ΘΩΜΑΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ: «Δεν πιστεύω στα θέατρα με 15 σκηνές»

Posted: Ιανουαρίου 30, 2010 in Μοσχόπουλος Θωμάς

Με αφορμή την παρουσίαση δύο έργων, του Σαίξπηρ και του Τζο Ορτον, στο θέατρο Αλίκη, σε μια παράσταση με ενιαία άποψη, ο σκηνοθέτης μιλάει στο «Βήμα» για τη σχέση τέχνης και επιχειρηματικότητας

Επειτα από πολλές αλλαγές, μικρές και μεγάλες ανατροπές, ο Θωμάς Μοσχόπουλος ετοιμάζεται για τη διπλή πρεμιέρα του την προσεχή Τρίτη στο θέατρο «Αλίκη». Με τον τίτλο «Ο,τι προτιμάτε» και δύο τελείως διαφορετικά- εκ πρώτης ανάγνωσης τουλάχιστονέργα δίνει το σκηνοθετικό του παρών στην πρώτη δουλειά με την Ελληνική Θεαμάτων (ΕΛΛΘΕΑ). «“Ελα να κάνεις εδώ αυτό που κάνεις ως τώρα” μου είπε η Αρχοντούλα Παπαπαναγιώτου » θυμάται, καθώς πλέον ανήκει και εκείνος στη θεατρική εταιρεία με τις πολλές αθηναϊκές σκηνές. «Καθοριστικό ρόλο σε αυτή τη συνεργασία έπαιξε ο Σταμάτης Φασουλής » προσθέτει.

Η κωμωδία του Σαίξπηρ «Δωδέκατη νύχτα» και η φάρσα της δεκαετίας του 1960 «Τι είδε ο μπάτλερ» του Τζο Ορτον, που θα παίζονται εναλλάξ (και κάθε Κυριακή μαζί) δίνουν το προσωπικό του στίγμα. Αρχικώς τα δύο έργα προοριζόταν να εγκαινιάσουν τις δύο σκηνές (300 και 150 θέσεων) του νέου θεάτρου Π (Πειραιώς και Περσεφόνης), το οποίο και θα στεγάσει τη μετά Αμόρε εποχή του Θωμά Μοσχόπουλου. Από τη στιγμή όμως που δεν ήταν έτοιμο η παράσταση «ενοποιήθηκε» και μετακομίζει στο «Αλίκη» αφού έγιναν ορισμένες αλλαγές και τροποποιήσεις ώστε να υπογραμμιστεί η διάθεση για παιχνίδι.

– Ποια είναι τα κοινά στοιχεία των δύο αυτών έργων;

«Υπάρχουν ακόμη και κοινές ατάκες. Αλλά, πέρα από αυτό, τα θέματα είναι κοινά, όπως η παρενδυσία, με τους άνδρες να κάνουν τις γυναίκες και τις γυναίκες τους άνδρες, για να γλιτώσουν από μια δύσκολη κατάσταση. Επίσης το θέμα της τρέλας, της ταυτότητας, ερωτικής και ψυχολογικής, αλλά και της διάσπασής της. Θα έλεγα ότι βλέπεις την έννοια του βρετανικού χιούμορ στην απόλυτη εξέλιξή του. Και αυτό έχει να κάνει και με τον χαρακτήρα μου: και τα δύο έργα καταλήγουν σε κάτι που με εκφράζει: την απόλυτη λογικοποίηση των συναισθημάτων που τελικά οδηγεί στον παραλογισμό. Αυτό συμβαίνει στον Ορτον με σαρκασμό και έντονη κοινωνική κριτική και στον Σαίξπηρ με την παγκοσμιότητά του».

– Ωστόσο υπάρχουν σαφείς διαφορές στη γλώσσα,φαντάζομαι…

«Η γλώσσα του Σαίξπηρ είναι αυτή που είναι, ενώ στον Ορτον οι ήρωες μιλούν ακραία επιτηδευμένα. Ο Σαίξπηρ είναι πιο ανοιχτός, στον Ορτον πρέπει να βρεις το απόλυτο στυλ του».

– Εχει μια διάθεση πρόκλησης όλο αυτό το διπλό θεατρικό παιχνίδι;

«Δεν θεωρώ την πρόκληση αυτοσκοπό. Μου αρέσει πάντα η αίσθηση ότι “υπάρχει και κάτι από πίσω”».

– Θιασάρχης, λοιπόν, κύριε Μοσχόπουλε;

«Δεν μου αρέσει η έννοια του θιασάρχη. Εχω σχεδόν συγγενική σχέση με τους συνεργάτες μου. Ο καθένας μας έχει κάνει την επιλογή του και έχουμε αποφασίσει από κοινού να είμαστε μαζί. Προσωπικά νοιάζομαι για τους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω μαζί. Δεν θα ήθελα να δουλεύω free lancer».

– Προτιμάτε τις συνθήκες του εμπορικού θεάτρου;

«Δεν μου αρέσει ούτε ο όρος του εμπορικού. Το να επιστρέψω στην κατάσταση της ανασφάλειας του αν θα έρθει ή όχι η επιχορήγηση δεν νομίζω ότι μου αρέσει. Ετσι κι αλλιώς το οικονομικό κρίνει πολλά και η ανασφάλεια είναι σύμφυτη με τη δουλειά μας. Ενδεχομένως στο καινούργιο θέατρο να μπορέσω να δοκιμάσω και άλλα πράγματα».

