Αρχείο για 13 Απριλίου, 2010

Ο Πέτρος Φιλιππίδης υποδύεται τον «θρυλικό» Ζήκο στην παράσταση που σκηνοθετεί ο ίδιος, «Ο Μπακαλόγατος ή Της Κακομοίρας».

Ο Πέτρος Φιλιππίδης, από την άλλη, ξεχώρισε από την αρχή από τους ηθοποιούς της δικής του γενιάς, εντυπωσιάζοντας με τη γνήσια κωμική του «φλέβα». Αυτές τις μέρες «ζωντανεύει» στη σκηνή του «Ράδιο Σίτυ» τον αξέχαστο Ζήκο στην κλασική κωμωδία των αδερφών Γιαννακόπουλου.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΝΔΥΛΑ

  • Εχετε «μεγαλώσει» κάποιους ρόλους ή έχετε κάνει κάποιες προσθήκες στον «Μπακαλόγατο»;

Αυτό που έχει γίνει ουσιαστικά είναι μια προσαρμογή για το θέατρο. Οι ρόλοι είναι ακριβώς οι ίδιοι και το έργο είναι το ίδιο. Αυτό που έχει αλλάξει είναι ο τρόπος που το αντιμετώπισα. Εμεινα αρκετά γλαφυρά στην εποχή και έδωσα σημασία σε όλους τους υπόλοιπους ρόλους. Στην ταινία ο Χατζηχρήστος κυριαρχεί. Εγώ έβγαλα την τρυφερότητα, την αγάπη, τις διαφορές ανάμεσα στις γενιές, τον τρόπο με τον οποίο το παλιό πλησιάζει το νεότερο. Χωρίς να μειώσω, λοιπόν, το χαρακτήρα του Ζήκου, ο οποίος είναι ούτως ή άλλως, ρόλος καταλύτης, προσπάθησα να φωτίσω και τους υπόλοιπους. Ισως επειδή ένα έργο είναι και εποχής, έχει και μεγαλύτερη αξία λόγω της νοσταλγίας που αισθανόμαστε. Ισως το γεγονός ότι το έργο είναι παλιό να είναι προσόν του έργου. Φυσικά, η παλαιότητα αφορά μόνο στο χρόνο και όχι στην επικαιρότητα του έργου.

  • Εσείς είστε νοσταλγικός;

Ναι. Μ’ αρέσει να κοιτάζω πίσω. Θεωρώ ότι όποιος ξεχνάει, αργά ή γρήγορα, θα αποτύχει. Ακόμη και ο πιο νεωτεριστής σκηνοθέτης, καλλιτέχνης, ηθοποιός, εάν δεν έχει μια γραμμή που να τον συνδέει με το παρελθόν του και με την παράδοσή του, δε μπορεί να είναι συνεπής ούτε καν με το σύγχρονο έργο του.

  • Θα θέλατε να δουλεύατε ως ηθοποιός την εποχή που αναφέρεται το έργο;

Οχι, είμαι πολύ ευχαριστημένος. Βέβαια, ξέρω ότι οι ηθοποιοί εκείνης της εποχής ζούσαν μεγάλες δόξες και είχαν τη δυνατότητα να συνεργαστούν με πολύ μεγάλους συγγραφείς και σκηνοθέτες. Υπήρχε ο Σακκελάριος, ο Ψαθάς, ο Γιαλαμάς, ο Πρετεντέρης.

Τώρα που το σκέφτομαι κάποιους από τους μεγάλους της εποχής τους γνώρισα κι εγώ. Τον Κουν, τον Διονύση Φωτόπουλο…Ημουν από τους τυχερούς. Από την άλλη, δε θα ήθελα να προδώσω την εποχή μου. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου. Είναι μια τέχνη που ζει και πεθαίνει την ίδια στιγμή και παραμένει ζωντανή για δευτερόλεπτα. Θα είμαι συνεπής με την τέχνη μου μόνο αν πω ότι εμένα με ενδιαφέρει αυτό που γίνεται τώρα. Θα ήθελα να χαράξω τη δική μου πορεία, να αφήσω το δικό μου στίγμα και να είμαι ένας από αυτούς που θα λένε αργότερα ότι υπήρχε ένας Φιλιππίδης…


