Καμτσής και Τότσικας μιλούν για τα «59 σερβίτσια» και όχι μόνο…

Posted: Μαρτίου 5, 2010 in Θέατρο Τόπος Αλλού, Καμτσής Νίκος

// <![CDATA[//

  • Θέατρο «Τόπος ΑΛΛΟύ»

Τις ανθρώπινες σχέσεις και, κυρίως, τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια πραγματεύεται η θεατρική παράσταση «59 σερβίτσια μόνο», η οποία παρουσιάζεται στο θέατρο «Τόπος Αλλού», σε σκηνοθεσία του Νίκου Καμτσή, με τους Απόστολο Τότσικα, Μαρίνα Αμανίτη, Γιώργο Κροντήρη, Αχιλλέα Βατρικά και Γιώργο Σταυριανό.

Παράσταση που συγκινεί και προβληματίζει, βασίζεται στο βραβευμένο έργο του Βρετανού Αλι Τέιλορ και αναδεικνύει την οργή που νιώθουν πολλοί νέοι -δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα.

Σε συνέντευξή τους στο in.gr ο Νίκος Καμτσής, ο Απόστολος Τότσικας και η Μαρίνα Αμανίτη μιλούν για το έργο, για τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά και για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στην εποχή του Ίντερνετ και της ηλεκτρονικής κοινωνικοποίησης…

«Ζούμε στην εποχή της μοναξιάς, όντας με άλλους» μάς είπε ο Νίκος Καμτσής και η φράση του περιγράφει ακριβώς αυτό που βιώνουμε, καθημερινά, στη δουλειά μας, στο σπίτι μας, στις κοινωνικές μας εξόδους.

Νίκος Καμτσής

Ερ.: Πώς επιλέξατε να ανεβάσετε αυτό το έργο;

Απ.: Πρόκειται για ένα έργο που μόλις έπεσε στα χέρια μου μού άρεσε πάρα πολύ. Αν και έργο αγγλικής «ιθαγένειας», μεταφράζοντάς το και καθώς πέρναγε από πάνω του η ελληνική γλώσσα, έδειξε ότι αφορά όλον τον κόσμο.

Ερ.: Και στη δεύτερη παράσταση που ανεβάζετε («Το Τέλος του Παιχνιδιού» τού Σάμιουελ Μπέκετ), καταπιάνεστε με τις ανθρωπινες σχέσεις. Πόσο δύσκολη είναι για τους νέους η εποχή του Facebook;

Απ.: Είναι τρομερή εποχή, είναι επαναστατική εποχή, με την έννοια ότι καθημερινά συμβαίνουν καινούργια πράγματα, τα οποία ανατρέπουν τα προηγούμενα. Είναι πραγματικά μία εποχή που δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει. Είμαι υπέρ της τεχνολογίας, τη χρησιμοποιώ την τεχνολογία, στο Facebook δεν είμαι αλλά εν πάση περιπτώσει ξέρω την ύπαρξή του, το Twitter, το Myspace και όλα αυτά. Νομίζω όμως ότι έχουν αντιφατικό χαρακτήρα. Δηλαδή, από τη μία προάγουν τις κοινωνικές σχέσεις, π.χ. μέσα από το Facebook μπορείς να βρεις έναν φίλο που ήσουν μαζί διακοπές το 1963, αλλά από την άλλη μεριά θα τον βρεις ως μόνος… Κατά συνέπεια είναι ένας νέος τρόπος, ένας πιο επαναστατικός τρόπος, ένας τρόπος πιο απρόβλεπτος για να κάνεις σχέσεις. Όντας μόνος, όντας στο σπίτι σου…»

Ερ.: Δηλαδή πρόκειται για μία ψευδαίσθηση;

Απ.: Ψευδαίσθηση δεν μπορείς να το πεις, διότι όταν παίρνεις τα νέα του άλλου δεν είναι ψευδαίσθηση, είναι η ιστορία του, είναι αυτό το οποίο του συμβαίνει. Αλλά, από την άλλη μεριά, είσαι μόνος. Δεν είναι ούτε ψευδαίσθηση, ούτε τίποτα άλλο. Είναι μοναξιά, όντας με τους άλλους. Μέσα σε μία τρομερή εποχή παγκοσμιοποίησης, η μοναξιά έχει τον πρώτο ρόλο.

