Τάκης Βουτέρης: Το πρόβλημα Εξάρχεια ξεκινάει από τα κανάλια

Posted: Ιανουαρίου 17, 2010 in Βουτέρης Τάκης

  • Συνέντευξη: ΜΑΡΙΑ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ, Η ΑΥΓΗ: 17/01/2010
  • Αθήνα, Λευκωσία, Πειραιάς και πίσω πάλι… Στα Εξάρχεια αυτή τη φορά! Οι δρόμοι πολλοί. Όσες και οι διαδρομές του μέσα στο θέατρο. Διαδρομές τέχνης, σκέψης, ζωής…

Ο Τάκης Βουτέρης, ο σκηνοθέτης, ο ηθοποιός, ο σύντροφος και συνοδοιπόρος της καλής ηθοποιού και μεταφράστριας Αννίτας Δεκαβάλα φαίνεται ότι μεγαλώνει επιτυχώς. Στα εβδομήντα του σήμερα -τι ευτυχία να ομολογείς την ηλικία σου χαμογελώντας- γιορτάζει φέτος τα 50 του χρόνια στη σκηνή αλλά και τα 20χρονα του Θεάτρου Εξαρχείων, με δύο σημαντικά έργα δύο σπουδαίων Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, με κοινό τίτλο «Νύχτες εξόδου». Πρόκειται για τις «Δύσκολες Νύχτες του κυρίου Θωμά», που έγραψε ειδικά για τον Τάκη Βουτέρη ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, και για την «Έξοδο» του Γιώργου Μανιώτη. Ο Θωμάς, ο στρατηγός και οι άλλοι.

Ο Τάκης Βουτέρης λοιπόν, εν μέσω θεατρικής περιόδου, πήρε τη δύσκολη απόφαση να ξανασυναντήσει τους φίλους του. Τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον Γιώργο Μανιώτη. Ίσως γι’ αυτό δεν νιώθει μοναξιά σ’ αυτή τη θεατρική περιπέτεια που τον θέλει ολομόναχο πάνω στη σκηνή να συνδιαλέγεται με δύο πρόσωπα – ρόλους καθόλου εύκολους.

Ο Θωμάς, του Καμπανέλλη, είναι ένας συνταξιούχος καθηγητής που περνά τις νύχτες του στην κρεβατοκάμαρά του, συνομιλώντας με τη νεκρή πια γυναίκα του σαν να ’ναι παρούσα, μοιράζοντας μαζί της –και μαζί μας– τις μέρες του, τις καινούργιες του περιπέτειες και τις έγνοιες, τα μελλοντικά του σχέδια, τους εφιάλτες και τα όνειρά του. Όσο για τον στρατηγό του Μανιώτη; Απευθύνεται στους νεοσύλλεκτους που ετοιμάζονται για την πρώτη τους έξοδο και παρασύρεται σε μιαν αποτίμηση της δικής του πορείας. Μιας πορείας ασήμαντης, τραγικής, αλλά βαθιά ανθρώπινης.

* Τι μπορεί άραγε να ενώνει αυτούς τους δύο μονολόγους, αυτές τις δύο προσωπικότητες;

«Η αλήθεια τους» σημειώνει ο Τάκης Βουτέρης. «Ήρθαν στα χέρια μου δύο πολύ σημαντικά έργα, που έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο, με τις αγωνίες του και τα πάθη του. Οι ‘Νύχτες εξόδου’ είναι ένας ύμνος στη ζωή. Τρυφερότητα, έρωτας και άφθονο χιούμορ συνδέουν τα δύο έργα, που τα χαρακτηρίζει εκρηκτική ζωντάνια, εξαιρετικός πλούτος γραφής, αξιοζήλευτη τεχνική, σκηνική οικονομία, και, πάνω απ’ όλα, κατάφαση στη ζωή, λυτρωτική για τον θεατή».

* Η σχέση του Τάκη Βουτέρη με το νεοελληνικό έργο είναι παλιά. Ξεκινά από το Θέατρο του Πειραιά, το ’76. Καμπανέλλης, Ζιώγας, Μανιώτης, Διαλεγμένος, Χρυσούλης, Μάτεσις, Σκούρτης… Τα έργα πολλά. Κι ύστερα;

«Το Θέατρο του Πειραιά, υπηρέτησε με αφοσίωση για δέκα ολόκληρα χρόνια το νεοελληνικό έργο. Μετά η κατάσταση άλλαξε. Οι Έλληνες συγγραφείς δεν είχαν παραγωγή. Πολλοί ασχολήθηκαν με τη λογοτεχνία. Έτσι σταματήσαμε κι εμείς να ανεβάζουμε ελληνικά έργα. Σήμερα δεν έχω ακριβή εικόνα για το τι συμβαίνει σε σχέση με τη νεότερη παραγωγή».