  • Μιλώντας για τις προηγούμενες γενιές ηθοποιών, σε λίγο ανεβαίνει στη Θεσσαλονίκη και ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος με τον οποίο, μάλιστα, έχετε συνεργαστεί στο παρελθόν…

Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος τον οποίο αγαπώ και λατρεύω, πέρα από οποιαδήποτε συνεργασία. Είναι ένας δικός μου άνθρωπος και μάλιστα τον θεωρώ δάσκαλό μου. Θα τον θεωρούσα ούτως ή άλλως δάσκαλό μου, άσχετα από το αν έχουμε συνεργαστεί ή όχι. Μερικοί άνθρωποι σε διδάσκουν με το έργο τους, δεν χρειάζεται να τους συναντήσεις. Εγώ είχα την ευτυχία και να με σκηνοθετήσει σε ένα υπέροχο έργο και να κάνουμε μια σπουδαία παράσταση. Είναι σπουδαίος ηθοποιός και σπουδαίος άνθρωπος. Πέρα από την τέχνη του, θαυμάζω την ηρεμία του και τη μεγαλοσύνη της ψυχής του.

  • Πιστεύετε ότι υπάρχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από γενιά σε γενιά;

Τα χαρακτηριστικά που συνδέουν τις γενιές είναι πιο σημαντικά και πιο πολλά από τα χαρακτηριστικά εκείνα που τις χωρίζουν. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος κι εγώ έχουμε έναν κοινό κώδικα. Αλλης γενιάς εκείνος, με άλλες προσλαμβάνουσες και άλλες εμπειρίες ζωής κι όμως ο κώδικάς μας είναι κοινός. Το ίδιο συμβαίνει με τον Ηλία Λογοθέτη και τον Κώστα Καζάκο. Ολοι αυτοί και πολλοί ακόμη συνδεόμαστε μεταξύ μας επειδή ακολουθούμε την παράδοση των ελληνικών ταινιών, του Κουν, του Ροντίδη, της αρχαίας τραγωδίας. Εννοώ φυσικά για καλές παραστάσεις, όχι για τα διάφορα εκτρώματα που ανεβαίνουν κατά καιρούς. Μιλώ για το ιδανικό του πράγματος, το απενοχοποιημένο, όχι για το ένοχο μυστικό της ανικανότητας και της μετριότητας που μπορεί να κουβαλά ένας καλλιτέχνης.

  • Ισως αυτό και να είναι θέμα αλαζονείας…

Οταν θέλεις να κάνεις κάτι τέτοιο και είσαι μέτριος και ατάλαντος, έχεις αλαζονεία. Δεν θα συναντήσετε ταλαντούχο που είναι αλαζόνας. Δεν έχει καμία ανάγκη από άλλο χαρακτηρισμό, παρά μόνο από αυτόν που χαρακτηρίζει το ταλέντο του.

  • Πόσο διαφορετική είναι η ιδιότητα του σκηνοθέτη από αυτήν του ηθοποιού; Είναι απελευθερωτικό ή περισσότερο δεσμευτικό αυτό;

Για μένα είναι απελευθερωτικό. Από τότε που σκηνοθετώ τις δουλειές στις οποίες παίζω, έγινα καλύτερος ηθοποιός και πιο πλήρης. Κρατώ περισσότερο το μέτρο και με ενδιαφέρει περισσότερο η παράσταση παρά ο ρόλος μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποτιμώ το ρόλο μου ή τον εαυτό μου επάνω στη σκηνή. Ισα ίσα που δίνω το 120% των δυνάμεών μου. Φυσικά και όταν πρωτοσκηνοθέτησα, άκουσα τα εξ αμάξης. Μπαίνεις σε έναν χώρο όπου υπάρχουν κεκτημένα. Υπάρχει αυτή η κλίκα που στηρίζει όλα αυτά τα πράγματα. Δεν φοβάμαι πλέον όμως γιατί νομίζω πως κάνω καλά τη δουλειά μου, έχω ένα κοινό που με ακολουθεί, όχι τυφλά αλλά με την έννοια του φιλάθλου.