Ερ.: Πόσο έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση το θέατρο και ποια η άποψή σας για τη νέα ηγεσία στο υπουργείο Πολιτισμού. Τι πρέπει να γίνει στο χώρο του θεάτρου;

Απ.: Γηράσκω αεί διδασκόμενος… Στο θέατρο έχω -μαζί με τη μαθητεία μου- από το 1976. Τέτοια χρονιά δεν έχω δει. Για το υπουργείο Πολιτισμού δεν έχω τι να πω. Ήδη αυτά τα πράγματα τα οποία συνέβησαν με το ΕΚΕΘΕΧ και όλα όσα αφορούν στο θέατρο είναι αρκετά ενδεικτικά. Εκείνο το οποίο με λυπεί είναι ότι καμία κυβέρνηση δεν έχει περάσει από αυτόν το τόπο, που να δώσει λίγο μεγαλύτερη σημασία, τη σημασία που πρέπει σε αυτόν τον πολιτισμό, τον οποίο όλοι διατυμπανίζουν ότι είναι το «κεφάλαιό μας». Στην πραγματικότητα πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Κατά την άποψή μου υπήρχε μόνον ένας υπουργός Πολιτισμού σοβαρός, ο Θάνος Μικρούτσικος, αλλά και αυτό το οποίο έκανε, αυτή τη στιγμή δεν το βλέπουμε διότι το σάρωσαν όλοι οι υπόλοιποι.

Απόστολος Τότσικας

Ερ.: Τι ακριβώς περιγράφει η παράσταση;

Απ.: Η παράσταση μιλάει ουσιαστικά για τη μοναξιά, για τη δεύτερη ευκαιρία και για το πόσο απλό είναι τελικά εάν μιλήσει ο ένας στον άλλον να καταλάβει τι πραγματκά χρειάζεται ο άλλος. Πόσο απλό είναι και πόσο σύνθετο το κάνουμε εμείς, στη σημερινή εποχή.

Ερ. Ο ρόλος του Αρρον είναι δύσκολος…
Απ.: Είναι ένας πολύ δύσκολος ρόλος. Ο Αρρον έχει πάρα πολλή οργή μέσα του και τα συναισθήματα που δεν έχει είναι η αγάπη και η συμπόνοια. Δεν έχει κανέναν να κάτσει να μιλήσει, δεν έχει κανέναν που να ενδιαφέρεται γι’ αυτόν πραγματικά.

Ερ.: Πόσο δύσκολη είναι η σημερινή εποχή για τους νέους, τη στιγμή που ένα προηγμένης τεχνολογίας τηλέφωνο ή ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής «εξασφαλίζουν» την κοινωνική τους ζωή;

Απ. Είναι δύσκολη ως προς το να κάτσουν οι νέοι face to face, ώστε να συζητήσουν και να δουν ότι έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Και νομίζω πως, καμιά φορά, τα στοιχεία που δίνονται μέσα από το Ίντερνετ είναι και λίγο ψευδή, οπότε δεν υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία.

Ερ.: Συμφωνείς με αυτή τη «μόδα»;

Απ.:Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ. Χρειάζεται μέτρο, να ακολουθείς την εποχή με μέτρο. Νομίζω πως και σαν θέμα το έργο αφορά τα νέα παιδιά, τα παιδιά που έχουν πολλή οργή, ορισμένες φορές και χωρίς λόγο, που δεν ξέρουν πού να τη διοχετεύσουν.

