Κάτια Γέρου: «Συντριβή των γυναικών με την πολύμορφη βία που ασκείται

Posted: Φεβρουαρίου 14, 2010 in Γέρου Κάτια
  • Γυναίκα και Τέχνη
  • Η ΑΥΓΗ: 28/01/2010

Ανατρέχοντας στην καταγεγραμμένη παγκόσμια Ιστορία των Τεχνών -στο σύνολό τους- δεν μπορούμε παρά να διαπιστώσουμε τη σχεδόν ολοκληρωτική απουσία έργων γυναικών. Στο χώρο της λογοτεχνίας μόνο, η εικόνα είναι λίγο πιο θετική.Όπως και στην ιστορία των επιστημών, έτσι και στις Τέχνες, στη διαδρομή των αιώνων, οι γυναίκες, υποταγμένες στα καθήκοντα του επιβεβλημένου κοινωνικού τους ρόλου, ασχολήθηκαν κυρίως με τη «δημιουργική» δραστηριότητα της καθημερινής ζωής κι όχι με την παραγωγή της «μεγάλης τέχνης» ή της επιστήμης.

Το Εντός Φύλου θα επιχειρήσει να προσεγγίσει το πολύ μεγάλο θέμα της παρουσίας των γυναικών στις Τέχνες. Ξεκινάμε σήμερα με τις συνεντεύξεις τριών πολύ σημαντικών Ελληνίδων γυναικών της ποίησης, του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Σε επόμενα φύλλα θα ακολουθήσουν κι άλλες παρουσιάσεις, πορτρέτα καλλιτέχνιδων από όλο το φάσμα των τεχνών αλλά και θεωρητικές προσεγγίσεις στο θέμα.

Επιμέλεια: Δέσποινα Σαγγανά, Μαρία Βλαδιμήροβιτς

Δέσποινα Σαγγανά: Κυρία Κάτια Γέρου, ανήκετε στη χορεία των σπουδαίων κυριών του θεάτρου. Είστε η νεότερη από τις σταθερές… πρωταγωνίστριες που έβγαλε ο Κουν στη σκηνή και το καλοκαίρι που μας πέρασε συμπληρώσατε 30 χρόνια παρουσίας στο θέατρο. Τελευταία εμφανιστήκατε και στην ταινία του ζωγράφου και σκηνοθέτη Κυριάκου Κατζουράκη «Ο δρόμος προς τη Δύση», όπου υποδύεστε την Ιρίνα. Πείτε μας δυο λόγια…

Κάτια Γέρου: Η ηρωίδα που υποδύομαι, η Ιρίνα, είναι μία γυναίκα που στο σώμα της είναι εγγεγραμμένη η τραγική «μοίρα» που της επιφύλαξε η ζωή, ως θύμα του σεξουαλικού δουλεμπορίου. Και όπως γράφει ο Τσέχωφ: «Κάποτε θα ‘ρθει μια μέρα που θα μάθουμε γιατί έγιναν όλα αυτά… ποια είναι η αιτία για τόσο πόνο» και τόση εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Επίσης και οι θεατρικές ηρωίδες πολλές φορές συντρίβονται ζώντας μέσα σε μία πατριαρχική κοινωνία. Πολλές φορές έχω, επί σκηνής, πεθάνει και ο θάνατος των ηρωίδων μου προέρχονταν τις περισσότερες φορές από αυτήν την ανισότητα άντρα-γυναίκα, π.χ. στην Άλκηστη του Ευριπίδη. Η Άλκηστη προσφέρει τον εαυτό της για να γλυτώσει τον θάνατο ο άντρας της. Και ο περίγυρος το δέχεται ως κάτι φυσικό.

-Στη Τζούλια του Στρίμπεργκ η Τζούλια κόβει την καρωτίδα της για μία «λάθος» νύχτα με τον υπηρέτη της. Σαν να πρέπει να πληρώσει ακριβά ένα «φάουλ», που για έναν άντρα θα ήταν παράσημο.

Κορδέλια στον βασιλιά Λήρ πεθαίνει πληρώνοντας την αφοσίωση της σ’ έναν άδικο μέχρι το τέλος πατέρα.