Τα Εξάρχεια, το χθες και το σήμερα

Αρχές της δεκαετίας του ’90. Ο Τάκης Βουτέρης, παρέα με την Αννίτα Δεκαβάλα πια, αποφασίζουν να στήσουν τη δική τους θεατρική σκηνή στα Εξάρχεια. Το Θέατρο Εξαρχείων κοιτάζει το μέλλον, αλλά ακουμπά γερά στο παρελθόν. Ένα παρελθόν που για τον Τάκη Βουτέρη περνά από την Αίγινα -τον τόπο καταγωγής του- και το μπλε της θάλασσας, το Θέατρο Τέχνης και τη στενή φιλία του με τον Γιώργο Λαζάνη, από τα δύσκολα χρόνια της επταετίας και τη ζωή του στη Κύπρο και βέβαια τις συναντήσεις του με πνευματικούς ανθρώπους που τον βοήθησαν να εξελίξει τη σκέψη του.

* Σήμερα γιορτάζει τα 50 χρόνια του στο θέατρο… Οι απολογισμοί τού ταιριάζουν;

«Αγαπώ πολύ τη δουλειά μου. Και να ξανάρχιζα, πάλι τα ίδια θα έκανα. Ήταν ευτυχισμένα χρόνια, παρά τις δυσκολίες. Θυμάμαι που όταν φτιάξαμε το Θέατρο του Πειραιά ζούσαμε μέσα στο θέατρο. Δεν μας ένοιαζε τίποτα. Μήπως στον Κουν τα ίδια δεν κάναμε; Στη δικτατορία έφυγα για την Κύπρο. Εκεί ανδρωθήκαμε. Μάθαμε θέατρο, αλλά και τι σημαίνει ζωή. Ο Χαραλάμπους, η Γαϊτανοπούλου, η Μπεμπεδέλη, ήμαστε όλοι μαζί. Τότε συνδεθήκαμε με την Τατιάνα και τον Ροζέ Μιλλιέξ, αλλά και με άλλους πνευματικούς ανθρώπους που μας έθρεψαν πνευματικά».

* Σήμερα πώς νιώθει;

«Κρατώ ακόμη και κάνω όνειρα. Όσο αντέξω. Τον Οκτώβριο έκλεισα τα 70. Στο σημείωμά μου για το πρόγραμμα της παράστασης και τα 20χρονα του Θεάτρου Εξαρχείων έγραψα τη ζωή μου σαν τηλεγράφημα. Όταν έφτασα στο 2010, στο σήμερα δηλαδή, έβαλα ένα ερωτηματικό».

* Ζώντας και δημιουργώντας στα Εξάρχεια, σε μια γειτονιά φορτισμένη πολλαπλώς, περιτριγυρισμένος από νέους και τις δικές τους ιδεολογικές αναζητήσεις, πώς νιώθει;

«Γοητεία. Εδώ είναι οι αγαπημένοι μου άνθρωποι, εδώ είναι η ζωή μου. Η ζεστασιά της γειτονιάς μού θυμίζει την Αίγινα. Οι νέοι μού δίνουν ζωντάνια…. Εδώ επικοινωνούμε μεταξύ μας αληθινά. Το πρόβλημα στα Εξάρχεια ξεκινάει κυρίως από τα κανάλια, που μεγαλοποιούν τις καταστάσεις και τρομοκρατούν τον κόσμο. Ξέρετε, κατά τη γνώμη μου, η αστυνομία αντιδρά με αστεία πράγματα. Οι νέοι χρειάζονται στήριξη. Έχουν όνειρα, προτείνουν φρέσκιες ιδέες και μας τροφοδοτούν με καινούργια πράγματα. Τους έχουμε ανάγκη, όπως είχαν και οι παλιότεροι εμάς».

<!–

Τάκης Βουτέρης: Το πρόβλημα Εξάρχεια ξεκινάει από τα κανάλια

–>

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s