Ανγκελα Βίνκλερ: Ο φορμαλισμός του Γουίλσον αφήνει ελεύθερο τον ηθοποιό

Posted: Ιανουαρίου 18, 2010 in Βίνκλερ Ανγκελα
  • Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΜΠ ΓΟΥΙΛΣΟΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕ
  • Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 18 Ιανουαρίου 2010

Η Ανγκελα Βίνκλερ, η Καταρίνα Μπλουμ στην ταινία-σύμβολο του Σλέντορφ, στην κατά Μπομπ Γουίλσον «Οπερα της Πεντάρας» των Μπρεχτ-Βάιλ ήταν μια πόρνη Τζένη που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί. Δεν είχε τίποτα το χυδαίο, τίποτα το αγοραίο στο αψεγάδιαστο σκηνικό σύμπαν που έστησε με το «Μπερλίνερ Ανσάμπλ» ο κορυφαίος εικονοπλάστης.

Στην παράσταση, που κινητοποίησε την περασμένη εβδομάδα όλη την Αθήνα, η Τζένη της ήταν περήφανη, αφελής και χαριτωμένη. Μια παλλόμενη Τζένη μέσα στις στιλιζαρισμένες φόρμες του υπερθεάματος.

Την επομένη της πρεμιέρας, ντυμένη σαν φοιτήτρια και χωρίς ίχνος μακιγιάζ, παρακολουθώντας τη να απολαμβάνει τον καπουτσίνο της στο κέντρο της Αθήνας, είχα την αίσθηση ότι δεν πέρασε μέρα από το 1975. Τη χρονιά που γινόταν διεθνώς γνωστή ως κινηματογραφική Καταρίνα Μπλουμ.

«Την επόμενη βδομάδα θα γίνω 66 χρονώ», με προσγείωσε απότομα. Κι όμως. Διατηρεί μια κοριτσίστικη δροσιά. Η πρώτη της εντύπωση από την Αθήνα; «Πολύς χρυσός. Τόσα πολλά κοσμηματοπωλεία! Αλλά και πολύ όμορφες γυναίκες. Βλέπω στους δρόμους τις χαριτωμένες μαρμάρινες Κόρες, που έχετε στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης». Ενδέχεται να ξαναρθεί το καλοκαίρι στην πόλη μας με τον «Τζον Γαβριήλ Μπόργκμαν» της «Σάουμπινε», σε σκηνοθεσία Τόμας Οστερμάγερ (στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών).

  • Πόσο εύκολο είναι να είστε αδιαλείπτως στιλιζαρισμένη στην παράσταση της «Οπερας»;

«Εξαιρετικά εύκολο. Στις παραστάσεις του Γουίλσον είσαι προστατευμένος μέσα στην τελειότητα των εικόνων που δημιουργεί. Πάνω στη σκηνή είσαι ψηφίδα, ένα χρώμα στο ζωγραφικό έργο που σχεδιάζει».

  • Αισθάνεστε ελεύθερη πάνω στη σκηνή;

«Με τον Γουίλσον είσαι πιο ελεύθερος απ’ ό,τι με οποιονδήποτε άλλο σκηνοθέτη. Δεν αγγίζει, όπως οι άλλοι, την ψυχή σου. Εκμεταλλεύεται τη φαντασία σου, την έχει ανάγκη. Μέσα στις μεγάλες φόρμες, επιστρατεύοντας συγκέντρωση και φαντασία, κατακτάς τη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία. Ο Μπομπ ζητεί επίσης από τον ηθοποιό μουσική αντίληψη -δουλεύει πολύ τους ήχους. Ανέκαθεν οι καλοί σκηνοθέτες θεωρούν την ακοή από τις πιο σημαντικές αισθήσεις στο θέατρο».

  • Πώς σας δίδαξε την Τζένη;

«Του είπα, «δεν θέλω να φανεί παραδόπιστη, αλλά μια ερωτευμένη γυναίκα». Είναι περήφανη. Γι’ αυτό διαρκώς χαμογελάει».

  • Είναι, δηλαδή, ανοιχτός ο Γουίλσον στις προτάσεις των ηθοποιών;

«Πολύ. Μέσα από εμένα «σχεδίασε» την Τζένη του».

  • Μας καταπλήξατε και στο τραγούδι.

«Μικρή, τραγουδίστρια ήθελα να γίνω. Με τράβηξε το θέατρο. Ετσι κι αλλιώς στις παραστάσεις τραγουδώ. Συμμετέχω και στις μουσικές βραδιές του «Μπερλίνερ Ανσάμπλ»».

