Αρχείο για 20 Ιανουαρίου, 2010

«Όταν ήμουνα πρόεδρος στο Κέντρο Παιδικού Θεάτρου, με απασχολούσε πολύ το θέατρο για παιδιά στο σύνολό του, προσπαθούσα να βοηθήσω. Τώρα δεν έχω πια περιθώρια. Με απασχολεί μόνο τι θα κάνω εγώ. Μια φορά, στην πρεμιέρα της

  • Του Γιώργου Δ. Κ. Σαρηγιάννη, ΤΑ ΝΕΑ: Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2010

  • Διατηρεί αλώβητο τον ενθουσιασμό της για το θέατρο για παιδιά η Ξένια Καλογεροπούλου, που το καινούργιο της έργο «Grimm και Grimm» παρουσιάζεται από την «Μικρή Πόρτα» της, ενώ το Εργαστήρι που έχει δημιουργήσει ανθεί

Κάθεται πλάι μου, στην πολυθρόνα της, στο εξαιρετικού γούστου διαμέρισμά της στα Ιλίσια η Ξένια Καλογεροπούλου. Τα κοντοκομμένα γκρίζα, σχεδόν άσπρα μαλλιά της την έχουν γλυκάνει ακόμα περισσότερο. Και μιλάει σαν παιδάκι: με ζωντάνια, με κέφι, με ενθουσιασμό. Που δεν την έχουν αφήσει.

Η «Μικρή Πόρτα» της ξεκίνησε φέτος καθυστερημένα αλλά το «Grimm και Grimm», το καινούργιο της έργο που ανέβασε η Λίλο Μπάουρ, ιδρυτικό μέλος του «Τεάτρ ντε Κομπλισιτέ», με την οποία συνεργάζονται για τρίτη φορά, έχει πάρει τη φόρα του. Ενώ το Εργαστήρι του θεάτρου «Πόρτα» που απευθύνεται σε παιδιά αλλά και σε εκπαιδευτικούς οι οποίοι ενδιαφέρονται αλλά και σε γονείς, με στόχο αυτό που αποκαλούμε θεατρική/ αισθητική εκπαίδευση και αγωγή, το στερνοπαίδι της- διανύει τον έκτο του χρόνο- μοιάζει να την απασχολεί εξίσου. Χωρίς να ξεχνάει την ηθοποιό Καλογεροπούλου που ετοιμάζεται να ξαναγυρίσει στη σκηνή με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο.

Φέτος διάλεξε τέσσερα παραμύθια των Γερμανών παραμυθάδων αδελφών Γκριμ- δύο χαρούμενα και δύο λίγο πιο «σκοτεινά»-, τα σύνθεσε και έφτιαξε μαζί με τη σκηνοθέτρια και τον θίασο- παρούσα σε όλες τις δοκιμές-, αλλά και παίρνοντας υπ΄ όψιν τις αντιδράσεις παιδιών που φοιτούν στο Εργαστήρι και που παρακολούθησαν συστηματικά την προετοιμασία της παράστασης, το κείμενο.

«Αντίθετα με τον Θωμά (σ. σ. τον Μοσχόπουλο, τον σκηνοθέτη- alter ego της στη «Μικρή Πόρτα») ο οποίος πέρσι στο «Παραμυθissimo!» μου ζητούσε να κρατήσω την αφήγηση των ιταλικών παραμυθιών που διαλέξαμε και συνθέσαμε, η Λίλο δεν ήθελε πουθενά να υπάρχει το «Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό…». Και στόχος της ήταν να εκφράζονται όλα τα πράγματα σωματικά».

Από το 1972 που ξεκίνησε στο θέατρο «Αθηνά» την Παιδική Σκηνή του θιάσου Φέρτη- Καλογεροπούλου η οποία μετεξελίχτηκε στη «Μικρή Πόρτα», θεμελιώνοντας σε επαγγελματική βάση το θέατρο για παιδιά στην Ελλάδα, έχουνε περάσει πάνω από 37 χρόνια.

