Μάικ Μπάρτλετ: «Κακώς η Ελβετία απαγόρευσε τους μιναρέδες και η Γαλλία την μπούρκα»

Posted: Απρίλιος 7, 2010 in Μπάρτλετ Μάικ
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ
  • Ελευθεροτυπία, Πέμπτη 1 Απριλίου 2010

Ενα νέο «αστέρι» της βρετανικής δραματουργίας, ο βραβευμένος 30χρονος Μάικ Μπάρτλετ, που, όπως επισημαίνει ο «Γκάρντιαν», «κερδίζει τις καρδιές του σύγχρονου κοινού», συστήθηκε ήδη και στους Ελληνες θεατές.

«Η  μεγάλη δύναμη των εταιρειών οδηγεί στη συστηματική κακοποίηση των  εργαζομένων» λέει ο Μ. Μπάρτλετ

«Η μεγάλη δύναμη των εταιρειών οδηγεί στη συστηματική κακοποίηση των εργαζομένων» λέει ο Μ. Μπάρτλετ

Οι «Οροι Συμβολαίου», ένα ρεαλιστικά σκληρό θεατρικό έργο για τους απάνθρωπους όρους εργασίας στις σύγχρονες πολυεθνικές εταιρείες, παρουσιάζεται, σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, στο «Στούντιο Μαυρομιχάλη». Τις δύο ηρωίδες, προϊσταμένη και υπάλληλο, ενσαρκώνουν οι Στέλλα Κρούσκα και Εκάβη Ντούμα.

«Σχεδόν όλα τα θεατρικά είναι έργα για ανθρώπους σε κρίση», υποστηρίζει ο «writer in residence» στο Royal Court Theatre, Μπάρτλετ. «Και στα δικά μου έργα οι ήρωες αντιμετωπίζουν διλήμματα, που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή τους. Είναι όλοι σύγχρονοι άνδρες και γυναίκες, όπως οι θεατές που τους παρακολουθούν. Ελπίζω ότι το κοινό θα φαντάζεται τι θα μπορούσε να κάνει σε μια παρόμοια κατάσταση με αυτή που βλέπει στη σκηνή».

Οι «Οροι Συμβολαίου» ήταν η ευκαιρία να μιλήσετε γενικότερα για την απρόσωπη εποχή μας; Οι μεταφορές και τα σύμβολα σας ενδιαφέρουν;

«Ελπίζω το έργο μου να μιλά κατ’ αρχάς με άμεσο τρόπο για την κατάσταση ενός σύγχρονου γραφείου και ευρύτερα για την κοινωνία μας. Το θεατρικό κοινό είναι βουλιμικό για μηνύματα κι αυτό αποτελεί μέρος των «αρμοδιοτήτων» ενός συγγραφέα. Οπότε, μπορεί κανείς να διαβάσει τους «Ορους Συμβολαίου» «κυριολεκτικά», απλά ως ένα έργο που αφορά μια κακή εταιρεία και την υπάλληλό της. Μπορεί, όμως, να ανακαλύψει μεταφορές και σύμβολα».

Εχετε συναντήσει χαρακτήρες σαν τις δύο ηρωίδες του έργου σας; Συνήθως ξέρετε αυτούς για τους οποίους γράφετε;

«Οχι πάντα. Τα καλά έργα είναι συνήθως ένας συνδυασμός προσωπικών εμπειριών, παρατήρησης και φαντασίας. Θεωρώ ότι πολλοί είναι οι θεατές που έχουν ζήσει παρόμοιες εμπειρίες με αυτές του έργου. Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν είχε αφεντικό, το οποίο κρυβόταν πίσω από μια ξύλινη επαγγελματική γλώσσα. Πολλοί έχουμε ζήσει την πίεση μιας επιχείρησης προκειμένου να βγάλει κέρδος, με κόστος τα συναισθήματα και την προσωπική ζωή των υπαλλήλων της».

