Η «Εκδίκηση» της Κατερίνας Ευαγγελάτου

Posted: Μαΐου 8, 2010 in Ευαγγελάτου Κατερίνα, Uncategorized

Αρχισε από την Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου ως ηθοποιός, για να φύγει στη συνέχεια για σπουδές σκηνοθεσίας στη Μόσχα και στο Λονδίνο. Ως σκηνοθέτις πλέον υπογράφει την έκτη της δουλειά, την «Εκδίκηση» του Τόμας Κιντ (1558-1594), σε πανελλήνια πρώτη στο Αμφι-Θέατρο του πατέρα της, Σπύρου Ευαγγελάτου. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου είναι η προσωποποίηση του απροσδόκητου. Αν έχεις δει μόνο τις παραστάσεις της, περιμένεις να συναντήσεις έναν άνθρωπο σκοτεινό και όχι το χαμογελαστό, λαμπερό κορίτσι που διευκρινίζει γελώντας ότι δεν είναι «deathού ή gothού», αν και παραδέχεται ότι η ιδέα του θανάτου διαπερνά τα έργα της. Εκεί που βλέπεις τα βραχιόλια με τις νεκροκεφαλές -«τα φορούσα πολύ πριν γίνουν trendy»-, ανοίγει την τσάντα της και βγάζει ένα ροζ πορτοφολάκι Hello Kitty. Και εκεί που σκέφτεσαι «άλλη μια καλλιτεχνική γόνος κάνει καριέρα», διαπιστώνεις ότι αυτή η 30χρονη γυναίκα είναι πραγματικά ταλαντούχα αλλά και πολύ χαλαρή με το διάσημο όνομά της.

  • Πόσο εκδικητικό μένος μπορεί να χωρέσει σε ένα θεατρικό έργο;

Πάντως, όσο χωράει, υπάρχει στο έργο του Τόμας Κιντ. Κι αν κρίνουμε από την επιτυχία που είχε στην εποχή του, μάλλον έχει τη σωστή δόση. Αυτό όμως που υπογραμμίζει το έργο είναι ότι φτάνεις στην εκδίκηση όταν δεν έχει υπάρξει προηγουμένως απονομή δικαιοσύνης.

  • Τι μπορεί να πυροδοτήσει μέσα σας τη σπίθα του ρεβανσισμού;

Προσωπικά, δεν μου έχει τύχει έως τώρα να θέλω να εκδικηθώ κάποιον. Η αδικία όμως με εξοργίζει σε μεγάλο βαθμό. Και καταλαβαίνω τους ανθρώπους που τους πνίγει το δίκιο όταν δεν μπορούν να το βρουν στο νόμο. Υπάρχουν, μάλιστα, περιπτώσεις που δικαιολογώ μέσα μου τους ανθρώπους που πήραν το δίκαιο στα χέρια τους. Για παράδειγμα, αν ένας πατέρας βιάζει την κόρη του, θα καταλάβω τη γυναίκα του αν τον σκοτώσει. Ή αν ένα εργοστάσιο μολύνει μια περιοχή και πάνε οι κάτοικοι και το κάψουν, γιατί ο νόμος δεν κάνει τίποτα, ναι, τους δικαιολογώ. Φυσικά, η αίσθηση του δικαίου είναι εντελώς υποκειμενική και γι’ αυτό χρειάζονται οι νόμοι που να ορίζουν ένα γενικό πλαίσιο δικαίου.

  • Το ισχύον δίκαιο, πάντως, μοιάζει αναποτελεσματικό μπροστά σε φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής.

Οχι μόνο το σημερινό δίκαιο, γιατί η εποχή μας δεν απέχει πολύ από την ελισαβετιανή εποχή του Τόμας Κιντ. Και τότε παρατηρούνταν φαινόμενα κοινωνικής και πολιτικής διαφθοράς, αδικίας και παρακμής. Και όπως τότε οι ευγενείς ήταν αποκομμένοι από την καθημερινότητα του λαού, έτσι και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν τι σημαίνει «ζητιάνοι, μετανάστες, ανέχεια». Υπάρχει ένα ποσοστό συμπολιτών μας που είναι αποκομμένοι από την πραγματικότητα, εγκλωβισμένοι στο γυάλινο κάστρο τους. Είναι αυτοί που δημιούργησαν την κρίση και τις φούσκες, αυτοί που κατανάλωναν σαν να μην υπάρχει αύριο.

  • Και όπως ξοδεύαμε χρήματα που δεν ήταν δικά μας, έτσι φτάσαμε να έχουμε 400 θεατρικές πρεμιέρες τη σεζόν.

Ναι, η ελληνική αγορά φάνηκε ότι δεν μπορεί να αντέξει άλλο. Οπως δεν μπορεί να αντέξει και τις 400 θεατρικές παραγωγές τη σεζόν. Και αυτό θα το πληρώσουμε όλοι μας. Γιατί τι έκανε το επιχορηγούμενο θέατρο; Εκανε παραγωγές, τα χρήματα των οποίων έπαιρνε ενάμιση χρόνο μετά, όταν ήδη τα χρωστούσε τριπλά. Και τώρα όλοι οι θίασοι είναι υπερχρεωμένοι. Αρα, και η ελληνική θεατρική υπερπαραγωγή είναι άλλη μια φούσκα. Τώρα ήρθε η ώρα της οικονομίας, με τη φιλοσοφική έννοια. Φαίνεται, έπρεπε να πιάσουμε πάτο για να το καταλάβουμε.

  • Στις δικές σας παραστάσεις είναι διακριτή η οικονομία μέσων, όπως και κυρίαρχη η θεματολογία του θανάτου. Σε ποιο βαθμό η δουλειά σας επηρεάζεται από τις απώλειες στην προσωπική σας ζωή;

Ο θάνατος, όπως και ο έρωτας, είναι τα δύο κυρίαρχα θέματα στην παγκόσμια δραματουργία. Ισως γι’ αυτόν το λόγο ο θάνατος εμφανίζεται με διαφορετικό τρόπο στις παραστάσεις μου. Εχει χιλιάδες μορφές, τρομακτικές ή λυτρωτικές, σοκαριστικές ή επώδυνες, ακόμη και αστείες.

  • Στον μπαμπά Ευαγγελάτο άρεσε η «Εκδίκηση»;

Α, μα έχει δηλώσει δημοσίως ότι είναι φαν μου. Ναι, του άρεσε πάρα πολύ η παράσταση. Και κυρίως η εναλλαγή κωμικού και δραματικού στοιχείου.

  • Πόσο σας επηρεάζει η γνώμη του πατέρα σας στη δουλειά σας;

Συνήθως, του ανακοινώνω τις αποφάσεις μου και συζητάμε τις λεπτομέρειες εκ των υστέρων. Οταν έχω δυσκολίες, τον συμβουλεύομαι. Και άλλοτε συμφωνούμε απόλυτα, άλλοτε διαφωνούμε καθέτως. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι πάντα στο τέλος κάνω το δικό μου και μετά με λέει «αγύριστο, κεφαλονίτικο κεφάλι».

info «Εκδίκηση», ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ, Αδριανού 111, Πλάκα, τηλ. 210-32.33.644.
Τιμές: 12 – 24 ευρώ. Εως: 30/5.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s