλειά τους, αλλά μόνο μέσα από δημόσιες σχέσεις, από φωτογραφήσεις ή από κοσμικο-σκανδαλάκια… Εντάξει, όπα, αράξτε… Και δεν έχω πρόβλημα, αν αυτή τη συμπεριφορά την έχει φίλος μου, να του τα χώσω…».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s