Κασσάνδρα γίνεται στις Τρωάδες λάφυρο στα χέρια των Ελλήνων

…και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Παρατηρούμε, λοιπόν, ότι μέσα στους αιώνες οι γυναίκες, ως «αδύναμα» πλάσματα έχουν εξολοθρευθεί επανειλημμένα. Μόνο που η «αδυναμία» αυτή ήταν το όπλο τους, ήταν η ομορφιά τους αν το καλοσκεφτούμε. Δηλαδή, το να είσαι εύθραυστη, ερωτική, δοτική, αφοσιωμένη δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να πεθάνεις. Και οι ηρωίδες μου από αυτό πεθαίνουν!

Μπορεί στη ζωή αυτά τα ακραία παραδείγματα, να νομίζουμε ότι έχουν εκλείψει σήμερα. Κάθε άλλο. Η συντριβή των γυναικών είναι απόλυτη αν σκεφτούμε ότι η βία εναντίον των γυναικών είναι η βία μέσα στο σπίτι (ενδοοικογενειακή βία), η βία της αγοραπωλησίας των σωμάτων για σεξουαλική εκμετάλλευση (trafficking), η μελλοντική βία εναντίον της μητρότητας -ποια θα τολμάει να γεννήσει παιδιά στο άμεσο μέλλον- με 700 ευρώ, ή 500 ή και καθόλου; Η βία της ανεργίας, η βία της έλλειψης σύνταξης και αυτή όλη η βία ίπταται πάνω από τα κεφάλια γυναικών και αντρών, αν είναι δυνατόν!

Υπάρχει μια διπλή βία, η πρώτη αφορά την ανεργία και η δεύτερη μια φοβερή έλλειψη πνευματικότητας, που εμείς οι μεγαλύτεροι τη φτιάξαμε με τα ίδια μας τα χέρια. Όταν μιλάμε για ιδανικά, για ποιητική διάταση της ζωής, για αλληλεγγύη κ.ά. ένα είναι σίγουρο ότι θα σε ονομάσουν γραφικό και θα τελειώνει. Βέβαια, ο ζόφος είναι τόσος πολύς σήμερα που κάτι θα συμβεί, αποκλείεται να μην συμβεί. Ωστόσο, η Τέχνη, είναι παρηγοριά απέναντι στον ζόφο.

Δ.Σ. Οι γυναίκες έχουν προσφέρει στην Τέχνη;

Κ.Γ.: Έχουν προσφέρει τα πάντα. Βέβαια, πρέπει να είναι ιδιαίτερα επίμονες και δυνατές για να διεκδικήσουν τον προσωπικό τους χώρο, ώστε να μπορέσουν να ξεδιπλώσουν τη δημιουργικότητά τους. Αυτό το γνωρίζουμε από τη Σαπφώ μέχρι τη σπουδαία ζωγράφο-εικαστικό Μαρίνα Αμπράμοβιτς…

Δ.Σ.: Χρήματα για τον πολιτισμό υπάρχουν;

Κ.Γ.: Για τον πολιτισμό χρήματα δεν υπάρχουν. Όπως δεν υπάρχουν για την παιδεία, την υγεία και για κανένα τομέα στη χώρα μας. Αν μειώναμε τους εξοπλισμούς, ίσως ναι. Με αυτά τα χρήματα που κατασπαταλώνται εκεί, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε εστίες πολιτισμού σε όλη την Ελλάδα, π.χ. ορχήστρες, πινακοθήκες, θέατρα, και, να μην φεύγουν οι καλλιτέχνες από τον τόπο τους και ιδιαίτερα για τη νεολαία να μην έχει ως μόνη εναλλακτική την καφετέρια.

Δ.Σ: Οι ηρωίδες σας παρατηρώ ότι έχουν την τάση της φυγής προς την ελευθερία τους.

Κ.Γ.: Ναι, παρόλο που μερικές έχουν κακό τέλος. Όμως αυτό που σου μένει είναι η αξιοπρέπεια και η αγωνιστικότητά τους. Ξέρετε, αυτούς τους ρόλους θέλω να παίζω. Ό,τι έχει σχέση με την προσωπικότητα της γυναίκας και τα δικαιώματά της στη ζωή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s