Βολευόμαστε με το «Πάλι καλά»

Posted: Δεκέμβριος 7, 2009 in Κατσικονούρης Βασίλης

Νύχτα με βροχή στην πλατεία Συντάγματος. Μια γυναίκα έξω από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη. Μιλά ακατάπαυστα στον εύζωνο που βρίσκεται στο φυλάκιο. Είναι ο γιος της. Κι αυτή είναι η πρώτη φορά που καταφέρνει να του μιλήσει. Οσες απόπειρες κι αν έκανε στο παρελθόν, δεν τα κατάφερνε. Εκείνος έπαιρνε το μπουφάν του της Χάρλεϊ και έβγαινε στους δρόμους.

Την κωμική, ματαιωμένη και τελικά τραγική μητέρα, που μέσα σε μια νύχτα βρίσκει την ευκαιρία να πει στον γιο της όσα δεν μπόρεσε όλα αυτά τα χρόνια, ερμηνεύει η Αννα Παναγιωτοπούλου

Την κωμική, ματαιωμένη και τελικά τραγική μητέρα, που μέσα σε μια νύχτα βρίσκει την ευκαιρία να πει στον γιο της όσα δεν μπόρεσε όλα αυτά τα χρόνια, ερμηνεύει η Αννα Παναγιωτοπούλου

Εγκλωβισμένος σε εκείνο το σημείο καμπής, απ’ όπου ο καθένας μας περνάει βγαίνοντας από την ελευθερία και μπαίνοντας στο πόστο του, θέλει δεν θέλει θα την ακούσει. Κι εκείνη θα του τα πει όλα. Για την γκρίζα, θαμπή ζωή της που ξεκίνησε με όνειρα από τα καπνοχώραφα της Μακεδονίας στις αρχές του ’60 και φτάνοντας στην Αθήνα τού σήμερα, της ξέφυγε. Αλλά και για την εξίσου θαμπή ζωή των νέων σήμερα που βλέπουν και πάλι να γλιστράει μέσα από τα δικά τους χέρια.

Με αυτόν τον θεατρικό μονόλογο, γραμμένο την ίδια εποχή με το «Γάλα», επανέρχεται στην ελληνική σκηνή ο Βασίλης Κατσικονούρης. «Το μπουφάν της Χάρλεϊ… Ή Πάλι καλά», ανεβαίνει από σήμερα και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη σκηνή του θεάτρου «Δημήτρης Χορν» σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια. Η Αννα Παναγιωτοπούλου ερμηνεύει την κωμική, αλλά τελικά ματαιωμένη και στο βάθος τραγική μητέρα σε έναν αφοπλιστικό, συγκινητικό μονόλογο.

  • Εχει μια υποψία από «Δεκέμβρη» το νέο σας έργο. Διάβασα, όμως, πως γράφτηκε νωρίτερα.

«Οταν είσαι σαράντα-φεύγα δεν μπορείς να μην αισθάνεσαι μικροαστός. Δεν νιώθω πανικό, όμως, ούτε θλίψη γι' αυτό. Αλλα πράγματα έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ταμπέλα που θέλεις να φέρεις», λέει ο Βασίλης Κατσικονούρης

«Οταν είσαι σαράντα-φεύγα δεν μπορείς να μην αισθάνεσαι μικροαστός. Δεν νιώθω πανικό, όμως, ούτε θλίψη γι’ αυτό. Αλλα πράγματα έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ταμπέλα που θέλεις να φέρεις», λέει ο Βασίλης Κατσικονούρης

«Ναι, αλλά μπορεί να ήταν και Δεκέμβρης του 2004! Το κείμενο δεν το έχω πειράξει. Δεν το κάνω ποτέ, ακόμα κι αν έχουν περάσει χρόνια. Οσα συνέβησαν τον περσινό Δεκέμβρη έρχονται και επανέρχονται στη ροή της Ιστορίας. Οταν είσαι θεατρικός συγγραφέας, σκαλίζεις την καθημερινότητα για να βρεις τι βράζει από κάτω. Τότε σίγουρα συναντάς πολλούς «Δεκέμβρηδες», είτε πριν είτε μετά την εκδήλωσή τους».

