Βέρα Κρούσκα: Ζούμε χίλιες ζωές μέσα από τους ρόλους μας…

Posted: Φεβρουαρίου 1, 2010 in Κρούσκα Βέρα

Βέρα Κρούσκα: Ζούμε χίλιες ζωές μέσα από τους ρόλους μας…

«Κάποιοι συνάδελφοί σας μου έχουν βγάλει τη φήμη της «ξινής», επειδή αρνούμαι να δίνω συνεντεύξεις.

Δεν είναι όμως έτσι… Αυτό ξεκινά από μια φοβερή σεμνότητα, ουσιαστική όμως, όχι τάχα μου δήθεν. Αν ήταν αλλιώς, αυτό θα φαινόταν μέσα στα χρόνια που είμαι σε αυτή τη δουλειά. Απλά δεν θέλω να εφευρίσκω σκάνδαλα για να βρίσκομαι στην επικαιρότητα Πάντως, με συγκινεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι οι δημοσιογράφοι μου ζητούν να μιλήσω ακόμα κι αν δεν είμαι μια χρονιά στο θέατρο» ήταν τα πρώτα λόγια της Βέρας Κρούσκα, η οποία παντρεύτηκε μια φορά στη ζωής της, αλλά χώρισε. Παιδιά δεν απέκτησε. «Η οικογένειά μου είναι οι καλλιτέχνες.

Έχω βεβαίως αδέλφια, ανίψια και πολύ καλούς φίλους» λέει γελώντας η γοητευτική ηθοποιός, η οποία αυτό το χειμώνα πρωταγωνιστεί σε ένα συγκλονιστικό έργο, στο «Αίμα στο χιόνι», στο θέατρο «Βασιλάκου».

«Μαζί με τον σκηνοθέτη Πέτρο Ζούλια κάναμε ένα μαγικό θεατρικό ταξίδι. Είναι ένα έργο δυνατό, μοντέρνο με διαρκές σασπένς που τολμά μία βαθειά διείσδυση στις σημερινές ανθρώπινες σχέσεις και στο κοινωνικοπολιτικό τοπίο που τις διαμορφώνει» εξηγεί η Βέρα Κρούσκα και προσθέτει:

«Έχει ένα σκληρό θέμα, το οποίο όμως είναι τόσο πραγματικό. Έχουμε ένα έγκλημα στο χιόνι. Απεχθές, ανεξιχνίαστο, άγριο. Από αυτά που γίνονται καθημερινά πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες και πρώτο θέμα στις ειδήσεις στην τηλεόραση. Θύμα ένας νεαρός καλλιτέχνης. Βρέθηκε σφαγμένος κάτω από άγνωστες συνθήκες στην τουαλέτα ενός εγκαταλειμμένου σταθμού. Ηταν μόνος. Ηταν όμορφος. Ήταν το μοναχοπαίδι μιας μάνας που έναν χρόνο μετά το θάνατο του γιου της σπάει τη σιωπή της και αποφασίζει να συναντήσει το μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας. Αυτός είναι ένα παιδί μόλις 18 χρονών. Η παράσταση γίνεται αναπαράσταση εκείνης της μοιραίας νύχτας αλλά και ψυχολογική αρένα μιας σκληρής διαπροσωπικής πάλης μεταξύ των δύο. Της μάνας και του νεαρού μάρτυρα».

-Τι θέλει να περάσει ο συγγραφέας μέσα από το έργο του;

«Ο Φίλιπ Ρίντλεϊ μιλά για το ρατσισμό κάθε μορφής, ο οποίος κυριαρχεί στην εποχή μας. Ακόμα και αυτός που επιλέγει να έχει τη «μούρη» του ζάπλουτου και του in, είναι ρατσισμός απέναντι σε αυτόν που δεν έχει να φάει. Πόσv μάλλον στους ανθρώπους που έχουν επιλέξει να έχουν μια διαφορετική σεξουαλική επιλογή».

-Ρατσισμός απέναντι στην ομοφυλοφυλοφιλία υπάρχει ακόμα και στο θεατρικό χώρο;

«Λιγότερος. Ζούμε χίλιες ζωές μέσα από τους ρόλους μας. Έτσι είμαστε πιο γενναιόδωροι απέναντι στους ανθρώπους. Είμαστε πιο δημοκρατικοί, πιο ελεύθεροι, από έναν δημόσιο υπάλληλο. Δεχόμαστε πιο εύκολα τις ιδιαιτερότητές τους».

-Από τη ανάγνωση κιόλας του θεατρικού σας, σίγουρα σας ήρθε στο μυαλό η υπόθεση της δολοφονίας του Νίκου Σεργιανόπουλου….

