Χρ. Βαλαβανίδης: Μεταξύ Ελβις και Στάλιν διάλεξα Ελβις

Posted: Δεκέμβριος 25, 2009 in Βαλαβανίδης Χρήστος
  • Ο Χρ. Βαλαβανίδης μιλάει για θέατρο, πολιτική και τη ροκ πλευρά της ζωής

  • Συνέντευξη στον Ηλια Μαγκλινη, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 25/12/2009

Ενας εξηντάρης επισκέπτεται κάθε Κυριακή τη γριά μητέρα του στον οίκο ευγηρίας. Περνά όλη τη μέρα μαζί της και ξεψαχνίζουν την κοινή τους ιστορία. Κυρίως, είναι η μάνα που στριμώχνει κάθε τόσο τον γιο (θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά;), διότι εκείνη μπορεί να έχει πατήσει τα ογδόντα έξι, εκείνος όμως, στο βάθος, παραμένει το παιδί που ήταν πάντα, κι όχι μόνο στα δικά της μάτια αλλά και στα δικά του.

Αυτό είναι το θέμα του θεατρικού μονόπρακτου «Είσαι η μητέρα μου» του Ολλανδού Γιόοπ Αντμιρααλ, που ανεβαίνει αυτές τις μέρες στο «Από Μηχανής Θέατρο». Κοινότοπο θέμα, θα πείτε. Ισως· τι γίνεται όμως όταν πάνω στη σκηνή τον ρόλο της μητέρας και του γιου υποδύεται ο ίδιος άνθρωπος; Αυτή είναι και «ντρίπλα» του έργου και ο δημοφιλής ηθοποιός Χρήστος Βαλαβανίδης, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Ασπασίας Κράλλη, κάνει ακριβώς αυτό: ερμηνεύει τον γιο και τη μητέρα – ταυτόχρονα.

«Ντύνεται μάνα». Παρακολούθησα μία από τις τελευταίες πρόβες και είδα αυτό το παράδοξο να συντελείται με έναν πολύ φυσικό τρόπο: σε μια από τις πιο κομβικές σκηνές του έργου, ο γιος «ντύνεται μάνα» και ο Χρήστος Βαλαβανίδης, επί μία ώρα, βιώνει μια «συνεχή σχιζοφρένεια», όπως είπε, μετά το πέρας της πρόβας. «Κάποια στιγμή, το σώμα του ηθοποιού μοιράζεται στα δύο. Στην ουσία, είναι δύο ρόλοι, όχι ένας», προσθέτει. «Μεγάλη πρόκληση για τον ηθοποιό. Στην αρχή του έργου υπάρχει το σώμα του γιου και η φωνή της μάνας, μετά βλέπουμε το σώμα της μάνας και ακούμε τη φωνή του γιου και στο τέλος αλλάζει πάλι. Δείχνει εύκολο αλλά δεν είναι. Βεβαίως, αυτό είναι το σωστό: στον θεατή να μοιάζει σαν κάτι φυσικό. Είναι σαν τα άλματα του Ολυμπιονίκη, του Μελισσανίδη: λέει κάποιος, “κι εγώ μπορώ να το κάνω αυτό” – ναι, αλλά άντε κάν’ το».

Χιούμορ. Το «Είσαι η μητέρα μου» είναι καθαρά αυτοβιογραφικό. Ο Αντμιρααλ, που είναι και ηθοποιός, το έγραψε και το έπαιξε ο ίδιος στο δικό του θέατρο στην Ολλανδία, μετά το έργο ανέβηκε στη Γερμανία και σε άλλες γερμανόφωνες χώρες, ενώ διασκευάστηκε και για την τηλεόραση. «Δεν μπορείς να το πεις κωμωδία, έχει όμως άφθονα κωμικά στοιχεία. Το χιούμορ πάει μαζί με τη μελαγχολία». Πράγματι, ο Ολλανδός συγγραφέας έχει καλή αίσθηση του χιούμορ, ακόμα καλύτερη όμως φαίνεται να έχει ο Χρ. Βαλαβανίδης, ο οποίος ακροβατεί δεξιοτεχνικά ανάμεσα στο κωμικό, την ειρωνεία, τον αυτοσαρκασμό μα και την αυτονόητη μελαγχολία του να είσαι απλώς και μόνον γιος. Το χιούμορ όμως ήταν διάχυτο και στην πρόβα, δεδομένου ότι και το στήσιμο της παράστασης είναι μια οικογενειακή υπόθεση: η σκηνοθέτης Ασπασία Κράλλη είναι εδώ και 35 χρόνια σύζυγος του Χρ. Βαλαβανίδη. Οπως ομολογούν και οι δύο, το έργο τούς ακολουθεί και στο σπίτι. «Κάθε τόσο, ο ένας απαντάει στον άλλο με ατάκες από το έργο».