  • Η έκφραση που επαναλαμβάνει συνεχώς η μητέρα και αποτελεί και τον υπότιτλο του έργου σας, αυτό το «Πάλι καλά», τι αποδίδει;

«Ολη αυτή την αίσθηση που έχει αυτή η γυναίκα και τελικά όλοι μας. Ξεκινάμε τη ζωή μας με τις καλύτερες προϋποθέσεις, σαν να ανοίγουμε τα μάτια μας σε ένα όμορφο ανοιξιάτικο πρωινό. Και καθώς πορευόμαστε, τελικά, κοιτάμε να γλιτώσουμε τα πλέον στοιχειώδη. Οπότε βολευόμαστε με αυτό το «Πάλι καλά», που από τη μια έχει την κακομοιριά της αποτυχίας, αλλά διατηρεί ένα μεγαλείο από τα συντρίμμια του πρωινού ονείρου. Ενας τραγέλαφος είναι ουσιαστικά το «Πάλι καλά», όπως και όλος ο μονόλογος».

  • Γι’ αυτό σκιαγραφείτε την Ελληνίδα μητέρα με κωμικοτραγικά χαρακτηριστικά. Δεν βρήκατε, όμως, λίγο κλισέ τη φιγούρα της, όπως τελικά προέκυψε;

«Δεν με απασχολεί η Ελληνίδα μητέρα, ούτε θέλησα να δώσω το καινούργιο «Μάνα, μητέρα, μαμά». Δεν έμεινα στη νατουραλιστική επικάλυψη. Κάτω από αυτήν υπάρχει ένα παράλογο που θέτω υπό την κρίση των θεατών».

  • Πρώτη φορά καταφεύγετε στον μονόλογο. Είναι πιο εύκολη φόρμα;

«Το έγραψα μόλις είχα τελειώσει το «Γάλα». Υπήρχε μέσα μου κι άλλο υλικό και έτσι προέκυψε. Από τη στιγμή που χτυπάω μια φλέβα,δεν υπάρχει δυσκολία αλλά ερωτική σχέση».

  • Η πρώτη σας ύλη ήταν ώς ένα βαθμό αυτοβιογραφική; Εχετε πει πως νεότερος ανήκατε κι εσείς σε αναρχικές ομάδες, όπως και ο γιος πριν υπηρετήσει τη θητεία του.

«Ε, ναι. Μόνο που εμείς δεν ήμασταν τόσο μπαχαλάκηδες, τότε. Είχαμε χιούμορ και… σουρεαλισμό στον δρόμο. Κόβαμε την κυκλοφορία για να χορέψουμε ένα βαλς στη μέση της Ιπποκράτους και το πολύ πολύ να κατεβάζαμε καμιά βιτρίνα με γυναικεία εσώρουχα. Τώρα τα πράγματα έχουν χοντρύνει. Αγγίζουν την παράνοια».

  • Ηταν η εποχή που θεωρούσατε το θέατρο μικροαστική δραστηριότητα. Σήμερα διαπιστώνετε πως τελικά ζείτε ως μικροαστός;

«Ναι, όταν πια είσαι σαραντα-φεύγα δεν μπορείς να μην το αισθάνεσαι. Το διαπιστώνω επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής. Δεν νιώθω όμως πανικό, ούτε θλίψη. Το θέμα είναι κατά πόσο μπορείς να διαχειρίζεσαι πιο ουσιαστικά πράγματα, πέραν της ταμπέλας του διαρκώς εξεγερμένου ή του κακόμοιρου μικροαστού, με την οποία θέλει ο καθένας να κυκλοφορεί».

  • Το θέατρο είναι μια διέξοδος για να νιώσει κανείς λιγότερο βολεμένος;

«Είναι σίγουρα ένα μέρος που πρέπει να ξεβολευόμαστε όλοι. Και όσοι το κάνουμε και όσοι το παρακολουθούμε».

  • Πώς βλέπετε το νέο ελληνικό έργο σήμερα;

«Υπάρχουν συγγραφείς που τα έργα τους παίζονται, αρέσουν στον κόσμο κι όμως μένουν περιφερειακοί. Στην Ελλάδα υπάρχει, βέβαια, η λογική «πρέπει να ψηθείς κι άλλο». Γι’ αυτό στο τέλος καιγόμαστε όλοι».

  • Συνεπώς, πέραν των κρατικών σκηνών, θεωρείτε τις υπόλοιπες υποδεέστερες για να φιλοξενήσουν το νέο ελληνικό έργο;

«Σε καμία περίπτωση. Αλλά βλέπεις βιογραφικά ξένων συγγραφέων που έρχονται και έχουν παιχτεί τουλάχιστον καμιά δεκαριά φορές στα κρατικά της πατρίδας τους. Κι εδώ, ο Διαλεγμένος δεν έχει ανεβεί ακόμα στο Εθνικό, για κάποιους λόγους, δεν το εξετάζω αυτό». *

  • Της ΕΛΕΝΑΣ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s