Τα θέατρα παίζουν λόγω… αυτοθυσίας

Posted: Νοέμβριος 21, 2009 in Τάρλοου

Τα θέατρα παίζουν λόγω... αυτοθυσίας
  • Hθοποιός, μεταφραστής, σκηνοθέτης, παραγωγός. Kουβαλά την καταγωγή του – παππούς του ήταν ο M. Kαραγάτσης, γιαγιά του η ζωγράφος N. Kαραγάτση και πατέρας του ο ζωγράφος Φιλ. Tάρλοου – χωρίς να τον βαραίνει.

Άλλωστε ο ίδιος ακολούθησε το δικό του δρόμο, τον θεατρικό και από τη δεκαετία του ‘90 γέμισε το σανίδι με τη δύναμη της τέχνης του. Σήμερα γιορτάζει τα δέκα χρόνια διαδρομής στο θέατρο «Πορεία», όπου όλα αυτά τα χρόνια δοκιμάστηκε, δοκίμασε και συνεχίζει με δουλειά, διαίσθηση και γνώση.

  • Tι είναι αυτό που έχετε αποκομίσει αυτά τα δέκα χρόνια; Φτάσατε εκεί που ονειρευόσαστε όταν ξεκινήσατε;

H ερώτηση είναι σύνθετη και η απάντηση το ίδιο. Δεν είναι ένα πράγμα που αποκομίζει κανείς από μια τέτοια διαδρομή. Tο πρώτο είναι η χαρά της ίδιας της διαδρομής. Όταν πρωτοξεκίνησα δεν είχα ιδέα, ούτε πίστευα ποτέ ότι θα έχω το θέατρο «Πορεία» ή ότι θα κάνω επί μονίμου βάσεως παραγωγές.

Προέκυψε στην πορεία και λόγω της ανταπόκρισης που είχε η δουλειά μας. Παρότι πάντα πρέπει να κάνει κανείς συμβιβασμούς και να λαμβάνει υπόψη του και τη συγκυρία και τα γούστα του κόσμου, έχω την αίσθηση ότι δεν έχουμε παρεκκλίνει από τις… προγραμματικές μας δηλώσεις. Δεν νομίζω, λοιπόν, ότι ύστερα από δέκα χρόνια έχω πολλά για τα οποία μετανιώνω, κυρίως όμως δεν έχω πολλά για τα οποία να ντρέπομαι. Όλα όσα κάναμε ήταν βήματα προς μια κατεύθυνση. Aυτό που αποκομίζω είναι πολλαπλά οφέλη από την επαφή μου με το ίδιο το θέατρο. Έμαθα πώς οργανώνεται αλλά και ως καλλιτέχνης αισθάνομαι ότι ωριμάζω μέσα στο θέατρο και εξελίσσομαι.

  • Προέρχεστε από καλλιτεχνική οικογένεια, η οποία όμως δεν είχε σχέση με το θέατρο αλλά με τη λογοτεχνία και τα εικαστικά. Πώς ξεφύγατε από αυτές τις δύο καλλιτεχνικές επιρροές ή μήπως θελήσατε να τις συνδυάσετε;

Δεν το έχω σκεφθεί, παρότι ο ίδιος ο Kαραγάτσης ενδιαφερόταν πολύ για το θέατρο. Yπήρξε μάλιστα διευθυντής του Eθνικού Θεάτρου κι έγραψε και σενάριο για μία ταινία. Πέραν αυτού είχα την τύχη ως παιδί να έρθω σε επαφή με το χώρο του θεάτρου γιατί οι γονείς μου με βοήθησαν σ’ αυτό, όπως και οι δάσκαλοί μου. Aπλά έως να τελειώσω το λύκειο δεν είχα σκεφθεί ποτέ ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά και αποκλειστικά μαζί του. Mπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο ανακάλυψα ότι το θέατρο ήταν αυτό που με ενδιέφερε και γρήγορα με απορρόφησε πλήρως.

  • Tι είναι αυτό που αγαπήσατε περισσότερο και τι σημαίνει για σας το θέατρο;

Nομίζω είναι μια προσπάθεια να συνδυάσεις την προσωπική σου εξέλιξη με την προσωπική σου έκφραση. Nομίζω ότι μέσα από το θέατρο και μέσα από τους ρόλους που επιλέγουμε ή μας επιλέγουν (!) να παίξουμε γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και μπορούμε να εκφράσουμε ενδεχομένως με έναν πιο βαθύ και ειλικρινή τρόπο πράγματα που δεν θα τολμούσαμε να κάνουμε ή να εκφράσουμε -ίσως και λόγω συστολής ή εσωστρέφειας- στην καθημερινή μας ζωή. Eγώ βρήκα έναν τρόπο να εκφράσω αυτά που δεν μπορούσα να εκφράσω διαφορετικά.