  • Διατηρείτε τον ίδιο ενθουσιασμό;

«Όχι. Έχω πολύ περισσότερο». Γελάει. «Όταν ξεκίνησα, δεν είχα σκεφτεί πως θα είναι κάτι τόσο ενδιαφέρον. Ούτε είχα δει ποτέ θέατρο για παιδιά. Πάντα λέω πως, αν είχα δει, ίσως και να μην είχα κάνει…». Γελάει πάλι. «Απλώς σκέφτηκα πως θα ΄ταν ωραίο μέσα στη δικτατορία και τη μελαγχολία να κάνω κάτι για τα παιδιά. Και είχα την περιέργεια να δω πώς θα είναι. Θυμάμαι που τρώγαμε ψάρι στη Ραφήνα όταν το πρωτοείπα στον Σταμάτη τον Φασουλή. Μάζεψα έναν καταπληκτικό θίασο, πήγε καλά, συνέχισα, αλλά τα πρώτα χρόνια δεν είχα αντιληφθεί ώς πού μπορεί να φτάσει το πράγμα – τι δυνατότητες και τι απαιτήσεις έχει. Τώρα είναι πολύ μεγαλύτερο το άγχος αλλά και ο ενθουσιασμός. Και η επιθυμία του ψαξίματος, που είναι ανανεωτική».

  • Δεν έχετε κουραστεί;

«Ναι, σίγουρα. Αλλά ό,τι σε ενδιαφέρει και σε παθιάζει σε κουράζει κιόλας. Είναι, όμως, τόσο μεγάλες οι χαρές…».

Μου μιλάει- με αμείωτο πάντα ενθουσιασμό- για το Εργαστήρι και την επιτυχία του- «μας έχει αιφνιδιάσει κι εμάς, έχουμε αυτή τη στιγμή 170 παιδιά στα τακτικά τμήματα, τα οκτάμηνα»-, τους δασκάλους του, τις καινούργιες ιδέες που υλοποιούν, τον καινούργιο τους χώρο που διαμόρφωσε ο αρχιτέκτονας- σκηνογράφος Αντώνης Δαγκλίδης στον περιφερειακό του Λυκαβηττού, τη δανειστική βιβλιοθήκη που δημιούργησαν με τη στήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος…

Το «καλό πνεύμα» του σπιτιού, ο Κύριος Κωστής Σκαλιόρας, σύντροφός της στη ζωή εδώ και χρόνια, κάνει ένα διακριτικό πέρασμα, ενώ η Τιτίνα, μια όμορφη γκρίζα γατούλα, τρίβεται στα πόδια μου.

  • Έχετε σκεφτεί πως η ενασχόληση με το θέατρο για παιδιά ήταν εις βάρος της ηθοποιού Καλογεροπούλου;

«Δεν προλαβαίνω να το σκεφτώ. Αλλά τελευταία, έτσι κι αλλιώς, θέλω να δουλεύω σαν ηθοποιός μόνο αν κάτι με κεντρίζει πάρα πολύ. Και δεν θέλω να είμαι στο θέατρο κάθε βράδυ για πολύ καιρό. Με τον Λευτέρη Βογιατζή το χάρηκα πάρα πολύ που δούλεψα στο «Βella Venezia» του Γιώργου Διαλεγμένου. Αλλά τα δύο χρόνια που ήμουνα κλεισμένη εκεί με κούρασαν».

ΙΝFΟ«Grimm και Grimm» στο θέατρο «Πόρτα» (Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι, τηλ. 210-7711.333). Σάββατο στις 15.00, Κυριακή 11.00 και 15.00. Εισιτήρια: 16 ευρώ. Εργαστήρι θεάτρου «Πόρτα», πληροφορίες: τηλ. 210-3249.829.

«Στα 37 χρόνια οι χαρές είναι περισσότερες»

Το «τρέιλερ» των 37 χρόνων που η Ξένια Καλογεροπούλου ασχολείται με το θέατρο για παιδιά έχει χαρές αλλά θα έχει και πίκρες. «Όλα αυτά που αξίζουν στη ζωή έχουν μεγάλες χαρές αλλά και μεγάλες πίκρες… Ο έρωτας, ας πούμε. Αλλά, αν τα βάλω στη ζυγαριά, οι χαρές είναι περισσότερες.

Και ειδικά ότι έτυχε να βρεθώ με ανθρώπους που μπορούσα να μοιραστώ μαζί τους αυτό που αγαπούσα», λέει η Ξένια Καλογεροπούλου. Αναφέρει τον Σταμάτη Φασουλή, τον Θωμά Μοσχόπουλο- «η «Πόρτα» είναι το σπίτι του. Λατρεύει κι αυτός το παιδικό θέατρο και με σπρώχνει στα δύσκολα, πράγμα που μου κάνει καλό στην ηλικία που είμαι. Αν δεν είχα τον Θωμά, δεν ξέρω αν θα είχα την όρεξη να συνεχίσω»-, τη Γιάννα Καμπουρίδου- το δεξί της χέρι-, τη συνεργάτριά της και ψυχή του Εργαστηρίου Πέγκυ Στεφανίδου, τη χορογράφο Μάρθα Κλουκίνα, τη Λίλο Μπάουρ…

  • Νιώθετε πιο στα νερά σας αν το έργο είναι δικό σας;

«Αν είναι του Μάικ Κένι (έχουν ανεβάσει στη «Μικρή Πόρτα» τρία έργα του και τον νιώθει πολύ δικό της άνθρωπο), αισθάνομαι σα να το ΄χω γράψει η ίδια».