  • Υπάρχει κάτι που σας είπε θεατής μετά τον «Μπακαλόγατο» και το οποίο σας άγγιξε;

Το πιο κολακευτικό που μου λένε συνήθως είναι ότι χάραξα έναν δικό μου δρόμο σε σχέση με τον Χατζηχρήστο. Αυτό εννοώ όταν λέω πως το κοινό είναι τίμιο και δε θέλει να σε κολακεύσει αλλά ξέρει να κρίνει.

  • INFO: Ο «Μπακαλόγατος» παρουσιάζεται στο Ράδιο Σίτυ (Παρασκευοπούλου 9, τηλ. 2310/ 819.153) Τετάρτη – Παρασκευή 21.15, Σάββατο – Κυριακή: 18.15 και 21.15.

Ένας από τους «ωραίους» της νέας γενιάς ηθοποιών αποδεικνύει ότι και χιούμορ διαθέτει και να αυτοσαρκάζεται ξέρει.

Συνέντευξη: Μαίρη Αλισάνογλου, Αγγελιοφόρος, Τρίτη, 13 Απριλίου 2010

ΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ…

ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ: Το «Έτσι ξαφνικά» που ήταν και η πρώτη μου τηλεοπτική εμφάνιση, για την οποία χρωστάω πολλά στη Μιρέλλα Παπαοικονόμου.

ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΣΑΝΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΜΗ ΝΤΕΝΙΣΗ: Η περίοδος που με το «Άνθος του Κάκτου» ήμασταν στη Θεσσαλονίκη, επειδή ήταν πολύ θερμό το κοινό, μεγάλη η προσέλευση και φυσικά επειδή κατάφερα να ξεφύγω από τους ρυθμούς μιας μεγαλούπολης, όπως η Αθήνα.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ: Τα κτίριά της –παλιά αρχοντικά και μέγαρα- τα οποία διατηρεί ακόμη. Άλλωστε πιστεύω ότι τα κτίρια αποτελούν το «πρόσωπο» μιας πόλης.

ΤΙΤΛΟΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΩΣΕΙ: Μόνο… Μις Ελλάς δε μ’ έχουν αποκαλέσει. Ωστόσο, ο κάθε τίτλος που μου αποδίδουν πιστεύω ότι πηγάζει από θαυμασμό κι εκτίμηση. Και γι’ αυτό είμαι ευγνώμων. Από την άλλη αυτό δεν επηρεάζει καθόλου τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζω τη δουλειά μου.

ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ΓΙΑ ΕΣΑΣ: Έχω την τύχη να έχω εισπράξει πολλά κολακευτικά σχόλια. Εκτιμώ ιδιαίτερα εκείνα που αφορούν στη δουλειά μου.

«ΜΥΣΤΙΚΟ» ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΤΕ: Στην εποχή μας η εκμετάλλευση της δημοσιότητας γίνεται σε τέτοιο βαθμό, ώστε σχεδόν αντανακλαστικά αναπτύσσονται μικρές άμυνες. Η «μυστικοπάθειά» μου πάντως είναι περισσότερο ζήτημα ιδιοσυγκρασίας.

ΚΟΜΠΛΙΜΕΝΤΟ ΑΠΟ ΘΑΥΜΑΣΤΡΙΑ: «Συγχαρητήρια στη μητέρα σου»!

ΕΛΑΤΤΩΜΑ: Για να αντεπεξέλθει κανείς σε αυτήν τη δουλειά χρειάζεται να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, που ούτως ή άλλως, απέχει πολύ από το «τέλειο».

ΔΙΑΤΡΟΦΙΚΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ: Προσπαθώ να κρατάω διατροφικές «ισορροπίες». Αποφεύγω το βούτυρο και την κρέμα γάλακτος.

ΣΠΟΡ: Κάνω wind surfing, kite surfing, αυτόνομες καταδύσεις, ιστιοπλοΐα, χειμερινά σπορ, ιππασία. Μου αρέσει να ανακαλύπτω συνεχώς. Χαλαρώνω με το μπιλιάρδο.

Info

Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης πρωταγωνιστεί στη σειρά του Mega «Τα Μυστικά της Εδέμ» (καθημερινά στις 19:00), στο «Ιατρικό Απόρρητο» του ANT1 (κάθε Τρίτη στις 22:00) και στη θεατρική παράσταση «Το Άνθος του Κάκτου».