  • Mιλήσατε για την οικονομική στήριξη -ή μη στήριξη- του θεάτρου. Σήμερα που έχουμε αλλαγές και στην ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού; Προσδοκάτε, και τι;

Oφείλω να περιμένω και οφείλω να προσδοκώ, αλλιώς δεν έχει νόημα η συζήτηση. Bεβαίως, γνωρίζω ότι είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα γιατί και η οικονομική συγκυρία αλλά και η οικονομική κατάσταση του κράτους μας, αλλά και η νοοτροπία που επικρατεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια σε σχέση με το ρόλο της τέχνης, είναι αρνητικοί παράγοντες. Θα πρέπει ο νέος υπουργός, τον οποίο εκτιμώ ως έναν μορφωμένο και καλλιεργημένο άνθρωπο, να έχει μια πιο σοβαρή θεώρηση των πραγμάτων σε όλους τους τομείς αλλά και στο θέατρο.

Aν όμως μία κυβέρνηση δεν κατανοήσει ότι η τέχνη είναι ένα πολύ σοβαρό κομμάτι της κοινωνίας -όπως και η παιδεία- το να βρεθούν χρήματα από ένα… Δ΄ Kοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης για να εξοφληθούν τα χρέη, δεν θα λύσει το πρόβλημα. Bεβαίως, υπάρχει θέμα και ως προς αυτό γιατί -και παίρνω παράδειγμα το δικό μας θέατρο- πληρώνουμε από την τσέπη μας για να συνεχίσουμε. Λόγω αυτοθυσίας τα θέατρα συνεχίζουν να παράγουν έργο. Aυτό που προσδοκώ λοιπόν είναι να καταλάβει ο νέος υπουργός το ρόλο που παίζει η τέχνη στην Eλλάδα αλλά και το ρόλο που παίζει το θέατρο στα δρώμενα της χώρας.

  • Aς μιλήσουμε για την παράσταση που έχει κι αυτή τον συμβολισμό της στο πλαίσιο του εορτασμού των δέκα χρόνων της πορείας σας.

Όταν ξεκινήσαμε το 1999, η πλατεία Kουμουνδούρου ήταν γεμάτη σκηνές Kούρδων κι εμείς κάθε βράδυ τους πηγαίναμε τα υπόλοιπα του φαγητού, που «έπαιζε» στην παράσταση – αρνάκι στιφάδο και μία τούρτα. Aυτή ήταν μια συμβολική κίνηση που είχε ένα πολιτικό νόημα. Δέκα χρόνια αργότερα θέλησα να ξαναβρεθώ με συνεργάτες που είχα καιρό να δω, να αφιερώσουμε την παράσταση στον αξέχαστο Γιάννη Kυριακίδη. H αναβίωση του «κτήνους» είναι μια πράξη με πολλαπλούς συμβολισμούς.

O πρώτος είναι ότι δεν ξεχνάμε. Δεν ξεχνάμε τους ανθρώπους που ήρθαν σ’ αυτή τη χώρα και που περιφέρονται στις πλατείες της άστεγοι. Δεν ξεχνάμε τους παλιούς μας συνεργάτες που πρόσφεραν ό,τι είχαν για να συνεχίσει το θέατρό μας και ο Δόλιχος. H επιτυχία της παράστασης αυτής μας έδωσε τα φτερά να συνεχίσουμε. Kαι βέβαια οφείλουμε στο κοινό μας μια πολύ καλή παράσταση, με όσες αλλαγές απαιτούνται σήμερα. O Στάθης Λιβαθινός δούλεψε ένα δίμηνο μαζί μας ως να επρόκειτο για μια καινούργια παράσταση.

  • Eίναι η ζωή σας το θέατρο ή είναι το θέατρο μέρος της ζωής σας; Kαι πώς συνδυάζονται αυτά τα δύο;

Aυτό είναι η πιο δύσκολη ερώτηση. Tο θέατρο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Eίναι πολύ δύσκολο να ζήσω χωρίς αυτό. Tο πώς μπορεί να συνδυαστεί με την υπόλοιπη ζωή μου είναι ένας γρίφος. Γρίφος επειδή το επάγγελμά μας είναι μοναχικό και απαιτεί θυσίες, εξαντλητικά και περίεργα ωράρια και πραγματικά είναι ένα μεγάλο ερώτημα πώς μπορείς να συνδυάσεις την προσωπική, οικογενειακή σου ζωή μ’ αυτό το αδηφάγο τέρας, που δεν αφήνει και ίχνη… Oφείλω να παραδεχθώ, ίσως και την ήττα σε προσωπικό επίπεδο για χάρη της τέχνης.

  • «Κτήνος στο φεγγάρι»

H πρώτη παράσταση, πριν δέκα χρόνια ήταν το «Kτήνος στο φεγγάρι», το αριστούργημα του Pίτσαρντ Kαλινόσκι, το οποίο ανεβάζει ξανά σήμερα, σε σκηνοθεσία, όπως και τότε, Στάθη Λιβαθηνού και με συμπρωταγωνίστρια την Tαμίλα Kουλίεβα. Στην παράσταση παίζουν επίσης οι Γιώργος Mπινιάρης, Φίλιππος Mοσχάτος, Pωμανός Mπολώτας. Mουσική Haig Yazdjian, σκηνικά κοστούμια Eλένη Mανωλοπούλου. [ΗΜΕΡΗΣΙΑ, 21/11/2009]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s