  • Δύο έργα του ανεβαίνουν το επόμενο 20ήμερο από το ΚΘΒΕ και την «Πειραματική»

Σάκης Σερέφας

Πολυγραφότατος, με μία ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ και χωρίς να κρύβει την «εμμονή» του γύρω από τη μαγειρική αλλά και το έγκλημα, ο συγγραφέας που εδώ και μερικά χρόνια έχει καταφέρει να φέρει σε απόλυτη συμφωνία κοινό και κριτικούς μιλά στο «S» για τους ανθρώπους, τους εξωγήινους και τα δύο νέα θεατρικά του έργα που πρόκειται να κάνουν σύντομα πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη.

  • ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ Μαίρη Αλισάνογλου,
  • Εχετε ασχοληθεί με όλα σχεδόν τα είδη γραφής. Είναι, λοιπόν, το θέατρο το πιο πλήρες;

Σ’ ένα βαθμό, ναι. Στην αρχή είχα κάποιες τύψεις. Ελεγα «τι κάνεις, εγκαταλείπεις την ποίηση ή το πεζό, για να κάνεις θέατρο;». Στη συνέχεια κατάλαβα ότι, για να γράψεις θέατρο, βοηθάει πολύ να έχεις περάσει από τη φοβερή οικονομία λόγου που σου επιβάλλει η ποίηση. Στο θέατρο η φλυαρία φαίνεται πολύ. Μέσα σε μια ώρα σχεδόν ο θεατής πρέπει να πάρει την ιστορία, το λόγο σου και να τ’ απορροφήσει.

  • Πώς θα σας φαινόταν να βλέπατε ένα έργο σας στην τηλεοπτική του εκδοχή;

Δεν μπορώ να το φανταστώ. Η τηλεόραση έχει εντελώς διαφορετικούς κώδικες αφήγησης. Ο τρόπος που εγώ αντιλαμβάνομαι την ανάπτυξη μιας ιδέας είναι εντελώς αντίθετος με αυτό που σήμερα επικρατεί σαν αισθητική στην τηλεόραση. Δε θα είχε νόημα, λοιπόν, να δεχτώ μια τέτοια πρόταση. Θα έτρωγα τα μούτρα μου. Είμαι άνθρωπος της «στοχοποίησης» και της «στοχοπροσήλωσης».

ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

  • Το καινούριο έργο σας «Θα σε πάρει ο δρόμος» τι πραγματεύεται;

Είναι ιστορίες 15 ανθρώπων που κάποια στιγμή τους «βαράει» στη ζωή τους ένα άγριο ζόρι. Είναι άνθρωποι που τους βασανίζουν πάθη κάθε είδους και το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι δεν το βάζουν κάτω, πέφτουν και σηκώνονται. Δύσκολα, αλλά σηκώνονται. Είναι κυρίως ιστορίες που συμβαίνουν έξω από τα σπίτια, στο δρόμο. Αλλωστε εγώ νομίζω ότι η ζωή στους δρόμους εκτυλίσσεται.

  • Περπατάτε πολύ έτσι;

Ναι. Είναι ο τρόπος μου, για ν’ αντιλαμβάνομαι τον κόσμο και να «ψαρεύω» υλικό, για να γράψω. Είναι σαν συγκοινωνούντα δοχεία το έξω με το μέσα. Ενώ στη δουλειά μου είμαι άνθρωπος του γραφείου, οι εικόνες μου, τα ερεθίσματα, η γλώσσα που χρησιμοποιώ, οι ήχοι των ανθρώπων προέρχονται από το δρόμο. Το ενδιαφέρον, έτσι όπως στήνεται η παράσταση, είναι ότι παράλληλα με τις ιστορίες των ανθρώπων υπάρχει μία διαρκής υπενθύμιση της αναλώσιμης και θνητής διάστασης του ανθρώπου. Ενας «αστραπιαίος» αφηγητής μπαινοβγαίνει στη σκηνή, εκφωνώντας στατιστικά στοιχεία που αφορούν τις ανθρώπινες λειτουργίες -πόσο σάλιο ή πόσα κόπρανα παράγει ο άνθρωπος κτλ.