Η υπάλληλος στο «Οροι Συμβολαίου» διεκδικεί να διασώσει ένα κομμάτι από την προσωπική της ελευθερία ή μήπως τελικά προτιμά να την απεμπολήσει στο όνομα μιας ανερχόμενης καριέρας ;

«Την απάντηση πρέπει να τη δώσει ελεύθερα η εκάστοτε παράσταση και ο ηθοποιός. Εγώ, όμως, πιστεύω πως η ηρωίδα θεωρεί την προσωπική ελευθερία της σημαντική υπόθεση».

Βλέπετε συχνά να θυσιάζονται ζωές στο όνομα της καριέρας;

«Ναι, ειδικά σήμερα που τα πράγματα είναι δύσκολα από οικονομικής άποψης. Αν και πάντα υπάρχει μια ένταση μεταξύ της δουλειάς και της οικογένειας ή των φίλων. Η σημερινή διαφορά είναι ότι οι εταιρείες έχουν αποκτήσει τόσο μεγάλη δύναμη, που οι εργαζόμενοι έχουν χάσει την ατομική ευθύνη. Αυτό οδηγεί όμως στη συστηματική κακοποίησή τους» .

Αυτό που θα λέγαμε «μοντέρνο έργο», από ποια συστατικά συνίσταται; Προσδιορίζονται;

«Οχι. Το καλό με τη σύγχρονη δραματουργία είναι ότι μπορεί να είναι τα πάντα και μέσα σε αυτήν να συμβούν επίσης τα πάντα».

Μπορεί το θέατρο να παίξει ενεργό ρόλο στις σύγχρονες κοινωνίες;

«Οσο αυξάνονται τα «κατά παραγγελία» τηλεοπτικά και κινηματογραφικά δράματα, λαχταρούμε μια διαφορετική ομαδική εμπειρία ψυχαγωγίας. Είμαστε «απελπισμένοι» για «γεγονότα» είτε πρόκειται για τηλεοπτικά ζωντανά δράματα είτε για σπορ είτε για ειδήσεις είτε ακόμα και για θέατρο».

Πού βλέπετε να πορευόμαστε ως κοινωνία; Είστε αισιόδοξος;

«Μακροπρόσθεσμα, είμαι αισιόδοξος. Η ανθρωπότητα, έστω αργόσυρτα, εξελίσσεται -και πολιτικά και κοινωνικά. Ωστόσο μπαίνουμε σε μια προβληματική περίοδο λιτότητας, άρρηκτα συνδεδεμένη με την κατάρρευση των οικονομικών μοντέλων που ξέραμε, το νέο κύμα θρησκοληψίας, τις κλιματικές αλλαγές και την έλλειψη προοδευτικών πολιτικών ιδεολογιών. Εχω την αίσθηση ότι θα αναπολούμε την τελευταία 20ετία, όπως αναπολούμε την ηρεμία πριν από τη θύελλα».

Τι σας φοβίζει;

«Οταν οι άνθρωποι τοποθετούν την πίστη πριν από τη σκέψη. Και όταν από τον φόβο τους, αντί να είναι λογικοί, επιτίθενται ο ένας στον άλλο. Η Ελβετία δεν θα έπρεπε να απαγορεύσει τους μιναρέδες. Η Γαλλία δεν θα έπρεπε να απαγορεύσει την μπούρκα. Οι κοινωνίες και ο πολιτισμός μας στηρίζονται στην ελευθερία του λόγου και στον διάλογο. Είναι ανησυχητικό που πλέον δεν εμπιστευόμαστε τις αρχές μας».

Η ομοφυλοφυλία σας έχει επηρεάσει με κάποιο τρόπο τη δραματουργία σας;

«Στο πρόσφατο έργο μου «Cock» («Κόκορας»), γράφω για μια μάλλον ρευστή ιδέα περί σεξουαλικότητας. Ο βασικός ήρωας αναρωτιέται για την αναγκαιότητα των αυστηρών προσδιορισμών της ομοφυλοφιλίας ή της ετεροφυλοφιλίας. Δεν μου αρέσει να προσδιορίζομαι ως ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν επιθυμώ να διαβάζονται τα έργα μου με απλοϊκούς όρους. Πάντως, αυτό τον καιρό διατηρώ σχέση με μια γυναίκα».*

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s