Ροκ και Αριστερά. Στην παράσταση, ο Χρ. Βαλαβανίδης χρησιμοποιεί ένα ζευγάρι γυαλιά (τα φοράει η μητέρα), τα οποία, όπως είπε μετά, τα φορούσε ο ίδιος στα δεκαέξι του. «Μα δεν έχουν κάτι Sixties; Δεκαέξι χρόνων ήμουν το 1960». Τυχαίο; Οχι. Ο Χρ. Βαλαβανίδης έχει εξάλλου κάτι «ροκ». «Τότε, νιώθαμε ότι τα έχουμε βάλει με όλο τον κόσμο. Πάρτι, ροκ, αλητεία στην Αθήνα, γιαούρτια και νόμος 4000». Τον ρωτάω αν τον έπιασαν ποτέ. «Οχι, διότι ήμουν λαμόγιο! Ημουν πολύ γρήγορος. Για μας ήταν μια επανάσταση. Βέβαια, το ροκ ήταν επιρροή από την Αμερική και αυτό δεν άρεσε στην Αριστερά. Εγώ ήμουν αριστερός και προερχόμουν από αριστερή οικογένεια, όμως μεταξύ του Ελβις και του Στάλιν διάλεξα τον Ελβις. Τον βρήκα πολύ πιο ενδιαφέροντα».

Ο ποιητής. Ο Χρ. Βαλαβανίδης είναι ροκ διότι είναι και ποιητής. Εχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές. «Μα ξεκίνησα ως λογοτέχνης, το θέατρο ήρθε μετά, ως πάρεργο. Βλέπετε, είχα μια ευκολία στις μιμήσεις. Εχω όμως παίξει τα πάντα: οπερέτα, καθαρή παντομίμα, κωμειδύλλιο, μιούζικαλ, τραγωδία, επιθεώρηση, τα πάντα. Ομως η ποίηση κυρίως ήταν που με έτρωγε. Ξεκίνησα από την αριστερή Επιθεώρηση Τέχνης, το μόνο περιοδικό που μου επέτρεπε να μου αρέσει ο Ελβις».

Μιλώντας περισσότερο ως ποιητής, λέει με ορμή (μοιάζει να οργίζεται μάλιστα) ότι τα γεγονότα του περσινού Δεκεμβρίου τα περίμενε. «Και άργησε να έρθει. Οταν έχεις πνίξει και ξεγελάσει τόσο πολύ τον κόσμο σε καθημερινή βάση, ειδικά τους νέους, φυσικό δεν είναι; Και φοβάμαι η επόμενη έκρηξη, αν γίνει, θα πάρει σβάρνα τα πάντα. Ειδικά οι ποιητές τα λέγαμε όλα αυτά: για την Ελλάδα της υπερκατανάλωσης, για την εξαχρείωση και την εξαγρίωση των ηθών, για το ότι ως λαός είμαστε βασικά τεμπέληδες. Το μείζον ζήτημα της χώρας μας δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά ο κατεστραμμένος κοινωνικός ιστός. Το άλλο θέμα είναι ότι όταν στην Ελλάδα σήμερα προσπαθείς να χειριστείς και να παράγεις ποιότητα, έρχεσαι αντιμέτωπος με καταστάσεις που μοιραία θα σε οδηγήσουν σε πολιτικές διαδικασίες. Είναι πολιτικό θέμα σήμερα να υποστηρίξεις την ποιότητα της δουλειάς σου».

Η Εταιρεία Θεάτρου Συν-Επί παρουσιάζει στο Από Μηχανής Θέατρο (Ακαδήμου 13, Μεταξουργείο, τηλ. 210- 5231131) δύο μονολόγους σε κοινή παράσταση με ένα εισιτήριο:

– Γιόοπ Αντμιρααλ, «Είσαι η μητέρα μου». μετ. Μάγια Wessely, σκηνοθεσία: Ασπασία Κράλλη, ερμηνεύει ο Χρήστος Βαλαβανίδης.

– Γιώργου Χρονά, «Η γυναίκα της Πάτρας». Σκην. Λένα Κιτσοπούλου, ερμηνεύει η Ελένη Κοκκίδου.

Παραστάσεις: 23 Δεκεμβρίου 2009 – 28 Φεβρουαρίου 2010.

Ηθοποιοί και θεατρίνοι

Είναι αργά το βράδυ, είμαστε οι τρεις μας καθισμένοι στην πλατεία του «Από Μηχανής», και η κουβέντα πάει στην πληθώρα των σκηνών και των (νέων) ηθοποιών σήμερα. «Εχω υποστηρίξει έμπρακτα τους νέους ηθοποιούς», παρεμβαίνει η Ασπασία Κράλλη, «ωστόσο, όταν με ρωτούν, τους περισσότερους τους αποτρέπω από το να γίνουν ηθοποιοί. Ο Χρήστος θυμώνει μαζί μου σε αυτό». «Ναι, διαφωνώ με αυτή τη λογική», σχολιάζει ο Χρ. Βαλαβανίδης, ωστόσο η άποψή του για τους νέους ηθοποιούς δεν είναι η καλύτερη δυνατή. «Πολλοί έχουν ταλέντο αλλά σχεδόν κανένας δεν διαβάζει παρά μόνον το ρόλο του. Επειδή έρχονται σε επαφή με κείμενα θεατρικά νομίζουν ότι αποκτούν κουλτούρα. Δεν πάνε σε εκθέσεις, δεν διαβάζουν λογοτεχνία, ποίηση. Από την άλλη, οι νέοι ηθοποιοί κάνουν ό,τι μπορούν, με χρήματα δικά τους, της οικογένειάς τους, κάνουν θυσίες. Πρέπει όμως να έχεις την ευαισθησία να απλωθείς σε όλο το φάσμα της γνώσης. Διότι όπως είναι διαφορετικό να είσαι στιχουργός από ποιητής ή διακοσμητής από ζωγράφος, άλλο είναι να είσαι θεατρίνος και άλλο ηθοποιός. Τι να κάνουμε;».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s