  • Οι άνθρωποι αυτοί είναι υπαρκτοί; Ο γείτονας ή ο συνάδελφός σας;

Από παντού τσιμπολογάω ερεθίσματα και εικόνες, τα οποία όμως προσλαμβάνω σαν πρώτη ύλη. Κι εκεί έξω υπάρχει ένα πλήθος ερεθισμάτων που δε σου φτάνουν 100 ζωές, για να τα κάνεις έργα. Και αυτό είναι ένα πρόβλημα, δε μου φτάνει ο χρόνος.

  • Αρα δε φοβάστε μήπως κάποια στιγμή στερέψετε από έμπνευση;

Μπορεί να στερέψω και αύριο το πρωί. Ποτέ δεν ξέρεις, όταν τελειώνεις κάτι, ότι το μυαλό σου θα εξακολουθεί να λειτουργεί δημιουργικά. Απλώς προσπαθείς να το κρατάς σ’ ένα είδος πνευματικής γυμναστικής.

  • Δηλαδή τι κάνετε -εκτός από το να γράφετε;

Λατρεύω την τηλεόραση, τις διαφημίσεις, τα τηλεπαιχνίδια, το τηλεμάρκετινγκ, το σινεμά, τις βόλτες… δεν υπάρχει ποιοτικός διαχωρισμός. Τα πάντα μπορούν να δώσουν ένα ερέθισμα χρήσιμο, γι’ αυτό πρέπει να είσαι ανοιχτός σε 24ωρη βάση. Το «μαγαζί» διημερεύει και διανυκτερεύει.

ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ

  • Ποια είναι η ιστορία στο δεύτερο καινούριο έργο σας «Αποστολή στον πλανήτη Γη»;

Ενα ζευγάρι εξωγήινων προσγειώνεται με τη μεζονέτα του στο Χορτιάτη, προκειμένου να παρατηρήσει τον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι δυο τους ανεβοκατεβαίνουν συνέχεια μ’ ένα αμάξι από το Χορτιάτη στη Θεσσαλονίκη και αναμειγνύονται σε διάφορους τομείς της ανθρώπινης ζωής. Εκεί παρατηρούν τι συμβαίνει, ώσπου σιγά – σιγά με την εξέλιξη του έργου αρχίζει μια μικροεμπλοκή τους στις ανθρώπινες ζωές. Ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι τούς τραβούν προς την πλευρά τους έχει να κάνει με αυτό που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη φύση, την Επιθυμία. Πρόκειται για την αδηφάγα όρεξη να κάνουμε τα πάντα με οποιοδήποτε κόστος. Το ζευγάρι των εξωγήινων είναι λίγο περίεργο στην κίνηση, στον τύπο του λόγου του. Πολλά όμως όντα γύρω μας δεν έχουν ένα περίεργο βλέμμα ή κίνηση; Οι άνθρωποι, λοιπόν, τους εμπλέκουν στη γήινη πραγματικότητα και στο τέλος τους κατασπαράζουν.

  • Γιατί συμβαίνει αυτό;

Γιατί ο άνθρωπος είναι αδηφάγο ον. Του αρέσει πολύ να τρώει τους άλλους αλλά και τα σωθικά του. Ενας συγγραφέας, όταν δημιουργεί, τρώει τα σωθικά του. Θα μπορούσε αντί να κουράζει τα μάτια του σ’ ένα γραφείο, να κάνει τις βόλτες του. Προτιμά να κάνει το άλλο που μπορεί να τον οδηγήσει στον αλκοολισμό, την τρέλα, την απομόνωση, το διαζύγιο.

  • Στο έργο δηλαδή βλέπετε ως άλλος εξωγήινος τ’ ανθρώπινα απ’ έξω;

Ναι. Ετσι παρατηρώ τον εαυτό μου και τους άλλους. Το αγαπημένο μου σπορ είναι να παρατηρώ τους ανθρώπους. Οταν θέλω να λειτουργήσω με αυτόν τον τρόπο, βάζω μπρος το βλέμμα του εξωγήινου.

