Αργυρώ Χιώτη: Η κρίση θα κάνει καλό στο θέατρο

Posted: Απρίλιος 28, 2010 in Χιώτη Αργυρώ
  • Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ GROUP HOSTEL ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
  • Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 28 Απριλίου 2010

Με τις φοβίες και τη… «θεαματοποίησή» τους ασχολείται η ομάδα vasistas στη νέα της παράσταση «Phobia: ένα θέαμα», που κάνει πρεμιέρα στις 5 Μαΐου στο Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας. Η τελευταία ομάδα που «τρυπώνει» φέτος στο φιλόξενο Group Hostel του Εθνικού Θεάτρου, έχει προηγουμένως περιπλανηθεί για να προετοιμάσει -και να παρουσιάσει τμηματικά- την παράσταση σε Βερολίνο, Σαντορίνη και Μασσαλία.

«Ευτυχώς που υπάρχουν φοβίες. Μας δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά»  τονίζει η Αργυρώ Χιώτη

«Ευτυχώς που υπάρχουν φοβίες. Μας δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά» τονίζει η Αργυρώ Χιώτη

Βασισμένη σε κείμενα -Γάλλων κυρίως- φιλοσόφων και διανοητών, αλλά και σε εικόνες-σύμβολα της πραγματικότητας που μας περιβάλλει, η ομάδα δημιουργεί μια μικρογραφία της κοινωνίας μας. Η οποία, για να πετύχει τον απόλυτο χειρισμό και έλεγχο των πάντων, χρησιμοποιεί δύο βασικά μέσα: τον φόβο και το θέαμα.

«Αντικείμενο της μελέτης μας αποτέλεσαν άνθρωποι σε κατάσταση κρίσης και η παρουσίαση των φοβιών αυτών στο κοινό», εξηγεί η σκηνοθέτις Αργυρώ Χιώτη. «Το σημαντικό δεν είναι τόσο το ίδιο το γεγονός της φοβίας όσο η θεαματοποίησή της. Πώς τη χρησιμοποιούμε, με ποιον τρόπο, με ποιον σκοπό», προσθέτει.

Μετά τις «Φαίδρες» (2006, BIOS), την «Κόκκινη Σκουφίτσα» (2007, Αμόρε) και το «Silence» (2009, «104»), η ελληνογαλλική ομάδα, που ξεκίνησε από την Εξ Αν Προβάνς, δούλεψε και πάλι σε συνθήκες που πλησιάζουν τους όρους του devised theatre. Ετσι, τα επιστημονικά-φιλοσοφικά κείμενα των Ανρί Λαμπορί, Γκι Ντεμπόρ, Ζαν Μποντριγιάρ και Κωστή Παπαγιώργη δημιουργούν για το έργο μια «ξύλινη» γλώσσα, η οποία, όμως, ανατρέπεται από την έντονη κινησιολογία. Το σώμα των ηθοποιών βρίσκεται, άλλωστε, στο επίκεντρο κάθε δουλειάς της ομάδας.

«Δεν υπάρχει μια σαφής ιστορία. Εχουμε όμως μια πολύ καθαρή δομή-φόρμα που μοιάζει με αυτήν ενός διδακτορικού. Ξεκινάμε από τον πρόλογο, αναπτύσσουμε το θέμα της φοβίας και καταλήγουμε με πιθανές λύσεις ή θεραπεία», εξηγεί η σκηνοθέτις.

  • Είναι αλήθεια πως οι περισσότερες φοβίες εμφανίζονται σε κατοίκους μεγαλουπόλεων;

«Ναι. Εχουν να κάνουν κυρίως με τον ασφυκτικό τρόπο ζωής, αλλά όχι μόνο. Η λίστα είναι ατελείωτη. Η αγοραφοβία, η κοινωνική φοβία που έχει να κάνει με φόβο οποιασδήποτε κοντινής σχέσης με άλλο πρόσωπο, οι φοβίες για το ανσανσέρ, τα φίδια, το αεροπλάνο… Είδαμε πως τελικά όλα αυτά είναι αλληλένδετα. Οταν κάποιος ξεκινά με μια φοβία, αποκτά σιγά σιγά κι άλλες».

  • Καταφέρνουν να ξεπεράσουν οι ήρωες τελικά τις φοβίες τους;

«Η προσέγγισή μας είναι «ευτυχώς που υπάρχουν φοβίες», γιατί είναι τελικά σαν συναγερμός που αναδεικνύει ότι κάτι δεν πάει καλά και σου υπενθυμίζει πως κάτι πρέπει να κάνεις».

  • Τι συνδέει τις δουλειές της ομάδας σας μέχρι σήμερα;

«Μας κινητοποιεί πάντα η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτό που αισθανόμαστε εμείς σε σχέση με αυτό που συμβαίνει έξω. Στην εποχή μας η ουσιαστική επικοινωνία είναι όλο και πιο δύσκολη. Γι’ αυτήν την αντίθεση του μέσα με το έξω μιλάμε τελικά σε όλες μας τις δουλειές. Τοποθετούμε στο κέντρο τον ηθοποιό και ξεκινάμε από το μηδέν. Στο τέλος κρίνουμε αν έχουμε προχωρήσει και σε ποιο βαθμό σε σχέση με την προηγούμενη δουλειά. Υπάρχουν όμως κάποια δεδομένα που σεβόμαστε κάθε φορά».

  • Ποια είναι αυτά;

«Είμαστε αντίθετοι σε κάθε σπατάλη. Ακόμα κι αν είχαμε περισσότερα χρήματα, δεν θα τα ξοδεύαμε σε σκηνικά και κοστούμια. Το σώμα του ηθοποιού είναι στο κέντρο. Οι συνεργάτες μας είναι μόνιμοι σε κάθε δουλειά. Επίσης θέλουμε και προσπαθούμε να ταξιδεύουμε πάρα πολύ. Μας φιλοξενούν φίλοι μας για πρόβες και δίνουμε παραστάσεις. Ευτυχώς έχουμε κόσμο που μας υποστηρίζει παντού».

  • Η δυσοίωνη οικονομική συγκυρία πόσο σας… φοβίζει;

«Παρ’ όλο που το δικό μας επάγγελμα είναι από τα πρώτα που θίγεται, το βλέπω θετικά όλο αυτό. Φτάνει πάντα κάποια στιγμή που απλά δεν πάει άλλο. Η κρίση κάπου θα μας οδηγήσει, αλλά έχει μεγάλη σημασία η αλλαγή, οτιδήποτε ανατρέπει για λίγο όσα θεωρούμε δεδομένα. Αυτό μου αρέσει όσο κι αν με φοβίζει».

  • Θα μπορούσε και το θεατρικό τοπίο να ευνοηθεί από αυτή την αλλαγή;

«Ελπίζω να οδηγήσει σε μια ανατροπή της άρχουσας τάξης των πραγμάτων. Εχοντας ζήσει έξω, βρίσκω πανάκριβο το εισιτήριο των 20 και 25 ευρώ στην Αθήνα. Ξέρω βέβαια από πού ξεκινάει. Θα μπορούσε το θέατρο να γίνει λίγο πιο ευέλικτο, όπως η μουσική. Να γίνει λιγότερο ελίτ και με λιγότερη σοβαροφάνεια».

**Παίζουν οι: Ariane Labed, Ευθύμης Θέου, Naima Carbajal, Πέτρος Σταθακόπουλος. Σκηνικός χώρος: Εύα Μανιαδάκη, κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος. *

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s