Η Πέγκυ Τρικαλιώτη μαζί με όλο το θίασο

Ο Ουίλιαμ Γκίμπσον πήρε μια αληθινή ιστορία και τη μετέτρεψε σε θεατρικό κείμενο. Από τότε, έχει παιχτεί σε θεατρικές σκηνές ανά τον κόσμο ενώ έχει μεταφερθεί και στον κινηματογράφο. Κομβικής σημασίας είναι ο πρωταγωνιστικός ρόλος. Κι όταν υπηρετείται από μια ταλαντούχα ηθοποιό, το αποτέλεσμα μιλάει κατευθείαν στις καρδιές των ανθρώπων…

  • συνέντευξη στον Θόδωρο Γιαχουστίδη, Αγγελιοφόρος: Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010
  • Πώς αναμετρηθήκατε μ’ έναν τόσο απαιτητικό ρόλο όπως αυτόν την Άννυ Σάλιβαν;

Όπως αναμετριέμαι με όλους τους ρόλους. Έχω την τύχη, από την πρώτη στιγμή που μπήκα στο θέατρο μέχρι και τώρα, τα έργα που επιλέγω κάθε φορά να είναι δύσκολα, έντονα, δηλαδή πολύπλοκοι ρόλοι. Δεν μπορώ να σκεφτώ να έχω παίξει κάτι που να μην ήταν πολύπλοκο και ιδιαίτερο. Άρα καταβάλλω κάθε φορά την ίδια προσπάθεια και παίρνω τους ίδιους δρόμους, ψάχνομαι με τον ίδιο δύσκολο τρόπο.

  • Πιστεύετε δηλαδή ότι οι ηθοποιοί μοιάζουν με τους αθλητές κατά μία έννοια; Όσο προπονούνται γίνονται καλύτεροι;

Φυσικά. Για μένα ο ηθοποιός του θεάτρου και κυρίως τέτοιου ρεπερτορίου είναι αθλητής με την απόλυτη έννοια και μάλιστα είναι σαν να κάνει πρωταθλητισμό μια ζωή. Γιατί κάποια στιγμή οι αθλητές σταματάνε, κάνουν άλλα πράγματα. Ο ηθοποιός τέτοιων ρόλων, που μπορεί να ζει και από το θέατρο, που μπορεί να παίζει ίδια μέχρι τα εβδομήντα ή τα ογδόντα του, σημαίνει ότι αυτό το πράγμα δεν έχει ποτέ σταματημό και ποτέ ξεκούραση. Ακόμα και τον ένα μήνα που θα κάτσεις, το σώμα σου και η φωνή σου δεν μπορούν να κάτσουν. Πρέπει να είσαι σε διαρκή εγρήγορση. Για μένα καλύτερος ηθοποιός είναι αυτός που έχει πολλές ώρες πτήσεις. Όσες πιο πολλές ώρες πτήσεις έχεις πάνω στη σκηνή, τόσο τελειοποιείς τα μέσα σου που έχεις, για να παίξεις.

  • Έτσι όμως δεν αδειάζουν κάποια στιγμή οι μπαταρίες σου;

Πάντα αδειάζουν οι μπαταρίες. Πρέπει να επιβάλεις στον εαυτό σου ανά διαστήματα να μένει για κάποια σεζόν έξω. Αλλιώς δε γίνεται. Ο μόνος τρόπος να γεμίσουν οι μπαταρίες είναι να μην κάνεις τίποτα στη διάρκεια της μέρας. Ν’ ασχολείσαι μόνο με το γέμισμα των μπαταριών. Μπορείς να διαβάσεις κάποιο βιβλίο, να πας κινηματογράφο, να δεις κάποιο άλλο θέατρο. Εγώ προσπαθώ, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα, να παίρνω ανά δύο ή τρία χρόνια δίμηνα ή τρίμηνα ξεκούρασης. Φυσικά δεν είναι πάντα εφικτό.