– Ξεκινάτε υπό όρους τη συνεργασία με την Ελληνική Θεαμάτων;

«Δεν έχω κανέναν περιορισμό. Προφανώς, αν η δουλειά δεν πάει, θα υπάρχουν επιπτώσεις. Ωστόσο η έννοια του εμπορικού, “να έχουμε κόσμο” δηλαδή, είναι κοινή σε όλους μας».

– Μήπως στην επιλογή σας αυτή ελλοχεύει ο κίνδυνος των συμβιβασμών ή των αυτοπεριορισμών;

«Το ρίσκο είναι πιο μεγάλο και τα λεφτά που ξοδεύονται είναι περισσότερα. Αλλά αυτό δεν θεωρώ ότι με οδηγεί σε επιλογές συμβιβασμών. Ετσι κι αλλιώς, συμβιβασμούς κάνεις πάντα, είτε με πολλά είτε με καθόλου λεφτά. Το θέμα είναι να ζυγιαστεί μέσα στον χρόνο ποιο είναι αυτό το είδος συμβιβασμού που δεν είναι πιο επικίνδυνο από ό,τι ήταν αλλού. Οσο για το θέμα του αυτοπεριορισμού, ανήκω στο είδος των ανθρώπων που δεν είμαι ποτέ ευχαριστημένος».

– Μήπως έγιναν πολλές αλλαγές, πολύ σύντομα, μετά το κλείσιμο του Αμόρε;

«Πράγματι. Το θέμα είναι να μην αλλοιώσεις το προϊόν σου επειδή από το μικρό μπακάλικο πήγες σε μεγαλύτερο. Θέλει συγκέντρωση. Στόχος είναι να διατηρήσεις την ανάγκη σου να ονειρεύεσαι αλλά παράλληλα να πατάς τα πόδια σου στη γη για να μη χαθείς ούτε να προσκολληθείς σε κάτι που ίσχυε πριν από δεκαετίες. Προσωπικά η εμπειρία μου στη Μικρή Πόρτα και στο θέατρο για παιδιά εκφράζει απόλυτα τον συγκερασμό όσων πιστεύω».

– Πιστεύετε ότι το κράτος πρέπει να στηρίζει την τέχνη;

«Σοβαρή κρατική μέριμνα με παράδοση και δομές, αυτό είναι το σωστό για μένα. Δεν το βλέπω όμως να γίνεται. Από εγωισμό, από ματαιοδοξία, από κούραση, θέλω κάποια στιγμή να κάνω τη δουλειά μου. Το σύστημα είναι που μετατρέπει τους καλλιτέχνες σε επιχειρηματίες. Το θέμα είναι να υπάρχει το μικρότερο εσωτερικό κόστος».

– Σας προβλημάτισε η διάσπαση του Θεάτρου του Νότου- Αμόρε;

«Η διάσπαση του Αμόρε έφερε τον Γιάννη Χουβαρδά στο Εθνικό και εμένα εδώ. Μακάρι η διάσπαση να οδηγεί σε κυτταρογένεση και όχι σε καρκινώματα. Είναι θετικό να υπάρχει ένας δυνατός πυρήνας στο Εθνικό. Οχι όμως να συμπεριλάβει όλη τη θεατρική κίνηση. Πρέπει να υπάρχουν κι άλλες εστίες για να υπάρχει διάλογος. Αν ο θεσμός των επιχορηγήσεων σβήσει- και εκεί φοβάμαι ότι οδεύουμε- η ζημιά είναι ένας δίπολος γιγαντισμός, από τη μια το Εθνικό και από την άλλη οι μεγαλοπαραγωγοί. Ελπίζω ότι εμένα μου δίνεται μια αυτονομία».

– Με το θέατρο Π που θα εγκαινιάσετε του χρόνου προστίθεται άλλο ένα θέατρο με πολλές σκηνές στη γεμάτη σκηνές Αθήνα;

«Δεν θέλουμε άλλη μία νέα εστία με τόσο πλουραλισμό. Δεν χρειαζόμαστε τόσο πολλές παραστάσεις. Χρειαζόμαστε πιο συγκεκριμένες προτάσεις και ένωση δυνάμεων. Δεν πιστεύω στα θέατρα με 15 σκηνές- είναι λίγο πρόχειρο και αγχωτικό ακόμη και για τον θεατή».

Πού και πότε

  • Θέατρο Αλίκη, Αμερικής 4, τηλ. 210 3210.021. η «Τι είδε ο Μπάτλερ»: Τρίτη και Παρασκευή 21.15, Σάββατο 18.30.
  • «Δωδέκατη νύχτα»: Τετάρτη 20.00, Πέμπτη και Σάββατο 21.15.
  • Τιμές: 25-18 ευρώ. η Ενιαία παράσταση κάθε Κυριακή στις 19.00 (35 ευρώ).
  • «Δωδέκατη νύχτα» του Σαίξπηρ, σε μετάφραση Νίκου Χατζόπουλου . Παίζουν: Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Ηλιάννα Γαϊτάνη, Νίκος Καραθάνος, Χρήστος Λούλης, Αργύρης Ξάφης, κ.ά.
  • «Τι είδε ο μπάτλερ» του Τζο Ορτον, σε μετάφραση του σκηνοθέτη. Παίζουν: Αλέξανδρος Αλπίδης, Γιώργος Γλάστρας, Αννα Καλαϊτζίδου, Κώστας Μπερικόπουλος, Ομηρος Πουλάκης, Λυδία Φωτοπούλου. Πρεμιέρα: 2 Φεβρουαρίου στις 20.00.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s