  • Θα μπορούσαν κάποιοι να σας βλέπουν σαν εξωγήινο;

Δε μου το έχουν πει, αλλά και πού ξέρεις αν είμαι;

«ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ» ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

  • Από το «Μαμ» και τη «Θεσσαλονίκη σε πρώτο πρόσωπο» μέχρι το «Λιωμένο βούτυρο», το «Σεμινάριο Βλακείας» και το «Θα σε πάρει ο δρόμος», τι θεωρείτε ότι αλλάζει στον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τα πράγματα;

Οταν έγραψα το «Σεμινάριο Βλακείας», άρχισα να παρατηρώ με πιο έντονο και λεπτομερειακό τρόπο τη βλακεία στην καθημερινότητά μας αλλά και στην Ιστορία. Αρχισα να σκέφτομαι σε τι θα μπορούσα να θεωρηθώ βλάκας, ποια είναι η βλακώδης διάστασή μου και των ανθρώπων, όσο ευφυείς κι εάν είναι. Το θέμα, λοιπόν, που κάθε φορά επιλέγεις λειτουργεί σαν πρίσμα, για να δεις ξανά τα πράγματα. Στο «Λιωμένο Βούτυρο» ο σπινθήρας ήταν, εκτός από το ερωτικό πάθος, το κατά πόσο οι χώροι στους οποίους κινούμαστε στην καθημερινότητά μας -ένα εστιατόριο, μια δημόσια υπηρεσία, ένα ξενοδοχείο- μπορεί να είναι σημαδεμένοι από πολύ τραγικές ανθρώπινες ιστορίες για τις οποίες έχουμε άγνοια.

  • Εργάζεστε ως ερευνητής στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. Το επάγγελμα συγγραφέας δεν είναι φουλ τάιμ;

Είναι σούπερ φουλ τάιμ. Τα κάνω να χωρούν όλα. Δε γίνεται αλλιώς. Μετά το τέλος του οκταώρου μου αρχίζει το αληθινό πάρτι. Αφού κάνεις όλα τα υπόλοιπα, ρίχνεις έναν κουβά κρύο νερό στο μυαλό σου, για να λειτουργεί με άλλες στροφές, σε άλλα σύμπαντα. Στην Ελλάδα δεν μπορείς να ζήσεις μόνο με το επάγγελμα του συγγραφέα. Από την άλλη, το εκπαιδευτικό σύστημα θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τη συγγραφική ιδιότητα κάποιων εκπαιδευτικών όπως εγώ και να μας στέλνει σε σχολεία, βιβλιοθήκες για εκδηλώσεις σχετικά με το βιβλίο.

  • Οι εκτός της συγγραφής φανταζόμαστε συνήθως τους συγγραφείς κλεισμένους μέσα σε δωμάτια με τόνους χαρτιού κτλ. Πόση σχέση έχει η εικόνα αυτή με την πραγματικότητα;

Ο χώρος που γράφω είναι σαν σπηλιά. Εδώ στη Θεσσαλονίκη το έχω δει το «έργο», τα ερεθίσματα έχουν καταλαγιάσει και αυτό μου επιτρέπει να κλείνομαι σ’ ένα χώρο 7 τετραγωνικών χωρίς οπτικές διαφυγές. Με βοηθάει πολύ να έχω βιβλία γύρω μου, για να μπορώ να πάρω μπρος. Φυσικά πάντα με ησυχία, χωρίς τσιγάρο, ποτό, τηλέφωνο.

  • EXTRAS

-Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε, όταν ήταν 23 ετών από τις Εκδόσεις «Διαγώνιος» του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Σήμερα η συγγραφική του «σοδειά» μετρά 40 συνολικά βιβλία.

-Εκδίδει όλα του τα θεατρικά.

-Γράφει παιδικά βιβλία, για να έχει να διαβάζει ο γιος του, μέχρι να μεγαλώσει. Μια σειρά από αυτά «εισάγουν» τα παιδιά στον κόσμο των τροφών.

-Επί μια δεκαετία εργάστηκε ως καθηγητής -είναι φιλόλογος- στη Μέση Εκπαίδευση.

-Τον Απρίλιο θ’ ανέβει από το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών ένα θεατρικό με τον τίτλο «Βορράς», στο οποίο συμμετέχει ο ίδιος και άλλοι πέντε θεατρικοί συγγραφείς από τη Βόρεια Ελλάδα.

Info

-Το έργο «Θα σε πάρει ο δρόμος» θα κάνει πρεμιέρα από την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» στις 27 Ιανουαρίου σε σκηνοθεσία Ερσης Βασιλικιώτη.

-Το έργο «Αποστολή στον πλανήτη Γη» θ’ ανέβει στη Μονή Λαζαριστών (Πειραματική Σκηνή) από το ΚΘΒΕ στις 5 Φεβρουαρίου σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά.

  • ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ: Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2010