  • Πόσο δύσκολο είναι να εκμαιεύσει ένας ηθοποιός συγκίνηση από το θεατή χωρίς να ξεπέσει στο μελοδραματισμό;

Εγώ, σε κάθε έργο και σκηνή που παίζω, είτε είναι δραματική είτε κωμική, προσπαθώ να είμαι αληθινή, να την αισθανθώ όσο πιο βαθιά μέσα μου γίνεται. Αν αυτό βγαίνει μελόδραμα ή κάτι καλό, δεν το ξέρω. Δεν ξέρω αν υπάρχει συνταγή. Νομίζω σχετίζεται με το πώς νιώθεις τα συναισθήματά σου. Δεν υπάρχει τρόπος να είσαι ή να μην είσαι μελοδραματικός. Νομίζω μ’ αυτό έρχεσαι στη ζωή. Οι μελοδραματικοί ηθοποιοί είναι και μελοδραματικοί ως άνθρωποι στη ζωή τους.

  • Σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που ζούμε, η τέχνη ανθεί ή αντικατοπτρίζει την κρίση;

Έχω μια αίσθηση ότι ο κόσμος σε περιόδους κρίσης στρέφεται περισσότερο στην τέχνη. Αν και η τέχνη τον βοηθήσει, μειώνοντας για παράδειγμα την τιμή του εισιτηρίου, τότε στρέφεται ακόμα πιο πολύ. Έχει ανάγκη να κρατηθεί από κάπου. Φυσικά το είδος της τέχνης που ανθεί κάθε φορά είναι διαφορετικό. Τώρα ας πούμε οι άνθρωποι μπορεί να στραφούν περισσότερο στον κινηματογράφο όπου η εικόνα είναι πιο έντονη. Είναι πιο εύπεπτος γι’ αυτούς. Ακόμα και σε περιόδους πολέμου και σε όλα αυτά που έχουν συμβεί κατά καιρούς βλέπετε ότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να πάνε προς το αληθινό και η τέχνη πολύ συχνά είναι πιο πραγματική και πιο αληθινή από την ίδια τη ζωή.

  • Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι με ιδιαίτερες ικανότητες τυγχάνουν της κατάλληλης αντιμετώπισης τόσο από το κράτος όσο και από τους υπόλοιπους συμπολίτες τους;

Όχι, καθόλου. Πιστεύω το ακριβώς αντίθετο. Τους έχουμε παρατημένους, δεν ενδιαφερόμαστε καθόλου γι’ αυτούς. Ό,τι δεν είναι παραγωγικό για μας, το έχουμε εύκολα για πέταμα και το παραμερίζουμε. Ότι είναι διαφορετικό μας φοβίζει και το βάζουμε στην άκρη. Η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από τα σχολεία, από την παιδεία που παίρνουμε, να μάθουμε να δεχόμαστε το διαφορετικό στη ζωή μας.

  • Γιατί φοβόμαστε τόσο το διαφορετικό;

Πάντα ο άνθρωπος το φοβόταν. Είναι στην ιδιοσυγκρασία του. Είναι μέρος της ανθρώπινης αδυναμίας. Θεωρητικά εξελισσόμαστε όμως. Στα χρόνια που περνάνε πρέπει να ξεχωρίζουμε κάποια πράγματα και να γίνουμε καλύτεροι. Δεν πρέπει να μένουμε στις ίδιες αδυναμίες μας. Για ποιο λόγο φτάσαμε στο 2010; Δε θα έπρεπε να έχουμε εξελιχθεί και σε κάποια άλλα πράγματα;

  • Έχετε δίκιο. Και όπως λέει και ο Ντάνι ντε Βίτο στην ταινία «Ο πόλεμος των Ρόουζ», «τόσα χρόνια εξέλιξης και η ανθρώπινη καρδιά είναι μια χούφτα λάσπης»…

Ναι, γιατί προσπαθούμε να εξελιχθούμε προς τα έξω κι όχι προς τα μέσα. Η πραγματική εξέλιξη είναι μόνο προς τα μέσα. Δηλαδή κοιτάμε ν’ αποκτήσουμε ένα καλύτερο αυτοκίνητο, μια καλύτερη μηχανή ή ένα σπίτι. Όλα σχετίζονται με το απ’ έξω και όχι με το μέσα. Είναι καταπληκτικό. Είναι αυτό που διδάσκουν όλες οι θρησκείες. Όλες ξεκινάνε από το μέσα μας κι όχι από το έξω. Κι εμείς ακόμα δεν το έχουμε μάθει αυτό.