Ερ.: Τι θα συμβούλευες αυτά τα παιδιά;
Απ.: Να βγουν έξω. Να δουν την πραγματικότητα. Εάν θέλουν να κάνουν κάποιο φίλο μέσω του facebook να το κάνουν, αλλά πάντα να προσέχουν και να ξέρουν με ποιον μιλάνε.

* Ο Απόστολος Τότσικας μάς «αποκάλυψε», επίσης, πως θα τον δούμε στην επόμενη ταινία της Λάιας Γιούργου Κόκκινος Ουρανός, μαζί με τον Ορφέα Αυγουστίδη.

Μαρίνα Αμανίτη

Ερ.: Η Μάρσα δείχνει άνθρωπος σκληρός και κυνικός. Είναι έτσι;

Απ.: Η Μάρσα μπορεί να φανεί εκ πρώτης όψεως ένας άχαρος ρόλος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι αυτό που μπορεί κανείς να φανταστεί στο ρόλο μιας κοινωνικής λειτουργού. Ένας χαρακτήρας στυφός, σκληρός, νευρικός και αποστασιοποιημένος απέναντι στους άλλους, που στη συνέχεια όμως ξεδιπλώνεται και ανακαλύπτει κανείς τις πτυχές της ευαισθησίας της.

Ερ.: Δύσκολες, εύκολες ή απλώς περίπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις στην εποχή του Facebook;

Απ.: Πραγματικά είναι ένα θέμα πολύ σοβαρό που μας αφορά όλους και το σίγουρο είναι ότι τα τελευταία χρόνια περνάμε όλο και περισσότερο σε φάση αποξένωσης. Σε αυτό συμβάλλουν πολλοί παράγοντες, όπως η καθημερινότητα μας, ειδικά στη μεγαλουπολη που λέγεται «Αθήνα». Όσον αφορά στο Facebook, και αν μιλήσω καθαρά για τον εαυτό μου, δεν πιστεύω ότι με έχει επηρεάσει αρνητικά. To xρησιμοποιω ώς εκεί που δεν με επηρεάζει και δεν μου τρωει χρόνο από αλλά πράγματα που θεωρώ πολύτιμα για μένα. Νομίζω πως η νέα γενιά αντιμετωπίζει μεγαλύτερο πρόβλημα με το Ίντερνετ και το Facebook. Εμείς μάθαμε αλλιώς, δεν είχαμε Ίντερνετ και κινητά. Παίζαμε σε πλατειές, κάναμε πάρτι, αθλητισμό απαραιτήτως, και αυτά τα βιώματα μάς ακολουθούν πλέον στην ώριμη ζωή μας.

Ερ.: Πόσο διαφορετική είναι η ζωή για τα σημερινά παιδιά;

Απ.: Τα σημερινά παιδία έχουν μεγαλώσει με τον υπολογιστή. Είναι ο «κολλητός» τους φίλος. Είναι φυσικό λοιπόν να υπάρχει αυτή η εξάρτηση και η αποχαύνωση. Ναι, το Ίντερνετ σε αποχαυνώνει, όταν δεν ξέρεις να το χειριστείς. Αλλά δεν φταινε τα παιδία γι’ αυτό. Έτσι μαθαίνουν. Φταίνε και οι γονείς που τα βάζουν από μικρά να παίζουν με τον υπολογιστή γιατί δεν έχουν χρόνο να τους αφιερώσουν. Δεν ξέρω… σήμερα είναι αλλιώς. Εύχομαι τουλάχιστον οι πρώτες καταβολές που έρχονται από το σπίτι να αλλάξουν. Γιατί το σύστημα δεν μπορείς να το αλλάξεις. Αν το αφήσεις θα σε φαει ζωντανό…».

Η παράσταση ανεβαίνει στο Θέατρο Τόπος Αλλού (Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων, Κυψέλη. Τηλ. 210-8656004).

Αννα Ανδίρα

Αθήνα – ΤΟ ΒΗΜΑ, Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010  [ 12:53 ]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s