  • Στη σκηνή του μονολόγου-κατηγορώ του Μακίθ για τις τράπεζες, το κοινό σε όλο τον κόσμο, όπως μου αποκάλυψε ο Γουίλσον, πάντα χειροκροτεί.

«Γιατί το έργο αποδεικνύεται, με όσα συμβαίνουν, τραγικά επίκαιρο. Στο Βερολίνο ζούμε την ίδια ακριβώς κρίση με εσάς. Διογκώνουν την κρίση στην Ελλάδα επειδή καθημερινά κάνετε στάσεις και διαδηλώσεις. Η κρίση έχει «χτυπήσει» τους πάντες. Γι’ αυτό η «Οπερα» είναι σημερινή».

  • Οπως και η «Καταρίνα Μπλουμ». Ο διασυρμός του ατόμου από τον Τύπο έχει γίνει κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

«Η ταινία του Σλέντορφ είναι σαν να γυρίστηκε σήμερα. Προέβλεψε τι θα συμβεί».

  • Αισθάνεστε πολύ μακριά από την εποχή της ταινίας;

«Οταν έπαιξα την Καταρίνα Μπλουμ δεν ήξερα τίποτα. Μόλις ξεκινούσα. Στην πορεία απέκτησα τέσσερα παιδιά. Οσα μάθαινα γερνώντας, τα διοχέτευα στην ηθοποιία».

  • Υπήρξατε για χρόνια πρωταγωνίστρια του Πέτερ Τσάντεκ. Τι μάθατε κοντά του;

«Να έχω τον δικό μου χρόνο στη σκηνή. Πάντα μου έλεγε «Ανγκελα, όταν είσαι στη σκηνή να είσαι απλά ο εαυτός σου»».

  • Και κοντά στον Στάιν, που μόλις σας είδε στη «Χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ», σας κάλεσε στη «Σάουμπινε»;

«Ημουν νέα. Αποζητούσα την ελευθερία στη σκηνή. Ο Στάιν απαιτούσε τάξη. Με αντιμετώπιζε σαν ζώο που έπρεπε να δαμάσει. Ως ηθοποιός δεν είμαι κάθε βράδυ ίδια. Αυτό τον ενοχλούσε εξαιρετικά. Είναι γνωστός τελειομανής. Γι’ αυτό έφυγα από τη «Σάουμπινε». Σήμερα, που έχουμε γεράσει και οι δυο, όποτε συναντιόμαστε γελάμε».

  • Πάντως ο Στάιν και ο Τσάντεκ είναι από τους σκηνοθέτες τους οποίους διέκρινε πάντα ένας θεατρικός ιδεαλισμός.

«Ναι. Αλλά τελείως διαφορετικός. Ο Τσάντεκ άφηνε το χάος και την αληθινή ζωή να εισβάλλουν στη σκηνή -κάτι που ο Στάιν μισεί, το ίδιο με τον Γουίλσον. Υπήρχαν και επιφάνειές μου που άφηνε άγριες. Αδρές. Ο Στάιν δεν αφήνει ούτε χιλιοστό ακατέργαστο».

  • Ξαναδουλεύετε, έπειτα από χρόνια, στη «Σάουμπινε» του Τόμας Οστερμάγερ.

«Ο Οστερμάγερ είναι ευφυής. Αλλά έχει να μάθει ακόμα πολλά. Αυτή τη στιγμή η γερμανική σκηνή καθορίζεται από σαραντάρηδες σκηνοθέτες. Και ο Τσάντεκ ήταν έξυπνος, αλλά ισορροπούσε. Οι νεότεροι σήμερα με την υπερβάλλουσα εξυπνάδα χάνουν πολλά. Εχουν συλλήψεις, που ο ηθοποιός πρέπει να γεμίζει με τη δική του ζωή, χωρίς διάλογο».

  • Τι άλλαξε στο θέατρο μετά την πτώση του Τείχους;

«Μπορείς να είσαι ο εαυτός σου. Κάτι που πάντα ήθελα. Σήμερα αποζητώ το πείραμα. Δεν θέλω να πάψω να εξελίσσομαι. Είμαι σύντροφος ενός γλύπτη -περνάμε στην ύπαιθρο το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Αλλά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το θέατρο».

  • Το σινεμά δεν σας λείπει;

«Πολύ. Ιδίως σήμερα που έχει ανακάμψει στη Γερμανία. Είναι κι αυτό στα χέρια των σαραντάρηδων. Κι επειδή οι «πατέρες» του γερμανικού κινηματογράφου, ο Φασμπίντερ, ο Σλέντορφ, ο Χέρτζογκ, είναι είτε νεκροί είτε πολύ γέροι, μπορούν να κινούνται ελεύθεροι». *

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s