  • Είστε από τους ανθρώπους που τρομάζουν από τη μοναξιά ή λειτουργείτε καλύτερα ως μονάδα παρά ως ζεύγος;

Η μοναχικότητα είναι κάτι που συνηθίζεται και, όταν το συνηθίσεις, σε βολεύει κιόλας. Εμένα μου αρέσει πολύ να λέω ότι λειτουργώ σαν ζεύγος, αλλά πολύ συχνά τη μοναχικότητά μου τη συνηθίζω και την αναζητώ. Η εξέλιξη του ανθρώπου όμως δεν είναι να ζει μόνος του. Γενικά δεν ήρθε στον κόσμο, για να ζει μόνος του.

  • Θεωρείτε ότι έχετε πετύχει όλα όσα θέλετε ή έχουν μείνει κάποια απωθημένα;

Όλοι οι άνθρωποι έχουν απωθημένα. Υπάρχουν πράγματα στα οποία έχω πετύχει και σε άλλα που έχω αποτύχει. Αλλά εγώ δε θεωρώ κάτι αποτυχία. Θεωρώ ότι είναι ελπίδα, για να έρθουν πράγματα που δεν είχα ποτέ στη ζωή μου.

  • Τι ακολουθεί μετά «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν»;

Δεν ξέρω ακόμα. Είμαι σε φάση που θέλω να σκεφτώ τι θέλω να κάνω, είμαι σε συζητήσεις. Θέλω το καλοκαίρι να κάτσω και να ηρεμήσω και να μαζέψω τις δυνάμεις μου. Και να κοινωνικοποιηθώ πάλι. Γιατί κλείστηκα πολύ μέσα στο σπίτι, για να «φέρω βόλτα» την Άννυ. Του χρόνου το χειμώνα βλέπουμε.

  • Η υπόθεση

Σε βρεφική ακόμα ηλικία, η Έλεν Κέλλερ έχασε όραση, ακοή και φωνή και μέχρι τα έξι χρόνια ήταν ένα αγρίμι που ζούσε μέσα στη σιωπή και στο σκοτάδι. Οι γονείς της στην απόγνωσή τους κάλεσαν την Άννυ Σάλιβαν, μια εικοσάχρονη δασκάλα, που ήταν άτομο με αναπηρίες κι αυτή αφού είχε μειωμένη όραση, για να βοηθήσει το παιδί. Η Σάλιβαν με την επιμονή της και κυρίως με την αγάπη της κατόρθωσε να μετατρέψει τη μικρή Έλεν Κέλερ σ’ ένα χαρισματικό πλάσμα με σπάνιες πνευματικές αρετές. Η μικρή Έλεν ξεπέρασε όλα της τα προβλήματα και με την υπομονετική καθοδήγηση της δασκάλας της κατάφερε να μιλήσει με τη νοηματική γλώσσα, και επίσης να γράφει και να διαβάζει με τη μέθοδο Μπράιγ. Σπούδασε σε γνωστά κολέγια, όπου αρίστευσε και στη συνέχεια αφιέρωσε όλη της τη ζωή στην εκπαίδευση των τυφλών και κωφών, διδάσκοντας καινούργια παιδαγωγικά συστήματα και διαφωτίζοντας γονείς και δασκάλους μέσα από την οδυνηρή της εμπειρία.

Info

  • «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν»
  • Σκηνοθεσία: Γιάννης Διαμαντόπουλος
  • Στο ρόλο της Άννυς Σάλιβαν, η Πέγκυ Τρικαλιώτη.
  • Πρωταγωνιστούν: Θωμάς Κινδύνης, Γεωργία Μαυρογιώργη, Θεοδώρα Βουτσά, Ορέστης Σοφοκλέους και ο Πάνος Χατζηκουτσέλης.
  • Επίσης, εναλλάξ στο ρόλο της Έλεν Κέλλερ, οι μικρές Δήμητρα Δουμένη –  Αναστασία Τσιλιμπίου
  • Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
  • Παραστάσεις: Τετάρτη: 19:15, Πέμπτη και Παρασκευή: 21:15, Σάββατο και Κυριακή: 18:15 και 21:15
  • Θέατρο «Αριστοτέλειον», 2310 262051