«Βεβαίως…».

-Η πρώτη απόφαση του δικαστηρίου πώς σας φάνηκε;

«Χαίρομαι που θα υπάρξει συνέχεια, για την ηθική ικανοποίηση όλων μας. Ήταν ένα άγριο έγκλημα και πρέπει ο ένοχος να τιμωρηθεί…».

– Για τις ανάγκες του θεατρικού σας, δεν διστάσατε να αποχωριστείτε για λίγο τα ξανθά σας μαλλιά και να φορέσετε μια περούκα…

«Στο θέατρο έχω τολμήσει πολλά πράγματα από πολύ νεαρή ηλικία. Στη σκηνή καπνίζω σαν φουγάρο κι εγώ δεν καπνίζω στη ζωή μου».

-Κινηματογράφο έχετε να κάνετε από το 2001, όταν είχατε παίξει στην ταινία με τον Λάκη Λαζόπουλο. Γιατί απέχετε;

«Στον κινηματογράφο δεν έχω κάνει πολλές ταινίες, Η ουσιαστική μου παρουσία στο χώρο ήταν στο θέατρο, αλλά και στη τηλεόραση. Το θέατρο ήταν πάντα το σπίτι μου… Απλά ο κινηματογράφος τότε ήταν ιδιαίτερα προβεβλημένος».

-Θα θέλατε να ξανασυνεργαστείτε με τον Λάκη;

«Τον αγαπώ πάρα πολύ. Αλλωστε στην πρώτη του δουλειά, όταν είχε πρωτοέρθει στην Αθήνα, είχαμε συνεργαστεί σε μια επιθεώρηση του Γιάννη Ξανθούλη, στο θέατρο «Βέμπο»».

-Συμφωνείτε με τη σάτιρα του Λαζόπουλου;

«Απόλυτα. Ο Λάκης δεν μπορεί ποτέ να γίνει χυδαίος. Μόνο με τη χυδαιότητα δεν συμφωνώ. Και ο Λάκης είναι απλά καυστικός. Έχει επίπεδο και μυαλό».

-Παρά την προσήλωσή σας στην τέχνη, δεν έχετε ξεχάσει να είστε γυναίκα…

«Θέλω να είμαι καλά με τον εαυτό μου. Γυμνάζομαι, διαβάζω, βλέπω θέατρο, γεμίζω τη μέρα μου με χίλια δύο πράγματα. Δεν θέλω να παραιτηθώ. Και εύχομαι να μην περάσω την ασθένεια της εποχής μας, την κατάθλιψη, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε παραίτηση».

-Στο καμαρίνι σας έχετε μόνο τέσσερις φωτογραφίες: Της Έλλης Λαμπέτη, του Δημήτρη Χορν της μητέρας σας και της γάτας σας….

«Η γάτα μου η Χαρούλα είναι πολύ αγαπημένη μου. Είναι ένα «γατόσκυλο»… που μου δίνει χαρά. Η μητέρα μου, ο Χορν και η Λαμπέτη είναι οι άνθρωποι που σημάδεψαν τη ζωή μου. Η Λαμπέτη είναι όλα για μένα…. Στην τρυφερή μου ηλικία «έσπειρε» σε μένα κι εγώ «άνθισα»…. Χάραξε την καριέρα μου, αφού μου έδωσε στην αρχή της καριέρας μου να παίξω δίπλα της τον δεύτερο γυναικείο ρόλο. Με τίμησε με τη φιλία της μέχρι την ημέρα του θανάτου της. Τα νέα παιδιά που βγαίνουν σήμερα, δεν έχουν τέτοιες ευκαιρίες, αφού δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Η Έλλη μπορεί να ήταν η προσωποποίηση της ευαισθησίας, ήταν ευάλωτη και ταυτόχρονα είχε μια τεράστια δύναμη. Μπόρεσε να επιζήσει 14 χρόνια με ένα τόσο μεγάλο βάρος της, όπως είναι ο καρκίνος. Η Έλλη ήταν ένα παράδειγμα για μένα και θα με «συνοδεύει» μέχρι να κλείσω τα μάτια μου. Εμένα δεν μου αρέσουν οι «μασίφ από μπετόν» άνθρωποι. Και η Έλλη ήταν λεβέντισσα, αλλά με αδυναμίες».

-Οι δικές σας αδυναμίες κ. Κρούσκα;

«Σίγουρα έχω αδυναμίες… Αλλά θα προσπαθήσω οι αδυναμίες μου να μην γίνουν βάρος στους άλλους…».

  • Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΞΗΝΤΑΡΑ, ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 25/01/2010
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s